Liefste (smartphone-)dagboek

Ik hoop dat ik niet de enige ben die van de onnozelste dingen foto’s neem met mijn telefoon. Feit is dat je zo wel gemakkelijk een lijstje kunt maken met gebeurtenissen. Ik neem u even mee als dat goed is:

Wachtzalen en een e-reader, dat gaat vaak samen. Het boek dat ik las met een speculaasje met chocolade erop iets minder.

Vorige vrijdag wou de jongste musea bezoeken in Brussel, ik nam haar mee naar Antwerpen 🙂 De sponsor kiest zeker? We deden het Rubenshuis in de voormiddag, gingen gezellig lunchen naast de deur en trokken dan naar het Mayer-Van Den Bergh-museum. Weer naar huis gaan zonder één winkel binnen te gaan, dat zou een wonder geweest zijn. Er gebeurden dus geen wonderen. Ik kocht me nog een mooie jeans met flinke korting, de dochter deed nog twee tweedehandsjes van ‘Think Twice’ mee naar huis.

Zondagmorgen gingen Bruno en ik wandelen in eigen dorp, in de namiddag verzamelden de troepen van mijn familie voor onze jaarlijkse BBQ. We komen daar nooit iets tekort want het ‘elk maakt iets van dessert’ valt bij niemand in dovemansoren. Mijn bijdrage was een vegan crumble met zelf gekochte appels en zelf gekweekte pruimen en druiven.

Maandag was een was- en strijkdag en in de namiddag/avond reed ik nog het gras af en deed ik barmhartige werken zijnde het wandelpad (gemeente) dat voor mijn voordeur loopt ontkruiden. Ons konijn houdt van ‘living on the edge’ en maakte een pijp onder de vaten waar ik het grasmaaisel in laat composteren. Rechtdoor botst hij op de regenput dus ‘tunnelt’ hij direct naar rechts om weet ik veel waar uit te komen.

Dinsdag=feestdag gingen we per trein naar Oostende, met de wagen gaan en geen parking vinden zag ik niet zitten. Bruno wel wegens geen schappelijke treinverbinding met Ieper en hij heeft het geweten. Ook stekkedozekes  (luciferdoosjes) van auto’s vinden moeilijk parking blijkbaar. In Oostende vieren ze trouwens al kerst op de Paulusfeesten getuige de vele kerstbomen en kerstverlichting die er te zien was.

Gisteren was een grote dag voor beide dochters. De oudste begon aan haar eerste werkdag na het behalen van een diploma, de jongste ging een dagje op inleefstage in onze nieuwe regionale kliniek. Ze mocht een dag meelopen op de materniteit en kon een bevalling bijwonen. U begrijpt dat er heel wat te vertellen was ’s avonds.

Ik maakte gebruik van het mooie weer en zweette enkele liter uit in mijn tuin. Ik had het vorige week al in mijn kop gekregen dat het gras wat properder mocht afgelijnd worden (mijn paden zijn plots overal wat breder) ook rond de moestuin. In diezelfde moestuin groeien vooral pompoenen, warmoes, pastinaak, aardappelen en rupsen. Ik telde zo’n 35 stuks op 8 koolplanten, veel kool zullen wij dus niet eten de komende maanden. Mochten het nu nog rupsen van de Koninginnenpage zijn, maar helaas 😦

Ik kon ook de eerste afgevallen kweepeer spotten, terwijl alle andere nog prematuur aan de boom hangen. De Nashiperenboom is weer mishandeld dit jaar (te weinig uitgedund) hij kreunt onder het gewicht van de vele ronde peertjes. De druivenpergola houdt voorlopig nog stand, al torst hij ook een aantal kilo Glenora.

Vandaag fietste ik om 8u al naar de kapper en ging daarna nog eens horen hoe het gesteld was met één van mijn oudjes (vrijwilligerswerk) dat gisteren naar de kliniek was gebracht na een fietsongeluk. Eens thuisgekomen sommeerde ik de jongste om een schort aan te trekken (liep nog in slaaptenue). Ze kon me namelijk helpen met groenten snijden. Tien paprika’s, vijf courgetten, twee bakjes grote champignons, wat wortelen en wat ajuin veranderden op die manier in doosjes gemengde groenten voor de diepvries, champignonsoep en spaghettisaus.

