Cadeautjes dienen om uitgepakt te worden

En toch liet ik er eentje aan de kant liggen en, voor de duidelijkheid, dat was niet omdat het niet werd gewaardeerd.

Ik kreeg namelijk een ‘Liebster award’ van Els, de toffe madam waarmee ik een tijd geleden een blogdate had in Gent nadat ze het BuJo-boek won.

Liebster-award

De bedoeling is dat ik Els haar vragen beantwoord, er zelf een aantal verzin en anderen ook huiswerk geef. Dat laatste is niet zo mijn ding, dus dat laat ik maar zo, maar wie zich niet kan inhouden mag de vragen alsnog van een antwoord voorzien!

Alles klaar? Daar gaan we:

1. Waarom begon jij te bloggen?

Bloggen begon ongeveer gelijktijdig met het tweede deel van mijn leven. Mijn man was gestorven, ik probeerde me recht te houden en tegelijk een verleden te verwerken. Schrijven was therapeutisch, het gaf me ergens een identiteit die ik onderweg was verloren.
2. Welke fijne ontmoeting heb je te danken aan jouw blog?

Ik maak daar even ontmoetingEN van:

DEZE! Die kan tellen uiteraard. We blogden toen beide op de bejaardensite bloggen.be, en dat schepte meteen een band 🙂

En op blogmeetings een heleboel mensen (en een tweetal gewoon privé) waarmee je als het online klikt, ook in het echte leven een goed contact hebt.
3. Hoe kwam je op de naam van jouw blog?

Zie vraag 1. Het was gewoon wat me overkwam. Mocht ik nu een blog starten, het zou geen Engelse titel meer zijn. Ik zou voor simpel en kort gaan qua naam. 
4. Heb je nog een bijzondere uitdaging of een project op stapel staan dat je wil delen via jouw blog?

Op korte termijn, nee. Misschien verandert dat ooit als de kroost figuurlijk niet meer aan mijn rok hangt als ik de ‘petatten’ moet afgieten. 

Er zitten wel duizend en één ideeën in mijn hoofd die ik ooit wel eens wil doen (in huis (het huidige of ooit een ander), tuinaanleg, naaien, lezen, fietstochten, reizen,…) maar die moeten als een goeie wijn nog wat rijpen.

 
5. Wat vind jij het leukste aan bloggen?

Dit is MIJN (virtueel) erf, ik doe hier MIJN goesting.

Niemand hoeft hier te lezen (al ben ik uiteraard blij met alle interactie die hieruit voortkomt!), niet iedereen hoeft het met me eens te zijn. Ik kan ook bij vele collega-bloggers langsgaan, een lach en een traan oppikken, mooie zinnen opslaan, cultuur opsnuiven, iets bijleren, …

Ik kreeg als het ware zelf gekozen familie erbij door te bloggen. En dat maakt het zo de moeite waard!

Voilà Els, dat waren ze. Nog een merci om me te nomineren en ik hoop dat je ondertussen plezier hebt beleefd aan je boek.

 

Advertenties

Ik bujo, jij bujot, wij bujo-en?

(Bujo=bullet journal)

Als het van Kelly Deriemaeker afhangt, dan is dat zo.

Toen ze op Instagram voor het eerst over haar haar nieuwe boek sprak, vroeg ik een recensie exemplaar aan. Niet dat ik dacht dat een klein bloggerke als ik dat zou krijgen. Maar toch viel ik in de prijzen.

Toen het pakje toekwam was ik in eerste instantie positief verbaasd om twee boeken te krijgen (de handleiding en een lege Bujo) maar eveneens niet zo tevreden met het uitzicht van die boeken.

Maar kijk, ik moest bij de essentie blijven. Het ging hem immers om de inhoud en die leek prettig vorm gegeven.

Dus daar verdiepte ik me dan maar in gedurende enkele wachttijden in het vrijwilligerswerk. En het sleepte me wel mee. Ik wou wel eens weten waarom een mens levend in digitale tijden, iets simpels als een boekje en een pen ter hand zou nemen.

En dat terwijl ik naarstig hetzelfde deed. Trefwoorden en verwijspagina’s krabbelen in een oude agenda. Zo digitaal ben ik blijkbaar toch ook niet 🙂

Dat een Bullet Journal bijhouden een hype is, daar kan je niet omheen. Er draait bovendien een hele commercie rond aan boekjes, schrijfgerief, stempels, washi tape, …

En laat ik het nu niet zo erg voor hypes en commercie hebben.

Gelukkig is het wel voldoende dat je een boekje neemt (en dat hoeft geen duur te zijn) en een simpele pen, en daarmee zou je dan je leven georganiseerder maken.

