Pluk de dag

… in alle vroegte.

Dat deed ik vanmorgen. Nog voor de zon goed en wel boven de horizon was had ik mijn wandelschoenen al aan en ging ik op pad.

img_20160927_074449

Er was nogal wat ochtendgrijs toen ik de kerkwegel insloeg op zoek naar ‘stille’ (lees : verkeersvrije) wegen.

En toen was ze daar, de zon :

Samen met nieuwsgierige ‘methaanproducenten’

Ik was er ook, uiteraard, en ik snotterde er op los (altijd als ik wandel) maar geen nood, daar bestaan de juiste middelen voor🙂

Als was het Mozes die de zee opende, zo liep ik tussen twee muren van maïs, of door een landschap waar alleen de hoogspanningsmast aan beschaving doet denken.

En overal langs Vlaamse wegen, kom je kapellekes tegen. Deze staat nu te blinken in de zon, maar voor een paar jaar stond ze op instorten. Omdat de gemeente laks bleef, zetten de buren een crowdfunding op en werd ze door plaatselijke aannemers in ere hersteld.

img_20160927_082452

En toen was ik bijna thuis, die thuis waar mijn Stella zelfgemaakt sapje staat en waar ik kon aflezen dat ik een grote 4km gewandeld had in 6415 stappen.

En daar was er al een was klaar om op te hangen, en vouwde ik nog de handdoeken op die uit de droogkast kwamen, en deed ik een nieuwe wasmachine draaien, en was de vaatwasser bijna klaar.

En dat allemaal vóór 9 uur! (om 5u45 opstaan heeft zo zijn voordelen!)

De (nog dampende) ochtendst(r)on(t)d had vandaag echt wel goud in de mond🙂

img_20160927_080121

Over (voor)oordelen en onzekere jongeren

Al wie kinderen heeft (gehad) in de puberjaren weet hoe onzeker die wel eens durven zijn. Met jongens heb ik als meisjes-mama geen ervaringen, maar ik weet dat mijn jongste verdomd onzeker is over haar uiterlijk.

Maar standaard wil ze nu ook weer niet zijn. Nee, voor haar niet het sluike lange haar waar elke jongere mee rondloopt. Ze ging al eerder voor een ietwat kortere bob met froufrou (schoon woord toch niet?) en sedert de vakantie ging ze zowaar voor heel kort (waardoor ze mijn evenbeeld werd, weliswaar 30 jaar jonger)

Ik vind dat mooi, pittig, het toont tegelijkertijd wat volwassener.

Ze kreeg ook lovende commentaren op de eerste schooldag, maar enkelen vonden het niet mooi.

Over die eerste schooldag zei ik ook al dat kleine dochter van houthakkershemdjes houdt die ze dan met een jeans (vaak zwart – al gaat ze de laatste tijd weer voor bleker), de hoody is ook populair. Kortom het sportieve.

Op andere dagen doet ze kringwinkelvondsten aan (bloezen die een beetje uit zijn, vaak een maatje (of twee) te groot, maar wel mooi en dus is het voor haar goed.

Evengoed gaat ze voor een super vrouwelijk jurkje, en heeft ze een voorraad make-up om u tegen te zeggen die ze, naargelang de stemming, al dan niet opdoet.

Op een week tijd kreeg ze dit te horen :

“Ben jij lesbisch misschien ?” van een medeleerlinge

“Mocht dat meisje geen oorhangertjes ingehad hebben en een bloesje met ‘frullekes’, ik zou gedacht hebben dat het een jongen was” luid genoeg verkondigd door een dame aan de tafel die de dochter bediende in haar horecajob.

Over het eerste hadden klasgenoten blijkbaar geroddeld achter haar gat toen ze ziek was (ééntje deed de moeite om het dan ook te vragen, weliswaar online)

Bij de tweede uitspraak had ze heel hard moeten lachen, maar onzeker als ze is vraag ik me nu toch af of de kappersbeurt van woensdag nog zal moeten gebeuren.

Dat een mens meer is dan zijn verpakking of zijn uiterlijk, het is iets waar velen blijkbaar nog nooit bij stilgestaan hebben.

’t Is weer voorbij die mooie zomer

Al denkt het weer daar gelukkig nog even anders over!

