Vrijwillig kwaad

Ofwel nu een kwade vrijwilliger!

Klik gerust weg, dit wordt een zeikblogje.

Het was me daarnet even teveel, dat vrijwilliger zijn. Edoch, ik doe dat normaal gesproken met heel mijn hart, zeg zelden nee, ben vriendelijk (ook tegen de grootste bitchen van mijn cliënteel – alleman/vrouw gelijk voor de wet), …

Tot tweemaal toe heb ik deze week pas rond 2u mijn middagmaal verorberd. Al een geluk dat ik tegenwoordig vaak voor 7u in mijn keuken sta om dat middagmaal te maken of ik kon nog op mijn kin kloppen ook.

Waar zaag je over, zegt de gemiddelde hard werkende mens dan, ik weet het. Vroeger at ik ook vaak achter mijn computer omdat er geen tijd voor was.

Maar kijk, ik ben een praktisch mens. Heb ik tegen de middag een afspraak, ik neem netjes mijn boterhammetjes mee en eet die op in mijn wagen of een wachtzaal.

Maar vandaag had ik een afspraak rond 10u. Eens toegekomen at ik al een tussendoortje (mijn ontbijt zit al voor 6u achter de kiezen), en ik kon me volledig verzoenen met een uurtje lezen, want dit boek leest aardig weg. Alleen werd het uurtje, drie uren, en dat lijkt me voor geneesheren die op afspraak werken redelijk uit de bocht gaan.

Diezelfde arts liet de dame die ik vervoerde trouwens om 8u30 nuchter opnemen een tijdje terug, om haar dan pas rond 18u te opereren. Waardoor ik mijn vrijdagavond ook in rook zag opgaan en rond half 10 nog op de baan was.

Mocht zoiets nu eenmalig gebeuren, ik zou niet klagen. Maar verschillende afdelingen in het bewuste ziekenhuis zijn in hetzelfde bedje ziek. (hoe toepasselijk hier)

Ik ben twee weken op rij van dienst geweest voor een korte oogingreep in een Gents ziekenhuis. Brengen en 2u wachttijd zei de dispatch. Wel, ik kon mijn klok daar bijna op juist zetten. Waarom gaat dat dan in Brugge niet?

En wee diegene die me in de weg loopt als ik honger heb hé. Ik kan het aan mijn moederke niet meer vragen, maar ik vermoed dat ik als baby door de geluidsmuur moet gegaan zijn als ik honger had. Nu lijk ik wel een karaktergestoorde. (Gelukkig netjes onderdrukte) moordneigingen krijg ik dan.

De patiënte die ik vandaag bij had was dan ook nog van het genre ‘ik weet het allemaal veel beter dan de dokter, dus een geopereerd hand, dat gebruik je zes weken lang niet en dan gaat dat wel weer vanzelf soepel worden’ (alles om thuis de patatten niet te moeten schillen, zo deed haar man ook nog eens iets) Niet dus. Ze had een aardige sigaar gerookt bij de arts.

Die zat dan nog wat de zagen in de auto (over nu elke dag kine te moeten hebben), en dat het toch zo een knappe dokter was, dat ook😦

Eens bij haar thuis moest ik nog een afspraak noteren voor haar man (februari volgend jaar, maar het kon niet wachten) en mocht ik dan ook nog haar nieuw gekochte agenda bewonderen (joat zulle, schwoonne blommekes!) Ik moest op dat schoon duur papier zelfs ook nog het uur bij schrijven waarop ik ze thuis zou afhalen (dan kan ze me weer doorsteken als ik vijf minuten te laat op het appèl ben)

Echt top, mijn vrijwilligerswerk!

En mijn hoofd deed maar van HONGER, HONGER, HONGER.

Ik kon niet snel genoeg van het mens haar oprit zijn!

Als klap op de vuurpijl stond een kilometer verder de politie alle wagens tegen te houden en ik mocht ook stoppen. Inbraakpreventie (ze kunnen er hier weg mee in de streek) Ik zag er gelukkig niet uit als een inbreker en ik mocht na een paar vragen weer vertrekken.

