Te Gro(o)t(st)e onderscheiding

Ik leg mijn woorden even op een laboratoriumweegschaal.

Er zouden wel eens mensen kunnen zijn die van ‘eigen lof stinkt’ denken of van ‘mijn kind, schoon kind’, of nog erger me betichten van jaloersheid.

Enfin, hier komt de stoef: mijn oudste heeft  haar diploma gekregen en heeft dat (als enige) behaald met de grootste onderscheiding.  De naam van je kind als eerste horen proclameren voor een volle zaal, het doet wat met een mens. Het kan zijn dat er mij een klein vreugdekreetje ontsnapte 🙂

Als geen ander weet ik hoe hard ze daarvoor heeft gewerkt, hoe haar autisme en het daaruit vloeiend perfectionisme haar heeft gekraakt, hoe op ze was aan het einde van de rit.

Bij elke richting (4) die bij de proclamatie hoorde werden ook nog een paar extra prijzen uitgereikt. De persoon die het best had gescoord zat daar voor elke richting bij, alleen de dochter viel uit de boot.

De voorlezer van dienst (voor haar richting) en nog een andere docent op het podium waren niet toevallig diegenen die hier onder de letter B het mooie weer maakten in juni.

Een andere student die samen met de dochter in een inspraakorgaan van de school zetelde (en daar nooit zijn mond open deed) kreeg wèl een prijs en mocht even later zelfs nog speechen. Die deed dat goed, vlot, bebofte de school en de richting met veel verve, iets wat mijn kind niet over de lippen had gekregen.

Zij had nu eenmaal haar kritiek niet gespaard in juni. Ze kan het misschien allemaal zo vlot niet zeggen, maar als ze een mening heeft dan is die altijd gefundeerd en zal ze daar echt serieus over nagedacht hebben. Het leverde haar het etiket ‘extremiste’ op, iets waar niet iedereen die haar beoordeelde het mee eens was, maar die hun meningen wogen blijkbaar niet door.

De decaan (die nooit een vriendelijk woord over had als ze (als enige die durfde) een probleem ging aankaarten) die naast de presentator van dienst de avond mocht inleiden, gebruikte raar maar waar, wel letterlijke woorden die de dochter had neergeschreven bij de beoordeling van haar richting, als hij het over de toekomstvisie van de school had.

Vreemd.

Hypocrisie, het is van alle tijden zeker?

Kijk, het gaat mij hier niet om die misgelopen prijs van de dochter. Veel kans mocht ze die wel gekregen hebben en het commerciële bedrijf paste niet in haar (ecologische) kraam, dat ze die ook zou geweigerd hebben. Het heeft mij een onder mijn stoel kruipen van schaamte-moment bespaard.

Waar gaat het dan wel om?

Om het feit dat jonge mensen nog verder moeten na het diploma, om gevoelens en gevoeligheden, om menselijkheid en om het feit dat mensen in het onderwijs toch zouden moeten beseffen dat ze de power hebben om mensen te maken en te kraken.

En dat moest nu even van mijn moederhart zie.

Blijft het feit dat ik trots ben op mijn oudste. Ze heeft dat verdorie fantastisch gedaan! Ik vraag daarmee niet aan iedereen om het daarmee eens te zijn.

Zelf weet ze dat ze véél te hard gewerkt heeft en ondertussen veel te weinig geleefd.

De jongste (fier op haar zussie) heeft op heel de avond wat wraak genomen. We leven nu eenmaal in een sociaal media-tijdperk en zij kreeg het voor mekaar dat er toch een paar tweets op groot scherm verschenen die de grootsheid van het moment omkaderden.

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Gedaan met de luxe

Vroeger kwam bij mij (te pas of te onpas) het rode leger langs. Ik hing er ook wel eens de rode vlag voor uit, van moetens, een mens doet zo’n dingen nu eenmaal niet van harte.

Maar ik ben een vrouw en dan is het normaal dat er een paar dagen van de maand ‘verhormoond’ worden.

