Gezondheid

Het ‘Airbezen’ project

Een vervolg op dit

fullsizeoutput_1edc

En zo staat ze te blinken, op mijn terras, de aardbeiplant:

fullsizeoutput_1ed6

Ik heb haar bevolen om zich hier helemaal thuis te voelen, mij lekkere ‘fraizen’ (zo noem ik de vruchten in mijn dialect, de dorpsbewoners spreken van ‘errebezen’) te bezorgen en via de blaadjes aan de wetenschappers te vertellen dat mijn buren veel te veel hout stoken (wat uiteraard in de zomer niet gaat lukken, dju hé)

Naar aanleiding van een reactie van Matroosbeek gisteren wil ik nog zeggen dat er een ‘kobbe’ op de plant zit, nog een voordeel van met een fototoestel plaatjes schieten.

groei & bloei

Met een vergrootglas door de tuin

Ik weet dat ik hier op foto-vlak vaak een grote buis verdien. Het is me nl. vaak een te grote moeite om mijn fototoestel boven te halen en ik schiet dan rap rap plaatjes met de smartphone.

Zonde uiteraard.

Vanmorgen ging ik voor beter, en dit is het resultaat:

fullsizeoutput_1ec8fullsizeoutput_1ed2

Nashipeer bloesem, compleet met ‘kobbenet’ en een meer dan schoon bloeiend krentenboompje.

fullsizeoutput_1ed5fullsizeoutput_1edb

Salie, nog maar twee weken in volle grond gezet en die gaat gewoon bloeien. En zie die dauwdruppels op een zichzelf uitgezaaide koolzaadbloem, net kristallen!

fullsizeoutput_1ecc

Voor deze Helleborus (die elk jaar groter lijkt) moest ik aan de andere kant van de tuinmuur op mijn hurken gaan zitten. En hoewel het schoonste er nu wel af is, vond ik hem toch nog de moeite om te fotograferen.

fullsizeoutput_1ed7fullsizeoutput_1ed8

En dan nog wat belofte op moois en lekkers.

De wisteria, wondergoed hersteld nadat de wind er zich eens stevig mee moeide

En een ferme knop op één van de druivelaars.

Zei ik al iets over dauwdruppels?

 

Dit was beter fictie geweest ..., groei & bloei

R.I.P.

Het was een kroniek van een aangekondigde dood.

Of nee, hij was al lang wijlen.

Maar hij bleef mooi, zelfs ontdaan van ledematen wegens te gevaarlijk voor de buurt.

Ooit massief, de laatste jaren geperforeerd leed.

Hoeveel honden zouden er hun poot opgeheven hebben aan zijn voeten? Oneerbiedig, alsof hij vragende partij was voor ureum, anorganische zouten en dies meer.

Hij begreep van geen kanten waarom een paar onverlaten ooit nog brand stichtten in de wonde van z’n ferme lichaam.

Je zou kunnen spreken van een treurig bestaan, en ergens zat dat ook in zijn genen.

Gelukkig heb ik hem jaren mooi geweten, de treurwilg van ’t boske.

In de ideale wereld zou ik hem een tweede leven gunnen als champignonkwekerij.

In ’t echt zal hij voor onveiligheid zorgen als de hangjongeren nog eens van vuurke stook doen.

Vanmorgen nog rechtstaand, na de middag moegestreden.

’t Is triestig …

 

fullsizeoutput_1ecf

Ooit geblogd

Ooit geblogd (5)

Vandaag een herhaling uit het blog verleden op bloggen.be van 05/09/2010

Ik ga leven Dick, EINDELIJK!

De titel komt uit de serie over Annie M.G. Schmidt die gisteren is gestart op één. Ze zegt dit tegen haar man als hij overleden is.

Ik vind het erg om dit te zeggen, maar dit is nu ook wat ik gedacht heb na het overlijden van mijn man. Erg dat een relatie (die zoals iedere relatie heel liefdevol begint) zo fnuikend kan worden zodat je helemaal niet meer de ruimte krijgt om jezelf te zijn.

Een tweetal maanden na de dood van de echtgenoot ben ik 40 jaar geworden. Ik was niet van plan om daar veel tam tam rond te maken, maar de kroost vond dat ik dat moest vieren.

Dan maar heel de grote familie uitgenodigd de dag voor mijn verjaardag, voor taart en een broodjesmaaltijd (huisje vol, +/- 30 man/vrouw)

Dat resulteerde uiteraard in een grote verjaardagstaart, mooi versierd door de bakker, compleet met grote houten prikkers in de vorm van fladderende vlinders. 

Die vlinders ben ik de dag nadien, op mijn verjaardag, naar het kerkhof gaan brengen en ik heb ze daar in de bloempotten gestoken daarbij denkend: “jij gaat me niet meer beletten om iets aan mijn leven te hebben”

En net zoals mijn man zich nooit heeft geschaamd voor zijn schuinsmarcheerderij en zoveel andere dingen die hij mij en de kroost heeft aangedaan, heb ik me toen ook niet geschaamd voor deze gedachte.

Er zijn nu best nog veel dagen dat ik even vergeet dat het mag, dat leven. Een verleden verwerken van meer dan 20 jaar, dat kan nu eenmaal niet in één, twee, drie. Maar ik kan er nu toch elke dag voor zorgen dat de meiden een min of meer normaal leven kunnen leiden (voor zover dat kan als je vaderloos groot moet worden)

Hen gelukkig maken is momenteel het grootste deel van mijn geluk, en zelf weet ik kleine momenten te pakken waar het kan.

