En toen waren we beiden wees

Wat voorafging lees je hier en hier bij de letter L

Meestal kan je zijn blik niet peilen. Zijn ogen lijken vaak een bodemloze vijver waar gedachten na een seconde alweer in verdrinken.

(over het spook dat dementie is)

Tijdens de kermisviering van dit jaar ging het vlammetje stillekes uit…

Hij heeft mij nooit bewust gekend, maar ik zal hem nooit vergeten.

Ik ben triest, om het verdriet van mijn lief maar o zo dankbaar voor de man die datzelfde lief gemaakt heeft!

 

PS: het reactieluik staat uit. Ik weet zo ook wel dat jullie meelevende mensen zijn.

 

De vrouw van vandaag herkende die van gisteren

… en dat was zowel confronterend als dat het me fier maakte.

Voor iemand denkt dat ik wartaal uitkraam: we kregen van CM vorming vandaag. Waar die meestal slaapverwekkend/ergerlijk/oninteressant of… is, keek ik er vandaag naar uit.

Het onderwerp was nl. ‘Grenzen stellen’ en laat ik daarin nu eens een redelijke amateur geweest zijn in de donkere periodes van mijn leven.

En daardoor werd ik het slachtoffer van grensoverschrijdend gedrag, wat me dan weer banger, kleiner, kwetsbaarder en zwakker maakte.

Gelukkig kwam er een keerpunt (veel te laat, maar het kwam er toch) Ik moest er mijn moeder wel bij afgeven en daardoor zie ik dat figuurlijk als een cadeau van haar aan mij.

Zij mocht geen 72 jaar worden en ik dacht bij mezelf: “als ik ook maar zo oud mag worden, dan zit ik al ferm over de helft en ik blijf hier maar ongelukkig wezen”

Dus ik krabbelde recht, nog steeds zo bang als een wezel maar ergens zat er een kracht in me, die gevoed door een diepe colère, meer en meer aan de oppervlakte kwam.

En toen verzamelde ik al mijn moed en zei ik hem dat ik wou scheiden, waarop hij een mes trok (had hij altijd op zak, de zak!) waarop ik dan weer zei dat hij het moest wegsteken, wat hij wonder boven wonder deed. En een paar uur later stond er een boom in de weg op zijn dronkemansrit …

Vanaf dan kreeg ik de kans om de vrouw te zijn die ik diep vanbinnen altijd geweest was. Ene die wist wat ze wou, koppig op de juiste momenten (ja schat lach maar, soms ook eens op andere momenten, ik ben me daarvan bewust) en heel erg haar grenzen bewakend.

Ik ben daardoor niet de gemakkelijkste maar diegenen die mij lief zijn weten wel heel goed wat ze aan mij hebben.

Toen Bruno mij overkwam (hij schreef zichzelf mijn leven in door te reageren op mijn vroeger blog) dan was ik me heel erg bewust van het ezel versus steen spreekwoord. Er is dus een lange weg afgelegd voor ik en hij definitief ‘wij’ konden zijn.

Ik kan ook aardig op zijn kap zitten, want als er me nu iets niet aanstaat, dan zeg ik dat ook direct. Niets meer opkroppen, mijn kop maalt al genoeg zo, dus laat maar.

De powerpoint van de uiteenzetting in de vorming eindigde met deze quote van Brené Brown:

Grenzen stellen betekent dat je de moed hebt om van jezelf te houden, ook al riskeer je daarmee dat je anderen teleurstelt.

En verdorie, ik zie mezelf graag! Met alle onvolmaaktheden en met mijn tong die ik soms eens wil afbijten als ze te scherp is. Het kan hier al eens kletteren ten huize met diegenen die ik lief heb.

Tegelijk weten we allemaal wat we aan mekaar hebben (veel!) en zien we grenzeloos graag.

En dat is de cement die alle gemaakte brokken uit het verleden naadloos herstelt.

