't moet van mijn lever !

Vrijwillig kwaad

Ofwel nu een kwade vrijwilliger!

Klik gerust weg, dit wordt een zeikblogje.

Het was me daarnet even teveel, dat vrijwilliger zijn. Edoch, ik doe dat normaal gesproken met heel mijn hart, zeg zelden nee, ben vriendelijk (ook tegen de grootste bitchen van mijn cliënteel – alleman/vrouw gelijk voor de wet), …

Tot tweemaal toe heb ik deze week pas rond 2u mijn middagmaal verorberd. Al een geluk dat ik tegenwoordig vaak voor 7u in mijn keuken sta om dat middagmaal te maken of ik kon nog op mijn kin kloppen ook.

Waar zaag je over, zegt de gemiddelde hard werkende mens dan, ik weet het. Vroeger at ik ook vaak achter mijn computer omdat er geen tijd voor was.

Maar kijk, ik ben een praktisch mens. Heb ik tegen de middag een afspraak, ik neem netjes mijn boterhammetjes mee en eet die op in mijn wagen of een wachtzaal.

Maar vandaag had ik een afspraak rond 10u. Eens toegekomen at ik al een tussendoortje (mijn ontbijt zit al voor 6u achter de kiezen), en ik kon me volledig verzoenen met een uurtje lezen, want dit boek leest aardig weg. Alleen werd het uurtje, drie uren, en dat lijkt me voor geneesheren die op afspraak werken redelijk uit de bocht gaan.

Diezelfde arts liet de dame die ik vervoerde trouwens om 8u30 nuchter opnemen een tijdje terug, om haar dan pas rond 18u te opereren. Waardoor ik mijn vrijdagavond ook in rook zag opgaan en rond half 10 nog op de baan was.

Mocht zoiets nu eenmalig gebeuren, ik zou niet klagen. Maar verschillende afdelingen in het bewuste ziekenhuis zijn in hetzelfde bedje ziek. (hoe toepasselijk hier)

Ik ben twee weken op rij van dienst geweest voor een korte oogingreep in een Gents ziekenhuis. Brengen en 2u wachttijd zei de dispatch. Wel, ik kon mijn klok daar bijna op juist zetten. Waarom gaat dat dan in Brugge niet?

En wee diegene die me in de weg loopt als ik honger heb hé. Ik kan het aan mijn moederke niet meer vragen, maar ik vermoed dat ik als baby door de geluidsmuur moet gegaan zijn als ik honger had. Nu lijk ik wel een karaktergestoorde. (Gelukkig netjes onderdrukte) moordneigingen krijg ik dan.

De patiënte die ik vandaag bij had was dan ook nog van het genre ‘ik weet het allemaal veel beter dan de dokter, dus een geopereerd hand, dat gebruik je zes weken lang niet en dan gaat dat wel weer vanzelf soepel worden’ (alles om thuis de patatten niet te moeten schillen, zo deed haar man ook nog eens iets) Niet dus. Ze had een aardige sigaar gerookt bij de arts.

Die zat dan nog wat de zagen in de auto (over nu elke dag kine te moeten hebben), en dat het toch zo een knappe dokter was, dat ook 😦

Eens bij haar thuis moest ik nog een afspraak noteren voor haar man (februari volgend jaar, maar het kon niet wachten) en mocht ik dan ook nog haar nieuw gekochte agenda bewonderen (joat zulle, schwoonne blommekes!) Ik moest op dat schoon duur papier zelfs ook nog het uur bij schrijven waarop ik ze thuis zou afhalen (dan kan ze me weer doorsteken als ik vijf minuten te laat op het appèl ben)

Echt top, mijn vrijwilligerswerk!

En mijn hoofd deed maar van HONGER, HONGER, HONGER.

Ik kon niet snel genoeg van het mens haar oprit zijn!

Als klap op de vuurpijl stond een kilometer verder de politie alle wagens tegen te houden en ik mocht ook stoppen. Inbraakpreventie (ze kunnen er hier weg mee in de streek) Ik zag er gelukkig niet uit als een inbreker en ik mocht na een paar vragen weer vertrekken.

