Snoepen van het leven

Het was niet wat het leek

… in Mechelen gisteren met die parkeerplaats.

Gelukkig!

Zoals woorden uit hun context kunnen getrokken worden, zo kunnen foto’s ook voor een ander beeld zorgen. Enkel de signalisatie van de parkeerplaats was fout, links van de foto waren wel degelijk 3 gehandicapten plaatsen voorzien (allemaal bezet trouwens), compleet met een Lingier zoals Menck in de commentaren schreef.

Mechelen is schoon trouwens. Schoon zoals in: proper maar evengoed als in mooie stad, mooie gebouwen, gezellig zelfs.

Het lief en ik gingen er heen per trein, dat doen we ondertussen graag, koning auto is bij ons gedegradeerd naar lagere adel. Dat gaf me nog de kans om per fiets naar het station te gaan (+/- 6 km enkel) zodanig dat de km-teller van datzelfde voertuig gisterenavond 105km aangaf, wat ik niet zo slecht vind op 14 dagen tijd.

Een wandeling op mijn tablet moest ons de hoogtepunten van de stad tonen en een bezoek aan de Dossin kazerne, maar het mooie weer liet ons besluiten om het enkel bij wandelen te houden. Die kazerne zal immers niet weglopen.

We startten onze wandeling na een kop koffie in de kruidtuin, om via wat omwegen tegen de middag op de grote Markt aan te komen. Na een bistrootje te doen gingen we nog even de kathedraal binnen (de 526 trappen van de toren lieten we maar zo), verdwaalden we nog in het klein en groot begijnhof, passeerden we het Aartsbisschoppelijk Paleis (waarvan de tuin binnenkort voor het groot publiek open zal zijn) liepen we een eind langs de Dijle, snoepte dat lief van mij zijn obligaat ijsje, liepen we binnen in nog een kerk, …

Ik heb weinig beeld bewaard van deze dag wegens een bijna lege batterij van mijn smartphone, maar toch deze impressie:

fullsizeoutput_1eff

Snoepen van het leven, Werken aan het lijf

Nieuw speeltje (2)

Fijne trillingen, zoemend geluid, comfortabel zitten, natuurgeluiden en het lief zijn stad op de achtergrond.

Ik ben er even zuinig op als op een goed boek, af en toe een pagina lezen, want het genot mag niet te snel overgaan!

Eindelijk is hij er!

En wat rijdt hij goed …

mijn nieuwe fiets 🙂 🙂

Het eerste (nu niet meer zo) nieuw speeltje is er zowaar jaloers van.

Me happy!

groener leven, Snoepen van het leven, Werken aan het lijf

Zotte kosten doen

… en ze met de glimlach betalen!

Duiding nodig?

Awel (schoon Vlaamsch woord) het zit zo :

Die van mij kocht zich een tijd geleden een fiets. Geen nieuws zegt u, uiteraard, wat kan u dat schelen nietwaar.

Alleen willen wij deze zomer voor het eerst met de fiets op vakantie. Na de trein, de fiets. Het moet niet gekker worden. Straks steek ik het nog in mijn hoofd dat ik naar Compostela wandel 🙂

En nu heeft zijn fiets een motor en denkt hij al eeuwig dat ik eigenlijk niet kan fietsen. Cero, cero sportief ikke.

Dus wou ik ook een nieuwe fiets, al is de vorige maar 5 jaar oud en amper gebruikt (kopen? iemand?) Ik herinner mij het verkoopspraatje van de handelaar toen die me dan al een elektrische fiets wou aansmeren. Helemaal verbolgen was ik toen. Alsof ik al zo oud was dat ik dat nodig had 😦

Top is dat ik trouwens een zonder-boterbriefje-schoonbroer heb die fietsenhandelaar is (Marnix Kint, Rekkem. ik wil wel reclame maken maar plaats geen link. Ze moeten het verkeer van hier naar hun site niet zien), nog meer top is dat dat lief van mij zowat alle voor-en nadelen van merken, motoren, … voor mij heeft uitgeplozen. Ik kon dat fiets kopen dus zo ongeveer met mijn ogen toe doen.