 

 

 

 

Het alfabet van het leven (3)

Allergie: de pollen plagen mij weer danig. Zolang ik trouw acupunctuur nam bleef het acceptabel. Nu zou ik eigenlijk weer aan de medicatie moeten maar ik ben te koppig. Thee dan maar. Sloten! Hier met verse citroen, munt, salie, bonenkruid. En op andere dagen weer een andere mengeling.

fullsizeoutput_2000

Boeiend: het leven van een huisvrouw (not!) Ik voelde me deze week een prof toen ik zelfs de buienradar raadpleegde vooraleer de was buiten te hangen. Tegelijk ben ik een nul om het feit dat ik een foto neem van een computerscherm i.p.v. een schermafbeelding te maken. En wat voor buien waren dat eigenlijk?

fullsizeoutput_1ffe

Concert: de oudste speelde de eerste symfonie van Mahler en ik zat op het einde met tranen in de ogen. Zo mooi! En frustrerend weinig volk voor zoveel inzet.

Dresscode: Gala! Kleine dochter had vrijdag het jaarlijkse galabal van haar school. Na haar toestemming te vragen (ik zou vroeger absoluut niet graag gehad hebben dat mijn moeder dat deed) ging ik gewoon mee. Er was nl. nog volk nodig achter de bar. En zo kwam het dat ik op mijn 47ste aan mijn eerste party-bandje geraakte.

Español: de laatste lessen komen eraan. Na zeven jaar vind ik de motivatie om te gaan niet altijd meer.

Flink uitgekeken (met een half oog – ik was ondertussen aan het lezen): het songfestival. En een beetje ontroerd geweest door de winnaar, dat ook.

Gekocht: een paar schoenen in de Kringwinkel. Al dacht ik dat ik zoiets nooit zou doen (ben daar een beetje vies van), maar ze zagen er nieuw en zeer kwalitatief gemaakt uit en zaten als gegoten. Omwille van de mooie kwaliteit zocht ik het merk op online en bleek dat gelijkaardige schoenen €325 moeten kosten. Serieus?!? Wie doet zoiets nu weg? Ik betaalde er trouwens €15 voor.

fullsizeoutput_1fff

Hosta: ik zou daar wel een verzameling van willen aanleggen. De teller staat nu op 3 planten (1 volle grond, twee in pot) van twee verschillende soorten. Daar is dus nog werk aan!

Insmeren met zonnecrème: EINDELIJK!

Jodelen: dat werd er ook gedaan op het songfestival. Het moet niet altijd vals zingen zijn toch?

Knuffelen: de dochters doen dat soms op een vreemde manier

fullsizeoutput_1ffa

Levenskwaliteit: ik vraag me af wat dit is voor een dement persoon. Zeker omdat het kaarske van mijn zonder boterbriefje schoonvader bijna lijkt opgebrand 😦

Moederdag: Ik kreeg een uitje cadeau naar de tuindagen van Beervelde. Nooit een straf dit!

Naaimadammen: ik miste ze vorige woensdag niet toen ik ’s morgens om half tien al in de zon op een terras zat in Brugge. Het was veel te mooi weer om me een ochtend te gaan begraven in een klas dus beslisten het lief en ik om met de fiets naar Brugge te gaan.

fullsizeoutput_1fe6

Olijfolie: vrienden hebben met een dochter die jaarlijks in Italië olijven gaat plukken en met een paar bidons olie naar huis komt. Ik ging vandaag mijn al lang beloofde flesje oppikken.

PC: ik kocht me een nieuwe mini laptop voor een prijsje en dat ding heeft bijna nog niet anders gedaan dan updates geïnstalleerd (om dan bij 100% nog uren vast te staan) Met de grote wormen van dit weekend zullen die updates uiteraard wel verstandig zijn.

Quiche: lang geleden dat ik dat nog eens maakte. Onthouden voor restjesdagen.

Reuze interessante letter, maar ik weet niet direct wat erbij te verzinnen.

Stage: de jongste begint vandaag aan haar derde week. De overgang van dagopvang bejaarden naar zware dementen valt haar zwaar. Zoveel respect dat ze dat wil doen!

Tomaat, mozzarella en zelfgekweekte basilicum en dit gekruid en overgoten met de letter O. Veel meer was mijn middagmaal niet. Maar gesmaakt dat het heeft!

Upcyclen: een boodschappentas voor het groene meisje. Ik bewaarde de originele tas voor zover mogelijk (was deels gescheurd) en gaf ze een stoffen buitenkant

Verjaardag: morgen, die van ons moederke. Ze zou tachtig geworden zijn mocht ze acht jaar geleden ons vader niet achterna gegaan zijn naar hogere sferen.

Wind achter op de fiets. Zo lijkt het althans met de ondersteuning. Al een 335km op de teller ondertussen.