Al een geluk, die onderhuidse moordneigingen zouden maar eens moeten uitbreken, een mens zou voor minder een bekeuring voor smaad aan de politie krijgen…

Mijn vrijwilligersvergoeding van een volle 33cent/km zou die waarschijnlijk niet kunnen dekken.

 

't moet van mijn lever !, Dit was beter fictie geweest ...

Cijfers partnergeweld

Het was een huiveringwekkende ochtend ten huize, met in het nieuws om 6u de statistieken i.v.m. partner/familiaal geweld in ons land, n.a.v de internationale dag tegen familiaal geweld.

Om de drie dagen sterft in ons land iemand aan de gevolgen van deze mistoestanden.

Om de drie dagen! En ik had daar zomaar één van kunnen zijn.

Je kunt je afvragen waarom ik dat nog wil oprakelen. En inderdaad, fijn is dat niet, maar helaas is het probleem niet 100% weg als de geweldenaar er niet meer is.

Zelfs méér dan zeven jaar na datum weegt dit verleden nog op mijn gezin. Lichamelijke klachten die daar hun oorsprong vinden, de psychologische gevolgen. Het is niet dat het ons leven dagelijks verlamt, maar ze zijn er wel.

Ook het feit hoe we nu in het leven staan is daar een gevolg van. Al kan ik echt de liefste van de wereld zijn (ja hé schat(ten)), no way dat ik me nog kan laten doen in eender welke situatie.

Hetzelfde met de kroost. Ik heb twee harde tantes in huis (weliswaar heel empathische) met speciale voelsprieten die anderen helemaal niet hebben.

Gemakkelijk is dat niet, want je hebt al te dealen met je eigen problemen en dan wil je het liefst ook nog alle problemen van anderen (mijn jongste) en bij uitbreiding hele mondiale kwesties (de oudste) oplossen. Onrecht tegen personen kan op geen enkel vlak geduld worden!

De vrouw die ik nu ben begrijpt van geen kanten hoe ik ooit de vrouw van toen heb kunnen zijn. Waarom ik niet weggegaan ben, waarom hij zoveel macht heeft kunnen krijgen, waarom ik mijn kinderen mee heb laten lijden.

Dat het erg was is een understatement, dat ik o zo hard mijn best heb gedaan om alles normaal te laten lijken ook. En juist daarom blijven zo’n problemen veel te veel onder de radar.

Mocht u die hier komt lezen toch weet hebben van foute situaties, kijk dan asjeblieft niet weg. 

En mocht hier al iemand meelezen die in zulke situatie zit (ik hoop uit de grond van mijn hart van niet!!), denk dan niet dat je niet kan geholpen worden. Er zijn genoeg instanties die hulp bieden, alleen komen die niet naar jou. Je bent het meer dan waard om geholpen te worden EN LAAT VERDORIE NOOIT MEER IEMAND ZEGGEN DAT DIT NIET ZO IS!

Tenzij u het normaal vindt dat een partner

  • je hele dagen kleineert
  • met een mes op zak slaapt en je daar dan ook nog op tijd en stond mee bedreigt
  • zorgt dat z’n kinderen doodsbange en gemuilkorfde wezels zijn
  • je af en toe eens de keel toeknijpt tot het net niet fataal is of je een hoofd vol builen klopt (zodat je tig keren een kappersafspraak afzegt) je benen bont en blauw schopt (en je de gynaecoloog dan ook maar cancelt)

En weet vooral goed dat ik dit niet schrijf om uw compassie op te wekken. Het feit dat ik /wij heel deze situatie overleefd heb(ben) maakt van mij/ons sterke mensen.

Maar misschien hadden we wel wat minder sterk willen zijn!

't moet van mijn lever !

Klantvriendelijkheid en vakmanschap

Ik jat hier zomaar een titel van Thomas Pannenkoek, toevallig omdat ik ook zoiets meemaakte.

Ik was gisteren met kleine dochter in Gent. Die wou erg graag nog eens naar de mooie winkel in het Postgebouw op de Korenmarkt, maar vooral had ze wat quality-time nodig met haar mama.

