Te Gro(o)t(st)e onderscheiding

Ik leg mijn woorden even op een laboratoriumweegschaal.

Er zouden wel eens mensen kunnen zijn die van ‘eigen lof stinkt’ denken of van ‘mijn kind, schoon kind’, of nog erger me betichten van jaloersheid.

Enfin, hier komt de stoef: mijn oudste heeft  haar diploma gekregen en heeft dat (als enige) behaald met de grootste onderscheiding.  De naam van je kind als eerste horen proclameren voor een volle zaal, het doet wat met een mens. Het kan zijn dat er mij een klein vreugdekreetje ontsnapte 🙂

Als geen ander weet ik hoe hard ze daarvoor heeft gewerkt, hoe haar autisme en het daaruit vloeiend perfectionisme haar heeft gekraakt, hoe op ze was aan het einde van de rit.

Bij elke richting (4) die bij de proclamatie hoorde werden ook nog een paar extra prijzen uitgereikt. De persoon die het best had gescoord zat daar voor elke richting bij, alleen de dochter viel uit de boot.

De voorlezer van dienst (voor haar richting) en nog een andere docent op het podium waren niet toevallig diegenen die hier onder de letter B het mooie weer maakten in juni.

Een andere student die samen met de dochter in een inspraakorgaan van de school zetelde (en daar nooit zijn mond open deed) kreeg wèl een prijs en mocht even later zelfs nog speechen. Die deed dat goed, vlot, bebofte de school en de richting met veel verve, iets wat mijn kind niet over de lippen had gekregen.

Zij had nu eenmaal haar kritiek niet gespaard in juni. Ze kan het misschien allemaal zo vlot niet zeggen, maar als ze een mening heeft dan is die altijd gefundeerd en zal ze daar echt serieus over nagedacht hebben. Het leverde haar het etiket ‘extremiste’ op, iets waar niet iedereen die haar beoordeelde het mee eens was, maar die hun meningen wogen blijkbaar niet door.

De decaan (die nooit een vriendelijk woord over had als ze (als enige die durfde) een probleem ging aankaarten) die naast de presentator van dienst de avond mocht inleiden, gebruikte raar maar waar, wel letterlijke woorden die de dochter had neergeschreven bij de beoordeling van haar richting, als hij het over de toekomstvisie van de school had.

Vreemd.

Hypocrisie, het is van alle tijden zeker?

Kijk, het gaat mij hier niet om die misgelopen prijs van de dochter. Veel kans mocht ze die wel gekregen hebben en het commerciële bedrijf paste niet in haar (ecologische) kraam, dat ze die ook zou geweigerd hebben. Het heeft mij een onder mijn stoel kruipen van schaamte-moment bespaard.

Waar gaat het dan wel om?

Om het feit dat jonge mensen nog verder moeten na het diploma, om gevoelens en gevoeligheden, om menselijkheid en om het feit dat mensen in het onderwijs toch zouden moeten beseffen dat ze de power hebben om mensen te maken en te kraken.

En dat moest nu even van mijn moederhart zie.

Blijft het feit dat ik trots ben op mijn oudste. Ze heeft dat verdorie fantastisch gedaan! Ik vraag daarmee niet aan iedereen om het daarmee eens te zijn.

Zelf weet ze dat ze véél te hard gewerkt heeft en ondertussen veel te weinig geleefd.

De jongste (fier op haar zussie) heeft op heel de avond wat wraak genomen. We leven nu eenmaal in een sociaal media-tijdperk en zij kreeg het voor mekaar dat er toch een paar tweets op groot scherm verschenen die de grootsheid van het moment omkaderden.

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Omdat ze later ook nog een wereld willen

… zijn de dochters onderweg naar Brussel voor de anti-Trump betoging.

fullsizeoutput_2017

Naïeve gedachte of niet, ik heb naarstig geholpen aan het spandoek. Stof snijden, overlocken, zomen voor bamboestokjes en gezellig samen kleuren aan de keukentafel.

God bless America mijn twee kostbaarheden daar in die betoging!

En … Actie!

Opstaan met een zeer hoofd, wat doet een mens daarmee? Ondanks dat mij dat wordt afgeraden door mijn therapeut nam ik een pijnstiller. Er zijn al teveel zondagen (altijd die dag precies) verloren gegaan met geslagen zijn door pijn.