Op mijn dertiende had ik het al vlaggen, middenin de paasexamens van het eerste middelbaar (die keer dat ik 97% haalde voor wiskunde en 59% voor biologie, twee vakken door dezelfde leraar onderwezen)

Ik had echt geen kaas gegeten van biologie, bewijze ook het weinige dat ik wist van wat mijn lijf daar durfde te doen.

Maar ik doorstond al die jaren, er was immers geen keuze.

In de jaren negentig, ten tijde van tig vruchtbaarheidsbehandelingen, waren menstruatiedagen vaak tranen om een lege buik, temidden de andere heldere soort.

Alle andere jaren was het gewoon deel van het leven.

De laatste jaren beslist mijn lijf anders en vallen hier nog amper (rode) tranen.

Al een geluk, want al die tijd vonden onze beleidsmakers dat menstrueren boven de stand was, getuige de luxe-belasting die op maandverband en tampons van toepassing was.

Dat ze dat gaan veranderen zegden ze vandaag in het nieuws. Niets voor tijd zeg ik dan.

Mogen alle vrouwen nu een collectieve schuldvordering indienen voor alles wat ze al die jaren teveel hebben betaald?

Ik zeg maar wat: €X per maand  x 12 maanden x gemiddeld 38 jaar en daar dan (als we de huidige BTW-tarieven nemen) 15% op.

Volgens mij konden wij daar al eens goed van gaan eten.

Luxueus.

In een sterrenrestaurant.

Goedkoop textiel

… Ik word er met de dag kwaaier om!

Dit weekend nog maar eens.

Nee, ik ben geen winkelstraat ingedoken. Ik was gewoon thuis en zelfs niet online aan het winkelen.

Onder het motto: “ik doe ondertussen anders geen kwaad” heb ik een hele namiddag zitten naaien.

Aanleiding was onrechtstreeks het “mama, we doen dit jaar toch weer mee met de rommelmarkt” van de dochter. Zij had nl ook wel wat goedkoop en duurder textiel in haar kast hangen die ze – shame on her – soms maar éénmaal had gedragen en wou dus van een deel af. Gelukkig met de belofte om nu eens eindelijk wat kwalitatief gerief in huis te halen en niet meer impulsief te shoppen.

Dat ik die mensen op de rommelmarkt wel een katoenen tote bag kon aansmeren dacht ik zo. In de hoop dat ze die later uiteraard nog veel zouden gebruiken i.p.v. plastieken zakjes te aanvaarden in een winkel.

Ik had daarvoor nog wel wat stof liggen en dus ging ik aan de slag.

Uiteindelijk rolden er 5 zakken vanonder mijn naaimachine en ik werkte daar een hele namiddag aan.

Bij de eerste deed ik nog de moeite om de hashtag te stikken als een echte (like a boss dus), de volgende zakjes liet ik door de dochter decoreren. Eéntje was zelfs op haar lijf geschreven 🙂

Ik had nog blauwe stof gesneden voor nog eens 7 zakjes maar ik vond de courage niet meer om ze die avond nog te naaien. Saai bandwerk immers!

En toen begon ik tegen de dochter over de prijs die ik wou vragen voor de zakken. €2 zei ik haar. Waarop ze meteen vol in protest ging want ze had zo een stoffen gevalletje immers een tijd geleden ook gekocht bij een kledingketen die zogezegd eco zou willen zijn voor €1,5.

fullsizeoutput_2033

My god. Anderhalve euro! Ik zag ze in Bangladesh al zitten zweten achter hun naaimachines tegen €0,20/uur.

Ik heb mijn zakjes natuurlijk té goed willen maken, maar dit zijn de stappen:

  • knippen: zak, twee draagriemen, tweemaal beleg waaronder de riemen vast zitten
  • riemen samenvouwen, overlocken met siersteek aan beide kanten
  • beleg onderaan overlocken
  • riemen en beleg vastspelden (2x per zak)
  • dit stikken, naar de juiste kant draaien en nog eens over stikken
  • zijnaden zak toe stikken met de overlock

En daar mag je dan geen €2 voor vragen 😦

Het is dat mijn stof uit de kringwinkel kwam, dat ik gratis werk en mijn naaimachines al betaald zijn. Ik zou dat niet erg mogen vinden. Maar ik vind dat verdorie WEL! erg!!!