En dat laatste klinkt goed in het leven van een chaoot

Ik mag dan een niet voor geld werkende mens zijn met veel vrije tijd, er blijft hier wel eens wat werk liggen, professionele vermijder die ik ben valt hier ten huize wel één en ander te regelen. Ik vergeet de laatste tijd ook zodanig veel dat ik me daar soms zelfs zorgen om maak. Maar aan de andere kant is het ‘vergeetgen’ ingeplant in heel mijn familie en lachen we mekaar daar gewoon mee uit.

Dus daarom kan een Bujo nuttig zijn. Je zet zo’n boekje helemaal naar jouw hand vermits je zelf kiest wat je erin zet. De bedoeling is dat je op één plek meerdere gegevens bewaart. Afspraken, doelstellingen, schoppen onder je kont die je nodig hebt om iets af te werken, lijsten met gelezen boeken/geziene films, mooie woorden die je leven kleur geven, financiële planningen, … noem het en het kan/mag erin.

Zaak is dat het voor jou geen extra werk mag opleveren en dat het je tegelijkertijd productiever maakt.

Het mag ook een reden zijn om me-time te plannen op vaste tijdstippen in de dag/week, om eens creatief aan de slag te gaan i.p.v. door Facebook/Twitter/Instagram… te scrollen. Er zijn genoeg voorbeelden online te vinden van mensen die pareltjes maken van hun Bujo.

Ik kan in elk geval niet tekenen. In eerste instantie wou ik voor deze blogpost een voorbeeld van een eerste pagina maken. De tekening van een groot potlood gekopieerd uit het boek leek echter een beetje teveel op een fallussymbool *bloos* Tot zover dus mijn tekentalent 🙂

Of zo’n Bujo überhaupt zou werken voor mij is maar de vraag. Ik ben zo’n ‘starter, geen afmaker’ zoals Kelly in haar boek schrijft. De vrees dat mijn wilde plannen snel tussen de chaos zouden belanden zit er goed in.

Maar al lezend borrelden toch wel ettelijke ideeën op die waardevol zijn om misschien ergens bij te houden.

Ik heb toch tijdens het schrijven van trefwoorden voor dit stukje ook al een lijstje gemaakt waar ik echt wel eens mee aan de slag wil gaan. De eerste doelstelling is alvast om rond het lege boekje een stoffen kaft te doen wegens zijn gehavende toestand (ik hou nu eenmaal niet van ezelsoren aan boeken) maar dat zal voor na mijn vakantie zijn. En dan ga ik het gewoon proberen.

Wie weet kan ik toch nog eens een ‘afmaker’ worden.

Heb je zelf zin om het boek te lezen? Wel, ik geef het hier gewoon weg. Laat gewoon een reactie achter als je het wil en wie weet komt het jouw richting uit dan. Ofwel doe ik het dan op de post, ofwel spreek ik af om het persoonlijk te overhandigen (ik ben niet vies om ergens een koffie/thee/whatever te gaan drinken)

Eindigen doe ik met zeggen dat het boek goed geschreven is, mooi geïllustreerd en met het feit dat ik graag eens in Kelly haar Bujo zou bladeren. Dat laatste lijkt goed te komen, want dat belooft ze vandaag in haar blogpost

Een bedankje aan Emilie van Uitgeverij Overamstel die zo goed was om me de boeken op te sturen lijkt me uiteraard ook gepast. Bij deze dus, merci!

 

 

Ontlurkdag!

Daar gaan we weer.

Terwijl er eigenlijk andere berichten in de pijplijn zitten, kan ik deze Kliviaanse gewoonte niet laten passeren (het morgen doen zou een beetje belachelijk zijn nietwaar)

Waar gaat dit weeral over? Wel:

Een lurker is een persoon die op internetfora, chatrooms, blogs of Wiki’s alleen meeleest, maar zelf (bijna) niets bijdraagt. Binnen het lurken kent men een aantal groepen; de eerste is geheelonthouder, dat wil zeggen dat deze helemaal nooit iets toevoegt. De tweede is iemand die zelden iets bijdraagt, slechts af en toe dus, de derde is een persoon die wel in bepaalde nieuwsgroepen, chatrooms of forums iets bijdraagt maar in andere alleen lurkt. Wanneer een lurker plots echt gaat bijdragen na een tijd lurken noemt men dat ontlurken. Dit kan echter ook van tijdelijke aard zijn. Men kan na actieve periode ook weer in de lurkmode gaan.

Zelfde feit als vorig jaar, hier komen steeds meer mensen langs, maar het clubje (zéér gewaardeerde) reageerders is maar een fractie.

Wie bent u toch?

Ik sluit voor mijn eigen gemoedsrust mijn buren uit, weet dat er wel wat familie meeleest, maar die maken uiteraard maar een klein deel uit van de lezers.

Bent u Vlaming, Nederlander, van elders? Leest dat lief van vroeger hier eigenlijk nog?