Ware het niet dat wij voor een specialleke gingen. Zo van : bouw eens zelf je fiets. Kader, wielen, zadel, stuur, handvatten, motor, … die van mij kan je zelfs niet configureren omdat het handelaarsprogramma nog uitgebreider gaat.

Enfin, hij zal goed zijn, op mijn maat, een krachtige motor hebben en een belachelijk schoon kleurke 🙂

Ik ben zo blij als een klein kind.

En fietsen dat ik ga doen de komende jaren. Alles beter dan die rokende diesel!

Ik kocht voor alle zekerheid gisteren al een fietshelm. Safety first uiteraard.

Of was dat enkel omdat ik anders niet mee mag met het lief?

Fiere mama/gekroonde grootste zaag van Vlaanderen, Snoepen van het leven, vanalles en nog wat

Beelden van de laatste dagen

Variatie in beeld en allemaal op wandelafstand van elkaar. We schommelden op hangbruggen, dronken iets warms in een Japans theehuis en bewonderden de omgeving in Pairi Daiza. De dag voordien klommen we trouwens nog naar de Leeuw van Waterloo en waren we nog in Bergen. We namen m.a.w. vakantie in eigen land.

img_20161106_151800

Komt dat tegen, een smartphone die stuk gaat op reis. Een echte ramp voor de puber in huis zeg ik u! Toen ze in de Media Markt op prospectie ging voor een nieuwe kreeg ik het onder de neus gewreven dat het deze keer geen ‘goedkope brol’ mocht zijn (€200 was toch niet veel zeker!) Ik nam ze uiteindelijk mee naar de Telenet-winkel en ze ging super content buiten met bovenstaand apparaat. Knoop dat aan mekaar zeg!

Ik probeerde mijn huishoudelijke kwaliteiten nog wat scherper te zetten en waagde me aan vijgen drogen in de oven. Het lijkt van geen kanten op wat je koopt in de winkel, maar ze bewaren nu wel stukken langer en zijn bijna even lekker als de verse variant.

Tussendoor maakte ik de bak met eenzame kousen ook nog wat voller en ergerde ik me voor de zoveelste keer aan mijn ooit lumineus idee om alleen maar zwarte sokken te kopen (ondertussen vanaf gestapt) Zoek maar hoor : de eerst gekochte versie is wat dunner dan de tweede, sommige hebben een badstof onderkant en er zijn ook nog tig versies van sneakers. Al een geluk dat ik mijn leesbril na 8 jaar liet versterken, want ik had hem daarvoor echt nodig!

15032162_10211103305528273_8886017105729661761_n

Ik kocht een (deels) roze bril trouwens, en dat was nodig om het leven van zijn beste kant te kunnen bezien, nu bovenstaand creatuur president wordt van Amerika.

Al wil ik al die mensen geen eten geven die op sociale media van jetje geven over hoe slecht die man wel niet is, en racistisch en vrouwonvriendelijk, … en vervolgens hun allochtone buur geen blik gunnen en het hebben over vrouwen met ‘slunsen op hunne kop’ en benieuwd zijn wat er onder die lange rokken schuilt.

Mediastilte kan zó een zegen zijn!

Er verschenen ook nog rare dingen (terug) in mijn leven. Kleine dochter zaagde al een tijdje aan mijn oren over het hebben van een oude typemachine. De oranje seventies-gravin (Triumph Contessa) kreeg grote zus destijds van onze ouders, maar heel het gezin (behalve de jongste waarschijnlijk) heeft er gebruik van gemaakt. Ik typte er zelf nog mijn eindwerk van de middelbare school op. Zondag kreeg de puber die cadeau. Nu nog een nieuw lint op de kop tikken!

En gisteren kreeg ik jam van de vruchten van een cactus cadeau. Een reissouvenir van een vriendinnetje van de dochter. Dat kind ziet confituur en denkt aan mij. Waarschijnlijk omdat er al eens wat potjes gelei en vers gebrouwen fruitsap haar richting uitkwamen.