En het drukt me nog veel erger op de feiten dat ze ginderachter in het zuiden dat elke fucking dag moeten doen gedurende een ellenlange werkdag en daar amper eten van kunnen kopen.

En alsof ik nog niet ambetant genoeg liep moest ik dus ook nog een zondag ‘rommelmarkten’ in de brandende zon op mijn oprit. Ik haat dat feit alleen al maar dan zijn er ook nog de potentïele kopers. Echt niets wil dat betalen. Je kan een bloesje/jurkje kwijt voor een schamele euro, mijn jeansjasje (amper gedragen, de dochters noemden dat mijn midlife-cristis-jasje) voor een flinke €2.

En dan zou ik €2 willen voor mijn zakken.

Ja, ja… in my dreams.

Eéntje is er verkocht aan een vrouw die de lelijkste glazen fruitschaal/slakom had gekocht bij een ander en die te zwaar vond om gewoon onder haar arm te dragen. Voor €1 wou ze die wel.

Ik heb haar die met ‘drama queen’ erop meegegeven en luidop gesupporterd dat de draagriemen net niet sterk genoeg waren om haar lelijke schaal in één stuk thuis te krijgen.

Uiteraard geraakte ons kraam niet uitverkocht maar nog ooit op de rommelmarkt staan, no way! Ongeveer alle bakken gingen per direct naar de garage met de bedoeling om er vandaag mee naar de kringwinkel te rijden.

Je krijgt daar dan wel niets meer voor je waren, maar daar worden de stukken ook hergebruikt, toch nog ietwat duurder verkocht en gaat die opbrengst naar sociale tewerkstelling.

IMG_20170613_105839

Wat een mooi zicht in mijn autokoffer bij terugkeer! Opgeruimd huis=opgeruimder hoofd!

Maar nu zit ik hier nog schoon met mijn tote-bags…

Liefhebbers?

Vrijwillig kwaad

Ofwel nu een kwade vrijwilliger!

Klik gerust weg, dit wordt een zeikblogje.

Het was me daarnet even teveel, dat vrijwilliger zijn. Edoch, ik doe dat normaal gesproken met heel mijn hart, zeg zelden nee, ben vriendelijk (ook tegen de grootste bitchen van mijn cliënteel – alleman/vrouw gelijk voor de wet), …

Tot tweemaal toe heb ik deze week pas rond 2u mijn middagmaal verorberd. Al een geluk dat ik tegenwoordig vaak voor 7u in mijn keuken sta om dat middagmaal te maken of ik kon nog op mijn kin kloppen ook.

Waar zaag je over, zegt de gemiddelde hard werkende mens dan, ik weet het. Vroeger at ik ook vaak achter mijn computer omdat er geen tijd voor was.

Maar kijk, ik ben een praktisch mens. Heb ik tegen de middag een afspraak, ik neem netjes mijn boterhammetjes mee en eet die op in mijn wagen of een wachtzaal.

Maar vandaag had ik een afspraak rond 10u. Eens toegekomen at ik al een tussendoortje (mijn ontbijt zit al voor 6u achter de kiezen), en ik kon me volledig verzoenen met een uurtje lezen, want dit boek leest aardig weg. Alleen werd het uurtje, drie uren, en dat lijkt me voor geneesheren die op afspraak werken redelijk uit de bocht gaan.

Diezelfde arts liet de dame die ik vervoerde trouwens om 8u30 nuchter opnemen een tijdje terug, om haar dan pas rond 18u te opereren. Waardoor ik mijn vrijdagavond ook in rook zag opgaan en rond half 10 nog op de baan was.

