Gehoord op reis

Met stip op nummer 1:

“Let op wi ier” — mijn immer beschermend lief dat me waarschuwt voor een obstakel op onze fietsweg.

En dan nog deze:

  • “Bonjour” — Fransen groeten iedereen. Kunnen we dat hier ook niet weer invoeren?
  • Diverse vogelgeluiden — de Loire is op veel plaatsen erg breed (en ondiep) met vaak eilandjes in de rivier die al even vaak broedplaatsen zijn voor vogels. Het zicht was trouwens even mooi als de geluiden.
  • “Si” i.p.v. oui — door mij uitgesproken. Dat komt ervan als je 7 jaar Spaans volgt.
  • “Is’t wel ‘juuffrouw'” — Bruno die mijn goedkeuring vraagt over iets. Ja zeker… als hij geen mevrouw van mij wil maken 🙂
  • “Oo dennenboowm, Oo dennenboowm” — De Nederlandse familie verlaat in alle vroegte het hotel (met opgevouwen sleurhutje en frigobox) en de kinderen zien de naaldboom op het binnenplein. Ik vond die wekker zo charmant dat ik dan maar heb meegezongen.
  • “Alpha, papa, tango, het is tijd om op te staan” — De woorden die de zeveraar die naast me sliep in mijn oren toeterde. Allerminst charmant, en dat heeft hij geweten!
  • Diverse weeklanken van de jongste die op reis was naar Noorwegen. Van overgeven op de bus, afgekeurde wandelschoenen (ze gingen er prompt nieuwe kopen, de rekening volgt) een te dunne slaapzak, bijna van haar stokken gaan op de eerste wandeltocht tot een serieuze val doen waardoor ze nu van bil tot enkel bont en blauw staat.
  • “Een nieuwe zatte” — Bruno steekt zijn koffietas uit naar de B&B uitbater nadat hij er per ongeluk melk in heeft gedaan. Zou je het geloven, die man begreep West-Vlaams. Ik deed het net niet in mijn broek!
  • Gesnurk — soms wel eens maal twee! Slapen met het raam open kan gevolgen hebben. Die van naast/boven/onder ons mocht zijn kettingzaag eens van olie voorzien me dunkt!
  • Regen — op mijn fietshelm, op de weg, op het hoteldak. De eerste druppels konden we nog weglachen na de hitte van de dagen ervoor. Eens doornat was de pret snel over.
  • Muziek — Jongeren die speelden om een centje te verdienen op een lokaal marktje. We waren gepakt van het meisje dat accordeon speelde. Orgelmuziek in de kathedraal van Orleans.
  • Lawaai — Hetgeen uit de boxen kwam van een pop-up bar aan de rand van de Loire, de plaats waar het ’s avonds verzamelen geblazen was voor mensen van alle pluimage.

Ik ga op reis en ik breng mee

  • Een steeds groter wordende degout aan autorijden. Al was het dit jaar niet ver, het was ver genoeg om weer met momenten ongenietbaar te zijn voor mijn schat.
  • Twee nieuwe autobanden. Mag ik de nachtmerrie van op de snelweg een klapband te krijgen nu verticaal klasseren? Ja toch hé?
  • Een vakantiehuisje (I wish)

IMG_20170707_104753-EFFECTS

  • Beelden van kerken en kathedralen. In Tours was er een lichtspektakel (doen ze op 24 plaatsen in Frankrijk). Ik mag dan geen kerkganger zijn, zelden passeer ik op reis een kerk/kapel/kathedraal zonder er binnen te gaan.
  • Een hoeveelheid insectenbeten. Thuis zijn die beesten gedresseerd, elders krijg ik dat nooit onder controle.
  • Veel herinneringen aan zicht op water en reflecties erin, en dat begon al in Ieper:
  • Een groter getal op de fietskilometerteller, al had dat nog groter mogen zijn.
  • Blijheid tot een onbeperkte macht om mijn eigen kleine kamertje(s) thuis. Die Fransen en hun sanitair. Zucht!
fullsizeoutput_2393

Dit exemplaar had wél nog een bril en er was zelfs zeep. Wow!

