“Mama, wij gaan toch ook eens weg met ons tweetjes hé?”

Had kleine dochter mij al een paar keer gevraagd (vorig jaar deed ik dat al eens met de oudste)

Al goed en wel, maar zij wou geen Frans praten en ik wou niet ver rijden.

We vonden een compromis in Beveland (Dat stukje Zeeland dat je van hieruit bereikt als je door de Westerscheldetunnel rijdt). Een heerlijkheid om te fietsen en te flaneren op een groot uur van onze voordeur. Yes!

Ik was al een tijdje het weerbericht in de gaten aan het houden en rekening houdende met mijn agenda konden we maandag en dinsdag op weg.

Veel voorbereiding had ik aan deze trip niet gedaan. Enkel voor de stadjes waar we zouden stoppen had ik parkings opgezocht aan de rand, zodat we per fiets naar het centrum konden gaan. Op die manier fiets je ook op plaatsen waar je met de wagen niet kan komen (bruggetjes over de vele wateren daar bvb)

Onze eerste stop was Goes. Een foto op mijn gsm van GoogleMaps met de te volgen fietsroute vanop de parking, meer hadden we niet nodig op vlot in het centrum te geraken.

We zagen er mooie gevels rond de stadshaven, een typisch bruggetje, en uiteraard de bootjes. Winkelen kan je daar ook, à volonté zelfs, en zoiets moet je tegen die jongste van mij geen twee keer zeggen (al bleef ze verstandig en bleef het grotendeels bij kijken) De al dan niet schoonheid van het marktplein is ons even ontgaan omdat die vol stond met kermisattracties. Gelukkig waren de terrassen in de zon er ook waardoor we niet aarzelden om daar even te blijven.

Naar de grond kijkend om recht te blijven op de kasseien viel me deze gedenksteen ook op :

IMG_20160815_104318

Er zijn tegenwoordig mensen die hun mond vol hebben over vluchtelingen en wat die allemaal teweeg brengen, maar een paar generaties geleden deden de mensen van hier hetzelfde om aan het oorlogsgeweld te ontsnappen. We moeten dat vooral niet vergeten!

Van Goes reden we naar het noorden toe richting B&B, maar omdat onderweg een file stond door een brug die open stond, maakten we nog een kleine stop aan een even klein strand. Ik werd daar zowaar door de dochter getatoeëerd en ik kon er niet eens kwaad om zijn :

IMG_20160815_151954

Eens geïnstalleerd in onze slaapplaats haalden we de fietsen van de wagen en gingen we een toertje doen. Ik wou die nabijgelegen Zeelandbrug wel eens zien en we wilden ook wel uitzoeken waar we ‘s avonds een hapje konden eten.

“Mama, we kunnen ook langs hier zij de dochter opeens” En inderdaad er liep een pad tussen de struiken omhoog en dan weer omlaag naar nog maar eens water. Water wat je over kon steken met een manuele veerpont.

Het leek wel of touwtrekken een olympische discipline was en dat ze voor goud ging, zo hard deed kleine dochter haar best om de pont onze richting uit te trekken. Met veel gegiechel en een overdosis drama, dat ook. Eens de fietsen op het pont trok ik ons beiden gemakkelijk naar de overkant.

Na al dat zwaar werk hadden we wel een goed maal verdiend. En het mocht wel wat meer zijn dan de Nederlandse versie van een frituur. Aan de voorkant van het restaurant dat we kozen lag het terras in de schaduw, dus gingen we binnen een plaatsje vragen. Het zo goed als lege restaurant bleek geen tafeltje voor twee meer beschikbaar te hebben, maar achteraan hadden ze ook nog een tuinterras in de zon, zei het ietwat uit de hoogte doend dienstertje (dochter in short en slobbertrui was waarschijnlijk geen goed uithangbord om ons binnen te laten zitten)

Zon mijn voeten op dat terras. Onze tafel stond wel netjes in de schaduw! Nu ja, we waren op vakantie, we gingen onze tijd niet verdoen met ambetant zijn. Dus bestelden we ons elk wat lekkers en genoten uitgebreid van de amuse die ons werd voorgeschoteld.

