Herinneringen

… aan zoveel mooie dingen (Oorwurm? geen dank!)

Verjaren. Welke rimpels? Ik stuur ze op reis, diegenen die zoiets durven geven. Nog rap wat pruimen verwerken (en laten overkoken en veel smurrie veroorzaken). Ik ben ook weg! Naar zijn huisarts gaan (die van mij is met vakantie) met mijn bloeduitslag. Joepie, ik ga niet dood! Eten in ‘Iepereat’

Fietsen zegt hij! Tegenlicht. De VIP’s zijn vertrokken uit de Westhoek, mijn VIP is er gelukkig nog. Zonnebeke, z’n tuintjes in de vorm van poppies en zijn zonnebloemen. 45km fietsen.

Bergues. Méér dan 200 trappen op het belfort. Duizelig van de draaitrap. Krap daarboven. Abdijruïne. Ommuurde stad. Boterkoekskes ‘in den otto’, véél te straffe koffie op een terras.

Cap Gris en Blanc Nez. Engeland zien en daar ongelofelijk gelukkig van worden. Schoon weer. Met de voetjes in ‘de zjee’. Andere foto’s nemen dan het lief. Buikkrampen van teveel slagroom. Restaurant uit ‘Achter de wolken’. 14904 stappen. Eten op ‘den Berg’ (Zwartberg)

Buiten beeld 3 nachten bij het lief blijven, evenwicht zoeken in samenleven als koorddansers op een slappe koord, graag zien, nog eens 30km fietsen op zondagvoormiddag, een beloofd sterren restaurant dat dan stoofvlees/friet blijkt op een motortreffen in de legerkazerne in Ieper (humor van het lief), de cafetaria van het rusthuis in Vlamertinge runnen, alleen thuiskomen en mij vleien in ‘mijn’ nest.

Content zijn!

 

Advertenties

“We will remember them”

Al jaren klinkt bovenstaande titel onder de Menenpoort in Ieper bij het dagelijks herdenkingsmoment van de (te) vele gesneuvelden in WO1.

Dit weekend wordt de slag bij Passendale herdacht. Honderd jaar later maar allesbehalve vergeten. En dat willen de Britten XXL in de verf zetten.

Het was me wat deze week in Ieper. Samen met een immens arsenaal aan materiaal dat op de Grote Markt werd opgesteld (podium, cameramateriaal, verlichting,…), kwamen ook de wildste geruchten op gang.

Het mocht allemaal niet te luid gezegd worden, maar Bono zou komen en Adèle ook al. Prinses Kate en prins William komen al zeker, ons koningspaar ook en samen met hen een batterij aan veiligheidsmensen, ter hunne bescherming en om terreur op tijd te kunnen verijdelen.

Wij gingen gisteren naar de generale repetitie en waren onder de indruk!

Geen Bono, geen Adèle maar wel een Dame Helen Mirren, een uitgebreid militair orkest, een groot koor, solozangers, acteurs en een lichtspel om U tegen te zeggen.

Toen we enkele weken in Tours naar het lichtspektakel aan het kijken waren geprojecteerd op de kathedraal, zei Bruno nog dat het toch wel prachtig zou zijn mochten ze zoiets ook eens doen met de Lakenhalle van Ieper en kijk, zijn wens werd werkelijkheid!

En hoe! Een deel van wat op het podium gebeurde werd erop weergegeven met lichteffecten en ondersteund door goeie muziek. Meer kon hij denk ik niet verwachten!

Toen we er pas waren (rond 20u en het begon allemaal maar om 21u40) was ik wat verveeld om het feit dat we zo lang moesten rechtstaan, maar het was allemaal de moeite waard. Een schoonheidsfoutje niet te na gesproken, zoals de finale nog eens overdoen omdat beeld en klank niet synchroon verliepen. Alles werd immers al professioneel gefilmd.

Vanavond is het voor echt, en niemand hoeft dat te missen want het wordt ook uitgezonden op BBC two.

Een aanrader!

Gehoord op reis

Met stip op nummer 1:

“Let op wi ier” — mijn immer beschermend lief dat me waarschuwt voor een obstakel op onze fietsweg.

