van moetens/willens

#40 dagen bloggen: Een vroege Pasen dit jaar!

Waarom toch, zeg het mij eens?

Waarom wil ik mij altijd impulsief smijten in een uitdaging?

Inderdaad ik blogde de laatste maanden weinig (en daar wou ik iets aan doen), maar uiteindelijk is het niet kwantiteit die belangrijk is.

Ik smijt geen steen naar Kathleen als zouden de blogonderwerpen niet interessant zijn. Alleen waren ze dat voor mij niet allemaal.

Het werd me dus teveel van ‘moetn is dwang en schrjeem is kindergezang’

Mijn leven en mijn schrijven laten zich nu eenmaal niet binden aan een hashtag.

Oef daarvoor!

#BimBamBeieren 🙂

van moetens/willens

#40 dagen bloggen: De diepste krochten van je ziel

Waarmee heb je het moeilijk als volwassene?

Met nooit meer compleet zorgeloos zijn, dat zal wel de samenvatting zijn van alle kleine dingen in het dagelijks leven.

Begrijp me niet verkeerd, ik vind volwassen zijn de max! Ik neem graag mijn eigen beslissingen (na dat jaren niet gekund te hebben), ik kan ook de gevolgen van die beslissingen meestal goed inschatten.

Maar deze zaken blijven moeilijk:

  • Weten dat mijn partnerkeuze van het eerste deel van mijn leven, nog altijd voor gevolgen zorgt zowel voor mij als voor de kroost.
  • Opvoeding van kinderen: een leerproces dat nooit ophoudt als je het goed wil doen.
  • Zien hoe diezelfde kinderen het moeilijk hebben met de zaken die naar volwassenheid en zelfstandigheid leiden (studiekeuzes, de gevolgen daarvan,…) het blijft een aan de zijlijn toekijken en supporteren, wat vaak machteloosheid teweeg brengt.
  • Loslaten en geloven dat dat goed is.
  • Beslissen waar ik ga wonen eens niemand meer in huis om te ‘pamperen’. In mijn huis (veel te groot en ver van alles om oud in te worden), bij het lief (een ruim appartement maar voor mij nog steeds een vogelkooi), dichterbij het lief (want bang dat ik nooit meer genoeg water bij de wijn ga kunnen doen om echt samen te wonen), samen iets nieuws en toch de sprong wagen? Pfieuw, soms maalt mijn hoofd daar zo hard over dat het kraakt!
  • De staat van de planeet en de manier waarop staatsleiders en de economie daarmee omgaan.
  • De maatschappij waarin we leven. Terreur, angst, teveel elk voor zich, …

Mocht ik kunnen ik keerde nog eens terug naar mijn tienerjaren. Thuiskomen van school, de capriolen van de dag vertellen aan ons moeder, beetje huiswerk, in de winter een boek lezen voor de open haard want die kon toen nog ongestoord branden, …

Maar ja, om de jongste te citeren : “het leven is geen crèmeke lekken”

Maar we maken er wel het beste van!

 

van moetens/willens

#40 dagen bloggen: Home & Away

Waar ter wereld heb jij je hart verloren en waarom net daar?

IERLAND!

Als de echtgenoot en ik op één vlak op één lijn zaten, dan was het wel het feit dat we allebei naar Groot-Brittannië en Ierland wilden reizen.

Een echte verklaring heb ik daar niet voor, dat trok ons gewoon aan. Begin de jaren 90 was je zelfs nog ietwat een geitenwollensok als je naar die landen reisde, en ver dat Ierland was jong… er waren mensen die ons zot verklaarden 🙂

Enfin, we gingen voor het eerst in 1991. Een hele onderneming was dat. Met de wagen naar Calais (de E40 liep toen nog niet tot daar, vanaf Veurne waren het secundaire wegen met een rijstrook heen en terug, met enorme hoeveelheden vrachtwagens die naar Duinkerke en Calais reden). Dat moet van bij ons thuis zowat twee uur rijden geweest zijn. Dan de ferry naar Dover of Folkestone. Van daar naar Zuid-Wales (Fisguard) waar we midden in de nacht de ferry naar Rosslare namen (+/- 4 uur varen).

Ik en niet slapen, dat maakt een hoopje ellende. Ik zie me nog staan overgeven van de migraine bij onze eerste toeristische stop. Ik vrees dat ik het domein van  de ‘Rock of Cashel’ ietwat besmeurd heb 😦

Maar kom voor de rest maakten we een prachtige rondreis van twee weken en ondanks dat de echtgenoot en ik toen bijna dagelijks ruzie gemaakt hebben (had alles te zien met het feit dat hij de hele reis wou rijden, dat veel te snel deed op al die kleine wegen en ik doodsangsten uitstond doordat we links reden en alle wagens mij dus rakelings passeerden)

Sedert die reis waren we beiden verkocht. Het land, zijn natuur, de bevolking, de taal (zelfs als het Keltisch was wat we uiteraard niet begrepen maar het klonk wel mooi)

Geen idee eigenlijk hoeveel keer ik er doorheen de jaren geweest ben. De laatste keer was de jongste denk ik een jaar of 3-4 dus dat zal 2002 of 2003 geweest zijn.