X-aantal tomatenplanten op overschot. De Spaanse les collega zal er goed mee zijn.

Yucca Elephantipes: Ik kreeg er een tijd geleden één cadeau van een veel te lieve dame die ik naar bestralingen bracht. Doos pralines versie 2,0 zeg maar. Lief!

Ziek: mijn fruitbomen. Krulziekte? Ik ken daar niets van. Wat ik wel weet is dat hier geen sproeistoffen gebruikt worden. Rooien zal waarschijnlijk de enige oplossing zijn.

meer ABC? Hier en hier

Moar de lochting moakt toch vele goe

…petatten en tomatten op een roe

Is ze daar weer met hare lochting (moestuin)?

Na dit en dit en dit

Ja, u kunt immers van zender veranderen mocht u dat willen 😉

Ik ben er zelfs zodanig weer dat ik flink aan het werk ben om mijn moestuin een roe (in mijn dromen dan toch) groot te maken (vorige jaren bijna alleen serrekweek)

In de winter had ik wilde plannen om mijn kippenpark tot moestuin om te bouwen. Luiheid lag daaraan de basis, daar moest immers al geen gras meer afgeplagd te worden. Diezelfde luiheid en een gezonde portie gierigheid maakte dat dit plan niet ten uitvoering kwam. Anders had ik immers extern personeel nodig om dat kippenpark deftig te onheinen, er loopt daar immers ook een langoor rond die fan is van Queen.

En toen werd het lente (dat denk ik nu toch al enkele maanden) en moest het gras voor het eerst afgereden worden. Enfin gras, op sommige plaatsen kon ik dat gras bijna met de borstel opvegen wegens verdord mos.

Het plan rijpte om op die plek dan maar te moestuinieren. Ik zag mijn vader wel zuchten hierboven op zijn wolk van “kind, dat is toch geen goeie plek om te lochtingen” maar hij zal immers wel weten dat als ik iets in mijn kop heb, dat het dan niet elders zit.

Ik probeer dus maar wat. Gras groeit er niet, andere dingen misschien wel.

Ondertussen staan er al aardappelen (klassiek in rijtjes en in een toren van autobanden), selder, spruitjes, witte kool, savooikool, courgette, pompoenen, Romeinse sla, pastinaak en quinoa. Een rabarberstruik en aalbessenstruik kreeg ook een plaatsje. Ik werkte tussenin ook wat oud bloemenzaad op (we zien wel wat opkomt) van Oost-Indische kers en Citrusafrikaantjes. De Madeliefjes stonden al in het gras en mochten ook blijven.

In de serre staat ook nog wat prematuur zaaigoed (warmoes en nog meer courgettes) dat later ook nog buiten een plaatsje zal krijgen. Ik blijf nog wel even bezig dus.

Uit die serre smulden we hier ten huize al van verse sla en de eerste bloemkolen zijn ook al verteerd. De boontjes bloeien al, dus die gaan ook niet lang meer op zich laten wachten, hetzelfde met een mini-komkommer. Wortelen komen na een tweede zaai poging ook op en de broccoli groeien als kool maar vormen er helaas geen -(

fullsizeoutput_1ff2

(ik hoef niet beoordeeld te worden op orde en netheid toch hé?)

Een zestal tomatenplanten zijn ook al een tijdje aan de volle grond toevertrouwd en nu laat het weer het toe om met de reserves ook nog aan de slag te gaan.

Voor u zich afvraagt waarom ik mijn tomaten in potten plant dit nog:

Ik ‘plantekik’ niet in potten. Die potten hebben geen bodem. Dat maakt dat ik mijn planten in verse potgrond kan zetten (serregrond is verarmd en ik ben niet van plan om die helemaal te vernieuwen) en dat ik zeer zuinig kan zijn met water. Ik giet dus gewoon in de pot en de plant profiteert daar optimaal van.

Nu maar hopen dat mijn tuinmicrobe blijft bijten en dat er echt één en ander kan geoogst worden.

Het is dat wij sedert dagen zonder vlees voor 99% vegetarisch zijn blijven eten, een omschakeling die eigenlijk bijzonder organisch gegaan is.

Dus: Groensels for the win!!

 

 

 

 

Vriendschapsverzoeken

Ik blijf me nog altijd verwonderen waarom mensen (virtuele) vriendjes willen worden met mij op Facebook.