Die kwali-tijd haalden we o.a. uit een horeca-bezoekje, a ja, wij zijn immers ‘lekkere’ mensen.

We gingen naar Chocolato en bestelden ons daar elk een hartverwarmende chocolademelk met gebak. Behalve dat we nu elk minstens voor een maand verder kunnen met suikers en calorieën 🙂 kunnen we niet anders zeggen dan dat het lekker was!

Niets te klagen dus over het vakmanschap. Ik hou van horeca waar zelfgemaakte producten de kaart sieren.

Even dacht ik nog dat ik moest klagen over het personeel. De dienster bracht onze chocolademelk en de drankjes voor een andere tafel nl op twee piepkleine plateautjes naar onze tafel. Mocht ik onze drankjes niet aangenomen hebben, ze waren heel zeker gevallen. Waarop ik tegen mijn dochter opperde dat dit toch niet al te verstandig was om dat in één keer mee te nemen. Ik werd echter direct door haar op mijn plaats gezet met de woorden “mama, waarschijnlijk moet ze dat doen van de baas”. Eigenzinnig als ik ben wou ik dat nog ontkennen, maar ik liet het erbij.

Toen we wilden afrekenen (dat gebeurt daar bij het buitengaan gewoon aan de kassa) waren we getuige van de manier waarop de bazin haar personeel drilt. De diensters werden daar publiekelijk op de vingers getikt, op een manier waarop je direct denkt van “mens, loop zelf eerst eens rond in je zaak, en je zal zien dat wat je vraagt niet mogelijk is” (zoals die twee plateau’s tegelijk serveren), Er werd daar gesnauwd dat de keukenhanddoek niet goed lag te drogen (afwas, warme dranken maken gebeurt daar allemaal aan die kassa) Het kan natuurlijk zijn dat een handdoek beter droogt op het koffie-apparaat (echt? ECHT! Kan tellen qua hygiëne) maar de vraag is of ik dat als klant dan wel hoef te weten.

Toen ik uiteindelijk kon betalen, kreeg de dame die afrekende (duidelijk nieuw in de zaak) ook nog een preek, en werd er nog toegevoegd dat ze zeker moest vragen aan de klanten of alles naar wens was. De vrouw deed wat haar opgedragen was en wij beaamden dat.

Toen ik buitenging zei ik nog tegen de dochter dat ik eigenlijk had moeten zeggen dat de manier waarop met het personeel omgesprongen werd allesbehalve naar wens was. En er zijn nog wel een paar opmerkingen die ik kan maken.

Vakmanschap is ook niet alles voor een zaak. Het volledige plaatje moet kloppen!

Misschien kruip ik nog wel eens in mijn pen en laat ik ze dat eens weten.

't moet van mijn lever !

Waar blijft dat schaamrood?

In mijn wereld (en ook in het nieuws deze week) sijpelen heel wat berichten binnen over bejaardenhuizen.

De beide dochters hebben een vakantiejob gekregen in ons plaatselijk RVT (de jongste begin juli, de oudste is nog bezig tot eind deze maand) en beiden hebben wel wat verhalen bij thuiskomst (van de jongste had ik die natuurlijk ook al sedert de stage-periodes gedurende het schooljaar)

Dat er een verzorgende naar de directie was gestapt om te melden dat haar collega’s (veelal verpleging) veel te veel tijd spendeerden met hun smartphone, zei grote dochter. En dat de verontwaardiging groot was (bij de verklikten) en dat ze daar op een personeelsvergadering nog wel een hartig woordje over gingen wisselen.

Geef dat kind een medaille, en schamen die phone-gebruikers zich niet? Het is niet dat ze in de rusthuizen een overschot aan mankracht hebben toch?

Over (hand)hygiëne kan ik ook een staaltje vertellen. Toen ik laatst een bejaarde naar een doktersafspraak moest brengen, werd ik te woord gestaan door een verzorgende/verpleegster (geen idee eigenlijk) met een doornatte, vreselijk meurende pamper in de handen. De vrouw droeg geen handschoenen, en zonder dat ze haar handen ging wassen overhandigde ze mij de papieren die mijn patiënt bij de dokter nodig zou hebben. En daarna ging ze gezwind de volgende kamer binnen om ik weet niet wat te doen.