Mocht zoiets nu eenmalig gebeuren, ik zou niet klagen. Maar verschillende afdelingen in het bewuste ziekenhuis zijn in hetzelfde bedje ziek. (hoe toepasselijk hier)

Ik ben twee weken op rij van dienst geweest voor een korte oogingreep in een Gents ziekenhuis. Brengen en 2u wachttijd zei de dispatch. Wel, ik kon mijn klok daar bijna op juist zetten. Waarom gaat dat dan in Brugge niet?

En wee diegene die me in de weg loopt als ik honger heb hé. Ik kan het aan mijn moederke niet meer vragen, maar ik vermoed dat ik als baby door de geluidsmuur moet gegaan zijn als ik honger had. Nu lijk ik wel een karaktergestoorde. (Gelukkig netjes onderdrukte) moordneigingen krijg ik dan.

De patiënte die ik vandaag bij had was dan ook nog van het genre ‘ik weet het allemaal veel beter dan de dokter, dus een geopereerd hand, dat gebruik je zes weken lang niet en dan gaat dat wel weer vanzelf soepel worden’ (alles om thuis de patatten niet te moeten schillen, zo deed haar man ook nog eens iets) Niet dus. Ze had een aardige sigaar gerookt bij de arts.

Die zat dan nog wat de zagen in de auto (over nu elke dag kine te moeten hebben), en dat het toch zo een knappe dokter was, dat ook 😦

Eens bij haar thuis moest ik nog een afspraak noteren voor haar man (februari volgend jaar, maar het kon niet wachten) en mocht ik dan ook nog haar nieuw gekochte agenda bewonderen (joat zulle, schwoonne blommekes!) Ik moest op dat schoon duur papier zelfs ook nog het uur bij schrijven waarop ik ze thuis zou afhalen (dan kan ze me weer doorsteken als ik vijf minuten te laat op het appèl ben)

Echt top, mijn vrijwilligerswerk!

En mijn hoofd deed maar van HONGER, HONGER, HONGER.

Ik kon niet snel genoeg van het mens haar oprit zijn!

Als klap op de vuurpijl stond een kilometer verder de politie alle wagens tegen te houden en ik mocht ook stoppen. Inbraakpreventie (ze kunnen er hier weg mee in de streek) Ik zag er gelukkig niet uit als een inbreker en ik mocht na een paar vragen weer vertrekken.

Al een geluk, die onderhuidse moordneigingen zouden maar eens moeten uitbreken, een mens zou voor minder een bekeuring voor smaad aan de politie krijgen…

Mijn vrijwilligersvergoeding van een volle 33cent/km zou die waarschijnlijk niet kunnen dekken.

 

Cijfers partnergeweld

Het was een huiveringwekkende ochtend ten huize, met in het nieuws om 6u de statistieken i.v.m. partner/familiaal geweld in ons land, n.a.v de internationale dag tegen familiaal geweld.

Om de drie dagen sterft in ons land iemand aan de gevolgen van deze mistoestanden.

Om de drie dagen! En ik had daar zomaar één van kunnen zijn.

Je kunt je afvragen waarom ik dat nog wil oprakelen. En inderdaad, fijn is dat niet, maar helaas is het probleem niet 100% weg als de geweldenaar er niet meer is.

Zelfs méér dan zeven jaar na datum weegt dit verleden nog op mijn gezin. Lichamelijke klachten die daar hun oorsprong vinden, de psychologische gevolgen. Het is niet dat het ons leven dagelijks verlamt, maar ze zijn er wel.

Ook het feit hoe we nu in het leven staan is daar een gevolg van. Al kan ik echt de liefste van de wereld zijn (ja hé schat(ten)), no way dat ik me nog kan laten doen in eender welke situatie.

Hetzelfde met de kroost. Ik heb twee harde tantes in huis (weliswaar heel empathische) met speciale voelsprieten die anderen helemaal niet hebben.

Gemakkelijk is dat niet, want je hebt al te dealen met je eigen problemen en dan wil je het liefst ook nog alle problemen van anderen (mijn jongste) en bij uitbreiding hele mondiale kwesties (de oudste) oplossen. Onrecht tegen personen kan op geen enkel vlak geduld worden!

