vanalles en nog wat

Nattigheid

We voelen het allemaal in de vorm van water, hetwelk we door de dag heen consumeren op allerlei manieren.

Toen een tijdje geleden de brief kwam voor het doorgeven van de meterstand ben ik weer achterover gevallen van de hoeveelheid die hier uit de kraan loopt.

De toiletten worden nochtans gespoeld met regenwater, de was wordt gedaan van dezelfde tap en in de tuin en voor het poetsen wordt ook geen leidingwater gebruikt.

En toch verbruikten wij in het verlopen jaar 57000 liter leidingwater!

Als je bedenkt dat mijn huishouden grotendeels maar uit 2 personen bestaat, dan vind ik dat gigantisch veel!

Bij een terugblik op de vorige jaren (meteen een archief van 12 jaar ver eens uitgemest) dan zie ik dat ons verbruik gelukkig altijd maar in dalende lijn is (behalve een piek in 2011 toen de grasmat heraangelegd is en er niet genoeg regenwater was om te sproeien)

In vergelijking met het vorige jaar was er zelfs een daling van 5000 liter.

De grootste waterzonde is hier het vele douchen. Vroeger een half uur lang met de kraan open, nu zijn we gelukkig al zo slim om die kraan tussendoor dicht te draaien en er minder lang onder te staan.

Vraag is of een mens elke dag moet douchen?

Sedert een hele tijd drinken we ook kraantjeswater, maar dat weer afschaffen zou een nog grotere milieuzonde zijn wegens bergen plastiek flessen.

En ja, ik heb een vaatwasser en die mag niet weg! Er zijn nog altijd duusd andere activiteiten die leuker zijn dan afwassen.

Zegt u het mij eens, hoe kunnen we besparen? En wat is jullie verbruik zo per jaar?

Snoepen van het leven

Het was niet wat het leek

… in Mechelen gisteren met die parkeerplaats.

Gelukkig!

Zoals woorden uit hun context kunnen getrokken worden, zo kunnen foto’s ook voor een ander beeld zorgen. Enkel de signalisatie van de parkeerplaats was fout, links van de foto waren wel degelijk 3 gehandicapten plaatsen voorzien (allemaal bezet trouwens), compleet met een Lingier zoals Menck in de commentaren schreef.

Mechelen is schoon trouwens. Schoon zoals in: proper maar evengoed als in mooie stad, mooie gebouwen, gezellig zelfs.

Het lief en ik gingen er heen per trein, dat doen we ondertussen graag, koning auto is bij ons gedegradeerd naar lagere adel. Dat gaf me nog de kans om per fiets naar het station te gaan (+/- 6 km enkel) zodanig dat de km-teller van datzelfde voertuig gisterenavond 105km aangaf, wat ik niet zo slecht vind op 14 dagen tijd.

Een wandeling op mijn tablet moest ons de hoogtepunten van de stad tonen en een bezoek aan de Dossin kazerne, maar het mooie weer liet ons besluiten om het enkel bij wandelen te houden. Die kazerne zal immers niet weglopen.

We startten onze wandeling na een kop koffie in de kruidtuin, om via wat omwegen tegen de middag op de grote Markt aan te komen. Na een bistrootje te doen gingen we nog even de kathedraal binnen (de 526 trappen van de toren lieten we maar zo), verdwaalden we nog in het klein en groot begijnhof, passeerden we het Aartsbisschoppelijk Paleis (waarvan de tuin binnenkort voor het groot publiek open zal zijn) liepen we een eind langs de Dijle, snoepte dat lief van mij zijn obligaat ijsje, liepen we binnen in nog een kerk, …

Ik heb weinig beeld bewaard van deze dag wegens een bijna lege batterij van mijn smartphone, maar toch deze impressie:

fullsizeoutput_1eff

Ooit geblogd

Ooit geblogd (7)

Zou het kunnen dat mijn inspiratie wat zoek is, of is het door de datum dat er twee ‘Ooit geblogd’-berichten op mekaar volgen?

Enfin, het is 18 april vandaag en mijn kleine broertje wordt vandaag 41!

Ik herhaal een bericht van 17/04/2011

***

Saved from being a bitch

Deze namiddag zijn we uitgenodigd voor een natje en een droogje n.a.v. de 35ste verjaardag van kleine broer.

Hoe konden ons moe en pa mij dat aandoen ūüė¶

Bijna zeven jaar! was ik de ‘kakkernest’ (schoon Vlaamsch woord voor de jongste) van een gezin van vijf kinderen. En toen ‘moest’ ik nog een broer krijgen. Mijn ouders hadden net iets te enthousiast hun 17¬į huwelijksverjaardag gevierd op 19 juli.

De miserie begon al v√≥√≥r zijn geboorte. Ik zie me nog zitten op vaders’ schoot en hij mij maar plagen dat hij hem ‘Tuurke’ ging noemen (zijn voorkeur voor het geslacht niet onder stoelen of banken stekend na 4 dochters en amper 1 zoon)

Tuurke, ik zag me dat al vertellen met beschaamde kaken in de klas…

En dan de dag van zijn geboorte. Het was Pasen en vader kwam ons wakker maken met de boodschap dat we een broertje hadden gekregen.