Bent u hier op 19 april terecht gekomen via dit blog (dankjewel om mij links bij je lijst met blogs te plaatsen!) en gingen mijn statistieken daardoor zo door het plafond?

Hoeveel procent vrouwen/mannen? Sorry mannen, jullie gaan dat zo verliezen 🙂 Maar blijf komen uiteraard!

Enfin, ik maak het jullie gemakkelijk. Dit zou vandaag een voorbeeldreactie kunnen zijn:

Ik ben Eilish, 47 jaar, woon ergens op de boerenbuiten in Oost-Vlaanderen, ben mama, meestal een lief lief van mijn zonder boterbriefje man, hou van tuinieren, naaien en het huishouden zoveel mogelijk vermijden en ik ben hier op dit blog terecht gekomen door… (jouw schoon ogen, uit verveling, door iemand anders, …)

En net als vorig jaar:

Kom, kom, niet bang zijn, dat reactieluik bijt niet. Voor het geval u heel onbeleefd bent hou ik zelfs mijn spam-filter in de gaten.

Lief hé ?

 

 

#40 dagen bloggen: Een vroege Pasen dit jaar!

Waarom toch, zeg het mij eens?

Waarom wil ik mij altijd impulsief smijten in een uitdaging?

Inderdaad ik blogde de laatste maanden weinig (en daar wou ik iets aan doen), maar uiteindelijk is het niet kwantiteit die belangrijk is.

Ik smijt geen steen naar Kathleen als zouden de blogonderwerpen niet interessant zijn. Alleen waren ze dat voor mij niet allemaal.

Het werd me dus teveel van ‘moetn is dwang en schrjeem is kindergezang’

Mijn leven en mijn schrijven laten zich nu eenmaal niet binden aan een hashtag.

Oef daarvoor!

#BimBamBeieren 🙂

#40 dagen bloggen: De diepste krochten van je ziel

Waarmee heb je het moeilijk als volwassene?

Met nooit meer compleet zorgeloos zijn, dat zal wel de samenvatting zijn van alle kleine dingen in het dagelijks leven.

Begrijp me niet verkeerd, ik vind volwassen zijn de max! Ik neem graag mijn eigen beslissingen (na dat jaren niet gekund te hebben), ik kan ook de gevolgen van die beslissingen meestal goed inschatten.

Maar deze zaken blijven moeilijk:

  • Weten dat mijn partnerkeuze van het eerste deel van mijn leven, nog altijd voor gevolgen zorgt zowel voor mij als voor de kroost.
  • Opvoeding van kinderen: een leerproces dat nooit ophoudt als je het goed wil doen.
  • Zien hoe diezelfde kinderen het moeilijk hebben met de zaken die naar volwassenheid en zelfstandigheid leiden (studiekeuzes, de gevolgen daarvan,…) het blijft een aan de zijlijn toekijken en supporteren, wat vaak machteloosheid teweeg brengt.
  • Loslaten en geloven dat dat goed is.
  • Beslissen waar ik ga wonen eens niemand meer in huis om te ‘pamperen’. In mijn huis (veel te groot en ver van alles om oud in te worden), bij het lief (een ruim appartement maar voor mij nog steeds een vogelkooi), dichterbij het lief (want bang dat ik nooit meer genoeg water bij de wijn ga kunnen doen om echt samen te wonen), samen iets nieuws en toch de sprong wagen? Pfieuw, soms maalt mijn hoofd daar zo hard over dat het kraakt!
  • De staat van de planeet en de manier waarop staatsleiders en de economie daarmee omgaan.
  • De maatschappij waarin we leven. Terreur, angst, teveel elk voor zich, …

Mocht ik kunnen ik keerde nog eens terug naar mijn tienerjaren. Thuiskomen van school, de capriolen van de dag vertellen aan ons moeder, beetje huiswerk, in de winter een boek lezen voor de open haard want die kon toen nog ongestoord branden, …

Maar ja, om de jongste te citeren : “het leven is geen crèmeke lekken”

Maar we maken er wel het beste van!

 

#40 dagen bloggen: Home & Away

Waar ter wereld heb jij je hart verloren en waarom net daar?

IERLAND!

Als de echtgenoot en ik op één vlak op één lijn zaten, dan was het wel het feit dat we allebei naar Groot-Brittannië en Ierland wilden reizen.

