Fiere mama/gekroonde grootste zaag van Vlaanderen, groei & bloei

En … Actie!

Opstaan met een zeer hoofd, wat doet een mens daarmee? Ondanks dat mij dat wordt afgeraden door mijn therapeut nam ik een pijnstiller. Er zijn al teveel zondagen (altijd die dag precies) verloren gegaan met geslagen zijn door pijn.

De zon trok me gewoon naar buiten! En daar dan gewoon niets doen leek me toch wat onnozel. Er was trouwens een ‘voorwerp’ dat ik veel gebruik in het dagelijks leven dat me al een tijdje verwijtend aankeek.fullsizeoutput_1e50

Op deze foto lijkt het nog niet eens erg, maar die auto was echt vuil! Wetende dat ik daar mensen mee vervoer, maakt dat die toch wat meer gewassen wordt dan vroeger.

De binnenkant liet ik wijselijk zo, want ik had uitzonderlijk voor een zondag nog een rit te doen ’s avonds met mensjes die beleefd gezegd een beetje meuren 😦 (sigarettenrook, onverzorgdheid) Straks zal die poetsbeurt meer opbrengen.

Eens gedaan met water te spelen ben ik het compostvat te lijf gegaan. In stappen geeft dat: het niet vergane materiaal overscheppen in bakken, een beetje trekken en sleuren om dat vat van over de compost te trekken, het zwarte goud in weer andere bakken scheppen en over de serre verdelen en uiteindelijk het vat terugplaatsen en het niet vergane groen er weer indoen.

Voor het compost over de serre verdelen doe ik weinig moeite (gewoon de bakken uitgieten), ik heb daar immers slaafjes voor (ophokplicht weet u wel, of is die niet meer? Het wordt tijd dat die afgelopen is, ik heb mijn serre nodig voor andere zaken!)

Zie de ladies werken!

Als je, zoals ik, niet groot en sterk bent, moet je werk kunnen delegeren!

Geen kip die geklaagd heeft, voor hen is dit een pensenkermis met al die wormen.

Na dat werkje was de zondag nog niet eens halverwege. Ik toverde nog wat eten op tafel en ging daarna met de jongste op pad.

Weliswaar een jaar te vroeg (dochter moet na dit jaar nog een zevende jaar doen om een middelbaar diploma te hebben) gingen we naar Vives

Het is niet omdat je ‘maar’ in het beroeps zit (ik bedoel dat niet smalend, maar veel mensen doen daar helaas wel smalend over), dat je geen ambitie mag hebben.

We liepen er met een rondleiding doorheen de hele (mooie) campus, kregen wat uitleg, een natje en een droogje, en de dochter zag dat het goed was.

En zelf ben ik nu al de hele tijd aan het denken wat ik zou gaan studeren. Zo een spijt heb ik van de kansen die ik niet gegrepen heb in het verleden…

 

 

Fiere mama/gekroonde grootste zaag van Vlaanderen

Iemand uitlachen, dat doe je niet!

Dat leert een mens toch aan zijn kinderen nietwaar.

We zijn natuurlijk ‘maar’ mensen en daardoor kroop er even een foutje in de programmatie van mijn brein gisterenavond.

Ik ben zoooooo blij dat er geen beeld bij de klank is!

Wat was er nu gebeurd?

Wel, de oudste, het groene meisje (niet neerbuigend bedoeld!) had dringend nood aan nieuwe schoenen. Zoals in de oude helemaal opengescheurd en niet meer naaibaar, dus moest ze er nu wel werk van maken.

Ze vond er uiteindelijk een paar bij Eco Vegan Shoes (zéér ecologisch natuurlijk, ze worden per direct met een camionetje vanuit Nederland geleverd) met de boodschap erbij of ik die wou bestellen.

Wetende dat ze echt geen tijd heeft om naar de winkel te gaan en daar ook ‘haar’ schoenen niet gaat vinden, deed ik wat ze vroeg (meteen een cadeau voor de meer dan puike uitslag die gisteren online stond, zijnde maar één vak onder de 18/20).

Het was avond, ik was niet echt meer alert, dus zag ik maar nadat de bestelling betaald was dat ze eigenlijk veiligheidsschoenen had gekocht, compleet met stalen tip. Een wijf met ballen, die dochter van mij 🙂

Toen ik dat aan de jongste ging vertellen, ontsproot me bovenstaande lachsalvo.

Groot was mijn opluchting toen me vanmorgen een mail bereikte dat de schoenen niet voorradig zijn (voor onbepaalde tijd), met een voorstel tot een alternatief of mijn centen terugkrijgen. Correcte firma dat wel!

Op die manier kon dochter toch een ander paar kiezen op de site, nog altijd stevig maar toch meer aanvaardbaar.

Waar is in godsnaam mijn Poppemieke toch gebleven?

Fiere mama/gekroonde grootste zaag van Vlaanderen, vanalles en nog wat

I.O.

Grote dochter concerteert nogmaals :

http://amaj.vlaanderen/concerten/brahms-vs-rachmaninov/

Waarom komen?

