“Mama, wij gaan toch ook eens weg met ons tweetjes hé?”

Had kleine dochter mij al een paar keer gevraagd (vorig jaar deed ik dat al eens met de oudste)

Al goed en wel, maar zij wou geen Frans praten en ik wou niet ver rijden.

We vonden een compromis in Beveland (Dat stukje Zeeland dat je van hieruit bereikt als je door de Westerscheldetunnel rijdt). Een heerlijkheid om te fietsen en te flaneren op een groot uur van onze voordeur. Yes!

Ik was al een tijdje het weerbericht in de gaten aan het houden en rekening houdende met mijn agenda konden we maandag en dinsdag op weg.

Veel voorbereiding had ik aan deze trip niet gedaan. Enkel voor de stadjes waar we zouden stoppen had ik parkings opgezocht aan de rand, zodat we per fiets naar het centrum konden gaan. Op die manier fiets je ook op plaatsen waar je met de wagen niet kan komen (bruggetjes over de vele wateren daar bvb)

Onze eerste stop was Goes. Een foto op mijn gsm van GoogleMaps met de te volgen fietsroute vanop de parking, meer hadden we niet nodig op vlot in het centrum te geraken.

We zagen er mooie gevels rond de stadshaven, een typisch bruggetje, en uiteraard de bootjes. Winkelen kan je daar ook, à volonté zelfs, en zoiets moet je tegen die jongste van mij geen twee keer zeggen (al bleef ze verstandig en bleef het grotendeels bij kijken) De al dan niet schoonheid van het marktplein is ons even ontgaan omdat die vol stond met kermisattracties. Gelukkig waren de terrassen in de zon er ook waardoor we niet aarzelden om daar even te blijven.

Naar de grond kijkend om recht te blijven op de kasseien viel me deze gedenksteen ook op :

IMG_20160815_104318

Er zijn tegenwoordig mensen die hun mond vol hebben over vluchtelingen en wat die allemaal teweeg brengen, maar een paar generaties geleden deden de mensen van hier hetzelfde om aan het oorlogsgeweld te ontsnappen. We moeten dat vooral niet vergeten!

Van Goes reden we naar het noorden toe richting B&B, maar omdat onderweg een file stond door een brug die open stond, maakten we nog een kleine stop aan een even klein strand. Ik werd daar zowaar door de dochter getatoeëerd en ik kon er niet eens kwaad om zijn :

IMG_20160815_151954

Eens geïnstalleerd in onze slaapplaats haalden we de fietsen van de wagen en gingen we een toertje doen. Ik wou die nabijgelegen Zeelandbrug wel eens zien en we wilden ook wel uitzoeken waar we ’s avonds een hapje konden eten.

“Mama, we kunnen ook langs hier zij de dochter opeens” En inderdaad er liep een pad tussen de struiken omhoog en dan weer omlaag naar nog maar eens water. Water wat je over kon steken met een manuele veerpont.

Het leek wel of touwtrekken een olympische discipline was en dat ze voor goud ging, zo hard deed kleine dochter haar best om de pont onze richting uit te trekken. Met veel gegiechel en een overdosis drama, dat ook. Eens de fietsen op het pont trok ik ons beiden gemakkelijk naar de overkant.

Na al dat zwaar werk hadden we wel een goed maal verdiend. En het mocht wel wat meer zijn dan de Nederlandse versie van een frituur. Aan de voorkant van het restaurant dat we kozen lag het terras in de schaduw, dus gingen we binnen een plaatsje vragen. Het zo goed als lege restaurant bleek geen tafeltje voor twee meer beschikbaar te hebben, maar achteraan hadden ze ook nog een tuinterras in de zon, zei het ietwat uit de hoogte doend dienstertje (dochter in short en slobbertrui was waarschijnlijk geen goed uithangbord om ons binnen te laten zitten)

Zon mijn voeten op dat terras. Onze tafel stond wel netjes in de schaduw! Nu ja, we waren op vakantie, we gingen onze tijd niet verdoen met ambetant zijn. Dus bestelden we ons elk wat lekkers en genoten uitgebreid van de amuse die ons werd voorgeschoteld.

