Persoonlijke marketing

Ken je dat, dat je dingen krijgt waar je niet om vraagt? In je mailbox, op straat in de pollekes gedrukt, in winkels, per post…

Mijn jongste dochter wordt eind van de maand 18 jaar. Belangrijke verjaardag. Uiteraard! En dat vinden sommige bedrijven ook.

Gisteren kwam er een klein pakje toe met de post op haar naam. Hoewel, haar naam wel maar de aanspreking was niet zo geslaagd:

fullsizeoutput_280d

Zonder bril had ik de afzender ook niet gelezen en het pakje zelf zei me niet direct iets (ik sla reclame traditioneel over op TV)

fullsizeoutput_280c

Dochterlief vindt de inhoud alleszins de mop van de eeuw:

fullsizeoutput_280b

De bijgevoegde brief met kortingbonnetjes garanderen dat de eerste scheerbeurt zeker een succes wordt.

Enfin, het zal bij de dochter niet de eerste scheerbeurt worden, en ze zal al zeker niet voor publicatie vatbaar zijn 🙂

Met dank aan de paps voor haar vreemde voornaam zeker?

 

Advertenties

Beeld bij de week

 

Meten om te weten en lomp zijn: mijn bloeddruk opvolgen. Een paar keer per dag, omdat ik besloten heb dat het maar eens moet gedaan zijn met pillen slikken na dit

’t Ziet er goed uit nietwaar? En de dokter maar zeggen dat ik daar voor jaren aan vast zat.

En dan mijn mobieltje. Weten dat ik hem meegepakt heb in de auto (met nog tig andere dingen in mijn handen) en hem binnen niet vinden. Terug naar de garage gaan en zien dat het bakje ‘overreden’ is door de garagepoort. En ik die dacht dat alleen pubers zo’n toestanden voorhadden. Schielijk overleden en geen garantie die deze nog tot leven zal wekken.

Toch nog wat tomaatjes kunnen plukken. Ik heb het nog niet durven zeggen, maar ik had deze zomer amper tomaten. Een schep konijnenkak in het plantgat bijvoegen was teveel van het goede voor de planten. Twee spontaan gekomen struiken met olijftomaatjes maken nu nog het goeie weer.

Thee uit den hof: ik maak ongeveer elke dag een literfles met een combinatie van salie, ananassalie, bonenkruid, munt en citroenmelisse. In die fles ook nog een clementine snijden maakt dat we nog wat vitamine C ook binnen krijgen. Aan de planten te zien zullen er nog wel wat theetjes volgen.

Leren van mijn oudjes (patiëntenvervoer): kool snijden met de broodmachine. Vijf minuten werk. Waarom kom ik daar nu zelf niet op? De portie voor vandaag samen met patatjes in de wok stoven (weinig afwas, yes!) en een met liefde bereid bordje Instagrammen voor de dochter.

Een Z-cup ter promotie van borstkankerscreening vandaag in AZ Alma en de zon die fel schijnt volgens de weerman. Er zit alleen wat Sahara-zand en roet uit Portugal in de weg.

Moeder aarde is een gemolesteerde vrouw. Was het een hond geweest, de sociale media was al lang ontploft.

 

 

 

In de categorie ‘schone zinnen’

Woorden zijn als noten.

Zolang ze in de partituur staan, zijn het alleen maar symbooltjes.

Maar als je ze omzet in klanken, dan kunnen ze alles.

Woorden zijn beloften, als doosjes.

Die moet je vullen en dan krijgen ze betekenis.

En wij moeten die betekenis geven.

Uit ‘De bloementuin’ van Cristina Caboni. Een boek met naast het verhaal voor de liefhebbers ook veel weetjes over planten. Met botanische namen, kenmerken, groeiplaatsen en symboliek.

Geen grootse literatuur maar het maakt wel de lange wachttijden in ziekenhuizen een stuk draaglijker.