  • (Moes)tuingoals. Zoals in welke boom is dit die zo mooi bloeit (Ik wil, ik wil!) en die groensels in vierkantjes (al mogen ze de buxus houden natuurlijk)
  • Véél liefde voor een geduldig lief. Duusd keer mijn sleutels kwijt, kibbelen over de weg, zagen over zijn kledij,… Sorry schat, ik ben soms een heksenvel, ik weet het 😦
  • Goesting in véél groenten. Schandalig gewoon hoe weinig je er soms op je bord krijgt!
  • De belachelijke gedachte dat het lief twee super fototoestellen bij had en dat ik tegelijk foto’s aan het maken was met de smartphone. Ik nam dan ook andere beelden dan hem natuurlijk. Geen grijs haar op zijn hoofd dat er zou aan denken om een WC op beeld te brengen of belachelijke taal zoals hieronder:

fullsizeoutput_2399

  • Veel meer beelden in mijn hoofd die niemand me nog afneemt en een gevoel van content zijn met mekaar.

 

We hebben het toch maar weer gehad!

 

Vooroordelen over een elektrische fiets

Diegenen die er geen hebben doen er wel eens smalend over.

Je bent ofwel lui, oud voor je tijd, je moet totaal geen inspanning doen met zo’n fiets, … Ik kan zeggen dat ik verdorie ook zweet op die fiets en dat vandaag mijn spieren wat stram zijn.

Gisteren nog een nichtje op Facebook toen ik vertelde dat we 62km hadden gedaan. Zo een beetje smalend de vraag: Elektrisch? No offence S. maar hoeveel fiets jij?

Ja uiteraard elektrisch. Ik ga niet een paar duizend Euro uitgeven om dan mijn gewone fiets weer van stal te halen.

Ik heb hem morgen 2 maanden en er staan een kleine 600km op de teller. Geen haar op mijn hoofd dat er zou aan gedacht hebben om zoveel km met mijn oude fiets te gaan rijden.

Ik beweeg weer! Ik ben een stuk ecologischer als ik mijn boodschappen met de fiets doe. Ik rijd naar de Spaanse les (15km) en naar de naailes (20km) per fiets. Als hij te lang stilstaat naar mijn goesting ga ik gewoon in eigen dorp een toertje doen. En Bruno test mijn grenzen qua afstand en snelheid 🙂

Win-win!

Gisteren was een mooie fietsdag trouwens. We namen de wagen naar Breskens om dan onszelf en onze fietsen per boot over te zetten naar Vlissingen. Ik vergat voor het gemak even dat ik altijd zeeziek word, al waren de laatste minuten bij het terugkeren toch nog even spannend.

We deden deze tocht met hier en daar nog een omweg:

fullsizeoutput_201d

De combinatie van een zon/feestdag met mooi weer maakte dat het druk was op Beveland. Sommige fietspaden leken wel op volle autosnelwegen naar de kust. Die kust is daar ook meer dan voldoende voorradig.

Toch waren we verbaasd over de hoeveelheid paden die door bossen liepen (en die toch vlakbij de zeedijk waren) Men neemt daar ook de wagen niet naar de kust. Gewoon het bospad door geladen met boek/zetel/handdoek op weg naar voldoende aanwezige plekken waar je je fiets kunt achterlaten.

Nog een opvallend feit: Nederland steekt z’n kop niet in het zeezand wat betreft bescherming tegen superstormen. De kust daar is wel op wat voorbereid. Hier daarentegen…

En er is daar opvallend minder afval te vinden. Ga hier maar eens fietsen en kijk eens rond. Het feit dat er statiegeld zit op plastieken verpakkingen zal daar hoogst waarschijnlijk ook wel iets mee te zien hebben, maar toch. We kunnen nog iets bijleren hier bij ons!

Maar ik had het over fietsen nietwaar? Laat het duidelijk zijn, er zullen nog veel tochten volgen. Waarmee ik juist niet oud voor mijn tijd hoop te zijn!