Na het eten besloten we nog iets alcoholisch te bestellen (terwijl ik anders nooit drink). De puber ging voor een cocktail en ik nam een cuarenta y tres’ke (stond als likeur 43 op de kaart maar ik wou het dienstertje eens testen op haar Spaans – het zou haar leren om ons buiten in de kou te zetten!) Die cocktail ging binnen als limonade, ik vond mijn likeurtje mega-straf maar dronk het toch traag uit (elk moment vrezend dat ik niet meer rechtop ging buiten wandelen. Het feit dat we allebei om het minste de slappe lach kregen doet vermoeden dat de alcohol zijn werk deed. Gelukkig geraakten we op de fiets terug in onze B&B. De veerpont nog eens overdoen lieten we wijselijk zo.

Misschien wel best, want ik moet toch echt niet al te helder meer geweest zijn. Toen ik de jongste sommeerde om haar tanden te poetsen, vroeg ze zich af hoe het kwam dat haar tandenborstel nat was.

Ja, ja, ik kan ‘tanden poetsen met iemands anders’ tandenborstel’ ook afvinken op mijn flaterlijstje. Dat op het hoesje van mijn borstel ‘mams’ stond was ik even vergeten en ik had me tevreden gesteld met die ene letter die dochterlief en ik delen aan onze voornaam.

Enfin, na mijn roes uit te slapen 🙂 en een nieuwe tandenborstel te gaan kopen in de plaatselijke supermarkt, konden we na een meer dan uitgebreid ontbijt terug op pad.

We reden naar Veere, deden de fietsen van de auto, maar dat laatste was helemaal niet nodig geweest, vermits alles zo dichtbij was.

Een kerk met massieve toren, een markt met veel lekkers en wat ambachtelijke zaken, schattige kleine winkeltjes, kleine straten en dito huizen, een mooi stadhuis en uiteraard veel water, dat zal wel een samenvatting zijn van wat we daar zagen.

We wilden ook nog in Domburg geraken (een echte kustplaats) maar daar was het zo druk dat we de auto niet geparkeerd kregen.

Dan maar richting Middelburg rijden.

Daar konden we wéér lekker gaan tafelen, nog wat flaneren, nog wat winkelen, terrasje doen, mensjes kijken, kortom dit :

IMG_20160815_125056

Ik hoef daar zelfs geen boek van amper €2,99 voor te kopen om dat te kunnen!

 

Advertenties

19 gedachtes over ““Mama, wij gaan toch ook eens weg met ons tweetjes hé?”

  1. Prachtig verhaal. Wat mooi dat je dat met je dochter hebt gedaan. Ik heb genoten van de foto’s en het verhaal.
    De tegel over WO I vind ik heel bijzonder. En zo waar wat je zegt. De oma van mijn echtgenoot was ook vluchteling, samen met vele duizenden werd ze opgevangen in NL… Ook al had men geen middelen… Of toch veel minder dan nu… Ik schreef er dit waargebeurd verhaal over De vluchteling – Grensgevallen
    https://beekblog.com/2015/09/18/de-vluchteling/

  2. Ziet er zalig uit, zo’n zonnig Zeeland tripje. 🙂
    Ik krijg mijn lief met geen stok Nederland in, “dat kan later nog, als we op pensioen zijn en niet ver meer kunnen rijden”, zo redeneert hij. Pff…

  3. Wij steken regelmatig eens de Belgisch-Nederlandse grens over. Hoe vaak ik zo al in het buitenland geweest ben! 😉
    Zeeland is beslist de moeite. Je sfeervolle foto’s geven dat overigens prima weer.

  4. Pingback: Geluk zit in kleine dingen – second part of my life

Wat ben ik blij dat u reageert !

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s