We hebben het land in die tijdspanne ook zien evolueren. Van ietwat achtergesteld naar een economische boom. Grote infrastructuurwerken, allemaal gesponsord door Europa, de gewone man die veel groter dan gemiddeld bouwde zodat ze een B&B konden openen wat veel vrouwen een inkomen van thuis uit verschafte.  Het was niet voor niets dat in 2001 de straten van Dublin volhingen met pamfletten met dit opschrift : ‘vote NO to the Nice treaty!’ Hoe meer landen bij de Unie, hoe minder geld naar hen zou vloeien.

Wat dan ook bleek achteraf. De crisis heeft daar ook zeer ongenadig toegeslagen, getuige de vele huizen die te koop stonden toen we de laatste keer gingen.

Ook het conflict met Noord-Ierland raakte opgelost. Waar militairen in 1991 in bepaalde gebieden nog op vele hoeken van de straat met mitrailleurs klaar stonden en er ontelbare checkpoints waren waar je je paspoort moest tonen, was dat een paar jaar later al helemaal anders. Een paar dagen voor de grote bomaanslag in Omagh waren wij daar nog. Creepy als je dan zo’n bericht op het nieuws hoort!

Wil ik nog teruggaan? Uiteraard!

Waarom komt het er dan niet van?

Tja… teveel emoties. Ierland is het verleden met de echtgenoot en dat ligt dus moeilijk.

Maar ooit, ooit komt het er van!

Als ik niet meer gebonden ben aan korte reizen (lees : als de kroost op eigen benen staat) wil ik het land rond per fiets.

The Wild Atlantic Way staat hoog op mijn verlanglijstje!

 

van moetens/willens

#40 dagen bloggen: Complete willekeur

Aan welke compleet onbekende die je ooit in je leven bent tegengekomen denk je nog af en toe een keer?

Ik maak er een meervoud van : onbekendeN

De eerste

Ik was op een morgen op weg naar kantoor en passeerde elke dag een bejaardenhuis. Plots zag ik daar een man lopen (vanop zijn rug) en het scheelde geen haar of ik trapte op de rem. Helemaal gestampt mijn vader. Zelfde figuur, golvend grijs haar, een jasje zoals hij er vroeger één had en toen hij in mijn richting keek leek hij er nog verdomd goed op ook. Ik wou echt stoppen, zijn arm nemen en een eind met hem gaan wandelen.

Alsof ik een geest zag was ik het eerste uur helemaal van mijn melk.

De tweede

Ik ging frietjes halen in een ouderwetse frituur  die vroeger op het plein stond van de hoofdgemeente. De frieten waren daar zo lekker dat je er altijd in de rij moest staan. Zo ook toen. Naast mij stond een jongeman en het zou kunnen dat ik er met open mond heb staan naar staren 🙂

Twee druppels water de echtgenoot op de leeftijd zoals ik hem ooit leerde kennen. Zelfde ogen, zelfde bril, zelfde kledingstijl (als ik er nu aan terugdenk heeft hij zelfs hetzelfde hemd aan dat de echtgenoot droeg bij onze kennismaking)

En toen moest ik terug naar huis, naar diezelfde man die maar een schim meer was van de veelbelovende jongeling die ik ooit ontmoette…

Beide vreemde ontmoetingen die nog altijd blijven hangen.

van moetens/willens

#40 dagen bloggen: Achter de schermen

Wat zit er momenteel allemaal in je handtas?

Dit is iets dat ik al vaak zag passeren gedurende de jaren dat ik blog.

Hét moment om ‘het ding’ (van het moment) eens helemaal uit te mesten dus.