Na de middag trok ik naar Gent om mijn lijf wat te helen met acupunctuur en daar ontdekte ik ook de originele benadering van een toegemetseld raam. Een vogelappartement. Twooppe tegoarre (samen) zeggen de Gentenaars zeker?

Ondertussen hield de jongste zich bezig met een oude speelgoedkast op te ruimen. Er kwam nog een tekening boven die de oudste ooit maakte van hun barbiepoppen. Ik heb het altijd al geweten, die mannelijke poppen waren allemaal jeannetten 🙂

En nu kan ik het fotogeheugen van mijn telefoon weer wat lichter gaan maken.

 

Advertenties

We waren er (net) niet bij.

Speurend in een doos foto’s van de jongste (ze wordt eind november 18 jaar en ik ben van plan om haar een speciaal album te geven) kwam ik uiteraard heel wat vakantiefoto’s tegen. De kinderen waren de favoriete fotomodellen van hun vader, het stak hem niet op een filmrolletje meer of minder als we op reis gingen.

Twee foto’s heb ik alvast ingescand omdat ik direct een heel verhaal kon oprakelen over de plaats.

Boscastle, Cornwall. Augustus 2004. We reden naar het stadje, kronkelende baan naar beneden, het was heet, ik had barstende koppijn.

We parkeerden onze wagen op een middelgrote parking, ze waren daar blijkbaar wel wat toeristen gewoon.

En dan te voet naar de monding van een lieftallig riviertje tussen twee hoge rotsen in zee.

fullsizeoutput_2535

Geen goeie foto, maar het ‘gat’ naar zee is wel duidelijk.

De echtgenoot en de kinderen gingen naar het ‘Witchcraft Museum’, ik probeerde mijn zere hoofd wat te laten bekomen aan de oever van de rivier naast een oud stenen brugje.

fullsizeoutput_2533

Veel meer herinner ik me niet meer van die dag. Wat ik me wel levendig herinner is de beelden die we een week later op TV zagen.

Boscastle Flood

Mocht dit een week eerder gebeurd zijn en we zouden niet terug gekomen zijn van reis, geen kat zou geweten hebben dat we net die dag op die plek waren. Ik heb dat altijd een scary gedachte gevonden.

Water was precies een gemene deler van die reis (uiteraard, Cornwall, zijn haventjes, baaien, kusten) want ik schreef er al eens eerder over.

Ik kan het gelukkig allemaal nog navertellen, maar het is nu al geweten dat deze weerfenomenen door de opwarming van de aarde nog vaker gaan voorvallen. Met alle gevolgen van dien …

 

Cadeautjes dienen om uitgepakt te worden

En toch liet ik er eentje aan de kant liggen en, voor de duidelijkheid, dat was niet omdat het niet werd gewaardeerd.

Ik kreeg namelijk een ‘Liebster award’ van Els, de toffe madam waarmee ik een tijd geleden een blogdate had in Gent nadat ze het BuJo-boek won.

Liebster-award

De bedoeling is dat ik Els haar vragen beantwoord, er zelf een aantal verzin en anderen ook huiswerk geef. Dat laatste is niet zo mijn ding, dus dat laat ik maar zo, maar wie zich niet kan inhouden mag de vragen alsnog van een antwoord voorzien!

Alles klaar? Daar gaan we:

1. Waarom begon jij te bloggen?

Bloggen begon ongeveer gelijktijdig met het tweede deel van mijn leven. Mijn man was gestorven, ik probeerde me recht te houden en tegelijk een verleden te verwerken. Schrijven was therapeutisch, het gaf me ergens een identiteit die ik onderweg was verloren.
2. Welke fijne ontmoeting heb je te danken aan jouw blog?