Al een geluk, die onderhuidse moordneigingen zouden maar eens moeten uitbreken, een mens zou voor minder een bekeuring voor smaad aan de politie krijgen…

Mijn vrijwilligersvergoeding van een volle 33cent/km zou die waarschijnlijk niet kunnen dekken.

 

Ooit geblogd (1)

In een ver verleden ben ik ooit beginnen bloggen op bloggen.be (nu een afgeschermd blog)

Ik had toen zo’n behoefte aan schrijven dat ik zo ongeveer elke dag iets publiceerde. De kwaliteit was er ook naar. Nu wil ik dat niet zomaar verticaal klasseren of in de vuilbak gooien, dus af en toe zal ik hier nog eens het verleden oprakelen.

Het eerste bericht dat ik herhaal, zal zowat het belangrijkste zijn. Niet omdat het zo grappig, goed geschreven, fenomenaal, een Nobelprijs waard is, maar omdat er iemand in mijn leven is die dat heel goed heeft gelezen.

Achteraf gezien stelde ik mezelf een beetje (veel) in de uitverkoop maar ik kan daar geen spijt van hebben!🙂

Als het ooit nog eens koekenbak is

Dus als ik ooit nog eens het gepaste dekseltje op mijn potteke vind, dan wil ik:

Vanzelfsprekend mijn dekseltje gelukkig maken

mezelf kunnen blijven, maar mag hij de scherpe hoeken van mijn kleine kantjes afvijlen.

Dat hij beseft dat hij soms (dikwijls zolang ze thuis wonen) een tweede plaats zal moeten innemen na de kroost.

Op één tegel dansen, heel dicht tegen hem aan (daarvoor moet hij zelfs niet kunnen dansen, en dat kan ook thuis in de living)

De sterren van de hemel vrijen, niet uit gewoonte, of omdat het moet, maar van pure goesting.

’s Morgens wakker worden en nog even liggen soezen in zijn armen.

Niet alles samen doen, maar mekaar in vertrouwen nog een leven gunnen.

Uiteraard dat hij me trouw is, en als dat niet meer kan, dat hij dat dan liever lomp in mijn gezicht zegt i.p.v. mij te bedriegen.

Dat geen enkel onderwerp taboe is, dat we dus over alles kunnen praten (zonder het altijd met mekaar eens te moeten zijn)

Er zijn voor hem in moeilijke tijden, en hij voor mij ook in dat geval.

Samen met hem een stukje van de wereld zien (en dat hoeven geen super verre horizonten te zijn)

Wandelen, fietsen, genieten in de natuur.

Gewoon ’s avonds in de zetel tegen hem aanleunen en een goed programma op TV zien.

Lekker koken voor hem, omgekeerd zeg ik ook niet neen, maar dat is geen absolute vereiste.

Een trouwring dragen van hem, niet dat ik nog ooit wil trouwen, maar omdat de hele wereld mag zien dat ik van hem ben.

Samen héél oud en gerimpeld worden, genieten van de kleine dingen des levens, en dan goed voor mekaar zorgen.

 

Ik moet een grote merci zeggen tegen mijn lief, want er is enkel nog werk aan dat laatste puntje!

 

 

Ménage à trois

Verdorie toch, ik moet hem tegenwoordig delen die van mij en hij valt op de mannen😦

Roodgloeiende liefde bovendien, soigneren in het kwadraat en ik blijf beduusd toekijken.

Gelukkig gaat het maar vier jaar duren! Want dan verkoopt hij hem weer, zijn Fiat 500 Rosso Amore

Oef!

Stiekem gaat mijn jongste nu beginnen sparen tegen over vier jaar…

Ondertussen blijf er maar een liedje door mijn hoofd spoken:

You’re one of those guys who likes to shine his machine
You make me take off my shoes before you let me get in
I can’t believe you kiss your car good night
Now come on baby tell me, you must be joking, right?

Tante Kaat achterna

Ofte, “moedere gij weet het altijd beter”, u kiest maar.