Na het eten besloten we nog iets alcoholisch te bestellen (terwijl ik anders nooit drink). De puber ging voor een cocktail en ik nam een cuarenta y tres’ke (stond als likeur 43 op de kaart maar ik wou het dienstertje eens testen op haar Spaans – het zou haar leren om ons buiten in de kou te zetten!) Die cocktail ging binnen als limonade, ik vond mijn likeurtje mega-straf maar dronk het toch traag uit (elk moment vrezend dat ik niet meer rechtop ging buiten wandelen. Het feit dat we allebei om het minste de slappe lach kregen doet vermoeden dat de alcohol zijn werk deed. Gelukkig geraakten we op de fiets terug in onze B&B. De veerpont nog eens overdoen lieten we wijselijk zo.

Misschien wel best, want ik moet toch echt niet al te helder meer geweest zijn. Toen ik de jongste sommeerde om haar tanden te poetsen, vroeg ze zich af hoe het kwam dat haar tandenborstel nat was.

Ja, ja, ik kan ‘tanden poetsen met iemands anders’ tandenborstel’ ook afvinken op mijn flaterlijstje. Dat op het hoesje van mijn borstel ‘mams’ stond was ik even vergeten en ik had me tevreden gesteld met die ene letter die dochterlief en ik delen aan onze voornaam.

Enfin, na mijn roes uit te slapen:-) en een nieuwe tandenborstel te gaan kopen in de plaatselijke supermarkt, konden we na een meer dan uitgebreid ontbijt terug op pad.

We reden naar Veere, deden de fietsen van de auto, maar dat laatste was helemaal niet nodig geweest, vermits alles zo dichtbij was.

Een kerk met massieve toren, een markt met veel lekkers en wat ambachtelijke zaken, schattige kleine winkeltjes, kleine straten en dito huizen, een mooi stadhuis en uiteraard veel water, dat zal wel een samenvatting zijn van wat we daar zagen.

We wilden ook nog in Domburg geraken (een echte kustplaats) maar daar was het zo druk dat we de auto niet geparkeerd kregen.

Dan maar richting Middelburg rijden.

Daar konden we wéér lekker gaan tafelen, nog wat flaneren, nog wat winkelen, terrasje doen, mensjes kijken, kortom dit :

IMG_20160815_125056

Ik hoef daar zelfs geen boek van amper €2,99 voor te kopen om dat te kunnen!

 

Wat er zoal niet uitkomt bij een grote kuis

Dhr Pannenkoek gaat verdorie trots op mij zijn:-)

Een al heel oud ‘vertelselke’ :

VERGISSING DER SCHRIJFWIJZE

Het betreft een jonge Britse man die verloofd is met een Vlaams meisje. Hij leert spoedig de Vlaamse taal en heeft in zijn verlof leren schaatsen. Hij schreef een brief aan zijn verloofde maar kon zich het juiste woord voor schaatsen niet meer herinneren.

Dit is wat hij schreef :

Darling,

Het is me een genoegen dat ik u laat weten dat ik het zeer goed stel en in blakende gezondheid verkeer, wat ik namelijk van u ook verhoop.

Zoals ik reeds schreef, leer ik het schijten aan. Het schijten is niet zo gemakkelijk als u wel denkt. Gelukkig heb ik een goede leermeester die mij het schijten aanleert. Hij is kampioenschijter!

De eerste dag dat ik scheet ging het niet al te best. Ik waggelde en viel, het ging zo moeilijk om me recht te houden. Toen ik de ganse dag gescheten had, was ik zo vermoeid dat ik de volgende dag geen zin meer had om te gaan schijten.

Maar toch, iedereen, groot en klein schijt hier dat het een plezier is om te zien. Zodanig dat ik de verleiding niet kon weerstaan om mijn schijten aan te trekken en opnieuw te beginnen.

