Te Gro(o)t(st)e onderscheiding

Ik leg mijn woorden even op een laboratoriumweegschaal.

Er zouden wel eens mensen kunnen zijn die van ‘eigen lof stinkt’ denken of van ‘mijn kind, schoon kind’, of nog erger me betichten van jaloersheid.

Enfin, hier komt de stoef: mijn oudste heeft  haar diploma gekregen en heeft dat (als enige) behaald met de grootste onderscheiding.  De naam van je kind als eerste horen proclameren voor een volle zaal, het doet wat met een mens. Het kan zijn dat er mij een klein vreugdekreetje ontsnapte 🙂

Als geen ander weet ik hoe hard ze daarvoor heeft gewerkt, hoe haar autisme en het daaruit vloeiend perfectionisme haar heeft gekraakt, hoe op ze was aan het einde van de rit.

Bij elke richting (4) die bij de proclamatie hoorde werden ook nog een paar extra prijzen uitgereikt. De persoon die het best had gescoord zat daar voor elke richting bij, alleen de dochter viel uit de boot.

De voorlezer van dienst (voor haar richting) en nog een andere docent op het podium waren niet toevallig diegenen die hier onder de letter B het mooie weer maakten in juni.

Een andere student die samen met de dochter in een inspraakorgaan van de school zetelde (en daar nooit zijn mond open deed) kreeg wèl een prijs en mocht even later zelfs nog speechen. Die deed dat goed, vlot, bebofte de school en de richting met veel verve, iets wat mijn kind niet over de lippen had gekregen.

Zij had nu eenmaal haar kritiek niet gespaard in juni. Ze kan het misschien allemaal zo vlot niet zeggen, maar als ze een mening heeft dan is die altijd gefundeerd en zal ze daar echt serieus over nagedacht hebben. Het leverde haar het etiket ‘extremiste’ op, iets waar niet iedereen die haar beoordeelde het mee eens was, maar die hun meningen wogen blijkbaar niet door.

De decaan (die nooit een vriendelijk woord over had als ze (als enige die durfde) een probleem ging aankaarten) die naast de presentator van dienst de avond mocht inleiden, gebruikte raar maar waar, wel letterlijke woorden die de dochter had neergeschreven bij de beoordeling van haar richting, als hij het over de toekomstvisie van de school had.

Vreemd.

Hypocrisie, het is van alle tijden zeker?

Kijk, het gaat mij hier niet om die misgelopen prijs van de dochter. Veel kans mocht ze die wel gekregen hebben en het commerciële bedrijf paste niet in haar (ecologische) kraam, dat ze die ook zou geweigerd hebben. Het heeft mij een onder mijn stoel kruipen van schaamte-moment bespaard.

Waar gaat het dan wel om?

Om het feit dat jonge mensen nog verder moeten na het diploma, om gevoelens en gevoeligheden, om menselijkheid en om het feit dat mensen in het onderwijs toch zouden moeten beseffen dat ze de power hebben om mensen te maken en te kraken.

En dat moest nu even van mijn moederhart zie.

Blijft het feit dat ik trots ben op mijn oudste. Ze heeft dat verdorie fantastisch gedaan! Ik vraag daarmee niet aan iedereen om het daarmee eens te zijn.

Zelf weet ze dat ze véél te hard gewerkt heeft en ondertussen veel te weinig geleefd.

De jongste (fier op haar zussie) heeft op heel de avond wat wraak genomen. We leven nu eenmaal in een sociaal media-tijdperk en zij kreeg het voor mekaar dat er toch een paar tweets op groot scherm verschenen die de grootsheid van het moment omkaderden.

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Een gedachte over “Te Gro(o)t(st)e onderscheiding

Wat ben ik blij dat u reageert !

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s