 

Over verbrande lippen, spierpijn en allergie.

Gisteren hadden Bruno en ik een afspraak met onze schoonbroer/fietshersteller. Een elektrische fiets heeft namelijk een check-up nodig na 500km bollen (om in orde te blijven voor de garantie waarschijnlijk, nodig is een rekbaar begrip)

Die van mij zat nog net niet zover (maar tegen de avond er wel al over) en Bruno zijn fiets heeft al een veelvoud van die km-stand.

Dus monteerde ik de tweewieler op de vierwieler (ik word al handiger met de nieuwe fietsdrager, oef!) en trok na de middag naar Ieper. Van daaruit reden we per fiets naar Rekkem (+/- 25km), lieten we schoonbroer werken 🙂 en kon ik wat roddelen (Bruno zijn woorden) met mijn schoonzus.

Die van mij is een recht op recht mens, op veel vlakken, ook op het vlak van fietsen. De heenrit fietsten we dus gewoon langs de drukke steenweg richting Menen. Het beloofde brede fietspad was in de praktijk te smal om naast elkaar te fietsen, en ik vind er dus niets aan om achter mekaar te moeten rijden.

Het tempo kon ook iets beter (lees trager) dus dat moest anders kunnen. En dat lukte. De terugweg een heel stuk langs de Leie was al heel wat interessanter.

Uiteindelijk hadden we rond de 55km afgelegd. Niet zonder dat ik een paar zakdoeken vol snotterde en ontelbare keren in mijn ogen moest wrijven omdat de pollen mijn lichaam zo teisterden.

Maar dat was nog het minste. Er was ook al de spierpijn van de dagen ervoor in mijn tuin te werken. En dan zwijg ik maar over dat broekje waar ik van denk dat ik er een prachtige derrière in heb.

De oudste jeans uit mijn kast. Gekocht nadat de jongste geboren werd en ik op z’n zachtst gezegd ietwat heel snel vermagerde (tot rond de 45kg). Die broek sneed ik onlangs de pijpen af, gaf ze een zwart kleurbad en nam ze weer in gebruik.

Schoon gat, mijn gat 🙂 Dat ding spant immers een beetje. Kliefje beschreef onlangs nog heel plastisch wat daarvan ook de gevolgen kunnen zijn.

En ineens begrijpen jullie de lippen uit de titel beter 🙂

Lille, belle ville

De jongste was twee dagen naar Parijs, dus er kon vrijdag nog een uitje vanaf.

Dicht bij mijn mannetje zijn verveelt nooit, al vergeet ik nu voor het gemak dat ik rond 4u de bank verkoos boven zijn bed omdat hij echt teveel lawaai maakte, om dan prompt rond 5u weer wakker te worden van de eerste trein die passeerde 😦 Ik was even vergeten dat hij vlakbij het station woont.

We besloten de trein te nemen naar Lille, een stad die al een tijdje op ons verlanglijstje stond en die vanaf Ieper snel te bereiken is. (trein Ieper-Kortrijk en Kortrijk-lille)

IMG_20170428_100033-EFFECTS

Met het station Lille-Flandres dat op wandelafstand van het centrum van de stad ligt is de trein trouwens heel handig. Het kostte ons maar een paar minuten om heel wat mooie gebouwen te kunnen aanschouwen.

Want die hebben ze daar, in overvloed zelfs. Het oude beursgebouw met zijn mooie binnenplaats waar elke dag boekenmarkt is (ik zag er oude kranten met naaipatronen uit de jaren ’20 maar hield mijn portemonnee op de knip) Meerdere theaters, kleine en grote huizen, mooie winkelstraten, de kathedraal, …

Die laatste is vrij recent (opgericht tss 1897-1947) maar wel de moeite om te zien. Opmerkelijk is dat de voorgevel in 1999 volledig herbouwd is door 2 kunstenaars waardoor die een heel contrast vormt met de andere uitgangen die er klassiek uitzien.