In het begin was ik nog wat stijf, maar stilaan kwam ik weer in actie.

Nu schijt ik al op één been en draai al schijtend in het rond. Gisteren heb ik nog een meisje omver gescheten en weldra zal ik sprongen kunnen maken.

Ik hoop dat we samen ook eens gaan schijten!!

Veel liefs,

Uw schijterken

De zomer proberen vasthouden

… door zaken in ons dagelijkse leven te implementeren

Er zijn er nog die dat proberen

We kennen het allemaal wel zeker. Zij die graag een wijntje drinken brengen deze mee die op de vakantiebestemming zo lekker smaakte (om dan achteraf soms te bedenken, was het dat maar)

Ikzelf ben al wel eens met een speciale kruidenmengeling huiswaarts gekeerd en het jaar nadien gefrustreerd geweest omdat de Super U in Frankrijk die niet meer had.

Dit jaar, na genoeg te hebben van het alleen maar water kunnen drinken (omdat ik op mijn suiker let) en de naar Sedergine bruistabletten smakende Vichy Catalan in Spanje, wisselde ik andere waters (soms in heel mooie flessen) af met huisgemaakte ice-teas.

Waar ik vorig jaar nog dacht dat thee maar vies gekleurd water was, leerde ik me een tijd geleden om mijn eigen verse kruidenthee te waarderen. Vooral munt en salie gingen daarin om mijn jeukende keel (door de pollen) te kalmeren.

Waarom zou ik me dan niet kunnen wagen aan ice-tea? Na de eerste proefsessie gingen we in Tarragona weer terug naar het bewuste terras waar ze die hadden. Kruidig, amper bijgezoet, verfrissend, dat zijn de termen die bij de drank hoorden.

Het lief en ik filosofeerden al luidop hoe we thuis onze versies zouden maken. En nu, ongeveer een maand later staat er telkens wel een fles koel in mijn ijskastIMG_20160805_101725

Ik varieer met fruit dat erin gaat (sinaasappel, citroen), met het soort thee, met het beetje zoetmiddel dat toegevoegd wordt (honing, ahornsiroop), wat telkens resulteert in een nieuw drankje.

Als ik het maak kan ik het niet laten om altijd warm al een glas te drinken, en de rest gaat dan in een glazen fles de frigo in. Dit drankje helpt me ook om genoeg te drinken, want ik durf mezelf soms nogal droog te stellen wat dan vaak voor hoofdpijn zorgt.

De thee is ook zo ongelooflijk lekker dat de kroost die helemaal niet moet. Hoeveel geluk kan een mens hebben in het leven:-) Allemaal voor mij dus!

Wat mij betreft mag dit een blijver zijn in mijn dranken-assortiment.

Tips voor extra lekkere ice-tea mogen gerust in de commentaren achtergelaten worden, ik leer altijd nog graag bij!

Afscheid nemen bestaat niet

Beste M

Ik leerde je meer dan 2 jaar geleden kennen toen je net was begonnen aan een chemo-behandeling tegen borstkanker.

Je had al een paar ritten gehad, maar met geen andere van mijn vrijwillige collega’s kon je het vinden, je MOEST mij hebben, ook al kwam ik van een andere gemeente en werden je ritten dus een stuk duurder.

Het was aftasten in het begin. Er kwamen harde worden uit je mond, ik was direct op mijn hoede, maar ik bleef gewoon mezelf. Vriendelijk, uiteraard, dat probeer ik altijd, maar in het begin geen woord teveel.

Ik heb me vaak geërgerd aan jou, weet je dat ? Je maakte er een sport van om te ‘verdwijnen’ eens ik je in het UZ had afgezet. Voorspelde wachttijden van een uur werden altijd langer. Je hielp me o.a. aan het record van 6u wachten zonder dat je je gsm aanzette. Het obligate sigaretje voor je weer in mijn wagen stapte was er voor mij ook soms teveel aan (= nog langer wachten en een auto die naar de rook stonk)

Je hebt me ook een paar keer gebeld als was ik de noodcentrale. M.a.w. het moest snel en ik moest maar paraat zijn. Maar ik deed het en op de duur met plezier (ondanks het feit dat ik het vreselijk vond dat je die directe zorg nodig had)

Want ik ‘mocht’ je ook leren kennen. Mogen ja! Onder die hardheid zat een veel te jonge vrouw die op korte tijd véél te veel had moeten incasseren. Een vechtscheiding, zwaar diabeet worden, dan de kanker. Er zijn er die voor minder verbitterd raken.