Een echte verklaring heb ik daar niet voor, dat trok ons gewoon aan. Begin de jaren 90 was je zelfs nog ietwat een geitenwollensok als je naar die landen reisde, en ver dat Ierland was jong… er waren mensen die ons zot verklaarden 🙂

Enfin, we gingen voor het eerst in 1991. Een hele onderneming was dat. Met de wagen naar Calais (de E40 liep toen nog niet tot daar, vanaf Veurne waren het secundaire wegen met een rijstrook heen en terug, met enorme hoeveelheden vrachtwagens die naar Duinkerke en Calais reden). Dat moet van bij ons thuis zowat twee uur rijden geweest zijn. Dan de ferry naar Dover of Folkestone. Van daar naar Zuid-Wales (Fisguard) waar we midden in de nacht de ferry naar Rosslare namen (+/- 4 uur varen).

Ik en niet slapen, dat maakt een hoopje ellende. Ik zie me nog staan overgeven van de migraine bij onze eerste toeristische stop. Ik vrees dat ik het domein van  de ‘Rock of Cashel’ ietwat besmeurd heb 😦

Maar kom voor de rest maakten we een prachtige rondreis van twee weken en ondanks dat de echtgenoot en ik toen bijna dagelijks ruzie gemaakt hebben (had alles te zien met het feit dat hij de hele reis wou rijden, dat veel te snel deed op al die kleine wegen en ik doodsangsten uitstond doordat we links reden en alle wagens mij dus rakelings passeerden)

Sedert die reis waren we beiden verkocht. Het land, zijn natuur, de bevolking, de taal (zelfs als het Keltisch was wat we uiteraard niet begrepen maar het klonk wel mooi)

Geen idee eigenlijk hoeveel keer ik er doorheen de jaren geweest ben. De laatste keer was de jongste denk ik een jaar of 3-4 dus dat zal 2002 of 2003 geweest zijn.

We hebben het land in die tijdspanne ook zien evolueren. Van ietwat achtergesteld naar een economische boom. Grote infrastructuurwerken, allemaal gesponsord door Europa, de gewone man die veel groter dan gemiddeld bouwde zodat ze een B&B konden openen wat veel vrouwen een inkomen van thuis uit verschafte.  Het was niet voor niets dat in 2001 de straten van Dublin volhingen met pamfletten met dit opschrift : ‘vote NO to the Nice treaty!’ Hoe meer landen bij de Unie, hoe minder geld naar hen zou vloeien.

Wat dan ook bleek achteraf. De crisis heeft daar ook zeer ongenadig toegeslagen, getuige de vele huizen die te koop stonden toen we de laatste keer gingen.

Ook het conflict met Noord-Ierland raakte opgelost. Waar militairen in 1991 in bepaalde gebieden nog op vele hoeken van de straat met mitrailleurs klaar stonden en er ontelbare checkpoints waren waar je je paspoort moest tonen, was dat een paar jaar later al helemaal anders. Een paar dagen voor de grote bomaanslag in Omagh waren wij daar nog. Creepy als je dan zo’n bericht op het nieuws hoort!

Wil ik nog teruggaan? Uiteraard!

Waarom komt het er dan niet van?

Tja… teveel emoties. Ierland is het verleden met de echtgenoot en dat ligt dus moeilijk.

Maar ooit, ooit komt het er van!

Als ik niet meer gebonden ben aan korte reizen (lees : als de kroost op eigen benen staat) wil ik het land rond per fiets.

The Wild Atlantic Way staat hoog op mijn verlanglijstje!

 

#40 dagen bloggen: Complete willekeur

Aan welke compleet onbekende die je ooit in je leven bent tegengekomen denk je nog af en toe een keer?

Ik maak er een meervoud van : onbekendeN

De eerste

Ik was op een morgen op weg naar kantoor en passeerde elke dag een bejaardenhuis. Plots zag ik daar een man lopen (vanop zijn rug) en het scheelde geen haar of ik trapte op de rem. Helemaal gestampt mijn vader. Zelfde figuur, golvend grijs haar, een jasje zoals hij er vroeger één had en toen hij in mijn richting keek leek hij er nog verdomd goed op ook. Ik wou echt stoppen, zijn arm nemen en een eind met hem gaan wandelen.

Alsof ik een geest zag was ik het eerste uur helemaal van mijn melk.

De tweede

Ik ging frietjes halen in een ouderwetse frituur  die vroeger op het plein stond van de hoofdgemeente. De frieten waren daar zo lekker dat je er altijd in de rij moest staan. Zo ook toen. Naast mij stond een jongeman en het zou kunnen dat ik er met open mond heb staan naar staren 🙂

Twee druppels water de echtgenoot op de leeftijd zoals ik hem ooit leerde kennen. Zelfde ogen, zelfde bril, zelfde kledingstijl (als ik er nu aan terugdenk heeft hij zelfs hetzelfde hemd aan dat de echtgenoot droeg bij onze kennismaking)

En toen moest ik terug naar huis, naar diezelfde man die maar een schim meer was van de veelbelovende jongeling die ik ooit ontmoette…

Beide vreemde ontmoetingen die nog altijd blijven hangen.