Drie eeuwen

Deze week, op weg naar de proclamatie van de oudste, vertelde de jongste mij heel random dat ze graag 101 jaar wil worden.

“A ja, mama, dan ga ik in drie eeuwen geleefd hebben”

“En als ze me dan komen interviewen (totaal niet bescheiden) dan ga ik vertellen dat ik dat op de dag dat we naar de proclamatie van mijn zus reden, heb verteld aan jou”

’t Is maar dat jullie op 26 november 2100 het nieuws niet zouden vergeten opzetten hé 🙂

Het alfabet van het leven (5)

Alweer, zie B

Begrafenis: Twee weken op rij op zaterdag. Eerst tante, gisteren leeftijdsgenoot van de echtgenoot (53). Kutkankers!

Clean House: Een eeuwig doel, maar ik ben altijd net iets te lui om het volledig goed te doen. Er is nu een zolderopruimproject met een deadline. Er komt nl. een nichtje dat tijdelijk elders gaat wonen tijdens bouwwerken wat meubilair stockeren hier.

DIY: Een klosjeshouder voor mijn naaikamer.

Erg gemakkelijk: het tweede jaar Frans in het volwassenenonderwijs waar ik ingestapt ben. Ik babbel ze daar (voorlopig) nog allemaal naar huis 🙂

Fruitpluk: Grote dochter en ik plukten vandaag nashiperen en kweeperen. Van die laatste geen 60kg zoals vorig jaar, het zijn er maar een stuk of 15 (peren, geen kg)

Groensels: Graag en veel, zoals vandaag met opgevulde ronde courgettes met nog veel naast.

fullsizeoutput_2591

Haag: Die moet gesnoeid worden, alleen is de man die dat altijd deed sedert december ook wijlen. Nu moet de neef van Bruno (zelfstandig tuinier) hier nog geraken.

Insomnia: Zoals in de dagelijkse hoeveelheid slaap maar halen in een dag of drie 😦

Job: De oudste in Leuven, en daardoor drong de letter K zich op. Ik word oud, een werkend kind hebben…

Kotverhuis: Woensdag de kamer in Gent leeghalen en opkuisen, donderdag ongeveer die inhoud verhuizen naar Heverlee.

Latte Macchiato: Ik dronk er één van de meest vieze soort in Leuven. Ik was even vergeten dat ik met dochterlief in een vegan eethuis zat. De melk in de koffie was dus plantaardig (geen idee welke) en mierzoet.

Muziek: Er klinkt weer viool in huis. Zomaar, voor het plezier.

Naaikamer: Ook in het kader van C. Ik ruimde hem op (nog niet helemaal klaar) en zette al het meubilair anders.

Ontsappen: druiven, appels, peren en dat sap mengen met ingevroren kweepeersap van vorig jaar. Onze eigen bio-sapjes maken dus.

Proper kippenhok: oudste heeft er haar missie van gemaakt om het elke week uit te mesten en schoon te spuiten. Benieuwd hoelang ze dat gaat volhouden.

Quatre quart-cake: Gemaakt vanmiddag, altijd goed. De vegan versie was ook goed maar het uitzicht liet te wensen over. De jongste vond dat ik er de award voor lelijkste gebak voor verdiende.

Room with a view: de dochter haar verblijf. Schoon é Menck?

fullsizeoutput_258f

Stage: De jongste heeft de hele maand stage. Als laatstejaars mogen ze ook in ploegendienst werken. Vanaf morgen ‘mag’ ik om 5u20 mijn bed uit (ze moet gebracht worden). Straks lost de letter I zichzelf nog op…

Terug: Bruno van reis, een paar weken te vroeg. De reden is te zot voor woorden. Véél te plichtsbewust dat mannetje van mij! Maar de tijd dat hij weg was heeft hij toch veel moois gezien. En de Mont Ventoux beklommen! Hij is er nog niet goed van 🙂

Uiteraard ben ik blij met de letter T, maar ik had hem meer tijd gegund natuurlijk.