Ik ben dus maar een simpel huisvrouwke (soms ‘proud to be’, soms (vooral wanneer er gepoetst moet worden) haat ik het)

Maar laat ik het woord simpel eens in de verf zetten. Ik ben altijd voor gemakkelijke oplossingen, voor snel, voor niet teveel werk, voor goed voor de natuur, …

In de categorie proper

Een nieuw lief dat zich komt presenteren, en een tuintafel die niet meer zo proper geverfd is, dat vraagt voor een snelle oplossing. Dus trok ik gewoon een éénpersoons hoeslaken over te tafel. Dat ligt nooit gekreukt en waait bovendien niet weg. Win, win! (deze foto dateert uiteraard uit de zomer)

Voor al wie Ikea-kurken onderzetters in huis heeft : steek die eens in de vaatwasser als ze te vuil geworden zijn, dat kan daar tegen. De rechtse had zijn wasbeurt duidelijk nog nodig.

De categorie gemakkelijk

Ik naai sinds kort, maar dat wist u al. Ik moet dus ook wel eens een zoom inspelden (wat een ‘gefoefel’ zegt de ongeduldige trien in mij dan). Nu is mijn strijkplank een metalen frame met gaatjes met een overtrek over, dus leg ik mijn in te zomen kledingstuk over mijn strijkplank (dat loopt dan zo niet weg), meet mijn zoom af en positioneer alle kopspelden verticaal. Het stofje opheffen en de speld weer door de stof halen om vast te steken en klaar. Ervaren naaisters mogen nu luidop lachen, het is toegestaan!

Kunnen naaien betekent ook dat ik wel een zakje kan ineenzetten. Mijn handtas heeft nu standaard een katoenen Tote Bag, mijn boodschappen bakken hebben voeringzakjes met touwtje om toe te doen voor losse groenten en fruit in de supermarkt. Voering weegt zo ongeveer niets, dat zakje gaat dus mee de weegschaal in. Gedaan met een overvloed aan plastieken zakjes in mijn huishouden en moeder aarde is mij dankbaar.

Een diepvries hebben vol met dozen is ook nog zo een handig iets (ik leerde het van grote broer, waarvoor dank). Goed stapelbaar, makkelijk te labelen, scheuren niet zoals zakjes en alweer minder plastiekafval. Wat die labels betreft : ik weet dat er in de handel speciale klevers te koop zijn, maar die zijn me meestal veel te duur en ook nog te klein. Voor mij gaat niets boven een rol papieren kleefband (zoals je gebruikt om te verven). Goedkoop, dat gaat weer gemakkelijk van de potten eens weer uit de vriezer en ik kan in koeien van letters schrijven (makkelijk voor iemand die meestal te lui is om een leesbril aan te doen) Alleen spijtig dat ze niet kleven op Tupperware potten, maar dan wind ik gewoon een klever rondom de pot en dan lukt dat ook weer.

Zelf brood bakken en er per dag niet veel nodig hebben, deed me naar charcuterie dozen grijpen om dat brood in te vriezen (weliswaar grote, geen idee waar ik die ooit kocht) Per laag liggen 4 sneetjes, wat net de dagelijkse hoeveelheid van kleine dochter is. Mijn eigen brood is kleiner en past dan weer in een ander diepvriesdoosje. Voordeel van zo in te vriezen is dat deze vergeetkop geen problemen heeft met een grote klomp bevroren brood ’s morgens. Het beleg op dochters’ boterham voor ’s middags blijft ook extra vers doordat het brood nog koud heeft.

img_20161022_115301

Vergeten zei ik. Wel, onthouden jullie hoeveel keer de frituurolie al gebruikt is? Ik niet. En ja, daar zijn ook al speciale labels voor te koop, maar ook hier ga ik voor de goedkope oplossing. Een streepje zetten per bakbeurt is niet moeilijk en rechts staat het aantal keren dat de olie mag gebruikt worden (staat op de verpakking)

 

Autistische ikke vindt het ook fantastisch dat een zak van 2kg kroketten zo netjes in een doosje kan opgesloten worden. Ik weet ook perfect hoeveel kroketjes ik moet bakken voor mijn gezin, dus ik tel ook de hoeveelheid die ik er uithaal (lees : ze krijgen er niet meer anders eten ze kroketten met groenten/vlees i.p.v. omgekeerd) Zo lief van mij🙂