Mijn vragen voor hem waren niet: “Is’t een schoontje? Een braafke? 10 vingers, 10 teentjes? Waar is ons moeder?” (ik dateer nog uit een tijd dat kindjes uit de bloemkolen kwamen, wist ik veel dat moeders die in het ziekenhuis gingen kopen)

Wat kon mij die broer schelen nietwaar?

Nee hoor, mijn enige vraag was: “Is de paasklok geweest?” ūüôā

Ondanks dat ik nog maar in het eerste leerjaar zat en ik nog niet lang kon tellen, weet ik nog dat ik dat jaar 24 paaseieren heb gevonden. En blijkbaar was ik in die tijd wel te paaien met zoetigheid (mijn molligheid was er toen niet vanzelf gekomen) want ik wou absoluut NIET naar de kraamkliniek naar ons moeder en die fameuse broer. Ze hebben me maar kunnen overtuigen met de boodschap dat ik daar doopsuiker zou krijgen. (Mijn 2 jaar oudere zus wou dolgraag haar broertje gaan bekijken maar die mocht niet mee wegens Rubella)

Verwend nest ik!

Met het verstand dat ik nu heb kan ik alleen maar zeggen: “merci broer dat je er gekomen bent!” Wat zou er anders karakterieel van mij terechtgekomen zijn?

Maar ik ben nog altijd een beetje kwaad dat jij in de lagere school een splinternieuwe (BMX)-fiets kreeg en ik heb moeten wachten op mijn eerste nieuwe fiets tot mijn negentiende ūüôā

***

 

 

emotioneel kraantje lekt, Ooit geblogd

Ooit geblogd (6)

Een herhaling van een bericht van 19/02/2011 n.a.v. de heruitzending van de film zaterdag. Lachen en stromende tranen, ik kan het niet helpen.

***

PS: I love you

Gisteren de film gezien op de commerci√ęle zender met bovenstaande titel. Ik had onlangs het boek gelezen, geschreven door Cecilia Ahern (dochter van Bertie, premier** van Ierland).

Bij het lezen daarvan tranen met tuiten geweend, en ook al is het scenario van de film een heel stuk afwijkend van het boek, gisteren hebben de waterlanders ook hun weg gezocht.

Het verhaal: jong koppel, kibbelend over van alles en nog wat, maar zó stapel op mekaar. Hij sterft aan een hersentumor, en omdat hij besefte dat zijn vrouw na zijn dood niet echt vooruit zou geraken zonder hem, laat hij haar op geregelde tijdstippen een brief bezorgen.

In die brieven staat telkens een opdracht, allemaal met als doel dat ze haar leven weer zou opnemen en uiteindelijk het geluk weer zou vinden.

Wat had ik dat graag gehad, dat mijn man me ook zo graag had gezien, dat zijn dood niet abrupt zou geweest zijn en dat hij me dan ook een stukje zou gedragen hebben naar een nieuw leven.

De realiteit was helaas anders! Ik bleef achter met een diepe colère en een karrenvracht aan waarom-vragen. We hadden het zo goed kunnen hebben samen. Waarom moest hij dat allemaal vergooien aan andere vrouwen en de drank?

Lag het aan mij? Die vraag wil ik me niet meer stellen. Ik heb alles voor die man gedaan en er heel weinig voor teruggekregen.

Van hem nog antwoorden krijgen op de waarom-vraag, dat is zoiets als vrijen voor maagdelijkheid, dat zal er dus niet meer van komen.

Maar één ding staat vast: het onderdanige vrouwtje dat hij had is samen met hem begraven!

En weer geluk vinden …¬†

Daar had ik zijn richtlijnen uiteindelijk niet voor nodig. Dat heb ik alleen ook gekund!

**In 2011 dus

***

Als ik ‘Ooit geblogd (5) en (6) naast elkaar zet, dan heb ik blijkbaar toch een lange tijd in dezelfde teneur geschreven.

Kwaad, verder willen, maar vaak zo geblokkeerd zijn dat dat zomaar niet vanzelf ging.

Grote dochter en ik hadden het er gisteren nog over. Wat de periode met de echtgenoot gedaan heeft met ons, en hoe dat ons gevormd heeft tot de mensen die we vandaag zijn.

Het leven …

 

Snoepen van het leven, Werken aan het lijf

Nieuw speeltje (2)

Fijne trillingen, zoemend geluid, comfortabel zitten, natuurgeluiden en het lief zijn stad op de achtergrond.

Ik ben er even zuinig op als op een goed boek, af en toe een pagina lezen, want het genot mag niet te snel overgaan!

Eindelijk is hij er!

En wat rijdt hij goed …

mijn¬†nieuwe fiets¬†ūüôā ūüôā

Het eerste (nu niet meer zo) nieuw speeltje is er zowaar jaloers van.

Me happy!