De binnenkant vind ik heel erg geslaagd, van buiten dan weer iets minder, maar gedurfd is het alleszins.

Vlakbij de kathedraal staat ook het smalste huis van de stad. Volgens mij slapen ze daar in een twijfelaar 🙂

fullsizeoutput_1f11

Je kon de stad ook verkennen met een tourbus of nog origineler met authentieke deux chevaux, wat een groepje Aziaten ook prompt deed.

fullsizeoutput_1f17

Wij hielden het op de benenwagen, die knie van mij zou maar eens stijf moeten worden na de val van de dag voordien.

Uiteraard moet je in Lille niet zoeken naar eet- en drankgelegenheden, die zijn er à volonté. Wij aten in een restaurantje recht tegenover de kathedraal en ik betaalde daar zelfs minder dan Bruno de dag voordien in Vlamertinge.

We waren er graag, in Lille maar aan alle leuks komt een eind natuurlijk, helaas.

Eenmaal thuis was ik weer helemaal mama (ook met de glimlach hoor) en kon de wasmachine beginnen draaien toen de oudste met een valies van 14 dagen weg zijn thuiskwam.

Om maar te zwijgen over de jongste die ’s avonds laat ook nog in Brugge moest afgehaald worden.

(alle foto’s van onze tweedaagse zijn met de smartphone genomen vermits het fototoestel op citytrip naar Parijs was. Soms doet Google al eens een bewerking van een foto, daardoor dat Lille Flandres er als een postkaartje uitziet)

 

Over vallen en opstaan en genieten

Er was eens een nieuwe fiets

Er waren eens een dochter die twee dagen naar Parijs ging en een andere dochter die niet veel meer thuis woont.

Er waren eens een agenda waar afspraken geweerd werden en een lief dat verlof nam.

Er waren eens twee dagen wij, dicht bij elkaar als twee fietsen tegen een oude kerkhofomheining.fullsizeoutput_1f24

We namen het er ons van, het lief en ik. Omdat het kon.

Donderdag gingen we fietsen in de Westhoek. Een tocht die op papier en in mijn denken 50km lang was. Doch dat was buiten ’t lief gerekend. Zijn streek, zijn wetten? Ik weet het niet. In elk geval startten we niet op de Grote markt, hij zou één van de volgende fietsknooppunten wel vinden.

fullsizeoutput_1fdb

Dat gebeurde ook wel vlot dus wij en route!

Dat fietsen leuk is, daar moet niemand mij van overtuigen. Een beetje figuurlijke wind achter met de ondersteuning was met het weertje van donderdag ook een flinke bonus. Alleen moet ik Bruno nog overtuigen van het feit dat fietsen niet crossen is.

Nee, ik hoef niet zo nodig te trappen tot die 27km/h om te bewijzen dat ik daarna als de motor uitvalt hetzelfde tempo nog kan aanhouden 🙂

Ik wil rond me kunnen kijken want ik ken de streek niet als mijn broekzak. Ik wil iets vaker halt houden op mooie plekjes. Even zitten, luisteren naar de natuur, …

We stopten wel een paar keer, bvb. aan watertjes die op lieflijke poelen leken maar eigenlijk bomkraters zijn, maar dat had meer gemogen (de mooie plekjes, niet de kraters uiteraard).

Want ik zei het al. Het weer was niet met ons. Redelijk wat wind, af en toe een bui. Ik had niet voor niets mijn regenbroek van onder het stof gehaald (27 jaar oud van in de tijd dat ik nog met een brommertje reed)

En dat die broek van pas kwam wist ik na een twaalftal kilometer fietsen. Bij wegenwerken waar zo van die stevige ijzeren platen op de weg lagen, ging ik nl. tegen de grond na een te snel remmanoeuvre. Mijn fiets gleed als op een ijspiste naar rechts, ik smakte op mijn linkerkant (hoofd (gelukkig een helm aan), arm, bil, knie) op de grond.