De vrouw die ik nu ben begrijpt van geen kanten hoe ik ooit de vrouw van toen heb kunnen zijn. Waarom ik niet weggegaan ben, waarom hij zoveel macht heeft kunnen krijgen, waarom ik mijn kinderen mee heb laten lijden.

Dat het erg was is een understatement, dat ik o zo hard mijn best heb gedaan om alles normaal te laten lijken ook. En juist daarom blijven zo’n problemen veel te veel onder de radar.

Mocht u die hier komt lezen toch weet hebben van foute situaties, kijk dan asjeblieft niet weg. 

En mocht hier al iemand meelezen die in zulke situatie zit (ik hoop uit de grond van mijn hart van niet!!), denk dan niet dat je niet kan geholpen worden. Er zijn genoeg instanties die hulp bieden, alleen komen die niet naar jou. Je bent het meer dan waard om geholpen te worden EN LAAT VERDORIE NOOIT MEER IEMAND ZEGGEN DAT DIT NIET ZO IS!

Tenzij u het normaal vindt dat een partner

  • je hele dagen kleineert
  • met een mes op zak slaapt en je daar dan ook nog op tijd en stond mee bedreigt
  • zorgt dat z’n kinderen doodsbange en gemuilkorfde wezels zijn
  • je af en toe eens de keel toeknijpt tot het net niet fataal is of je een hoofd vol builen klopt (zodat je tig keren een kappersafspraak afzegt) je benen bont en blauw schopt (en je de gynaecoloog dan ook maar cancelt)

En weet vooral goed dat ik dit niet schrijf om uw compassie op te wekken. Het feit dat ik /wij heel deze situatie overleefd heb(ben) maakt van mij/ons sterke mensen.

Maar misschien hadden we wel wat minder sterk willen zijn!

Klantvriendelijkheid en vakmanschap

Ik jat hier zomaar een titel van Thomas Pannenkoek, toevallig omdat ik ook zoiets meemaakte.

Ik was gisteren met kleine dochter in Gent. Die wou erg graag nog eens naar de mooie winkel in het Postgebouw op de Korenmarkt, maar vooral had ze wat quality-time nodig met haar mama.

Die kwali-tijd haalden we o.a. uit een horeca-bezoekje, a ja, wij zijn immers ‘lekkere’ mensen.

We gingen naar Chocolato en bestelden ons daar elk een hartverwarmende chocolademelk met gebak. Behalve dat we nu elk minstens voor een maand verder kunnen met suikers en calorieën 🙂 kunnen we niet anders zeggen dan dat het lekker was!

Niets te klagen dus over het vakmanschap. Ik hou van horeca waar zelfgemaakte producten de kaart sieren.

Even dacht ik nog dat ik moest klagen over het personeel. De dienster bracht onze chocolademelk en de drankjes voor een andere tafel nl op twee piepkleine plateautjes naar onze tafel. Mocht ik onze drankjes niet aangenomen hebben, ze waren heel zeker gevallen. Waarop ik tegen mijn dochter opperde dat dit toch niet al te verstandig was om dat in één keer mee te nemen. Ik werd echter direct door haar op mijn plaats gezet met de woorden “mama, waarschijnlijk moet ze dat doen van de baas”. Eigenzinnig als ik ben wou ik dat nog ontkennen, maar ik liet het erbij.

Toen we wilden afrekenen (dat gebeurt daar bij het buitengaan gewoon aan de kassa) waren we getuige van de manier waarop de bazin haar personeel drilt. De diensters werden daar publiekelijk op de vingers getikt, op een manier waarop je direct denkt van “mens, loop zelf eerst eens rond in je zaak, en je zal zien dat wat je vraagt niet mogelijk is” (zoals die twee plateau’s tegelijk serveren), Er werd daar gesnauwd dat de keukenhanddoek niet goed lag te drogen (afwas, warme dranken maken gebeurt daar allemaal aan die kassa) Het kan natuurlijk zijn dat een handdoek beter droogt op het koffie-apparaat (echt? ECHT! Kan tellen qua hygiëne) maar de vraag is of ik dat als klant dan wel hoef te weten.

