Zodanig hoera dat ik NOOIT meer zo een moederdag wil !
Niet omdat mijn delen kroost elk wat hints nodig hadden vooraleer hun frank viel wat voor dag het was – nonchalance en vergetelheid is namelijk een erfelijke rugzak waar ik hen mee heb belast.
Ook niet omdat ik geen cadeautje zou gekregen hebben, en ook niet omdat ik helaas geen moeder meer heb wat een eeuwig gemis blijft, ook op andere dagen.
Er was wel nog een andere moeder die in de bloemetjes diende gezet te worden, die van de echtgenoot namelijk.
Nu kan ik me heel goed voorstellen dat moederdag voor een moeder die een kind verloor nooit meer zal zijn zoals voorheen, maar de manier waarop zij in het leven staat helpt ook niet veel aan de situatie.
De schoonouders zijn namelijk op een punt gekomen dat ze een dagje ouder worden (76-78jaar), ze vergeten ALLEBEI veel, maar mijn perfecte schoonmoeder wil dat niet geweten hebben.
Dat hun huwelijk ronduit slecht is, weet ik al langer, maar de eeuwige strijd tussen die twee hangt zooooo mijn voeten uit ! Altijd dat grote gelijk willen halen, O gottekes toch, waar zijn ze mee bezig ?
Dus tijdens de afwas mochten ik en schoonzusje de klaagzang aanhoren. Dat schoonpa zoveel vergeet, en rare kuren heeft, en dat ze er zeker van is dat hij dat allemaal doet om haar te pesten !
Toen ik haar probeerde te overtuigen van het feit dat de arme man dat niet kwaad bedoelde maar gewoon achteruit gaat, en dat ze zich schrap moest zetten want dat er nog moeilijke tijden zouden kunnen aanbreken, voelde ze zich meteen aangevallen. Dat uitte zich in een meer dan kinderachtige uitval : “ja, ik ben hier weer de slechte”
En als kers op mijn moederdagtaart kreeg ik er het volgende ook nog bovenop : “als ik hier niet over mag klagen, dan moest jij over ‘den uwen’ (my dear husband) ook nooit geklaagd hebben, want die kon ER ook niet aan doen” (ER = zich elke dag lazarus bezuipen, agressie in ‘t kwadraat, de minnaressen die hij er op na hield, …)
Voorhamer op mijn kop, BAM ! Mijn licht uit, knock-out, game over !
Geen 10% van alle miserie die de echtgenoot ooit heeft verkocht heb ik hun verteld (ik vond dat ze al genoeg gestraft waren omdat ze hun kind hadden moeten begraven), en dat is dus de dank die ik daarvoor krijg.
Dat schoonma na dit gezegd te hebben serieus op haar plaats werd gezet door haar eigen dochter, was maar een klein doekje voor het bloeden …
Wie loopt er verdorie achter haar kont als ze weer eens aan de telefoon hangt met een scheet die verkeerd zit ? Juist ja, ikke !
Net nu, nu ik het gevoel had van eindelijk eens vast op mijn wolk van gelukzaligheid te mogen blijven …
Ik ben KWAAD ! Op haar, maar nog meer op mezelf omdat ik het toelaat dat ze me kwaad krijgt !