Mijn immer bezorgde schat informeerde direct op deze manier “Ister verve af?” (verf, de nieuwe fiets) terwijl ik tegelijkertijd lachend en huilend op mijn poep op de grond zat.

fullsizeoutput_1f26

(ja, ja, de fameuse bommaschoenen waren ook van de partij)

Even dacht ik dat de tocht daar ter plekke zou eindigen omdat mijn knie zo’n pijn deed, maar na wat gestrompel in de armen van Bruno stapte ik toch weer op de fiets. De wegenwerkers een eindje verder moeten gedacht hebben dat ik hen een stuk had geholpen, want mijn linkerkant zat helemaal onder de modder 🙂

Snel fietsen betekende dat we rond de middag al in Vlamertinge waren op een viertal kilometer van Ieper. Na daar een hapje te eten en een bezoekje te brengen aan de schoonpa in het rusthuis, wist dat zoetje van mij nog wel een andere weg naar huis.

Terwijl ik dacht dat hij enkel de lompe kasseien van het centrum wou mijden, nam hij me nog mee langs Elverdinge om dan langs een kanaal Ieper weer binnen te rijden.

Uiteindelijk stond de teller op meer dan 62km. Een schoon tochtje voorwaar!

Zo schoon dat ik van mezelf vond dat ik een siësta had verdiend (ik was al op van 4u15 omdat de dochter vroeg in Brugge moest zijn) Enfin, lang duurde die niet, een douche leek me een beter idee, slapen is immers geen quality time samen.

Het voorstel om de wagen te nemen en nog naar Watou te rijden vond bij mij direct bijval. Ik wou het dorp, waar er jaarlijks een kunstenfestival is, wel eens met eigen ogen aanschouwen.

Op een terras achter glas was het daar nog heerlijk toeven op het pleintje.

Weer terug in Ieper aten we nog een boterhammetje en wandelden we nog de stad in. Dat laatste is voor mij nooit een straf, ik blijf me immers op vakantie voelen daar.

Mooie plaats, mooie dag, lief lief.

Ik ben een gelukkige vrouw!

Het was niet wat het leek

… in Mechelen gisteren met die parkeerplaats.

Gelukkig!

Zoals woorden uit hun context kunnen getrokken worden, zo kunnen foto’s ook voor een ander beeld zorgen. Enkel de signalisatie van de parkeerplaats was fout, links van de foto waren wel degelijk 3 gehandicapten plaatsen voorzien (allemaal bezet trouwens), compleet met een Lingier zoals Menck in de commentaren schreef.

Mechelen is schoon trouwens. Schoon zoals in: proper maar evengoed als in mooie stad, mooie gebouwen, gezellig zelfs.

Het lief en ik gingen er heen per trein, dat doen we ondertussen graag, koning auto is bij ons gedegradeerd naar lagere adel. Dat gaf me nog de kans om per fiets naar het station te gaan (+/- 6 km enkel) zodanig dat de km-teller van datzelfde voertuig gisterenavond 105km aangaf, wat ik niet zo slecht vind op 14 dagen tijd.

Een wandeling op mijn tablet moest ons de hoogtepunten van de stad tonen en een bezoek aan de Dossin kazerne, maar het mooie weer liet ons besluiten om het enkel bij wandelen te houden. Die kazerne zal immers niet weglopen.

We startten onze wandeling na een kop koffie in de kruidtuin, om via wat omwegen tegen de middag op de grote Markt aan te komen. Na een bistrootje te doen gingen we nog even de kathedraal binnen (de 526 trappen van de toren lieten we maar zo), verdwaalden we nog in het klein en groot begijnhof, passeerden we het Aartsbisschoppelijk Paleis (waarvan de tuin binnenkort voor het groot publiek open zal zijn) liepen we een eind langs de Dijle, snoepte dat lief van mij zijn obligaat ijsje, liepen we binnen in nog een kerk, …

Ik heb weinig beeld bewaard van deze dag wegens een bijna lege batterij van mijn smartphone, maar toch deze impressie:

fullsizeoutput_1eff