Spice up your life

Hebben jullie ze al eens geteld, de potjes met kruiden in de keukenkast? Allicht niet. Veel kans dat er ook wat potjes dubbel in staan of over de houdbaarheidsdatum.

Toen ik een week of twee geleden een nieuw kookboek kocht (ook al mocht ik van mezelf geen kookboeken meer kopen – geen karakter ik) kwamen daar wat kruiden in voor die ik wel in huis wou halen. Toch leek het me verstandig om de bewuste kruidenkast eerst eens van dichterbij te gaan bekijken.

kruiden

Het allegaartje op tafel zag er niet uit. Het deed me dromen van uniforme potjes en het vast voornemen als ik ooit een andere keuken moet inrichten, dat daar een kruidenlade moet zijn i.p.v. een kruidenkast.

Maar had ik dat niet ergens staan, kruidenpotjes?

Maar ja gij, ergens in de berging stond een doos vol.

Of het er genoeg waren? Maar nee gij, mijn netjes genummerd en alfabetisch lijstje toonde immers aan dat er een kleine 40 soorten kruiden mijn leven meer pit konden geven.

Hoewel ik met netjes genummerd even vergeet dat er een ongelukkige 13A en 13B is en ergens onderweg zijn de muskaatnoot en oregano (koop ik in grote strooibus) niet in de lijst geraakt.

Waarom ik überhaupt zo’n genummerd lijstje wil denkt u nu zeker? Wel om het feit dat ik dus geen overzichtelijke kruidenlade heb die de namen van de kruiden toont en mijn kast er nu zo uitziet:

 

De doos uniforme kruidenpotjes aangevuld met bijeengespaarde oploskoffie potjes (ooit, in een vorig leven door de schoonouders), de bus muskaatnoot en het zout en een obligate pepermolen waar een weldenkend mens geen afstand van doet uiteraard.

En weet ik nu uit het hoofd welk kruid pakweg nummer 16 is? Wel, nu nog niet. Dat zal misschien wel komen mettertijd. Nu behelp ik me met de lijst die (pas op: moeder ontdekt washi tape) op de kastdeur hangt.

Is al dit gefröbel een verbetering? Visueel wel, qua het juiste potje snel vinden ook. Al bestaat de vrees dat ik nog vaak de strooibusjes ga missen. Het moet bij mij namelijk vooruit gaan in de keuken. Ik zie zo al gebeuren dat ik geen maatlepeltje ga gebruiken en er véél te veel kruiding in mijn gerechten zal zitten.

En nu vooral niet denken aan het feit dat er nog nieuwe kruiden gaan bijkomen die niet alfabetisch in het lijstje gaan staan.

Mijn geestelijke vermogens kunnen dat nog niet aan 🙂

 

 

 

 

 

Advertenties

Persoonlijke marketing

Ken je dat, dat je dingen krijgt waar je niet om vraagt? In je mailbox, op straat in de pollekes gedrukt, in winkels, per post…

Mijn jongste dochter wordt eind van de maand 18 jaar. Belangrijke verjaardag. Uiteraard! En dat vinden sommige bedrijven ook.

Gisteren kwam er een klein pakje toe met de post op haar naam. Hoewel, haar naam wel maar de aanspreking was niet zo geslaagd:

fullsizeoutput_280d

Zonder bril had ik de afzender ook niet gelezen en het pakje zelf zei me niet direct iets (ik sla reclame traditioneel over op TV)

fullsizeoutput_280c

Dochterlief vindt de inhoud alleszins de mop van de eeuw:

fullsizeoutput_280b

De bijgevoegde brief met kortingbonnetjes garanderen dat de eerste scheerbeurt zeker een succes wordt.

Enfin, het zal bij de dochter niet de eerste scheerbeurt worden, en ze zal al zeker niet voor publicatie vatbaar zijn 🙂

Met dank aan de paps voor haar vreemde voornaam zeker?

 

Hij** trapte het af zonder mij

**Mijn fiets

En hij was zelfs niet alleen.

fullsizeoutput_2805

Eerst moest hij nog een eindje op de trein tot Brussel Noord, om dan aan Tour&Taxis verzamelen te blazen voor een tocht van 270km naar Bonn.

De fietsen werden natuurlijk allemaal bestuurd door iemand. Die van mij door de oudste die onder het motto ‘iemand moet toch de planeet redden’ gehoor gegeven had aan de actiegroep ‘Climate Express’ om naar de klimaattop in Bonn te fietsen.

De jongste en ik gingen mee naar Brussel want de combinatie zware fiets + bagage en trappen in stations ging zo niet samen met een deerne van 45kg.

Met 350 waren ze op de vertrekplaats en ik was blij dat ik er ook mocht zijn. Voelen dat mensen zich nog gezamenlijk kunnen scharen achter een actie, geeft mij altijd een warm gevoel.

Ik eindigde hier al met een zin die de toestand van onze planeet hekelt, maar onderstaande kan ook tellen:

fullsizeoutput_2804

Ondertussen zijn er al twee dagen fietsen voorbij, vandaag 77km, gisteren stonden er (wegens een omweg) 105km op de teller. Morgen wordt er tot Bonn gefietst (door een stuk vuil industrieel Duitsland) om dan zaterdag actie te kunnen voeren.

Nu maar hopen dat het iets uithaalt…

Tuinstruinen

Omdat het in het voorjaar al eens de moeite bleek om met een echt fototoestel door de tuin de lopen, deed ik dat vanmorgen nog eens over.

Ik ben uiteraard geen fotograaf en de Canon heeft nog veel geheimen die hij, als ik daar eens geen cursus voor ga volgen, altijd voor zich gaat houden vrees ik.