Verjaardag: de tachtigste van mijn schoonmoeder. Die werd niet in mijn huis gevierd zoals twee jaar geleden voor mijn schoonvader. Logisch, ik was zelfs niet uitgenodigd (de dochters wel). Vieren was ook niet echt het woord. Schoonma is zodanig zwak dat ze niet meer op haar benen kan staan (zware slikproblemen, eet waarschijnlijk amper). Incontinent is ze ook, maar dat wordt door de schoonpa vakkundig opgelost door haar twee onderbroekjes boven elkaar aan te trekken. Mensonterende toestanden daar. Hun dochter maakt zich kwaad genoeg, maar de oudjes weten het allemaal véél beter. En nu hebben alle genodigden dat allemaal met eigen ogen kunnen aanschouwen. Ik weet waarover ze gaan babbelen in ’t dorp de komende weken!

Warm water: dat wordt hier tegenwoordig met elektriciteit gemaakt (overproductie zonnepanelen opgebruiken) De al wat bejaard wordende stookolieketel kan op die manier in de zomer volledig afgezet worden.

X-aantal zaken vermijden in het huishouden: daar zou ik pas een award voor verdienen. M.a.w. de ramen zijn weer al maanden niet meer schoongemaakt.

YOLO: nog meer mijn motto na het afscheid van gisteren. Het kan zomaar eens gedaan zijn.

Zorgen: om de schoonmoeder, ondanks alles wat ik met haar heb meegemaakt. Mensen zijn geen beesten die in hun vuil moeten vergaan.

Meer ABC?

HIER en HIER en HIER en HIER.

Mensen zonder economische waarde

Vandaag was de begrafenis van Tante Loffie. Heel traditioneel met een dienst in de kerk. Hoewel ik helemaal geen pilaarbijter ben (al school het vandaag niet veel, want ik plakte zowat tegen ene in de kerk) en al lang niet meer kerkelijk en gelovig ben, kreeg de pastoor me toch mee in zijn preek.

Uiteraard doet die man vaak diensten voor mensen die gezorgd hebben in het leven (voor hun kinderen, ouders,…) maar deze dienst was dus voor een persoon die heel haar leven verzorgd is geweest, logisch ze was een kind in een volwassen lichaam.

Hij legde dan ook de nadruk over het belang van mensen die zorgen voor anderen. Dat God kinderen op de wereld bracht die zorg nodig hadden om mensen zorgend te maken vond ik net een brug te ver. Die God zit daar voor weinig tussen denk ik (maar wie dat wil geloven mag dat wel van mij)

Hij noemde tante ook een ‘mens zonder economische waarde’, helemaal waar, ze bracht immers niets op. Integendeel zelfs, ze kostte enkel maar. Dat is als je enkel geld als waardevol ziet natuurlijk.

Een maatschappij die enkel denkt aan economische waarde is een koude maatschappij. Je mag nog extra bijbetalen voor de gasrekening, zeker weten dat je hart daar niet warmer van wordt!

Het besluit van één van mijn nonkels (voogd van tante Loffie) op het kerkhof was in mijn ogen het juiste. Ze heeft een zorgeloos leven gehad en is rustig uitgedoofd.

Voor al diegenen die er ooit waren voor haar zal dat wel het enige zijn dat telt.

fullsizeoutput_2574

Ik doe even van ‘Moeders koekjestrommel’  met dit inkijkje in het grote gezin: Moeder, vader en 12 van hun 13 kinderen (allemaal op 17 jaar tijd ‘gekocht’ – tweelingbroertje van mijn vader stierf tijdens de babytijd) Tante Loffie (links zittend), haar zus boven haar, mijn grootouders, mijn vader in het midden en de broer helemaal rechts zijn er al niet meer. De overblijvers zijn tussen de 69 en 86 jaar oud.