Hallo, met mij, mevrouw gewoon, geen toeters, geen bellen, ik!?!??

Vandaag wil ene James Robinson dat. Voor het geval u om vriendjes verlegen zit: James ziet er ferm 50+ uit, lijkt sprekend op mijn buurman, is gescheiden en woont in Florida.

Mijn Facebook-profiel is echter gereserveerd voor familie en mensen die ik in het echte leven al heb ontmoet op één uitzondering na. Dat elementje van spanning kan mijn leven nog wel aan 🙂

De 65 ‘vriendjes’ zijn er zelfs op momenten nog teveel. Als ik zo plots de data van mijn smartphone aanzet en er beginnen allemaal van die enerverende ‘ping, ping, pingskes’ mijn oren te teisteren, dan weet ik niet hoe snel ik de naaimadammen (die daar meestal voor verantwoordelijk zijn) naar de vuilbak verwijs. Hun gesprekken achteraf op de PC lezen is voor mij al meer dan genoeg.

Dus James, spijtig man, ik ga je verzoek per direct verwijderen.

Al moet het hier wel niet te lang meer zo koud blijven, anders zou ik wel eens spijt kunnen krijgen van geen vriendjes hebben in Florida 🙂

Lille, belle ville

De jongste was twee dagen naar Parijs, dus er kon vrijdag nog een uitje vanaf.

Dicht bij mijn mannetje zijn verveelt nooit, al vergeet ik nu voor het gemak dat ik rond 4u de bank verkoos boven zijn bed omdat hij echt teveel lawaai maakte, om dan prompt rond 5u weer wakker te worden van de eerste trein die passeerde 😦 Ik was even vergeten dat hij vlakbij het station woont.

We besloten de trein te nemen naar Lille, een stad die al een tijdje op ons verlanglijstje stond en die vanaf Ieper snel te bereiken is. (trein Ieper-Kortrijk en Kortrijk-lille)

IMG_20170428_100033-EFFECTS

Met het station Lille-Flandres dat op wandelafstand van het centrum van de stad ligt is de trein trouwens heel handig. Het kostte ons maar een paar minuten om heel wat mooie gebouwen te kunnen aanschouwen.

Want die hebben ze daar, in overvloed zelfs. Het oude beursgebouw met zijn mooie binnenplaats waar elke dag boekenmarkt is (ik zag er oude kranten met naaipatronen uit de jaren ’20 maar hield mijn portemonnee op de knip) Meerdere theaters, kleine en grote huizen, mooie winkelstraten, de kathedraal, …

Die laatste is vrij recent (opgericht tss 1897-1947) maar wel de moeite om te zien. Opmerkelijk is dat de voorgevel in 1999 volledig herbouwd is door 2 kunstenaars waardoor die een heel contrast vormt met de andere uitgangen die er klassiek uitzien.

De binnenkant vind ik heel erg geslaagd, van buiten dan weer iets minder, maar gedurfd is het alleszins.

Vlakbij de kathedraal staat ook het smalste huis van de stad. Volgens mij slapen ze daar in een twijfelaar 🙂

fullsizeoutput_1f11

Je kon de stad ook verkennen met een tourbus of nog origineler met authentieke deux chevaux, wat een groepje Aziaten ook prompt deed.

fullsizeoutput_1f17

Wij hielden het op de benenwagen, die knie van mij zou maar eens stijf moeten worden na de val van de dag voordien.

Uiteraard moet je in Lille niet zoeken naar eet- en drankgelegenheden, die zijn er à volonté. Wij aten in een restaurantje recht tegenover de kathedraal en ik betaalde daar zelfs minder dan Bruno de dag voordien in Vlamertinge.

We waren er graag, in Lille maar aan alle leuks komt een eind natuurlijk, helaas.

Eenmaal thuis was ik weer helemaal mama (ook met de glimlach hoor) en kon de wasmachine beginnen draaien toen de oudste met een valies van 14 dagen weg zijn thuiskwam.

Om maar te zwijgen over de jongste die ’s avonds laat ook nog in Brugge moest afgehaald worden.

(alle foto’s van onze tweedaagse zijn met de smartphone genomen vermits het fototoestel op citytrip naar Parijs was. Soms doet Google al eens een bewerking van een foto, daardoor dat Lille Flandres er als een postkaartje uitziet)