Uiteindelijk hebben we goeie gesprekken gehad onderweg. Ik mocht je ook veel zeggen, ik kon precies niet op je tenen trappen waar anderen dat vaak direct deden in jouw ogen.

Ik heb je op een gegeven moment eens gevraagd of je je energie niet beter in genezen kon steken i.p.v. in kwaad zijn op alles en iedereen.

“Ja, eigenlijk” zei je, “dat zou ik veel beter doen!”

En stilletjes aan kwam er humor voor de kwaadheid in de plaats, soms heel zwarte met tranen die van je kaken gleden toen je weer eens een slechte uitslag kreeg.

“wees blij, ik geef je werk” zei je dan. Ik lachte terug en slikte mijn tranen in.

Uiteindelijk waren de behandelingen van de baan en zagen we mekaar niet meer. Maar toch had je me bevolen om maanden verder nog een afspraak te noteren.

Toen ik een week voor die afspraak telefoon van je kreeg met de mededeling dat je wel zelf zou rijden omdat je ondertussen zoveel beter was, kon ik alleen maar blij zijn met jou. Ik hoorde opluchting in je stem en optimisme voor de toekomst.

En er passeerde weer een half jaar. En toen was er weer een telefoontje, en nog maar eens dringend. Dat je verging van de rugpijn, door een val dacht je van een tijdje ervoor die niet verzorgd was.

De huisarts moet de bui al zien hangen hebben en liet een opname bevelen op oncologie met vraag om directe bloedafname.

Je beloofde me ooit wel eens dat je zou stoppen met kettingroken ‘als het allemaal eens voorbij was’ (de pijn, de ziekte,…)

Uiteindelijk ben je gestopt.

En het is allemaal voorbij.

Zelfs die laatste ademtocht…

Ik hoop dat je aan de andere kant eeuwig mag genieten, je hebt die hemel meer dan wie ook verdiend!

 

PS : ik heb door de jaren heen veel ervaring met kankerpatiënten, ik kan het aantal niet meer noemen, maar ik ‘verloor’ nog maar 3 patiënten. Twee ouderen die een meer dan volledig leven mochten leven, en M is nu de derde.

Kanker is en blijft een kloteziekte, maar de meeste mensen genezen gelukkig wel!

 

 

 

The Pannenkoekchallenge (16)

Ik blijf mijn net gepasseerde vakantie belichten. We zijn  van Avignon naar Girona ‘getreind’ en bleven daar twee dagen.

Eerst maar eens het hotel vermelden, voor mezelf als we nog eens terug willen (ik ben een vergeetkop) en voor gelijk wie naar Girona wil als je kwaliteit voor je geld wilt :

hotel Costabella

Vriendelijk personeel, super netjes, een goed extra breed bed (als ik mijn arm uitstrekte kwam ik nog niet aan mijn lief) een klein maar goed zwembadje (heerlijk om na een hete dag even in te dobberen), een overdreven goed ontbijt (waren we daar 12 dagen gebleven ik was 5 kilo bijgekomen vrees ik), op wandelafstand van de stad, …

Enfin, dat hotel was maar een slaap- en ontbijtplaats, de stad was er ook nog en daarvoor kwamen we tenslotte.

Uiteraard kan je niet om de kathedraal heen, ik was er al eens eerder maar deed dat bezoek nog graag eens over. Ik heb het nl nogal voor kerken, eender waar. Als er daar dan nog zo een fijne kloostergang bij is zie ik ze nog zo graag.