Lief ! Ze smaakt naar banaan trouwens 🙂

Minder lief was dat ik door het duo meiden vannacht de beste bevonden werd om ze terug te halen van een fuif en dat de oudste ook al iets na zevenen een trein moest halen.

Geeuw!

 

Snoepen van het leven, Werken aan het lijf

Pluk de dag

… in alle vroegte.

Dat deed ik vanmorgen. Nog voor de zon goed en wel boven de horizon was had ik mijn wandelschoenen al aan en ging ik op pad.

img_20160927_074449

Er was nogal wat ochtendgrijs toen ik de kerkwegel insloeg op zoek naar ‘stille’ (lees : verkeersvrije) wegen.

En toen was ze daar, de zon :

Samen met nieuwsgierige ‘methaanproducenten’

Ik was er ook, uiteraard, en ik snotterde er op los (altijd als ik wandel) maar geen nood, daar bestaan de juiste middelen voor 🙂

Als was het Mozes die de zee opende, zo liep ik tussen twee muren van maïs, of door een landschap waar alleen de hoogspanningsmast aan beschaving doet denken.

En overal langs Vlaamse wegen, kom je kapellekes tegen. Deze staat nu te blinken in de zon, maar voor een paar jaar stond ze op instorten. Omdat de gemeente laks bleef, zetten de buren een crowdfunding op en werd ze door plaatselijke aannemers in ere hersteld.

img_20160927_082452

En toen was ik bijna thuis, die thuis waar mijn Stella zelfgemaakt sapje staat en waar ik kon aflezen dat ik een grote 4km gewandeld had in 6415 stappen.

En daar was er al een was klaar om op te hangen, en vouwde ik nog de handdoeken op die uit de droogkast kwamen, en deed ik een nieuwe wasmachine draaien, en was de vaatwasser bijna klaar.

En dat allemaal vóór 9 uur! (om 5u45 opstaan heeft zo zijn voordelen!)

De (nog dampende) ochtendst(r)on(t)d had vandaag echt wel goud in de mond 🙂

img_20160927_080121

Snoepen van het leven, vanalles en nog wat

’t Is weer voorbij die mooie zomer

Al denkt het weer daar gelukkig nog even anders over!

Ik neem je foto-gewijs mee doorheen de kleine momenten :

Er was nieuwe liefde in huis, en we zagen dat het goed was

unnamed-1

 

Ik zag piano spelen in het station van Avignon, het was roze T-shirt alarm in Girona, we sliepen authentiek in Tarragona, mijn lief had tijdens onze reis eerbied voor mijn steeds grijzer wordende haren

 

We gingen beber y comer in mooie etablissementen, zetten elk een scherm open in de XL Apple-winkel (ik mijn blog, hij zijn stad) in Barcelona

Er waren aparte menu’s en een fantastisch zicht vanuit onze hotelkamer 😦 in Montpellier

De zomer was ook een beetje blauw, getuige dit mooie bankje en mijn hoed die me ontelbare keren heeft vergezeld

En ik haalde stoten uit met mijn gordijnen (ze scheuren, rolzomen en anders ophangen) waardoor het nu veel klaarder is in mijn woonkamer

En is dat alles ?

Neen, gelukkig niet. Er zijn nog ontelbare momenten die ik bewaar in een apart hoekje van mijn bovenkamer. Kleine gelukjes, groots genieten, fantastische en hilarische gesprekken met de kroost, …

Alsof de mindere momenten nooit bestaan hebben.

groei & bloei, Snoepen van het leven, vanalles en nog wat

Whereabouts (9)

Lang geleden dat ik nog mijn doen en laten liet passeren. Ik zou uiteraard niet graag hebben dat u daar wakker van ligt, dus daar ga ik :

***Twee weekends op rij reed ik naar Luik. Door het feit dat grote dochter haar eerste semester in de Hel gaat studeren, had ik daar een inboedel voor haar kot te verhuizen. Zondag liet ik haar daar ook achter 😦

De lessen starten daar maar donderdag, maar ze geeft zichzelf tijd om stad en openbaar vervoer beter te leren kennen (of ze wil wat vroeger van haar zagende moeder af zijn, dat kan ook natuurlijk)