Enfin, alles beter dan een (oude) smartphone-foto.

Ik deed van ruilhandel met mijn nichtje. Zij gebruikt mijn zolder om meubelen op te slaan tijdens het bouwen van een nieuw huis, de aangetrouwde neef bracht mij een aanhangwagen compost voor in de serre:

Zien dat de laag in de serre hoog genoeg is aan de laatste tomaten die er nog staan en compleet met het gras opvegen met de harde borstel 🙂

Er bloeit nog één en ander ook in mijn hofke. Niets spectaculairs, maar van dichtbij toch nog mooi:

De bovenste drie staan nog in de bloemenweide (mag ik die maaien met de grasmaaier? Iemand?) De laatste is bloei van ananas-salie (zou dat ook in de thee mogen?)

Soms komt er ook eens iets spontaan aanwaaien. Ik weet dus niet wat bovenstaande plant is. Ze staat in mijn bijna lege moestuin overigens.

De moestuin was – zacht uitgedrukt – geen succes te noemen dit jaar, maar er is nog eten te vinden. De laatste paprika’s uit de serre en massas’s rijpe vijgen. Die laatste kennen in confituurvorm geen succes hier. Een ontbijt bestaande uit gemixte vijg, gemixte peer, havermout en stukjes pure chocolade en dat gebakken in de oven is daarentegen wel super lekker!

De laatste dagen van de houten pergola zijn geteld. Veel kans dat hij gewoon wegwaait eens ik de druivelaars eraf haal. Maar kijk er is al vervanging in de vorm van een stevig smeedijzeren tweedehands exemplaar dat al een beetje mag staan roesten op de onderste foto.

De peul rechts kwam ik tegen aan de Wisteria. Nooit eerder merkte ik die op. Geheel optimistisch zocht ik al op of die dan gewoon kon gezaaid worden maar blijkt dat er dan allesbehalve zekerheid is dat er bloei komt. Jammer!

En dan eenzame Stippy (onze enige kip momenteel) die trots haar nieuw verenpak showt. Gelukkig loopt de Mozart nog wel eens achter haar kont aan (letterlijk). Datzelfde konijn heeft verse groenten gekregen maar verorbert momenteel liever de blaren van de bomen.

Op de onderste foto is te zien dat rode ogen (bij slechte foto – zie je wel dat ik een foto-cursus kan gebruiken) bij een albino-konijn gewoon wit zijn.

Beeld bij de week

 

Meten om te weten en lomp zijn: mijn bloeddruk opvolgen. Een paar keer per dag, omdat ik besloten heb dat het maar eens moet gedaan zijn met pillen slikken na dit

’t Ziet er goed uit nietwaar? En de dokter maar zeggen dat ik daar voor jaren aan vast zat.

En dan mijn mobieltje. Weten dat ik hem meegepakt heb in de auto (met nog tig andere dingen in mijn handen) en hem binnen niet vinden. Terug naar de garage gaan en zien dat het bakje ‘overreden’ is door de garagepoort. En ik die dacht dat alleen pubers zo’n toestanden voorhadden. Schielijk overleden en geen garantie die deze nog tot leven zal wekken.

Toch nog wat tomaatjes kunnen plukken. Ik heb het nog niet durven zeggen, maar ik had deze zomer amper tomaten. Een schep konijnenkak in het plantgat bijvoegen was teveel van het goede voor de planten. Twee spontaan gekomen struiken met olijftomaatjes maken nu nog het goeie weer.

Thee uit den hof: ik maak ongeveer elke dag een literfles met een combinatie van salie, ananassalie, bonenkruid, munt en citroenmelisse. In die fles ook nog een clementine snijden maakt dat we nog wat vitamine C ook binnen krijgen. Aan de planten te zien zullen er nog wel wat theetjes volgen.

Leren van mijn oudjes (patiëntenvervoer): kool snijden met de broodmachine. Vijf minuten werk. Waarom kom ik daar nu zelf niet op? De portie voor vandaag samen met patatjes in de wok stoven (weinig afwas, yes!) en een met liefde bereid bordje Instagrammen voor de dochter.

Een Z-cup ter promotie van borstkankerscreening vandaag in AZ Alma en de zon die fel schijnt volgens de weerman. Er zit alleen wat Sahara-zand en roet uit Portugal in de weg.

Moeder aarde is een gemolesteerde vrouw. Was het een hond geweest, de sociale media was al lang ontploft.

 

 

 

In de categorie ‘schone zinnen’

Woorden zijn als noten.

Zolang ze in de partituur staan, zijn het alleen maar symbooltjes.

Maar als je ze omzet in klanken, dan kunnen ze alles.

Woorden zijn beloften, als doosjes.

Die moet je vullen en dan krijgen ze betekenis.

En wij moeten die betekenis geven.

Uit ‘De bloementuin’ van Cristina Caboni. Een boek met naast het verhaal voor de liefhebbers ook veel weetjes over planten. Met botanische namen, kenmerken, groeiplaatsen en symboliek.

Geen grootse literatuur maar het maakt wel de lange wachttijden in ziekenhuizen een stuk draaglijker.

Drie eeuwen

Deze week, op weg naar de proclamatie van de oudste, vertelde de jongste mij heel random dat ze graag 101 jaar wil worden.

“A ja, mama, dan ga ik in drie eeuwen geleefd hebben”

“En als ze me dan komen interviewen (totaal niet bescheiden) dan ga ik vertellen dat ik dat op de dag dat we naar de proclamatie van mijn zus reden, heb verteld aan jou”

’t Is maar dat jullie op 26 november 2100 het nieuws niet zouden vergeten opzetten hé 🙂