Ik neem je foto-gewijs mee doorheen de kleine momenten :

Er was nieuwe liefde in huis, en we zagen dat het goed was

unnamed-1

 

Ik zag piano spelen in het station van Avignon, het was roze T-shirt alarm in Girona, we sliepen authentiek in Tarragona, mijn lief had tijdens onze reis eerbied voor mijn steeds grijzer wordende haren

 

We gingen beber y comer in mooie etablissementen, zetten elk een scherm open in de XL Apple-winkel (ik mijn blog, hij zijn stad) in Barcelona

Er waren aparte menu’s en een fantastisch zicht vanuit onze hotelkamer😦 in Montpellier

De zomer was ook een beetje blauw, getuige dit mooie bankje en mijn hoed die me ontelbare keren heeft vergezeld

En ik haalde stoten uit met mijn gordijnen (ze scheuren, rolzomen en anders ophangen) waardoor het nu veel klaarder is in mijn woonkamer

En is dat alles ?

Neen, gelukkig niet. Er zijn nog ontelbare momenten die ik bewaar in een apart hoekje van mijn bovenkamer. Kleine gelukjes, groots genieten, fantastische en hilarische gesprekken met de kroost, …

Alsof de mindere momenten nooit bestaan hebben.

We zouden ALLEMAAL! naar Brussel moeten vandaag

Zodat grote dochter niet alleen de wereld moet redden🙂

Voor dit :

Stop TTIP en CETA

We moeten niet willen dat Amerika hier al zijn ‘vuiligheid’ aan voeding komt storten, en dat de multinationals hier bij het gerecht kunnen afdwingen dat ze dat mogen.

Nog minder moeten onze openbare diensten gecommercialiseerd worden (zie maar eens wat dat al niet doet in de sector van de rusthuizen)

We moeten ook vasthouden aan onze milieunormen en die zeker niet versoepelen voor het grote winstbejag!

Onze KMO’s mogen ook nog recht op bestaan hebben, alsook onze kleinschalige landbouw. Me dunkt dat die het al moeilijk genoeg hebben zonder dat die groten hen nog eens de keel toenijpen.

Ik hoop dat Europa wijs is donderdag!

En ook dat de betoging vreedzaam mag verlopen, één van mijn grootste kostbaarheden loopt daar namelijk tussen.

You rock daughter!!

Teveel

… willen

En niet genoeg uren in een dag om het allemaal te doen. Belachelijk in mijn geval, ik heb niet eens een ‘echte’ job, maar toch…

Het is nl oogsttijd. Ik wil dus sapjes maken (met de Weck-ontsapper) Dat betekent uren druiven van trossen doen, appels/peren schillen, kweeperen halveren (al ooit eens gedaan? Een echte work-out dat!)

Dat ik vroeger zelf ketchup maakte opperde de kroost ook nog, en chutney. Ja, ja, maar hoe ging dat alweer?

Ik zocht het op en gaf uiteindelijk nog een eigen toets aan de recepten. Ik wist weer wat doen.

Tomaten ontvellen, paprika’s snijden, ajuin pellen en snijden, kruiden bijeenzoeken, …

Mij ergeren aan het feit dat look hier altijd voor de helft weggegooid moet worden wegens verdroogd. Verse kopen en die dan maar meteen allemaal pellen (my god, daar kruipt tijd in al die tenen pellen!), cutteren en in een platte doos invriezen (wat olijfolie eronder gedaan om gemakkelijk kleine beetjes uit de diepvries te kunnen halen)

… hoesten

Ik deed bijna een Hillary’ke  (als zouden mijn naasten Trump verkiezen om de volgende jaren achter hun kontjes te lopen) en negeerde het advies van de huisarts om antibiotica te nemen meer dan een week. Mijn lief bracht me gisterenavond weer op het rechte pad en vond dat ik me toch moest verzorgen. De acupuncturist had vorige week wel de keelpijn verholpen, maar de hardnekkige hoest was pas de dag nadien begonnen (een overdosis airco in de wagen en in klinieken zal daar wel voor iets tussenzitten)

Ondertussen heb ik al twee kanjers van pillen binnen, geen luxe me dunkt want daarnet dacht ik letterlijk dat ik ging stikken. Aiaiai mijn longen!!

… muterende cellen

Zoals in : kanker ontwikkelen.