En dan nog deze:

  • “Bonjour” — Fransen groeten iedereen. Kunnen we dat hier ook niet weer invoeren?
  • Diverse vogelgeluiden — de Loire is op veel plaatsen erg breed (en ondiep) met vaak eilandjes in de rivier die al even vaak broedplaatsen zijn voor vogels. Het zicht was trouwens even mooi als de geluiden.
  • “Si” i.p.v. oui — door mij uitgesproken. Dat komt ervan als je 7 jaar Spaans volgt.
  • “Is’t wel ‘juuffrouw'” — Bruno die mijn goedkeuring vraagt over iets. Ja zeker… als hij geen mevrouw van mij wil maken 🙂
  • “Oo dennenboowm, Oo dennenboowm” — De Nederlandse familie verlaat in alle vroegte het hotel (met opgevouwen sleurhutje en frigobox) en de kinderen zien de naaldboom op het binnenplein. Ik vond die wekker zo charmant dat ik dan maar heb meegezongen.
  • “Alpha, papa, tango, het is tijd om op te staan” — De woorden die de zeveraar die naast me sliep in mijn oren toeterde. Allerminst charmant, en dat heeft hij geweten!
  • Diverse weeklanken van de jongste die op reis was naar Noorwegen. Van overgeven op de bus, afgekeurde wandelschoenen (ze gingen er prompt nieuwe kopen, de rekening volgt) een te dunne slaapzak, bijna van haar stokken gaan op de eerste wandeltocht tot een serieuze val doen waardoor ze nu van bil tot enkel bont en blauw staat.
  • “Een nieuwe zatte” — Bruno steekt zijn koffietas uit naar de B&B uitbater nadat hij er per ongeluk melk in heeft gedaan. Zou je het geloven, die man begreep West-Vlaams. Ik deed het net niet in mijn broek!
  • Gesnurk — soms wel eens maal twee! Slapen met het raam open kan gevolgen hebben. Die van naast/boven/onder ons mocht zijn kettingzaag eens van olie voorzien me dunkt!
  • Regen — op mijn fietshelm, op de weg, op het hoteldak. De eerste druppels konden we nog weglachen na de hitte van de dagen ervoor. Eens doornat was de pret snel over.
  • Muziek — Jongeren die speelden om een centje te verdienen op een lokaal marktje. We waren gepakt van het meisje dat accordeon speelde. Orgelmuziek in de kathedraal van Orleans.
  • Lawaai — Hetgeen uit de boxen kwam van een pop-up bar aan de rand van de Loire, de plaats waar het ’s avonds verzamelen geblazen was voor mensen van alle pluimage.

Ik ga op reis en ik breng mee

  • Een steeds groter wordende degout aan autorijden. Al was het dit jaar niet ver, het was ver genoeg om weer met momenten ongenietbaar te zijn voor mijn schat.
  • Twee nieuwe autobanden. Mag ik de nachtmerrie van op de snelweg een klapband te krijgen nu verticaal klasseren? Ja toch hé?
  • Een vakantiehuisje (I wish)

IMG_20170707_104753-EFFECTS

  • Beelden van kerken en kathedralen. In Tours was er een lichtspektakel (doen ze op 24 plaatsen in Frankrijk). Ik mag dan geen kerkganger zijn, zelden passeer ik op reis een kerk/kapel/kathedraal zonder er binnen te gaan.
  • Een hoeveelheid insectenbeten. Thuis zijn die beesten gedresseerd, elders krijg ik dat nooit onder controle.
  • Veel herinneringen aan zicht op water en reflecties erin, en dat begon al in Ieper:
  • Een groter getal op de fietskilometerteller, al had dat nog groter mogen zijn.
  • Blijheid tot een onbeperkte macht om mijn eigen kleine kamertje(s) thuis. Die Fransen en hun sanitair. Zucht!
fullsizeoutput_2393

Dit exemplaar had wél nog een bril en er was zelfs zeep. Wow!

  • (Moes)tuingoals. Zoals in welke boom is dit die zo mooi bloeit (Ik wil, ik wil!) en die groensels in vierkantjes (al mogen ze de buxus houden natuurlijk)
  • Véél liefde voor een geduldig lief. Duusd keer mijn sleutels kwijt, kibbelen over de weg, zagen over zijn kledij,… Sorry schat, ik ben soms een heksenvel, ik weet het 😦
  • Goesting in véél groenten. Schandalig gewoon hoe weinig je er soms op je bord krijgt!
  • De belachelijke gedachte dat het lief twee super fototoestellen bij had en dat ik tegelijk foto’s aan het maken was met de smartphone. Ik nam dan ook andere beelden dan hem natuurlijk. Geen grijs haar op zijn hoofd dat er zou aan denken om een WC op beeld te brengen of belachelijke taal zoals hieronder:

fullsizeoutput_2399

  • Veel meer beelden in mijn hoofd die niemand me nog afneemt en een gevoel van content zijn met mekaar.