Om het even waar je kijkt in Girona zie je mooie oude gebouwen, smeedijzeren balkonnetjes, kleine steegjes en gezellige plekken om iets te eten en te drinken of gewoon op een bankje naar mensen te kijken (me like!)

IMG_20160707_120248

Dit ‘vrouwmens’ viel me speciaal op om haar schitterende outfit (Jani, HELP!) Even voordien liep ze nog gearmd met haar dochter die al even mooi gekleed was maar dan in roodtinten, maar ik was te laat om mijn fototoestel uit te halen.

Maar ik had het over gebouwen nietwaar. Het beeld met de gekleurde huizen aan de oever van de Ter is er één dat menig postkaartje heeft gehaald. En het pleintje omrand met hoogbouw en een galerij eronder, dat je bereikt via een bruggetje over de rivier ook al.

Mijn genereus lief gaf me ook nog de tijd om even de winkels in te duiken terwijl hij met zijn fototoestel de stad onveilig maakte (het resultaat laat nog op zich wachten, ik krijg dat maar te zien als heel die reportage in orde is. Vandaar dat hierbij nog altijd GSM-foto’s staan) Het is gemakkelijk genereus te zijn als alle winkels nog gesloten zijn als je arriveert:-)

Girona is ook een nette stad, stadsdiensten zijn er non-stop aan het werk, met het nieuwste materiaal, maar ook nog met deze :

IMG_20160707_093353

Blijkbaar vegen oude borstels ook nog goed.

En hoewel het opschrift op het raam van een reisbureau in het Catalaans was, kon ik het toch heel goed verstaan.

IMG_20160707_092156

‘Reizen is het enige wat je koopt waar je rijker van wordt’

Een waarheid als een koe!

 

 

 

 

 

 

Hiep, hiep hiep!!!

Al ben ik nog niet zeker van die HOERA😦

Of toch.

Ik MAG morgen 47 jaar worden.

Dat dat toch al dicht bij de 50 komt wisten de dochters me elk op een afzonderlijk moment te vertellen.

Ja, ja, en dan ? Ik ben stiekem al aan het sparen voor de fuif die ik dan ga geven:-) !

Ik weet zeker dat er hier twee gaan freaken morgenvroeg, want ze zullen weer vergeten zijn om een verjaardagskaart te kopen. (en dan vinden ze in een lade van het dressoir die pak ouderwetse bloemekeskaarten die ik in stock had voor de schoonouders. Wedden ?)

Maar ach, het cadeau is al in de sacoche. Daar kwamen al twee versgebakken broodjes uit (met dank aan grote broer voor de tip, want ik zie nooit reclameblaadjes)

13494945_1577345009232001_598239386437841908_n

Ouwe mensen kunnen toch wijze praat verkopen nietwaar ?

Whereabouts (8)

We nemen de dagen ietwat luchtiger op tijdens deze zomermaanden en dus deze keer geen echt weekschema van maandag tot zondag. Dagen worden soms à l’improviste ingevuld, plannen worden niet ver vooraf gemaakt.

Omdat er weinig werk is in het vrijwilligerswerk (dokters nemen ook vakantie) kan er zelfs vaak uitgeslapen worden (tot 8u is al lang voor mij, maar dat is toch een heel verschil met schooldagen die om 5u45 beginnen)

Laat ik eens starten met donderdag 21 juli, een mooie zonnige dag. Grote dochter nodigt me uit om mee te gaan naar Gent. Ik maak kennis met haar vriend net voor we een ‘vertelwandeling’ in het kader van de Gentse feesten gaan maken. De verteller van dienst doet dat goed, ik kwam op plaatsen waar ik nog nooit ben geweest en leer wat bij over het verleden van Gent. O.a. dat het station vroeger aan het Zuid was, de zuilen van het station zijn bewaard gebleven in het oorlogsmonument dat in het park staat en het huidig station was het Turks paviljoen van een wereldtentoonstelling. De toren van het Sint-Pietersstation is dus eigenlijk een minaret.  We eindigen de wandeling met een drankje aan het Huis van Alijn en kunnen daar nog even genieten van filmmuziek gebracht door een harmonie. Op dat moment heeft kleine dochter ons ook al vervoegd en gaan we ‘en famille’ een hapje eten.