Het zit ietwat teveel op mijn vel, het vrijwilligerswerk de laatste tijd. Elke dag op oncologie vertoeven met patiënten zal daar wel voor iets tussen zitten.

Eén van mijn patiënten is een vrouw die hier in vogelvlucht 100m vandaan woont. 81 jaar, zeer intelligent, een kat een kat noemend, bezige bij met ouderdomskwaaltjes (en dat heel goed beseffend) ontdekt vorige vrijdag een knobbel in de borst, ondergaat mammo, echo, punctie deze week en wordt volgende week al geopereerd.

De input van zoveel info, het van hier naar daar moeten, de vrouw verwerkt het allemaal niet te goed. Ik was dan ook heel blij dat gisteren haar dochter ook naar het ziekenhuis kwam om haar te vergezellen en dat ze dat komende dinsdag ook gaat doen als er nog wat onderzoeken op de planning staan.

De vrouw ondergaat alles, maar waarschijnlijk stelt niemand haar de vraag of ze al dat gepampel aan haar lijf nog wel wil…

… alleen geslapen

Zelfs die nacht dat het lief hier was. We waren wel niet gescheiden van tafel maar wel van bed. Het vele hoesten lag daar ook aan de oorsprong, ik wou hem namelijk wat rust gunnen en ging in grote dochter haar bed liggen. Diezelfde dochter dacht niet zo na over mijn rust en belde me om twee uur ’s nachts wakker (laten we afspreken dochter dat dit de laatste keer was ja?)

Mams ik ben zie-iek! (en het academiejaar begon de dag nadien) Veel lelijks dat haar lichaam verliet en niet weten welke medicijnen daarvoor te nemen. Bovendien zich afvragen of er daar in Luik zoiets als een dokter van wacht is. Zie je mij zitten achter mijn PC om dat allemaal op te zoeken? En wat bedoelen die omnipracticiens dan met ‘uniquement à domicile’? Is dat dan enkel bij hen thuis of enkel huisbezoek? Ja ja, allemaal om twee uur ’s nachts. En daarna nog een rondje hoesten vooraleer weer in slaap te geraken.

… moe

Van al het voorgaande en door het feit dat sedert de start van het schooljaar de wekker weer om 5u45 staat.

En dan is kleine dochter nog aan het werk in de horeca en moet die vannacht ook nog eens opgehaald worden.

Morgen uitslapen.

Slapen, hoe gaat dat ook al weer?

… wakker liggen ’s nachts

Zeven tramritten verder

Soms valt mijn frank een beetje laat, zoals bij dit :

Mijn kinderen krijgen al jaren een goedkope BuzzyPass van de Lijn (dit jaar €51 voor een gans jaar) door het feit dat ik van verhoogde tegemoetkoming geniet (de staat verzorgt zijn weduwen goed)

Nog nooit kwam het in me op dat ikzelf misschien ook wel een Lijn-abonnement kon nemen.

Nu neem ik steeds vaker de tram in Gent (parkeer mijn wagen gratis aan de rand van de stad) en dan betaalde ik steeds met een SMS (nu €1,90 per uur denk ik) dus informeerde ik bij aankoop van de jongste haar abonnement wat zoiets mij nu zou kosten.

Guess what, ook €51, net als de bejaarden🙂 (oud voor mijn tijd ik) M.a.w. ik moet maar iets meer dan 25 keer ‘trammen’ of de bus nemen om goedkoper af te zijn dan per SMS.

Dus toen ik vorige week van Diest kwam met de trein ben ik rechtstreeks naar de Lijnwinkel in Gent gelopen, kocht me een abonnement en sprong de tram op naar het centrum.

img_20160908_100620

 

Ondertussen zijn we 7 ritten verder.

Ik win hier ook een heel aantal euro aan parkeerkosten mee, en mijn voetafdruk is weer een maatje gekrompen.

Me gusta!