img_9151

  • Mijn portefeuille en een klein geld-bakje
  • Oud geld, zijnde een 20 frank stuk omdat dat op de meeste winkelkarren past
  • Apparatuur : smartphone en e-reader (voorlopig nog een geleende van de bib wegens boeken nog niet uitgelezen) mijn eigen exemplaar ligt te wachten op een zelf genaaid hoesje en op gekochte boeken.
  • Agenda, bril en schrijfgerief : die drie gaan samen want ik kan de klein gedrukte uren niet meer lezen zonder bril en zonder pen kan ik weinig doen met een agenda.
  • Een map met ontelbare klantenkaarten. Ik weet dat je die digitaal op de smartphone kan bewaren maar ik vrees dat die app (zoals zovele) mijn toestel weer gaat overbelasten. Ervaringen daarmee hoor ik graag!
  • Pilletjes tegen diarree en een blarenpleister (in mijn portefeuille zit nog wel meer medicatie tegen migraine o.a.)
  • Maandverband, men kan niet weten dat mijn lijf plots toch nog eens een scheut van jeugdigheid lost. Heel waarschijnlijk dat dit nog zal dienen om de kroost eens uit de nood te helpen.
  • Een zelfgemaakt zakje in voeringstof. Te gebruiken voor los fruit/groenten of iets anders in te stoppen. Meestal zitten die voeringzakjes in mijn boodschappenbakken in de wagen, dit exemplaar is waarschijnlijk verdwaald 🙂
  • Een plastieken lepel (van ooit eens een frozen yogurt te kopen bij Mouchie aan de kust) In Gent recycleren ze de gebruikte lepels, elders heb ik nog geen bak gezien waar ze ze verzamelen. Hij is te mooi om weg te gooien en kan perfect hergebruikt worden voor het volgende ijsje!
  • Een speculooskoekje : ik eet niet altijd de koekjes op bij de koffie die ik ga drinken, maar vermits ik die wel betaal neem ik ze wel mee voor een klein hongerke op een ander moment.
  • Een sleutelbos. Laat mij die vooral snel op de voordeur steken voor ik die weer verlies. Een feit dat me wekelijks overkomt 😦
  • Papier : de Femma folder die ik vorige week kreeg bij mijn eerste afspraak daar, een beetje duiding bij de ‘start to organize’-avond, en rekeningen, rekeningen, rekeningen. Van de supermarkt (ik shopte nogal wat rond de laatste tijd : Delhaize, Colruyt, Aldi, plaatselijke groenteboer) de dierenzaak (voeder voor kippen, konijn en vogel, en een vogel), …

Met deze uitdaging deed ik meteen een mini ‘start to organize’. De papieren verdwenen en alles werd weer op zijn plaats gestoken.

img_9154

’t Is proper!

genaaid, groener leven, van moetens/willens

De ‘vrawwnbond’**

**Vrouwenvereniging

Er was een tijd dat ons moeder bij de ‘vrawwnbond’ was, vroeger  KAV. Dat hield in dat er elke maand? een dame langs kwam met het ‘boekske’ en dat moeder naar het kerst/paasfeestje ging met haar zussen en dat er in de zomer elke week een avond gefietst werd in groep.

In mijn puberbrein was die vrouwenvereniging iets voor vrouwen die niets beter te doen hadden, leek me dat saai, oubollig, …

Mijn volwassen verstand weet nu dat onze moeder eigenlijk amper iets voor zichzelf deed. Ze was ofwel thuis, ofwel gingen we naar familie, en dus die occasionele keer ging ze alleen de deur uit.

Ik kan er bijna niet bij hoe ze dat moet volgehouden hebben. Een huishouden met 6 kinderen, een inwonende gehandicapte tante, geen hobby’s (of het zou het lezen van een bouquetreeks-romannetje moeten geweest zijn, welk ze professioneel wegmoffelde omdat ze daar een beetje beschaamd voor was)

Enfin, ik verdwaalde heel even.

Wat ik eigenlijk wou zeggen is dit :

Sinds kort ben ik lid van Femma. Ik kan me wel vinden in hun visie en de voorzitster is een toffe madam. Wat wil een mens nog meer.

Een folder bij een groenteboer in de streek hielp me over de streep. Ik zag een naaicursus staan en dat was al voldoende (ik ben duidelijk niet veeleisend). De lidkaart was snel online aangekocht en inschrijven voor de cursus kon ik daar ook al doen.

Een beetje teleurgesteld kreeg ik direct respons van de groepsverantwoordelijke dat de cursus al volzet was. Maar niet getreurd, een andere buurgemeente (in eigen dorp is er helaas niets) hield maandelijks een naaicafé. En ook de info avond ‘Start to organise’ werd daar gegeven (over organiseren en minimaliseren – een mens kan daar nooit genoeg over weten)

Dus ik, de vrouw die niet zoals mijn moeder genoeg heeft aan moederen en huishouden, trok er deze week tweemaal op uit. Op beide avonden leerde ik bij, ik kwam in een fijne groep terecht (variatie aan leeftijd), ik mag daar mijn thuisdialect ‘klapn’, de ervaren naaibegeleidsters doen het fantastisch. Kortom happy as Larry!

Ik, naar de ‘vrawwnbond’, wie had dat ooit gedacht?

van moetens/willens

Amai, ’t is de moeite

Daar bij Amaj Vlaanderen in Gent

Ja, ja, daar ben ik weer. Een i.o. van grote dochter.

Bent je jong (van hart is niet voldoende) laat ons zeggen tot 30 jaar, bespeel je een symfonisch instrument en wil je graag in een orkest spelen (of ken je iemand met al deze kwaliteiten)?

Ga dan eens kijken op bovenstaande link, of lees onderstaande flyers voor meer info :

img_20160912_142803img_20160912_142750img_20160912_142738img_20160912_142720

Ze hopen daar in Gent op heel wat nieuwe gezichten!