Ik heb wel geleerd dat je niet alles moet in dozen doen en invriezen. Een hoeveelheid lookbollen allemaal pellen en fijnmixen (omdat ze anders liggen te verdrogen en je ze moet weggooien) leek een goed idee, alleen heb ik nu een hamer en beitel nodig om er een beetje van uit de doos te halen (ook al had ik wat olijfolie onder de look gedaan)

De categorie hergebruik en pure diefstal

Een product dat ik heel graag gebruik is Balsamicocrème. Helaas zit die in een plastieken fles. Maar geen nood, die fles is herbruikbaar. Zo heb ik ondertussen in mijn keukenkast al verschillende oliën staan in deze super makkelijk hanteerbare flesjes. Die zijn bovendien ook niet zo groot als de winkelflessen, mijn ordelijke geest ziet zoiets graag in de kast.

En helemaal niets met al het bovenstaande te zien zijn de onlangs voor kleine dochter gekochte bedsokken. Niet voor in bed, nee, daar heeft ze mijn nieuwste bedpartner voor😦 Ik kocht ze voor in de Dr Martens schoenen (omdat die nogal sneden aan haar been)

Zo een lieve mama ben ik dus.

Al moet ik stiekem toegeven dat de sokken nu rond mijn voetjes zitten. Super zacht en warm, een echte voetjeshemel!

Mijn bedpartner stelen… Het zal haar leren!!

Nog ‘luiwijvenoplossingen’ voor huishoudelijke taken? Ik lees het graag in de commentaren!

 

 

 

Cijfers partnergeweld

Het was een huiveringwekkende ochtend ten huize, met in het nieuws om 6u de statistieken i.v.m. partner/familiaal geweld in ons land, n.a.v de internationale dag tegen familiaal geweld.

Om de drie dagen sterft in ons land iemand aan de gevolgen van deze mistoestanden.

Om de drie dagen! En ik had daar zomaar één van kunnen zijn.

Je kunt je afvragen waarom ik dat nog wil oprakelen. En inderdaad, fijn is dat niet, maar helaas is het probleem niet 100% weg als de geweldenaar er niet meer is.

Zelfs méér dan zeven jaar na datum weegt dit verleden nog op mijn gezin. Lichamelijke klachten die daar hun oorsprong vinden, de psychologische gevolgen. Het is niet dat het ons leven dagelijks verlamt, maar ze zijn er wel.

Ook het feit hoe we nu in het leven staan is daar een gevolg van. Al kan ik echt de liefste van de wereld zijn (ja hé schat(ten)), no way dat ik me nog kan laten doen in eender welke situatie.

Hetzelfde met de kroost. Ik heb twee harde tantes in huis (weliswaar heel empathische) met speciale voelsprieten die anderen helemaal niet hebben.

Gemakkelijk is dat niet, want je hebt al te dealen met je eigen problemen en dan wil je het liefst ook nog alle problemen van anderen (mijn jongste) en bij uitbreiding hele mondiale kwesties (de oudste) oplossen. Onrecht tegen personen kan op geen enkel vlak geduld worden!

De vrouw die ik nu ben begrijpt van geen kanten hoe ik ooit de vrouw van toen heb kunnen zijn. Waarom ik niet weggegaan ben, waarom hij zoveel macht heeft kunnen krijgen, waarom ik mijn kinderen mee heb laten lijden.

Dat het erg was is een understatement, dat ik o zo hard mijn best heb gedaan om alles normaal te laten lijken ook. En juist daarom blijven zo’n problemen veel te veel onder de radar.

Mocht u die hier komt lezen toch weet hebben van foute situaties, kijk dan asjeblieft niet weg. 

En mocht hier al iemand meelezen die in zulke situatie zit (ik hoop uit de grond van mijn hart van niet!!), denk dan niet dat je niet kan geholpen worden. Er zijn genoeg instanties die hulp bieden, alleen komen die niet naar jou. Je bent het meer dan waard om geholpen te worden EN LAAT VERDORIE NOOIT MEER IEMAND ZEGGEN DAT DIT NIET ZO IS!