Ik maak daar even ontmoetingEN van:

DEZE! Die kan tellen uiteraard. We blogden toen beide op de bejaardensite bloggen.be, en dat schepte meteen een band 🙂

En op blogmeetings een heleboel mensen (en een tweetal gewoon privé) waarmee je als het online klikt, ook in het echte leven een goed contact hebt.
3. Hoe kwam je op de naam van jouw blog?

Zie vraag 1. Het was gewoon wat me overkwam. Mocht ik nu een blog starten, het zou geen Engelse titel meer zijn. Ik zou voor simpel en kort gaan qua naam. 
4. Heb je nog een bijzondere uitdaging of een project op stapel staan dat je wil delen via jouw blog?

Op korte termijn, nee. Misschien verandert dat ooit als de kroost figuurlijk niet meer aan mijn rok hangt als ik de ‘petatten’ moet afgieten. 

Er zitten wel duizend en één ideeën in mijn hoofd die ik ooit wel eens wil doen (in huis (het huidige of ooit een ander), tuinaanleg, naaien, lezen, fietstochten, reizen,…) maar die moeten als een goeie wijn nog wat rijpen.

 
5. Wat vind jij het leukste aan bloggen?

Dit is MIJN (virtueel) erf, ik doe hier MIJN goesting.

Niemand hoeft hier te lezen (al ben ik uiteraard blij met alle interactie die hieruit voortkomt!), niet iedereen hoeft het met me eens te zijn. Ik kan ook bij vele collega-bloggers langsgaan, een lach en een traan oppikken, mooie zinnen opslaan, cultuur opsnuiven, iets bijleren, …

Ik kreeg als het ware zelf gekozen familie erbij door te bloggen. En dat maakt het zo de moeite waard!

Voilà Els, dat waren ze. Nog een merci om me te nomineren en ik hoop dat je ondertussen plezier hebt beleefd aan je boek.

 

Herinneringen

… aan zoveel mooie dingen (Oorwurm? geen dank!)

Verjaren. Welke rimpels? Ik stuur ze op reis, diegenen die zoiets durven geven. Nog rap wat pruimen verwerken (en laten overkoken en veel smurrie veroorzaken). Ik ben ook weg! Naar zijn huisarts gaan (die van mij is met vakantie) met mijn bloeduitslag. Joepie, ik ga niet dood! Eten in ‘Iepereat’

Fietsen zegt hij! Tegenlicht. De VIP’s zijn vertrokken uit de Westhoek, mijn VIP is er gelukkig nog. Zonnebeke, z’n tuintjes in de vorm van poppies en zijn zonnebloemen. 45km fietsen.

Bergues. Méér dan 200 trappen op het belfort. Duizelig van de draaitrap. Krap daarboven. Abdijruïne. Ommuurde stad. Boterkoekskes ‘in den otto’, véél te straffe koffie op een terras.

Cap Gris en Blanc Nez. Engeland zien en daar ongelofelijk gelukkig van worden. Schoon weer. Met de voetjes in ‘de zjee’. Andere foto’s nemen dan het lief. Buikkrampen van teveel slagroom. Restaurant uit ‘Achter de wolken’. 14904 stappen. Eten op ‘den Berg’ (Zwartberg)

Buiten beeld 3 nachten bij het lief blijven, evenwicht zoeken in samenleven als koorddansers op een slappe koord, graag zien, nog eens 30km fietsen op zondagvoormiddag, een beloofd sterren restaurant dat dan stoofvlees/friet blijkt op een motortreffen in de legerkazerne in Ieper (humor van het lief), de cafetaria van het rusthuis in Vlamertinge runnen, alleen thuiskomen en mij vleien in ‘mijn’ nest.

Content zijn!

 

“We will remember them”

Al jaren klinkt bovenstaande titel onder de Menenpoort in Ieper bij het dagelijks herdenkingsmoment van de (te) vele gesneuvelden in WO1.

Dit weekend wordt de slag bij Passendale herdacht. Honderd jaar later maar allesbehalve vergeten. En dat willen de Britten XXL in de verf zetten.

Het was me wat deze week in Ieper. Samen met een immens arsenaal aan materiaal dat op de Grote Markt werd opgesteld (podium, cameramateriaal, verlichting,…), kwamen ook de wildste geruchten op gang.