Whereabouts (9)

Lang geleden dat ik nog mijn doen en laten liet passeren. Ik zou uiteraard niet graag hebben dat u daar wakker van ligt, dus daar ga ik :

***Twee weekends op rij reed ik naar Luik. Door het feit dat grote dochter haar eerste semester in de Hel gaat studeren, had ik daar een inboedel voor haar kot te verhuizen. Zondag liet ik haar daar ook achter😦

De lessen starten daar maar donderdag, maar ze geeft zichzelf tijd om stad en openbaar vervoer beter te leren kennen (of ze wil wat vroeger van haar zagende moeder af zijn, dat kan ook natuurlijk)

Dat achterlaten was al helemaal anders dan ooit in Leuven en vorig jaar in Gent, die dochter van mij is mentaal minstens twee meter gegroeid ondertussen. Al zullen er nog wel eens paniekmomenten aanbreken (heb ik vaak als ik in bed kruip met het gedacht dat ik ’s nachts opgebeld ga worden voor een noodsituatie)

Ze hebben er dus in Luik een rosse bij voor een paar maanden, en ik hoop dat ze daar gelukkig kan zijn!

img_20160911_161329

***Vorige maandag ging ik voor het zevende schooljaar op rij naar de Spaanse les, ondertussen hebben we gisteren al de tweede les gekregen. Het is een beetje wennen dat het nu op maandag is (we waren 6 jaar de donderdag gewoon) De nieuwe leraar doet ons alvast weer goesting krijgen om er in te vliegen, al moeten we nog eens praten over dat huiswerk elke week🙂

***Woensdag was mijn liefste lief jarig, maar hij was ‘en route’ voor een toertje België (met een boek over de schoonste dorpen en zijn fototoestel)

Toen ik de dag voordien kon uitvissen waar hij dacht te slapen woensdag, was het snel geregeld om voor ons beiden een hotelletje te boeken. Ik deed m.a.w. een strik rond mij en gaf mezelf cadeau voor zijn verjaardag en ik heb zo een bleekblauw vermoeden dat hij dat niet erg vond🙂

Nu had ik wel snel beslist om met de trein tot bij hem te komen, maar ik had in de namiddag ook nog een afspraak in Oostende. Toen die uitliep vreesde ik het ergste om nog op een schappelijk uur (lees : om nog iets te kunnen gaan eten) bij hem te geraken, maar een spurt naar het station en een sprint naar het perron liet mij toch nog de trein halen.

img_20160907_183818

Hotel The Lodge was ons liefdesnestje voor één nacht, geef toe, we hadden het slechter kunnen treffen.

***Voor het vrijwilligerswerk was ik vorige week ettelijke keren in Gent en éénmaal in Oostende. Bij het afhalen van een patiënte in ons plaatselijk RVT blijf ik maar ambras hebben met een vrouwke (inclusief rollator) dat heel graag wil weglopen. De eerste keer was ik nog een ‘vurte teve’, de tweede keer een ‘lelijke teve’ en kreeg ik er nog een flinke slag tegen mijn arm bovenop. Gisteren parkeerde ik mijn wagen uit het zicht zodat ze mij niet zag aankomen en trok ik een sprintje naar de deur. Ik versus bejaarde : 1-0!

***Zondag combineerden we de rit naar Luik met een tuinbeurs. Een beurs die we vroeger altijd deden met de echtgenoot en kleine dochter had me al jaren de oren van het lijf gezaagd om dat nog eens te doen. Ik deed het nooit wegens de lange rit, maar nu dan toch maar omdat het maar 25km van Luik is.

We waren in de tuinen van Hex, buiten de beurs is het al een zaligheid om daar te mogen rondwandelen, dus dit uitje was allesbehalve een straf!

De verschillende handelaars wisten mij vlot ettelijke euro armer te maken (boeken, zaden, natuurlijke verzorging, eten) maar we genoten van het kader van gebouwen, siertuin en XL moestuin.

Op de eerste foto zie je trouwens een balkonbak met verse kruiden op de vensterboord, die kochten we daar ook. Ik vraag me af hoeveel bureaus in koten er al als planttafel hebben gediend🙂

Wat wel jammer was dat is dat de jongste sedert vrijdag met een virale infectie kampte en ze nog net wat energie te weinig had om er voluit van te genieten. Maar geen nood, het bed van zus in Luik was goed om wat te bekomen van het wandelen. Het feit dat ze de GSM in de hand heeft maakt dat ze nog niet aan het doodgaan was🙂

img_20160911_161301

Ja, ik weet het, het was nog rommelig maar grote dochter postte fier ’s avonds nog wat foto’s op sociale media waaruit blijkt dat dat ondertussen is verholpen.