Etje zeg!

Over een ander rusthuis bereikte me dan weer de boodschap dat een oudje (dement, niet meer mobiel) voor een raam in de zon werd gezet en vervolgens een paar uur werd ‘vergeten’ met als gevolg dat het menske zware brandwonden op gezicht en arm had.

Grrrote grrrrruwel!

En ik maar denken dat als die oudjes daar elke maand meer dan hun pensioentje achterlaten (€ 1600-€1700), ze dan wel goed gevoed zullen worden. Maar zelfs dat blijkt al moeilijk te zijn getuige dit. (grote dochter wist me ook al te vertellen dat het broodbeleg dat de oudjes krijgen veelal van het genre ‘filet de boeboe’ (hespenworst/kalfsworst) is)

Platte commerçe op de kale en grijze kopkes van onze bejaarden.

Gelukkig kan er in het RVT waar het lief zijn vader verblijft af en toe nog een (zang)feestje af. Maandelijks worden daar de bejaarden in de bloemetjes gezet die jarig waren, en alle medebewoners die fit genoeg zijn om naar de zaal te komen mogen meevieren.

Kleine dochter (veel) en ik (één liedje) gingen nog eens zingen het lief had ons dat weer eens gelapt  Omdat die oudjes even hun oude dag mochten vergeten en een paar uur onbezorgd konden zijn.

Welke mensen zouden we immers zijn mochten we collectief onze oudjes slecht behandelen?

't moet van mijn lever !, Fiere mama/gekroonde grootste zaag van Vlaanderen

Wat doet dat met jullie, volledige ouderparen

… jullie kroost alleen achterlaten terwijl jullie een reisje plannen?

Dat had ik nu graag eens geweten zie.

Zorgen dat ik al gehad heb door het feit dat die van mij voor het eerst beiden thuisblijven terwijl ik met ’t lief het hazenpad kies en de bloemetjes ga buiten zetten!

Vorig jaar bleef de oudste al eens alleen thuis (toen bijna 20 jaar) en die heeft dat overleefd 🙂 De jongste ging toen nog netjes mee met mij op reis.

Nu vinden beiden dat wij wel eens alleen mogen weggaan. Ik blijf echter met een immens verantwoordelijkheidsbesef achter. Die kleinste is nl nog geen 17 jaar (minderjarig dus). Er moest maar eens iets gebeuren…

Het is een heel dubbel gevoel. Aan de ene kant voel ik me een heel immoreel mens, aan de andere kant kijk ik immens uit naar die paar dagen samen met ’t lief.

Een groot voordeel is dat kleine dochter net de twee weken dat wij van huis zijn hier in ons eigenste dorp vakantiewerk mag doen in het rusthuis (500m van onze voordeur). Overdag zal die dus al niet overal naartoe kunnen lopen (Dat kind neemt bus, trein, tram alsof het niets is. Ik heb ze nu eenmaal zelfstandig leren zijn) wat het risico op eventuele ongevallen al een heel stuk beperkt.

Een frietpot mogen ze van mij niet gebruiken (ze moesten die maar eens vergeten uit doen), ik hoop uit de grond van mijn hart dat de gewone kookplaat ook uitgedraaid wordt!

En dan alertheid rond deuren. Het is wel eens meer gebeurd dat ze, toen ik eens een avond niet thuis was, beiden al in bed zaten en de achterdeur nog niet gesloten was. Gaan ze dat nu ook niet vergeten…

Wat als er bvb door blikseminslag brand uitbreekt, wat als één van beiden een ongeval heeft, …

Malen, malen, malen in dat hoofd van mij!

En wat als ik zelf nu eens niet meer terug zou komen?