Het mocht allemaal niet te luid gezegd worden, maar Bono zou komen en Adèle ook al. Prinses Kate en prins William komen al zeker, ons koningspaar ook en samen met hen een batterij aan veiligheidsmensen, ter hunne bescherming en om terreur op tijd te kunnen verijdelen.

Wij gingen gisteren naar de generale repetitie en waren onder de indruk!

Geen Bono, geen Adèle maar wel een Dame Helen Mirren, een uitgebreid militair orkest, een groot koor, solozangers, acteurs en een lichtspel om U tegen te zeggen.

Toen we enkele weken in Tours naar het lichtspektakel aan het kijken waren geprojecteerd op de kathedraal, zei Bruno nog dat het toch wel prachtig zou zijn mochten ze zoiets ook eens doen met de Lakenhalle van Ieper en kijk, zijn wens werd werkelijkheid!

En hoe! Een deel van wat op het podium gebeurde werd erop weergegeven met lichteffecten en ondersteund door goeie muziek. Meer kon hij denk ik niet verwachten!

Toen we er pas waren (rond 20u en het begon allemaal maar om 21u40) was ik wat verveeld om het feit dat we zo lang moesten rechtstaan, maar het was allemaal de moeite waard. Een schoonheidsfoutje niet te na gesproken, zoals de finale nog eens overdoen omdat beeld en klank niet synchroon verliepen. Alles werd immers al professioneel gefilmd.

Vanavond is het voor echt, en niemand hoeft dat te missen want het wordt ook uitgezonden op BBC two.

Een aanrader!

Oewist**?

**Hoe gaat het?

Puur uit gewoonte zou ik willen antwoorden: “goed”, al zegt mijn lijf anders.

Niet het hele lijf, het bovenste deel is al erg genoeg om voor veel ellende te zorgen. Ellende zoals in helse hoofdpijnen (niet te vergelijken met de ‘gewone’ migraine die me soms overvalt) vergezeld van instant misselijkheid en overmatig zweten (en toch maar een lichaamstemperatuur van 35,9°)

Pijn die zomaar direct begon (niet het zeurderige pijntje dat opbouwt naar meer) gelijk waar ik was en die me heel angstig maakte.

Angstig en kwaad omdat mijn dagen op die manier voorbij gingen liggend in een donkere kamer wegens niet tot meer in staat. Het was zo erg dat ik de laatste aanval zelfs verzweeg voor de jongste want die begon ook danig te panikeren.

Die laatste aanval dateert gelukkig al van zaterdagavond en de hele nacht zijn alle doemscenario’s de revue gepasseerd. Datzelfde zere hoofd had al uitgemaakt dat ik een tumor had. Ik zag mezelf al liggen onder scanners, met geschoren hoofd en een naad op mijn schedel, hypochonder die ik ben. (Teveel gezien in het vrijwilligerswerk vrees ik)

Enfin, ik ben toch bang genoeg geweest om gisterenmorgen maar meteen richting huisarts te gaan. Na neus-keel-oor-controle en wat neurologische testjes met de ogen toe werd de boosdoener gevonden in mijn bloeddruk. Een flinke 16/10!

En dus ging de dokter aan het schrijven, betaalde ik en trok ik richting apotheek.

Want zo werkt de traditionele geneeskunde vaak. We behandelen symptomen, naar een oorzaak peilen – ik zeg maar iets, mijn bloed prikken bvb – is blijkbaar teveel gevraagd.

Al een geluk dat er een zweefteeftrekje in mezelf zit :-). Waardoor ik bij thuiskomst direct die andere genezer raadpleegde. Na mijn probleem gemaild te hebben en hij tijd had in de namiddag, ging hij direct met mij aan de slag. Daar wordt eerst aan oorzaken gewerkt, dus wordt er heel wat doorgesproken. Hij bracht mijn symptomen direct in verband met hormonen, vroeg dus uitgebreid naar mijn cyclus, anticonceptie,…

Ietwat al te gemakkelijk vroeg hij of mijn huisarts van de oude stempel was (dat is hij) om er dan maar achterna te gooien dat ik beter mijn spiraal laat verwijderen en aan de kalendermethode ga. Oude stempel? Wie? Er kwam net geen stoom uit mijn oren, en dat heeft de arme man geweten!