De zon trok me gewoon naar buiten! En daar dan gewoon niets doen leek me toch wat onnozel. Er was trouwens een ‘voorwerp’ dat ik veel gebruik in het dagelijks leven dat me al een tijdje verwijtend aankeek.fullsizeoutput_1e50

Op deze foto lijkt het nog niet eens erg, maar die auto was echt vuil! Wetende dat ik daar mensen mee vervoer, maakt dat die toch wat meer gewassen wordt dan vroeger.

De binnenkant liet ik wijselijk zo, want ik had uitzonderlijk voor een zondag nog een rit te doen ’s avonds met mensjes die beleefd gezegd een beetje meuren 😦 (sigarettenrook, onverzorgdheid) Straks zal die poetsbeurt meer opbrengen.

Eens gedaan met water te spelen ben ik het compostvat te lijf gegaan. In stappen geeft dat: het niet vergane materiaal overscheppen in bakken, een beetje trekken en sleuren om dat vat van over de compost te trekken, het zwarte goud in weer andere bakken scheppen en over de serre verdelen en uiteindelijk het vat terugplaatsen en het niet vergane groen er weer indoen.

Voor het compost over de serre verdelen doe ik weinig moeite (gewoon de bakken uitgieten), ik heb daar immers slaafjes voor (ophokplicht weet u wel, of is die niet meer? Het wordt tijd dat die afgelopen is, ik heb mijn serre nodig voor andere zaken!)

Zie de ladies werken!

Als je, zoals ik, niet groot en sterk bent, moet je werk kunnen delegeren!

Geen kip die geklaagd heeft, voor hen is dit een pensenkermis met al die wormen.

Na dat werkje was de zondag nog niet eens halverwege. Ik toverde nog wat eten op tafel en ging daarna met de jongste op pad.

Weliswaar een jaar te vroeg (dochter moet na dit jaar nog een zevende jaar doen om een middelbaar diploma te hebben) gingen we naar Vives

Het is niet omdat je ‘maar’ in het beroeps zit (ik bedoel dat niet smalend, maar veel mensen doen daar helaas wel smalend over), dat je geen ambitie mag hebben.

We liepen er met een rondleiding doorheen de hele (mooie) campus, kregen wat uitleg, een natje en een droogje, en de dochter zag dat het goed was.

En zelf ben ik nu al de hele tijd aan het denken wat ik zou gaan studeren. Zo een spijt heb ik van de kansen die ik niet gegrepen heb in het verleden…

 

 

Iemand uitlachen, dat doe je niet!

Dat leert een mens toch aan zijn kinderen nietwaar.

We zijn natuurlijk ‘maar’ mensen en daardoor kroop er even een foutje in de programmatie van mijn brein gisterenavond.

Ik ben zoooooo blij dat er geen beeld bij de klank is!

Wat was er nu gebeurd?

Wel, de oudste, het groene meisje (niet neerbuigend bedoeld!) had dringend nood aan nieuwe schoenen. Zoals in de oude helemaal opengescheurd en niet meer naaibaar, dus moest ze er nu wel werk van maken.

Ze vond er uiteindelijk een paar bij Eco Vegan Shoes (zéér ecologisch natuurlijk, ze worden per direct met een camionetje vanuit Nederland geleverd) met de boodschap erbij of ik die wou bestellen.

Wetende dat ze echt geen tijd heeft om naar de winkel te gaan en daar ook ‘haar’ schoenen niet gaat vinden, deed ik wat ze vroeg (meteen een cadeau voor de meer dan puike uitslag die gisteren online stond, zijnde maar één vak onder de 18/20).

Het was avond, ik was niet echt meer alert, dus zag ik maar nadat de bestelling betaald was dat ze eigenlijk veiligheidsschoenen had gekocht, compleet met stalen tip. Een wijf met ballen, die dochter van mij 🙂

Toen ik dat aan de jongste ging vertellen, ontsproot me bovenstaande lachsalvo.

Groot was mijn opluchting toen me vanmorgen een mail bereikte dat de schoenen niet voorradig zijn (voor onbepaalde tijd), met een voorstel tot een alternatief of mijn centen terugkrijgen. Correcte firma dat wel!