 

We hebben het toch maar weer gehad!

 

Vooroordelen over een elektrische fiets

Diegenen die er geen hebben doen er wel eens smalend over.

Je bent ofwel lui, oud voor je tijd, je moet totaal geen inspanning doen met zo’n fiets, … Ik kan zeggen dat ik verdorie ook zweet op die fiets en dat vandaag mijn spieren wat stram zijn.

Gisteren nog een nichtje op Facebook toen ik vertelde dat we 62km hadden gedaan. Zo een beetje smalend de vraag: Elektrisch? No offence S. maar hoeveel fiets jij?

Ja uiteraard elektrisch. Ik ga niet een paar duizend Euro uitgeven om dan mijn gewone fiets weer van stal te halen.

Ik heb hem morgen 2 maanden en er staan een kleine 600km op de teller. Geen haar op mijn hoofd dat er zou aan gedacht hebben om zoveel km met mijn oude fiets te gaan rijden.

Ik beweeg weer! Ik ben een stuk ecologischer als ik mijn boodschappen met de fiets doe. Ik rijd naar de Spaanse les (15km) en naar de naailes (20km) per fiets. Als hij te lang stilstaat naar mijn goesting ga ik gewoon in eigen dorp een toertje doen. En Bruno test mijn grenzen qua afstand en snelheid 🙂

Win-win!

Gisteren was een mooie fietsdag trouwens. We namen de wagen naar Breskens om dan onszelf en onze fietsen per boot over te zetten naar Vlissingen. Ik vergat voor het gemak even dat ik altijd zeeziek word, al waren de laatste minuten bij het terugkeren toch nog even spannend.

We deden deze tocht met hier en daar nog een omweg:

fullsizeoutput_201d

De combinatie van een zon/feestdag met mooi weer maakte dat het druk was op Beveland. Sommige fietspaden leken wel op volle autosnelwegen naar de kust. Die kust is daar ook meer dan voldoende voorradig.

Toch waren we verbaasd over de hoeveelheid paden die door bossen liepen (en die toch vlakbij de zeedijk waren) Men neemt daar ook de wagen niet naar de kust. Gewoon het bospad door geladen met boek/zetel/handdoek op weg naar voldoende aanwezige plekken waar je je fiets kunt achterlaten.

Nog een opvallend feit: Nederland steekt z’n kop niet in het zeezand wat betreft bescherming tegen superstormen. De kust daar is wel op wat voorbereid. Hier daarentegen…

En er is daar opvallend minder afval te vinden. Ga hier maar eens fietsen en kijk eens rond. Het feit dat er statiegeld zit op plastieken verpakkingen zal daar hoogst waarschijnlijk ook wel iets mee te zien hebben, maar toch. We kunnen nog iets bijleren hier bij ons!

Maar ik had het over fietsen nietwaar? Laat het duidelijk zijn, er zullen nog veel tochten volgen. Waarmee ik juist niet oud voor mijn tijd hoop te zijn!

 

Over verbrande lippen, spierpijn en allergie.

Gisteren hadden Bruno en ik een afspraak met onze schoonbroer/fietshersteller. Een elektrische fiets heeft namelijk een check-up nodig na 500km bollen (om in orde te blijven voor de garantie waarschijnlijk, nodig is een rekbaar begrip)

Die van mij zat nog net niet zover (maar tegen de avond er wel al over) en Bruno zijn fiets heeft al een veelvoud van die km-stand.

Dus monteerde ik de tweewieler op de vierwieler (ik word al handiger met de nieuwe fietsdrager, oef!) en trok na de middag naar Ieper. Van daaruit reden we per fiets naar Rekkem (+/- 25km), lieten we schoonbroer werken 🙂 en kon ik wat roddelen (Bruno zijn woorden) met mijn schoonzus.

Die van mij is een recht op recht mens, op veel vlakken, ook op het vlak van fietsen. De heenrit fietsten we dus gewoon langs de drukke steenweg richting Menen. Het beloofde brede fietspad was in de praktijk te smal om naast elkaar te fietsen, en ik vind er dus niets aan om achter mekaar te moeten rijden.

