Wat doet dat met jullie, volledige ouderparen

… jullie kroost alleen achterlaten terwijl jullie een reisje plannen?

Dat had ik nu graag eens geweten zie.

Zorgen dat ik al gehad heb door het feit dat die van mij voor het eerst beiden thuisblijven terwijl ik met ’t lief het hazenpad kies en de bloemetjes ga buiten zetten!

Vorig jaar bleef de oudste al eens alleen thuis (toen bijna 20 jaar) en die heeft dat overleefd ๐Ÿ™‚ De jongste ging toen nog netjes mee met mij op reis.

Nu vinden beiden dat wij wel eens alleen mogen weggaan. Ik blijf echter met een immens verantwoordelijkheidsbesef achter. Die kleinste is nl nog geen 17 jaar (minderjarig dus). Er moest maar eens iets gebeuren…

Het is een heel dubbel gevoel. Aan de ene kant voel ik me een heel immoreel mens, aan de andere kant kijk ik immens uit naar die paar dagen samen met ’t lief.

Een groot voordeel is dat kleine dochter net de twee weken dat wij van huis zijn hier in ons eigenste dorp vakantiewerk mag doen in het rusthuis (500m van onze voordeur). Overdag zal die dus al niet overal naartoe kunnen lopen (Dat kind neemt bus, trein, tram alsof het niets is. Ik heb ze nu eenmaal zelfstandig leren zijn) wat het risico op eventuele ongevallen al een heel stuk beperkt.

Een frietpot mogen ze van mij niet gebruiken (ze moesten die maar eens vergeten uit doen), ik hoop uit de grond van mijn hart dat de gewone kookplaat ook uitgedraaid wordt!

En dan alertheid rond deuren. Het is wel eens meer gebeurd dat ze, toen ik eens een avond niet thuis was, beiden al in bed zaten en de achterdeur nog niet gesloten was. Gaan ze dat nu ook niet vergeten…

Wat als er bvb door blikseminslag brand uitbreekt, wat als รฉรฉn van beiden een ongeval heeft, …

Malen, malen, malen in dat hoofd van mij!

En wat als ik zelf nu eens niet meer terug zou komen?

Weet je dat ik zelfs vandaag naar mijn bankkluis ben gegaan en daar een handgeschreven testament heb uitgehaald. Ik schreef dat een zestal jaar geleden voor het geval dat het plots met mij zou gedaan zijn (bij de echtgenoot was er ook niet meer dan een auto-ongeval nodig om hem weg te rukken)

Die wilsbeschikking was echter helemaal achterhaald doordat de kinderen nu een heel stuk ouder zijn, de oudste al (financieel) bekwaam is, de relaties met de schoonouders ondertussen heel anders liggen, …

Ik heb ze dus maar in duizenden stukjes gescheurd EN HOOP UIT DE GROND VAN MIJN HART DAT ZOWEL IK ALS DE KINDEREN HELEMAAL GAAF MIJN VAKANTIE OVERLEVEN!

En anders ‘kiendjes’ : Jullie zijn HET BESTE wat mij ooit is overkomen! Be happy, maak anderen gelukkig, ga voor jullie dromen en zorg een beetje voor mekaar. En weet dat het leven veel te kort is om ruzie te maken over futiliteiten!

 

Advertenties

32 gedachtes over “Wat doet dat met jullie, volledige ouderparen

    • Ik begin zelfs te denken dat ze me meer gaan waarderen eens ik terug ben, want ze zijn immers nogal verwend (op het vlak van zelden huishoudelijke taken krijgen bvb)

  1. Oh zo herkenbaar! Toen ik vorig jaar die van mij een week alleen liet, hield ik ook mijn hart vast en genoot niet genoeg van de vakantie omdat ik me zoveel zorgen maakte. NIET DOEN! Het komt allemaal wel in orde. Ze zijn groot en zelfstandig genoeg om het vermogen te hebben uit elke situatie te geraken, op hun manier, laat ze maar. Blijven ademen, meid, en probeer het los te laten. Een keer diep zuchten… en weg ben je!

  2. Gevoelens zijn niet altijd rationeel hรฉ. Je zult het zien, over enkele dagen zien jullie elkaar terug en heb je elkaar alleen maar postieve verhalen te vertellen. Je zult allemaal een beetje extra voorzichtig zijn -en een beetje extra genieten om veel te kunnen vertellen aan elkaar.