Daarom! 🙂

En ook omdat het mooie muziek is, omdat je niet elke dag een winnaar van de Koningin Elisabethwedstrijd aan het werk kan zien, omdat die jonge mensen hard gewerkt hebben om dat allemaal te kunnen brengen, omdat niemand dood gaat van een beetje cultuur, …

Er zijn zeker nog kaarten aan de zaal, dus dat is ook al geen obstakel.

Fiere mama/gekroonde grootste zaag van Vlaanderen, Snoepen van het leven, vanalles en nog wat

Beelden van de laatste dagen

Variatie in beeld en allemaal op wandelafstand van elkaar. We schommelden op hangbruggen, dronken iets warms in een Japans theehuis en bewonderden de omgeving in Pairi Daiza. De dag voordien klommen we trouwens nog naar de Leeuw van Waterloo en waren we nog in Bergen. We namen m.a.w. vakantie in eigen land.

img_20161106_151800

Komt dat tegen, een smartphone die stuk gaat op reis. Een echte ramp voor de puber in huis zeg ik u! Toen ze in de Media Markt op prospectie ging voor een nieuwe kreeg ik het onder de neus gewreven dat het deze keer geen ‘goedkope brol’ mocht zijn (€200 was toch niet veel zeker!) Ik nam ze uiteindelijk mee naar de Telenet-winkel en ze ging super content buiten met bovenstaand apparaat. Knoop dat aan mekaar zeg!

Ik probeerde mijn huishoudelijke kwaliteiten nog wat scherper te zetten en waagde me aan vijgen drogen in de oven. Het lijkt van geen kanten op wat je koopt in de winkel, maar ze bewaren nu wel stukken langer en zijn bijna even lekker als de verse variant.

Tussendoor maakte ik de bak met eenzame kousen ook nog wat voller en ergerde ik me voor de zoveelste keer aan mijn ooit lumineus idee om alleen maar zwarte sokken te kopen (ondertussen vanaf gestapt) Zoek maar hoor : de eerst gekochte versie is wat dunner dan de tweede, sommige hebben een badstof onderkant en er zijn ook nog tig versies van sneakers. Al een geluk dat ik mijn leesbril na 8 jaar liet versterken, want ik had hem daarvoor echt nodig!

15032162_10211103305528273_8886017105729661761_n

Ik kocht een (deels) roze bril trouwens, en dat was nodig om het leven van zijn beste kant te kunnen bezien, nu bovenstaand creatuur president wordt van Amerika.

Al wil ik al die mensen geen eten geven die op sociale media van jetje geven over hoe slecht die man wel niet is, en racistisch en vrouwonvriendelijk, … en vervolgens hun allochtone buur geen blik gunnen en het hebben over vrouwen met ‘slunsen op hunne kop’ en benieuwd zijn wat er onder die lange rokken schuilt.

Mediastilte kan zó een zegen zijn!

Er verschenen ook nog rare dingen (terug) in mijn leven. Kleine dochter zaagde al een tijdje aan mijn oren over het hebben van een oude typemachine. De oranje seventies-gravin (Triumph Contessa) kreeg grote zus destijds van onze ouders, maar heel het gezin (behalve de jongste waarschijnlijk) heeft er gebruik van gemaakt. Ik typte er zelf nog mijn eindwerk van de middelbare school op. Zondag kreeg de puber die cadeau. Nu nog een nieuw lint op de kop tikken!

En gisteren kreeg ik jam van de vruchten van een cactus cadeau. Een reissouvenir van een vriendinnetje van de dochter. Dat kind ziet confituur en denkt aan mij. Waarschijnlijk omdat er al eens wat potjes gelei en vers gebrouwen fruitsap haar richting uitkwamen.

Lief ! Ze smaakt naar banaan trouwens 🙂

Minder lief was dat ik door het duo meiden vannacht de beste bevonden werd om ze terug te halen van een fuif en dat de oudste ook al iets na zevenen een trein moest halen.

Geeuw!

 

Fiere mama/gekroonde grootste zaag van Vlaanderen

Stom kieken

Voilà, ik heb het gezegd. Geroepen eigenlijk (vraag maar aan de buren)

Ik zal maar eerst beginnen met goeie raad aan ouders :

Neem je kind in geen geval mee naar een winkel waar ze beestjes verkopen, zelfs al is dat kind geen kind meer (want bijna 21). Je krijgt daar spijt van. Echt!

Grote dochter is nog in luie-student-modus (het kan nog momenteel) dus ging ze zaterdag mee boodschappen doen.

“Ik ga naar de diertjes kijken” zei ze toen we in de winkel waren waar we altijd om kippenvoer gaan. Meteen kon ik (zoals gewoonlijk) alleen twee zakken van 20 kilo op de kar sleuren.

En dan ging ik de dochter achterna. Natuurlijk liep ze bij de kippen want haar favoriet beestenmerk 🙂

En zat daar nu toch wel geen Mechelse Koekoek zeker (dat is dan weer haar favoriete kippenras)  Al eeuwig zaagt ze daar voor om er nog eens eentje te kopen (we hadden er eerder al twee, de eerste heeft ze als kind zo vertroeteld en gevoerd dat hij gestorven is aan obesitas)

Met kerst was het niet gelukt om er één te krijgen (ze zijn ook niet zo vlot verkrijgbaar, of je moet al naar gespecialiseerde kwekers gaan) dus…

“Mams, krijg ik hem? Voor mijn verjaardag, ik moet anders niets hebben dan.

