Over (voor)oordelen en onzekere jongeren

Al wie kinderen heeft (gehad) in de puberjaren weet hoe onzeker die wel eens durven zijn. Met jongens heb ik als meisjes-mama geen ervaringen, maar ik weet dat mijn jongste verdomd onzeker is over haar uiterlijk.

Maar standaard wil ze nu ook weer niet zijn. Nee, voor haar niet het sluike lange haar waar elke jongere mee rondloopt. Ze ging al eerder voor een ietwat kortere bob met froufrou (schoon woord toch niet?) en sedert de vakantie ging ze zowaar voor heel kort (waardoor ze mijn evenbeeld werd, weliswaar 30 jaar jonger)

Ik vind dat mooi, pittig, het toont tegelijkertijd wat volwassener.

Ze kreeg ook lovende commentaren op de eerste schooldag, maar enkelen vonden het niet mooi.

Over die eerste schooldag zei ik ook al dat kleine dochter van houthakkershemdjes houdt die ze dan met een jeans (vaak zwart – al gaat ze de laatste tijd weer voor bleker), de hoody is ook populair. Kortom het sportieve.

Op andere dagen doet ze kringwinkelvondsten aan (bloezen die een beetje uit zijn, vaak een maatje (of twee) te groot, maar wel mooi en dus is het voor haar goed.

Evengoed gaat ze voor een super vrouwelijk jurkje, en heeft ze een voorraad make-up om u tegen te zeggen die ze, naargelang de stemming, al dan niet opdoet.

Op een week tijd kreeg ze dit te horen :

“Ben jij lesbisch misschien ?” van een medeleerlinge

“Mocht dat meisje geen oorhangertjes ingehad hebben en een bloesje met ‘frullekes’, ik zou gedacht hebben dat het een jongen was” luid genoeg verkondigd door een dame aan de tafel die de dochter bediende in haar horecajob.

Over het eerste hadden klasgenoten blijkbaar geroddeld achter haar gat toen ze ziek was (ééntje deed de moeite om het dan ook te vragen, weliswaar online)

Bij de tweede uitspraak had ze heel hard moeten lachen, maar onzeker als ze is vraag ik me nu toch af of de kappersbeurt van woensdag nog zal moeten gebeuren.

Dat een mens meer is dan zijn verpakking of zijn uiterlijk, het is iets waar velen blijkbaar nog nooit bij stilgestaan hebben.

Advertenties

26 gedachtes over “Over (voor)oordelen en onzekere jongeren

  1. Mensen kunnen toch hard zijn voor elkaar. Eigenlijk zouden we allemaal verplicht ‘Dik. Lelijk. Wijf.’ van Anke Wauters moeten lezen. Zelf ben ik ook zo verschrikkelijk onzeker geweest als tienermeisje. Omdat dat moest. Als ik nu foto’s van mezelf zie, denk ik: maar kind toch, ge waart zo schoon. Zelf ben ik allang gestopt met mensen op hun uiterlijk te beoordelen, maar ik vind het erg dat het zo ingebakken zit in onze ‘cultuur’ en dat mensen het probleem niet eens zien.

    • Ik heb dat boek in de eerste week dat het uit was al gekocht, met de bedoeling om het ook te laten lezen aan de dochter (en omdat ik al jaren fan ben van Anke, dat ook)
      Mensen staan vaak niet stil bij het feit dat hun uitlatingen kwetsend kunnen zijn.

  2. Alleen al daarom ben ik blij dat ik nu een stuk ouder en wijzer ben en eigenzinniger om meer de ‘look’ te kiezen waar ik me goed bij voel (al moet ik bekennen dat ook ik nog steeds momenten van onzekerheid heb over mijn uiterlijk, zelfs meer dan ik zou willen).

  3. Onzekerheid van veel jongeren blijft in de hand gewerkt door anderen, sociale media, tv, enz… En waarom zo hard zijn voor een ander? Om stoer te doen zeker en zo de aandacht van jezelf af te leiden. Daarbij vergetend hoe diep je anderen kwetst!

  4. Met het ouder worden, groeit de zekerheid omtrent jezelf. Enfin, meestal toch. Het voordeel van mijn leeftijd is dat het me geen lor meer kan schelen hoe mensen over me denken of hoe ze me uiterlijk beoordelen. Ik wens het je dochter van harte toe.

  5. Zeer herkenbaar! Als het een troost voor je dochter mag zijn, het wordt beter! Eens iedereen wat volwassener wordt en wat ervaring opdoet, wordt er vaak toch beter nagedacht en niet zo hard veroordeeld. Ik hoop dat ze het zich niet teveel aantrekt.

  6. Te herkenbaar, al lag het in den tijd niet aan kort haar. Misschien is het wel positief dat een klasgenoot het effectief durfde vragen, speculaties die blijven aanslepen worden hoe langer hoe surrealistischer en kwetsender. Bij van die luide stomme opmerkingen van onbekenden probeer ik tegenwoordig om even luid te zeggen wat onbeleefdheid is en hoe weinig je van mensen kunt te weten komen op basis van hun uiterlijk. Het helpt natuurlijk wel dat mijn kindjes nog zo klein zijn dat ik het kan vermommen als uitleg aan hen 😉
    Een pluim voor je jongste, die ondanks haar onzekerheid durft kiezen voor wat ze echt wil!

  7. Onzekere tiener, hierzo. En onzekere volwassene, nog steeds. Hopelijk is uw dochter sterker dan ik indertijd, en gaat ze gewoon lekker voort met aantrekken waar ze zin in heeft!

Wat ben ik blij dat u reageert !

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s