Tenzij u het normaal vindt dat een partner

  • je hele dagen kleineert
  • met een mes op zak slaapt en je daar dan ook nog op tijd en stond mee bedreigt
  • zorgt dat z’n kinderen doodsbange en gemuilkorfde wezels zijn
  • je af en toe eens de keel toeknijpt tot het net niet fataal is of je een hoofd vol builen klopt (zodat je tig keren een kappersafspraak afzegt) je benen bont en blauw schopt (en je de gynaecoloog dan ook maar cancelt)

En weet vooral goed dat ik dit niet schrijf om uw compassie op te wekken. Het feit dat ik /wij heel deze situatie overleefd heb(ben) maakt van mij/ons sterke mensen.

Maar misschien hadden we wel wat minder sterk willen zijn!

I.O.

Grote dochter concerteert nogmaals :

Brahms vs Rachmaninov

Waarom komen?

Daarom!🙂

En ook omdat het mooie muziek is, omdat je niet elke dag een winnaar van de Koningin Elisabethwedstrijd aan het werk kan zien, omdat die jonge mensen hard gewerkt hebben om dat allemaal te kunnen brengen, omdat niemand dood gaat van een beetje cultuur, …

Er zijn zeker nog kaarten aan de zaal, dus dat is ook al geen obstakel.

Het leven zoals het is

Minimaliseren

Eva gaf me het laatste duwtje dat ik nog nodig had voor ikzelf eens aan de slag ging. Dit rommelig huishouden kan daar alleen maar wel bij varen. Gisteren haalde ik zowat alles uit mijn keukenkasten. Ik herschikte, gaf weg (aan een achternichtje dat toevallig langskwam) en maakte een doos klaar voor de kringwinkel. Dat een huishouden van ondertussen 26 jaar oud een allegaartje aan koppen en glazen oplevert, toont deze foto :

img_20161116_161119

Ik wil zo alle plaatsen in huis eens onder handen nemen. Een opgeruimd huis, een opgeruimd hoofd en de donkere maanden op die manier wat laten passeren. Win, win!

Een ‘sjanseke’

Uiteraard ben ik Kringwinkel-fan. De wereld gooit veel te veel weg, hergebruik is niet alleen ecologisch maar kan verdomd leuk zijn. Zoals een tijdje geleden toen kleine dochter me meetroonde. Vooraf wist ik al dat ze niet met lege handen ging buiten gaan (minimaliseren, que?) maar dat ze high van enthousiasme zou buitencrossen had ik nu ook weer niet verwacht.

Ja, ja, een paar schijtedure schoenen vond ze daar toch wel in nieuwstaat voor €25 zeker! Ik vergeet nu even de graad van onelegantie en de manier waarop ze die draagt met de sokken eruit stekend. Zij gelukkig, ik gelukkig!

Naaigek

Ik, nog altijd. Ook al is mijn naaiblog een stille dood gestorven (ik heb hier in vergelijking met een paar jaar geleden al maar de helft meer geschreven, laat staan dat ik er een tweede blog bij zou onderhouden) Die naailiefde uit zich niet in de naailes, want daar is het dit jaar vooral patronenwerk. Bleh! Ik weet wel dat dit de weg naar goeie kledingstukken is, maar het boeit me voor geen meter. Eigenzinnig bestelde ik me nog maar eens een naaiboek, en ik hoop dat ik daar mijn weg in vind. Kleine dochter ging onlangs met me mee naar het stoffenspektakel en kocht zich daar een sweaterstofje. Die gaat allicht geen jaar wachten tot ik daar eens iets mee doe.

img_20161115_141038

Onder het boek ligt een ingespelde jeans, want een broek inzomen (en indien nodig innemen), dat kan ik al even goed als mijn schoonvader (de kleermaker)

‘Naast de pot pissen’

Rustig schat, blijven ademen, het is niet wat je denkt🙂

Vanaf vanavond is het heet tussen de lakens. Hij is knuffelig zacht, heeft een snor en warmt mijn voetjes als de beste.

img_20161117_133729

Vreemdgaan zonder dat er brokken van komen zeg maar…