Als financieel manager van onze huiselijke firma, kon ik daar toch geen nee op zeggen zeker. Er zijn er die maar content zijn als ze een auto krijgen voor hun 21-ste verjaardag.

Het dier ging dus mee naar huis, alwaar de andere gevederden een volle minuut aan de grond genageld leken toen ze het kippenpark betrad. Helaas begon de Sussex (witte kip met zwarte kraag, ook een groot ras) de volgende minuut al ‘boel’ te zoeken, en kon heel de buurt met grote decibels meegenieten van onze nieuwe aankoop.

Eens de dochter via een omweg langs het lief weer vertrok naar Luik, stuurde ze me nog enkele berichten.

Dat ik toch ’s avonds eens moest gaan zien of de kip wel in het hok zat, het beestje moest maar eens een verkoudheid opdoen, en nog veel vijven en zessen.

Toen ik gisterenavond thuis kwam deed ik wat me opgedragen was (eerste klas moeder ik) om dan vast te stellen dat er geen kip meer te bespeuren was. Ik doorliep heel het kippenpark met een zaklamp, keek over de draad, achter de serre/tuinhuis, in het kippenhok, maar allemaal tevergeefs. Die was waarschijnlijk de maan gaan blussen 🙂

Ik liet dat maar niet weten aan de dochter, ze zou in staat geweest zijn om terug naar huis te komen. Dan maar mijn wekker vanmorgen om 7u gezet, zodat ik al gegeten had en aangekleed was tegen dat het klaar werd.

Het duurde niet zo erg lang voor ik ze vond. Zittend op een hoop groenafval op het aangrenzende perceel. Ze pakken duurde net een beetje langer en ging ook wat luider.

Ik had eerst natuurlijk mijn wapens verzameld, zijnde een schaar om het beest wat minder vliegcapaciteit te geven, maar daar geraakte ik niet al te ver mee. Dus gooide ik de kip maar weer in ons kippenpark.

Gedurende de dag deed ze haar ontsnap- en vliegwerk nog eens over, waarna ik dat ook weer beu geraakte (gietende regen weet je wel) en ze in mijn serre losliet. Daarop volgend kreeg grote dochter een gepeperde SMS (zelf voor dieren zorgen etc.)

De eerste klas moeder had plots een update nodig…

Ik deed nog wel een fotosessie, al ging lachen naar het vogelke ook al niet goed :

Of toch :

img_20161002_160852

 

Fiere mama/gekroonde grootste zaag van Vlaanderen, vanalles en nog wat

Over (voor)oordelen en onzekere jongeren

Al wie kinderen heeft (gehad) in de puberjaren weet hoe onzeker die wel eens durven zijn. Met jongens heb ik als meisjes-mama geen ervaringen, maar ik weet dat mijn jongste verdomd onzeker is over haar uiterlijk.

Maar standaard wil ze nu ook weer niet zijn. Nee, voor haar niet het sluike lange haar waar elke jongere mee rondloopt. Ze ging al eerder voor een ietwat kortere bob met froufrou (schoon woord toch niet?) en sedert de vakantie ging ze zowaar voor heel kort (waardoor ze mijn evenbeeld werd, weliswaar 30 jaar jonger)

Ik vind dat mooi, pittig, het toont tegelijkertijd wat volwassener.

Ze kreeg ook lovende commentaren op de eerste schooldag, maar enkelen vonden het niet mooi.

Over die eerste schooldag zei ik ook al dat kleine dochter van houthakkershemdjes houdt die ze dan met een jeans (vaak zwart – al gaat ze de laatste tijd weer voor bleker), de hoody is ook populair. Kortom het sportieve.

Op andere dagen doet ze kringwinkelvondsten aan (bloezen die een beetje uit zijn, vaak een maatje (of twee) te groot, maar wel mooi en dus is het voor haar goed.

Evengoed gaat ze voor een super vrouwelijk jurkje, en heeft ze een voorraad make-up om u tegen te zeggen die ze, naargelang de stemming, al dan niet opdoet.

Op een week tijd kreeg ze dit te horen :

“Ben jij lesbisch misschien ?” van een medeleerlinge

“Mocht dat meisje geen oorhangertjes ingehad hebben en een bloesje met ‘frullekes’, ik zou gedacht hebben dat het een jongen was” luid genoeg verkondigd door een dame aan de tafel die de dochter bediende in haar horecajob.

Over het eerste hadden klasgenoten blijkbaar geroddeld achter haar gat toen ze ziek was (ééntje deed de moeite om het dan ook te vragen, weliswaar online)

Bij de tweede uitspraak had ze heel hard moeten lachen, maar onzeker als ze is vraag ik me nu toch af of de kappersbeurt van woensdag nog zal moeten gebeuren.

Dat een mens meer is dan zijn verpakking of zijn uiterlijk, het is iets waar velen blijkbaar nog nooit bij stilgestaan hebben.