Het tempo kon ook iets beter (lees trager) dus dat moest anders kunnen. En dat lukte. De terugweg een heel stuk langs de Leie was al heel wat interessanter.

Uiteindelijk hadden we rond de 55km afgelegd. Niet zonder dat ik een paar zakdoeken vol snotterde en ontelbare keren in mijn ogen moest wrijven omdat de pollen mijn lichaam zo teisterden.

Maar dat was nog het minste. Er was ook al de spierpijn van de dagen ervoor in mijn tuin te werken. En dan zwijg ik maar over dat broekje waar ik van denk dat ik er een prachtige derrière in heb.

De oudste jeans uit mijn kast. Gekocht nadat de jongste geboren werd en ik op z’n zachtst gezegd ietwat heel snel vermagerde (tot rond de 45kg). Die broek sneed ik onlangs de pijpen af, gaf ze een zwart kleurbad en nam ze weer in gebruik.

Schoon gat, mijn gat 🙂 Dat ding spant immers een beetje. Kliefje beschreef onlangs nog heel plastisch wat daarvan ook de gevolgen kunnen zijn.

En ineens begrijpen jullie de lippen uit de titel beter 🙂

Lille, belle ville

De jongste was twee dagen naar Parijs, dus er kon vrijdag nog een uitje vanaf.

Dicht bij mijn mannetje zijn verveelt nooit, al vergeet ik nu voor het gemak dat ik rond 4u de bank verkoos boven zijn bed omdat hij echt teveel lawaai maakte, om dan prompt rond 5u weer wakker te worden van de eerste trein die passeerde 😦 Ik was even vergeten dat hij vlakbij het station woont.

We besloten de trein te nemen naar Lille, een stad die al een tijdje op ons verlanglijstje stond en die vanaf Ieper snel te bereiken is. (trein Ieper-Kortrijk en Kortrijk-lille)

IMG_20170428_100033-EFFECTS

Met het station Lille-Flandres dat op wandelafstand van het centrum van de stad ligt is de trein trouwens heel handig. Het kostte ons maar een paar minuten om heel wat mooie gebouwen te kunnen aanschouwen.

Want die hebben ze daar, in overvloed zelfs. Het oude beursgebouw met zijn mooie binnenplaats waar elke dag boekenmarkt is (ik zag er oude kranten met naaipatronen uit de jaren ’20 maar hield mijn portemonnee op de knip) Meerdere theaters, kleine en grote huizen, mooie winkelstraten, de kathedraal, …

Die laatste is vrij recent (opgericht tss 1897-1947) maar wel de moeite om te zien. Opmerkelijk is dat de voorgevel in 1999 volledig herbouwd is door 2 kunstenaars waardoor die een heel contrast vormt met de andere uitgangen die er klassiek uitzien.

De binnenkant vind ik heel erg geslaagd, van buiten dan weer iets minder, maar gedurfd is het alleszins.

Vlakbij de kathedraal staat ook het smalste huis van de stad. Volgens mij slapen ze daar in een twijfelaar 🙂

fullsizeoutput_1f11

Je kon de stad ook verkennen met een tourbus of nog origineler met authentieke deux chevaux, wat een groepje Aziaten ook prompt deed.

fullsizeoutput_1f17

Wij hielden het op de benenwagen, die knie van mij zou maar eens stijf moeten worden na de val van de dag voordien.

Uiteraard moet je in Lille niet zoeken naar eet- en drankgelegenheden, die zijn er à volonté. Wij aten in een restaurantje recht tegenover de kathedraal en ik betaalde daar zelfs minder dan Bruno de dag voordien in Vlamertinge.

We waren er graag, in Lille maar aan alle leuks komt een eind natuurlijk, helaas.

Eenmaal thuis was ik weer helemaal mama (ook met de glimlach hoor) en kon de wasmachine beginnen draaien toen de oudste met een valies van 14 dagen weg zijn thuiskwam.

Om maar te zwijgen over de jongste die ’s avonds laat ook nog in Brugge moest afgehaald worden.

(alle foto’s van onze tweedaagse zijn met de smartphone genomen vermits het fototoestel op citytrip naar Parijs was. Soms doet Google al eens een bewerking van een foto, daardoor dat Lille Flandres er als een postkaartje uitziet)