End of an era

Dat tijdperk van het moederen over tieners.

img_20191126_080626

Bovenstaand bloemeke in de knop is ondertussen helemaal uitgegroeid tot een schone roos. Soms eens met doornen, maar dat moet om door deze wereld te geraken.

Twintig jaar… waar is die tijd toch gebleven.

Ik weet nog dat ik op het moment dat de foto genomen werd door de echtgenoot, zo ongeveer het kot van de recovery (keizersnede) aan het afbreken was omdat ik bij mijn kind wou zijn.

De eerste momenten met mijn oudste waren me vier jaar ervoor ook afgenomen, en ik wou dat niet weer laten gebeuren.

Van zodra het kon heb ik haar dichtbij me gehouden. En onbewust doe ik dat nog. Ook al staat ze op haar twintigste al helemaal op eigen benen.

Het is zoals vaak, de oudsten banen de weg (en ik heb dat misschien wel iets teveel vanzelfsprekend gevonden), en de jongsten blijven een beetje de ‘kakkernest’.

Nu, het moederen stopt niet met twintig worden.

Gelukkig.

Ze zijn zo mijn schatten!

 

 

22 reacties

  1. Ik heb de indruk dat zij als baby ook liefst zo snel mogelijk bij de mama wou zijn 😍.
    Je jongste dochter is blijkbaar van hetzelfde jaar als mijn jongste nichtje. Van haar kan ik het maar moeilijk geloven dat die baby van toen nu echt al twintig is. Hoe raar, deels absurd en veel te snel, deels begrijpelijk als optelsom van elke dag apart, hoe moeilijk te bevatten is dat dan niet als ouder? Gelukkig stopt het moederen daar niet bij 🙂

Wat ben ik blij dat u reageert !

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.