Op die manier kon dochter toch een ander paar kiezen op de site, nog altijd stevig maar toch meer aanvaardbaar.

Waar is in godsnaam mijn Poppemieke toch gebleven?

I.O.

Grote dochter concerteert nogmaals :

http://amaj.vlaanderen/concerten/brahms-vs-rachmaninov/

Waarom komen?

Daarom! 🙂

En ook omdat het mooie muziek is, omdat je niet elke dag een winnaar van de Koningin Elisabethwedstrijd aan het werk kan zien, omdat die jonge mensen hard gewerkt hebben om dat allemaal te kunnen brengen, omdat niemand dood gaat van een beetje cultuur, …

Er zijn zeker nog kaarten aan de zaal, dus dat is ook al geen obstakel.

Beelden van de laatste dagen

Variatie in beeld en allemaal op wandelafstand van elkaar. We schommelden op hangbruggen, dronken iets warms in een Japans theehuis en bewonderden de omgeving in Pairi Daiza. De dag voordien klommen we trouwens nog naar de Leeuw van Waterloo en waren we nog in Bergen. We namen m.a.w. vakantie in eigen land.

img_20161106_151800

Komt dat tegen, een smartphone die stuk gaat op reis. Een echte ramp voor de puber in huis zeg ik u! Toen ze in de Media Markt op prospectie ging voor een nieuwe kreeg ik het onder de neus gewreven dat het deze keer geen ‘goedkope brol’ mocht zijn (€200 was toch niet veel zeker!) Ik nam ze uiteindelijk mee naar de Telenet-winkel en ze ging super content buiten met bovenstaand apparaat. Knoop dat aan mekaar zeg!

Ik probeerde mijn huishoudelijke kwaliteiten nog wat scherper te zetten en waagde me aan vijgen drogen in de oven. Het lijkt van geen kanten op wat je koopt in de winkel, maar ze bewaren nu wel stukken langer en zijn bijna even lekker als de verse variant.

Tussendoor maakte ik de bak met eenzame kousen ook nog wat voller en ergerde ik me voor de zoveelste keer aan mijn ooit lumineus idee om alleen maar zwarte sokken te kopen (ondertussen vanaf gestapt) Zoek maar hoor : de eerst gekochte versie is wat dunner dan de tweede, sommige hebben een badstof onderkant en er zijn ook nog tig versies van sneakers. Al een geluk dat ik mijn leesbril na 8 jaar liet versterken, want ik had hem daarvoor echt nodig!

15032162_10211103305528273_8886017105729661761_n

Ik kocht een (deels) roze bril trouwens, en dat was nodig om het leven van zijn beste kant te kunnen bezien, nu bovenstaand creatuur president wordt van Amerika.

Al wil ik al die mensen geen eten geven die op sociale media van jetje geven over hoe slecht die man wel niet is, en racistisch en vrouwonvriendelijk, … en vervolgens hun allochtone buur geen blik gunnen en het hebben over vrouwen met ‘slunsen op hunne kop’ en benieuwd zijn wat er onder die lange rokken schuilt.

Mediastilte kan zó een zegen zijn!

Er verschenen ook nog rare dingen (terug) in mijn leven. Kleine dochter zaagde al een tijdje aan mijn oren over het hebben van een oude typemachine. De oranje seventies-gravin (Triumph Contessa) kreeg grote zus destijds van onze ouders, maar heel het gezin (behalve de jongste waarschijnlijk) heeft er gebruik van gemaakt. Ik typte er zelf nog mijn eindwerk van de middelbare school op. Zondag kreeg de puber die cadeau. Nu nog een nieuw lint op de kop tikken!

En gisteren kreeg ik jam van de vruchten van een cactus cadeau. Een reissouvenir van een vriendinnetje van de dochter. Dat kind ziet confituur en denkt aan mij. Waarschijnlijk omdat er al eens wat potjes gelei en vers gebrouwen fruitsap haar richting uitkwamen.

Lief ! Ze smaakt naar banaan trouwens 🙂

Minder lief was dat ik door het duo meiden vannacht de beste bevonden werd om ze terug te halen van een fuif en dat de oudste ook al iets na zevenen een trein moest halen.

Geeuw!