De vrijdag gaan Bruno en ik de Gentse feesten bezoeken. We pikken enkele graantjes muziek mee op verschillende pleinen (Jelle Cleymans die ‘naakt de afwas doet’, West-Vlaamse klanken van Kenji Minogue, …), zien toevallig de Stroppenstoet passeren (ik had geen idee van het bestaan daarvan), trakteren onszelf op wat zoete zonden en keren moe maar voldaan naar huis terug.

Op zaterdag ben ik een paar uur aan zee. Wandelen, ijsje, thee, meer moet dat niet zijn. Koud is het dan ook al niet, het blijft ook droog, al doet de hemel wel wat dreigend.

IMG_20160723_202122

Zondag zet grote dochter de bloemetjes buiten met het vriendje (big love!) ‘s Middags maak ik wat lui eten klaar en daarna gaan kleine dochter en ik fietsen. Al doen we dat niet van thuis, want haar fiets staat nog altijd op haar stageplek in Assebroek. Hoog tijd dus om die daar eens af te halen. Mijn fiets wordt aan de wagen bevestigd en we fietsen van Assebroek naar Damme heen en terug. Met de fietsknooppunten is het simpel om telkens een andere weg te nemen, alles samen zullen we een kleine 20 km gedaan hebben.

Ook al is het warm, we bestellen ons beide op een terras een latte, en dochter doet daar zelfs nog een pannenkoek bij. Voor we terug naar Brugge fietsen bekijken we nog wat kunst in het stadhuis en in een galerij en snuisteren we nog wat rond in de tweedehands boekenwinkeltjes (dat kleine ding kan nooit met lege handen naar huis gaan, zucht!)

Onderweg stoppen we nog even aan een bankje en genieten van meegebrachte ijs-gekoelde drank en frisse watermeloen.

Tijdens de week maak ik thuis nog eens wat meer werk van mijn tuin (was nodig!), doe ik tussendoor toch een rit of 4 voor het vrijwilligerswerk en sloof ik me uit om een goede indruk te maken op dat nieuwe lief van de dochter met afternoon tea/coffee met wat bij en een uitgebreid koud avondmaal dat we met zijn allen buiten op het terras kunnen nuttigen. Voor die eerste keer halen we zelfs het ‘schoon’ servies en bestek uit, maar het vriendje is verwittigd dat we de volgende keer weer normaal gaan doen:-)

Gisteren, vrijdag waren we nog maar eens in Gent. Ik heb nog wat kleine zaken nodig in de winkelstraat en loop ook even binnen in de heerlijk vernieuwde ‘Post Plaza’. Wat een winkel in zo een mooi pand! En Romina mag daar ‘Big Boss’ van zijn. Geen wonder dat het bloggen er tegenwoordig bij inschiet. Ik kwam daar ook deze fijne spreuk tegen :

IMG_20160729_200625

Om verschillende redenen gaan de dochters en ik ook langs bij ‘Tian Tu’ voor een sessie Chinese geneeskunde. De ‘genezer’ van dienst wist me o.a. te vertellen (door het lezen van mijn pols – hij wist vooraf niets van mij) dat ik jarenlang op de toppen van mijn tenen heb moeten lopen. Ik heb geantwoord dat het een wonder is dat ik nog tenen heb. Verder kreeg ik ook nog te horen dat mijn longen er slecht aan toe zijn (vandaar die benauwdheid soms), dat mijn hormonenhuishouding een soep is (geen nieuws) en mijn bijnieren compleet plat zijn.

Laat ik toch maar zeggen dat ik sceptisch sta tegen deze onbekende zaken, maar het even op me af laat komen, want het doet mijn lijf en geest verdomde deugd! Alleen mijn portemonnee is er minder gelukkig mee😦