Vanmiddag gaan we met z’n drieën een Bongobon-maaltijd nuttigen in Gent. Eén van de geschenkjes van mijn 40ste verjaardag. Na meer dan een jaar mag dat daar al eens van komen!

Klusser de klus !

Do not ‘madamke’ me!

Wat is dat toch met mensen en het gebruik van verkleinwoorden?

Ik heb daar een hekeltje 😦 aan, echt waar!

Enfin, ik verplaats me even in een ander persoontje en vertel een verhaaltje:

Vanmiddag ging ik na heel wat werkjes in mijn tuintje naar het containerparkje met uiteraard groenafval en ook heel wat flesjes en potjes voor het glasbolletje (stonden al van oudejaarsavond op mijn overdekt terras *bloos*)

Als ik naar het containerparkje ga, dan is het omdat mijn Cliotje helemaal volgepropt kan worden. Ik heb een achttal Pop-up tuinafvalzakjes die goed vol waren en ook een vijftal curverboxjes gingen mee met half verteerd veel te nat gras uit een tonnetje (van vorig jaar)

Eens aan het containertje gekomen lachte ik de hele rij mannetjes vierkant uit die met wagen en remorqueske waren gekomen, want die moesten wachten tot het gemeentemannetje hun karretje loste.

Zelf kon ik mijn vierwielertje manueel legen en naast mij stond nog een mannetje die ook de handjes uit de mouwkes stak.

Toen ik ongeveer alles over het containertje had gehesen, was er toch een bakje bij dat net iets te spontaan over de rand ging en dus ging het bakje met inhoud volledig het containertje in.

Ik had al van ‘kleine gesprekjes in ’t Engels’ (ebdem?) gedaan met het heertje naast mij en heel vriendelijk snelde het ventje mij ter hulp.

“Astenblieft zie madamke” zei hij en met dat laatste woordje was ik geen beetje gediend!

Ja, ik ben een kleintje, mijn oudjes hadden dat goed gezien toen ze me een verkleinwoordje als voornaam gaven. Maar dat ‘madamke’ kwam voor mij over als: gij zielig stukske mens, zo u niet uit de slag kunnen trekken en zie nekeer hoe ik, de vent, u moet helpen!

Heel zeker dat het zo niet bedoeld was, maar zo voelde ik het aan.

Na acht jaar mijn huishoudentje/tuintje alleen te runnen ben ik immers best wel thuis in de mannenwerkjes.

Misschien ben ik daardoor wel een wijveke met balletjes geworden 🙂

 

 

 

Fiere mama/gekroonde grootste zaag van Vlaanderen, groei & bloei

En … Actie!

Opstaan met een zeer hoofd, wat doet een mens daarmee? Ondanks dat mij dat wordt afgeraden door mijn therapeut nam ik een pijnstiller. Er zijn al teveel zondagen (altijd die dag precies) verloren gegaan met geslagen zijn door pijn.

De zon trok me gewoon naar buiten! En daar dan gewoon niets doen leek me toch wat onnozel. Er was trouwens een ‘voorwerp’ dat ik veel gebruik in het dagelijks leven dat me al een tijdje verwijtend aankeek.fullsizeoutput_1e50

Op deze foto lijkt het nog niet eens erg, maar die auto was echt vuil! Wetende dat ik daar mensen mee vervoer, maakt dat die toch wat meer gewassen wordt dan vroeger.

De binnenkant liet ik wijselijk zo, want ik had uitzonderlijk voor een zondag nog een rit te doen ’s avonds met mensjes die beleefd gezegd een beetje meuren 😦 (sigarettenrook, onverzorgdheid) Straks zal die poetsbeurt meer opbrengen.

Eens gedaan met water te spelen ben ik het compostvat te lijf gegaan. In stappen geeft dat: het niet vergane materiaal overscheppen in bakken, een beetje trekken en sleuren om dat vat van over de compost te trekken, het zwarte goud in weer andere bakken scheppen en over de serre verdelen en uiteindelijk het vat terugplaatsen en het niet vergane groen er weer indoen.

Voor het compost over de serre verdelen doe ik weinig moeite (gewoon de bakken uitgieten), ik heb daar immers slaafjes voor (ophokplicht weet u wel, of is die niet meer? Het wordt tijd dat die afgelopen is, ik heb mijn serre nodig voor andere zaken!)

Zie de ladies werken!

Als je, zoals ik, niet groot en sterk bent, moet je werk kunnen delegeren!

Geen kip die geklaagd heeft, voor hen is dit een pensenkermis met al die wormen.

Na dat werkje was de zondag nog niet eens halverwege. Ik toverde nog wat eten op tafel en ging daarna met de jongste op pad.

Weliswaar een jaar te vroeg (dochter moet na dit jaar nog een zevende jaar doen om een middelbaar diploma te hebben) gingen we naar Vives

Het is niet omdat je ‘maar’ in het beroeps zit (ik bedoel dat niet smalend, maar veel mensen doen daar helaas wel smalend over), dat je geen ambitie mag hebben.

We liepen er met een rondleiding doorheen de hele (mooie) campus, kregen wat uitleg, een natje en een droogje, en de dochter zag dat het goed was.

En zelf ben ik nu al de hele tijd aan het denken wat ik zou gaan studeren. Zo een spijt heb ik van de kansen die ik niet gegrepen heb in het verleden…