  3. Wat een worst case scenario’s heb je al uitgewerkt zeg. Let it go, let it go… Ik ben trots op je dat je de stap toch zet, ondanks al je zorgen. En je zal zien, de volgende keer gaat dat al veel gemakkelijker.

    Trouwens, als een volledig ouderpaar een reisje plant zonder de kinderen komt het op hetzelfde neer, dan zijn de kinderen ook alleen. Onze oudste hebben we vorig jaar al enkele dagen alleen gelaten. Ze moest nog 17 worden. We wonen wel tegenover mijn ouders, dat maakt natuurlijk wel een groot verschil. De jongste was met ons mee, omdat het met onze atletiekclub te doen was, waarbij de jongste ook is aangesloten maar de oudste niet. Dit jaar was het van hetzelfde en hebben we ze ook eens samen een nachtje alleen gelaten. Ze hebben het overleefd. Zijn ook jonger als die van jou. Arte moet nog 18 worden, jouw oudste is al 20!

  4. Ach meisje toch, maak je niet zoveel zorgen. Je hebt die vakantie dubbel en dik verdiend. Jouw kleintjes werden groot en zullen heus wel hun verantwoordelijkheid opnemen als ze er alleen voorstaan. Een schuldgevoel mag je niet hebben. Ze hebben de leeftijd om op eigen benen te staan. Bovendien zullen ze nu ook eens merken hoeveel jij voor hen doet als je er bent.
    Geniet er maar van, laat alle zorgen los en ban alle rampscenario’s uit je hoofd.

  5. Ze redden zich, zeker weten, en ze denken meer na als ze de eind verantwoordelijkheid hebben. Zeker weten dat ze ook beseffen dat ze ontzettend veel voor jou betekenen.

    • De oudste zal al zitten springen tegen dat ik vertrek vrees ik. Na een academiejaar op kot te zitten is ze het helemaal niet meer gewoon van altijd maar verantwoording te moeten afleggen. Zagen dat die moeder soms kan ๐Ÿ™‚
      Gelukkig besef ik het van mezelf en kunnen we er samen al om lachen.

  6. Lieve Eilish, komt helemaal goed! Groot gelijk wat die frietpot betreft (laten vallen is echt een smerig karwei), voor de rest zal je eens extra moeten dweilen als je thuis komt, maar ook dat overleef je wel ๐Ÿ˜€
    Dat je eraan denkt is normaal, de 1ste keer had ik overal briefjes geplakt (gas uit, sleutel bij…), maar die trekken zo hun plan, en maken veel minder ruzie dan als wij thuis zijn!
    Geniet volop van elkaar en maak je niet teveel zorgen, dat is niet nodig!! ๐Ÿ˜€๐Ÿ˜€

  7. Vanaf toen we het definitief wisten, ok… dit jaar gaan we alleen naar de Dolomieten, aangezien de jongste voor drie weken Amerika ging ontdekken en de oudste het veertien dagen met duikerspak, het in de Oosterschelde ging zoeken wisten we het wel. De eerste keer dat knelde. Je mist die gasten maar je moet ze loslaten.De tweede keer is dat geen nieuwigheid meer. Je vindt de rust weer en communicatiemiddelen zijn er genoeg. Geniet van jullie reis. Ciao.

  8. Ik was 16 (en enig kind zonder grootouders/tantes/…) toen ik de boel voor het eerst alleen recht hield terwijl mijn ouders naar Afrika trokken en dat liep allemaal perfect. Ik ben op heel jonge leeftijd ‘groot’ en verantwoordelijk moeten worden en ik heb zo’n donkerbruin vermoeden dat uw kroost ook niet echt een duo onverantwoordelijke losbollen is dat zich in 101 ongelukken gaat storten. Komt goed, geniet gij maar eens heel verdiend!

  9. Mijn ouders gingen vanaf mijn 18e-19e zonder ons op reis (tot dan gingen we hรฉรฉl graag mee) en da’s dan twee weken weg in de zomer, die hadden daar precies geen problemen mee. Ofwel lieten ze het niet merken, dat kan ook.Ik denk dat die van u wel braaf zullen zijn en het kot niet in brand gaan steken, komt helemaal goed ๐Ÿ˜‰

  10. Pingback: Brain dump | second part of my life

Wat ben ik blij dat u reageert !

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s