Dat achterlaten was al helemaal anders dan ooit in Leuven en vorig jaar in Gent, die dochter van mij is mentaal minstens twee meter gegroeid ondertussen. Al zullen er nog wel eens paniekmomenten aanbreken (heb ik vaak als ik in bed kruip met het gedacht dat ik ’s nachts opgebeld ga worden voor een noodsituatie)

Ze hebben er dus in Luik een rosse bij voor een paar maanden, en ik hoop dat ze daar gelukkig kan zijn!

img_20160911_161329

***Vorige maandag ging ik voor het zevende schooljaar op rij naar de Spaanse les, ondertussen hebben we gisteren al de tweede les gekregen. Het is een beetje wennen dat het nu op maandag is (we waren 6 jaar de donderdag gewoon) De nieuwe leraar doet ons alvast weer goesting krijgen om er in te vliegen, al moeten we nog eens praten over dat huiswerk elke week 🙂

***Woensdag was mijn liefste lief jarig, maar hij was ‘en route’ voor een toertje België (met een boek over de schoonste dorpen en zijn fototoestel)

Toen ik de dag voordien kon uitvissen waar hij dacht te slapen woensdag, was het snel geregeld om voor ons beiden een hotelletje te boeken. Ik deed m.a.w. een strik rond mij en gaf mezelf cadeau voor zijn verjaardag en ik heb zo een bleekblauw vermoeden dat hij dat niet erg vond 🙂

Nu had ik wel snel beslist om met de trein tot bij hem te komen, maar ik had in de namiddag ook nog een afspraak in Oostende. Toen die uitliep vreesde ik het ergste om nog op een schappelijk uur (lees : om nog iets te kunnen gaan eten) bij hem te geraken, maar een spurt naar het station en een sprint naar het perron liet mij toch nog de trein halen.

img_20160907_183818

Hotel The Lodge was ons liefdesnestje voor één nacht, geef toe, we hadden het slechter kunnen treffen.

***Voor het vrijwilligerswerk was ik vorige week ettelijke keren in Gent en éénmaal in Oostende. Bij het afhalen van een patiënte in ons plaatselijk RVT blijf ik maar ambras hebben met een vrouwke (inclusief rollator) dat heel graag wil weglopen. De eerste keer was ik nog een ‘vurte teve’, de tweede keer een ‘lelijke teve’ en kreeg ik er nog een flinke slag tegen mijn arm bovenop. Gisteren parkeerde ik mijn wagen uit het zicht zodat ze mij niet zag aankomen en trok ik een sprintje naar de deur. Ik versus bejaarde : 1-0!

***Zondag combineerden we de rit naar Luik met een tuinbeurs. Een beurs die we vroeger altijd deden met de echtgenoot en kleine dochter had me al jaren de oren van het lijf gezaagd om dat nog eens te doen. Ik deed het nooit wegens de lange rit, maar nu dan toch maar omdat het maar 25km van Luik is.

We waren in de tuinen van Hex, buiten de beurs is het al een zaligheid om daar te mogen rondwandelen, dus dit uitje was allesbehalve een straf!

De verschillende handelaars wisten mij vlot ettelijke euro armer te maken (boeken, zaden, natuurlijke verzorging, eten) maar we genoten van het kader van gebouwen, siertuin en XL moestuin.

Op de eerste foto zie je trouwens een balkonbak met verse kruiden op de vensterboord, die kochten we daar ook. Ik vraag me af hoeveel bureaus in koten er al als planttafel hebben gediend 🙂

Wat wel jammer was dat is dat de jongste sedert vrijdag met een virale infectie kampte en ze nog net wat energie te weinig had om er voluit van te genieten. Maar geen nood, het bed van zus in Luik was goed om wat te bekomen van het wandelen. Het feit dat ze de GSM in de hand heeft maakt dat ze nog niet aan het doodgaan was 🙂

img_20160911_161301

Ja, ik weet het, het was nog rommelig maar grote dochter postte fier ’s avonds nog wat foto’s op sociale media waaruit blijkt dat dat ondertussen is verholpen.