Toen ik uiteindelijk kon betalen, kreeg de dame die afrekende (duidelijk nieuw in de zaak) ook nog een preek, en werd er nog toegevoegd dat ze zeker moest vragen aan de klanten of alles naar wens was. De vrouw deed wat haar opgedragen was en wij beaamden dat.

Toen ik buitenging zei ik nog tegen de dochter dat ik eigenlijk had moeten zeggen dat de manier waarop met het personeel omgesprongen werd allesbehalve naar wens was. En er zijn nog wel een paar opmerkingen die ik kan maken.

Vakmanschap is ook niet alles voor een zaak. Het volledige plaatje moet kloppen!

Misschien kruip ik nog wel eens in mijn pen en laat ik ze dat eens weten.

Waar blijft dat schaamrood?

In mijn wereld (en ook in het nieuws deze week) sijpelen heel wat berichten binnen over bejaardenhuizen.

De beide dochters hebben een vakantiejob gekregen in ons plaatselijk RVT (de jongste begin juli, de oudste is nog bezig tot eind deze maand) en beiden hebben wel wat verhalen bij thuiskomst (van de jongste had ik die natuurlijk ook al sedert de stage-periodes gedurende het schooljaar)

Dat er een verzorgende naar de directie was gestapt om te melden dat haar collega’s (veelal verpleging) veel te veel tijd spendeerden met hun smartphone, zei grote dochter. En dat de verontwaardiging groot was (bij de verklikten) en dat ze daar op een personeelsvergadering nog wel een hartig woordje over gingen wisselen.

Geef dat kind een medaille, en schamen die phone-gebruikers zich niet? Het is niet dat ze in de rusthuizen een overschot aan mankracht hebben toch?

Over (hand)hygiëne kan ik ook een staaltje vertellen. Toen ik laatst een bejaarde naar een doktersafspraak moest brengen, werd ik te woord gestaan door een verzorgende/verpleegster (geen idee eigenlijk) met een doornatte, vreselijk meurende pamper in de handen. De vrouw droeg geen handschoenen, en zonder dat ze haar handen ging wassen overhandigde ze mij de papieren die mijn patiënt bij de dokter nodig zou hebben. En daarna ging ze gezwind de volgende kamer binnen om ik weet niet wat te doen.

Etje zeg!

Over een ander rusthuis bereikte me dan weer de boodschap dat een oudje (dement, niet meer mobiel) voor een raam in de zon werd gezet en vervolgens een paar uur werd ‘vergeten’ met als gevolg dat het menske zware brandwonden op gezicht en arm had.

Grrrote grrrrruwel!

En ik maar denken dat als die oudjes daar elke maand meer dan hun pensioentje achterlaten (€ 1600-€1700), ze dan wel goed gevoed zullen worden. Maar zelfs dat blijkt al moeilijk te zijn getuige dit. (grote dochter wist me ook al te vertellen dat het broodbeleg dat de oudjes krijgen veelal van het genre ‘filet de boeboe’ (hespenworst/kalfsworst) is)

Platte commerçe op de kale en grijze kopkes van onze bejaarden.

Gelukkig kan er in het RVT waar het lief zijn vader verblijft af en toe nog een (zang)feestje af. Maandelijks worden daar de bejaarden in de bloemetjes gezet die jarig waren, en alle medebewoners die fit genoeg zijn om naar de zaal te komen mogen meevieren.

Kleine dochter (veel) en ik (één liedje) gingen nog eens zingen het lief had ons dat weer eens gelapt  Omdat die oudjes even hun oude dag mochten vergeten en een paar uur onbezorgd konden zijn.

Welke mensen zouden we immers zijn mochten we collectief onze oudjes slecht behandelen?