Weet je dat ik zelfs vandaag naar mijn bankkluis ben gegaan en daar een handgeschreven testament heb uitgehaald. Ik schreef dat een zestal jaar geleden voor het geval dat het plots met mij zou gedaan zijn (bij de echtgenoot was er ook niet meer dan een auto-ongeval nodig om hem weg te rukken)

Die wilsbeschikking was echter helemaal achterhaald doordat de kinderen nu een heel stuk ouder zijn, de oudste al (financieel) bekwaam is, de relaties met de schoonouders ondertussen heel anders liggen, …

Ik heb ze dus maar in duizenden stukjes gescheurd EN HOOP UIT DE GROND VAN MIJN HART DAT ZOWEL IK ALS DE KINDEREN HELEMAAL GAAF MIJN VAKANTIE OVERLEVEN!

En anders ‘kiendjes’ : Jullie zijn HET BESTE wat mij ooit is overkomen! Be happy, maak anderen gelukkig, ga voor jullie dromen en zorg een beetje voor mekaar. En weet dat het leven veel te kort is om ruzie te maken over futiliteiten!

 

't moet van mijn lever !, Dit was beter fictie geweest ...

Mijn naam is Eilish en ik heb een drankprobleem

Dat zou mijn eerste zin kunnen zijn mocht ik al de stap naar de AA (moeten) zetten.

Gelukkig heb ik eerder een probleem met mensen met een drankprobleem, dan met de drank zelf (buiten occasioneel een borrelglas advocaat dat ik ergens bij een koffie krijg, drink ik nooit alcohol – saai trezeke dat ik ben)

Gisteren keek ik (met lucifers onder mijn toevallende ogen – ik moet dringend een winterslaap doen) naar Via Annemie op één en daar ging het dus over alcoholisme en de weg om ervan af te geraken.

Ik zou dat allemaal beter niet doen, naar zo een programma’s kijken. Het confronteert me veel te veel met een moeilijk verleden. Er is een tijd geweest dat mijn kinderen en ik alledrie een drankprobleem hadden. Dat van de echtgenoot namelijk.

Nu was dat alcoholprobleem niet zijn enige probleem. Het was enkel nog de saus over zijn smetvrees en de daarbij horende dwangneuroses.  Zijn excuus was dat het zijn gedachten lam legde, mijn idee was dat het van hem een agressief narcistisch beest maakte. Iemand die nog meer de weg naar de realiteit kwijt was, iemand die de dag nadien nooit meer wist wat hij me/ons had aangedaan.

Op de lange duur werd hij eigenlijk nooit meer nuchter, werd zijn leven één grote leugen (maîtresses, uitvluchten, onwettig afwezig op zijn werk…) zodanig dat hij op het einde bijna niets meer zei, omdat hij het verschil tussen de werkelijkheid en de leugen niet meer wist.

De werkelijkheid was dat iedereen wist hoe hij eraan toe was, terwijl hij dacht dat hij dat kon wegsteken. En volgens mij denken de meeste verslaafden dat.

Ik heb wel eens het verwijt gekregen van 1 van de kinderen dat ik hem had moeten laten opnemen. Niet dat ik dat niet geprobeerd heb, maar zo simpel ligt dat allemaal niet.  Hij wou zich niet laten behandelen, en voor een gedwongen opname heb je de medewerking van een arts nodig (die dat voor het gemak weigerde – ik kwam hem vandaag toevallig tegen en zou hem nog kunnen wurgen) en dan was er ook nog een schoonmoeder die meer bezorgd was om wat de mensen wel niet zouden zeggen … Laat ons zeggen dat ze hiermee onrechtstreeks de dood van haar zoon op haar geweten heeft, zo hadden de mensen meteen voer voor héél wat gesprekken (“Weet je het al, dingske is met zijn zatte kop tegen een boom gereden” en elvendertig variaties daarop)

Een (drank)verslaving kan dus een leven kapot maken. Wat zeg ik, een verslaving maakt véél levens kapot. Hele gezinnen zijn de dupe van zo iemand in huis. Ik wil de kinderen geen eten geven die daarvan het slachtoffer zijn !

Dus ook al had ik beter gisteren niet naar het programma gekeken : “bedankt Annemie!” Al is er maar één persoon die dankzij de uitzending de stap zet naar hulp, het is er toch één. Al hoop ik dat er in heel wat benevelde bovenkamers een licht ging branden !!