Enfin, eerst maar uitzoeken of mijn lijf zowieso die spiraal nog nodig heeft, ik ben nl voor mijn tijd oud door de vele hormonen die gebruikt zijn om mijn kinderen op deze wereld te krijgen.

Ik zou bijna zeggen dat mijn bloeddruk, door me kwaad te maken in zijn kalendermethode-optie, ongekende hoogte moet hebben bereikt tijdens de naalden sessie. Maar integendeel koelde mijn lichaam weer in golven af door de letterlijke koude rillingen die van boven naar beneden door mijn lijf stroomden en liep ik bijna op wolkjes buiten.

Vreemd gegeven die alternatieve boel!

En nu moet ik een nieuwe afspraak maken met mijn huisarts. Ik heb er moeite mee om een man die zo ver heeft gestudeerd en minstens 30 jaar ervaring heeft de les te spellen en te vragen om mijn bloed te nemen. Wie ben ik trouwens, simpel huisvrouwke met een beetje boerenverstand…

Het zal dus een omweg worden, ik ben immers ook patiënt van zijn dochter 🙂

Gehoord op reis

Met stip op nummer 1:

“Let op wi ier” — mijn immer beschermend lief dat me waarschuwt voor een obstakel op onze fietsweg.

En dan nog deze:

  • “Bonjour” — Fransen groeten iedereen. Kunnen we dat hier ook niet weer invoeren?
  • Diverse vogelgeluiden — de Loire is op veel plaatsen erg breed (en ondiep) met vaak eilandjes in de rivier die al even vaak broedplaatsen zijn voor vogels. Het zicht was trouwens even mooi als de geluiden.
  • “Si” i.p.v. oui — door mij uitgesproken. Dat komt ervan als je 7 jaar Spaans volgt.
  • “Is’t wel ‘juuffrouw'” — Bruno die mijn goedkeuring vraagt over iets. Ja zeker… als hij geen mevrouw van mij wil maken 🙂
  • “Oo dennenboowm, Oo dennenboowm” — De Nederlandse familie verlaat in alle vroegte het hotel (met opgevouwen sleurhutje en frigobox) en de kinderen zien de naaldboom op het binnenplein. Ik vond die wekker zo charmant dat ik dan maar heb meegezongen.
  • “Alpha, papa, tango, het is tijd om op te staan” — De woorden die de zeveraar die naast me sliep in mijn oren toeterde. Allerminst charmant, en dat heeft hij geweten!
  • Diverse weeklanken van de jongste die op reis was naar Noorwegen. Van overgeven op de bus, afgekeurde wandelschoenen (ze gingen er prompt nieuwe kopen, de rekening volgt) een te dunne slaapzak, bijna van haar stokken gaan op de eerste wandeltocht tot een serieuze val doen waardoor ze nu van bil tot enkel bont en blauw staat.
  • “Een nieuwe zatte” — Bruno steekt zijn koffietas uit naar de B&B uitbater nadat hij er per ongeluk melk in heeft gedaan. Zou je het geloven, die man begreep West-Vlaams. Ik deed het net niet in mijn broek!
  • Gesnurk — soms wel eens maal twee! Slapen met het raam open kan gevolgen hebben. Die van naast/boven/onder ons mocht zijn kettingzaag eens van olie voorzien me dunkt!
  • Regen — op mijn fietshelm, op de weg, op het hoteldak. De eerste druppels konden we nog weglachen na de hitte van de dagen ervoor. Eens doornat was de pret snel over.
  • Muziek — Jongeren die speelden om een centje te verdienen op een lokaal marktje. We waren gepakt van het meisje dat accordeon speelde. Orgelmuziek in de kathedraal van Orleans.
  • Lawaai — Hetgeen uit de boxen kwam van een pop-up bar aan de rand van de Loire, de plaats waar het ’s avonds verzamelen geblazen was voor mensen van alle pluimage.