Ooit geblogd

Ooit geblogd (7)

Zou het kunnen dat mijn inspiratie wat zoek is, of is het door de datum dat er twee ‘Ooit geblogd’-berichten op mekaar volgen?

Enfin, het is 18 april vandaag en mijn kleine broertje wordt vandaag 41!

Ik herhaal een bericht van 17/04/2011

***

Saved from being a bitch

Deze namiddag zijn we uitgenodigd voor een natje en een droogje n.a.v. de 35ste verjaardag van kleine broer.

Hoe konden ons moe en pa mij dat aandoen 😦

Bijna zeven jaar! was ik de ‘kakkernest’ (schoon Vlaamsch woord voor de jongste) van een gezin van vijf kinderen. En toen ‘moest’ ik nog een broer krijgen. Mijn ouders hadden net iets te enthousiast hun 17° huwelijksverjaardag gevierd op 19 juli.

De miserie begon al vóór zijn geboorte. Ik zie me nog zitten op vaders’ schoot en hij mij maar plagen dat hij hem ‘Tuurke’ ging noemen (zijn voorkeur voor het geslacht niet onder stoelen of banken stekend na 4 dochters en amper 1 zoon)

Tuurke, ik zag me dat al vertellen met beschaamde kaken in de klas…

En dan de dag van zijn geboorte. Het was Pasen en vader kwam ons wakker maken met de boodschap dat we een broertje hadden gekregen.

Mijn vragen voor hem waren niet: “Is’t een schoontje? Een braafke? 10 vingers, 10 teentjes? Waar is ons moeder?” (ik dateer nog uit een tijd dat kindjes uit de bloemkolen kwamen, wist ik veel dat moeders die in het ziekenhuis gingen kopen)

Wat kon mij die broer schelen nietwaar?

Nee hoor, mijn enige vraag was: “Is de paasklok geweest?” 🙂

Ondanks dat ik nog maar in het eerste leerjaar zat en ik nog niet lang kon tellen, weet ik nog dat ik dat jaar 24 paaseieren heb gevonden. En blijkbaar was ik in die tijd wel te paaien met zoetigheid (mijn molligheid was er toen niet vanzelf gekomen) want ik wou absoluut NIET naar de kraamkliniek naar ons moeder en die fameuse broer. Ze hebben me maar kunnen overtuigen met de boodschap dat ik daar doopsuiker zou krijgen. (Mijn 2 jaar oudere zus wou dolgraag haar broertje gaan bekijken maar die mocht niet mee wegens Rubella)

Verwend nest ik!

Met het verstand dat ik nu heb kan ik alleen maar zeggen: “merci broer dat je er gekomen bent!” Wat zou er anders karakterieel van mij terechtgekomen zijn?

Maar ik ben nog altijd een beetje kwaad dat jij in de lagere school een splinternieuwe (BMX)-fiets kreeg en ik heb moeten wachten op mijn eerste nieuwe fiets tot mijn negentiende 🙂

***

 

 

emotioneel kraantje lekt, Ooit geblogd

Ooit geblogd (6)

Een herhaling van een bericht van 19/02/2011 n.a.v. de heruitzending van de film zaterdag. Lachen en stromende tranen, ik kan het niet helpen.

***

PS: I love you

Gisteren de film gezien op de commerciële zender met bovenstaande titel. Ik had onlangs het boek gelezen, geschreven door Cecilia Ahern (dochter van Bertie, premier** van Ierland).

Bij het lezen daarvan tranen met tuiten geweend, en ook al is het scenario van de film een heel stuk afwijkend van het boek, gisteren hebben de waterlanders ook hun weg gezocht.

Het verhaal: jong koppel, kibbelend over van alles en nog wat, maar zó stapel op mekaar. Hij sterft aan een hersentumor, en omdat hij besefte dat zijn vrouw na zijn dood niet echt vooruit zou geraken zonder hem, laat hij haar op geregelde tijdstippen een brief bezorgen.

In die brieven staat telkens een opdracht, allemaal met als doel dat ze haar leven weer zou opnemen en uiteindelijk het geluk weer zou vinden.

Wat had ik dat graag gehad, dat mijn man me ook zo graag had gezien, dat zijn dood niet abrupt zou geweest zijn en dat hij me dan ook een stukje zou gedragen hebben naar een nieuw leven.

De realiteit was helaas anders! Ik bleef achter met een diepe colère en een karrenvracht aan waarom-vragen. We hadden het zo goed kunnen hebben samen. Waarom moest hij dat allemaal vergooien aan andere vrouwen en de drank?

Lag het aan mij? Die vraag wil ik me niet meer stellen. Ik heb alles voor die man gedaan en er heel weinig voor teruggekregen.

Van hem nog antwoorden krijgen op de waarom-vraag, dat is zoiets als vrijen voor maagdelijkheid, dat zal er dus niet meer van komen.

Maar één ding staat vast: het onderdanige vrouwtje dat hij had is samen met hem begraven!

En weer geluk vinden … 

Daar had ik zijn richtlijnen uiteindelijk niet voor nodig. Dat heb ik alleen ook gekund!

**In 2011 dus

***

Als ik ‘Ooit geblogd (5) en (6) naast elkaar zet, dan heb ik blijkbaar toch een lange tijd in dezelfde teneur geschreven.

Kwaad, verder willen, maar vaak zo geblokkeerd zijn dat dat zomaar niet vanzelf ging.

Grote dochter en ik hadden het er gisteren nog over. Wat de periode met de echtgenoot gedaan heeft met ons, en hoe dat ons gevormd heeft tot de mensen die we vandaag zijn.

Het leven …

 

Ooit geblogd

Ooit geblogd (5)

Vandaag een herhaling uit het blog verleden op bloggen.be van 05/09/2010

Ik ga leven Dick, EINDELIJK!

De titel komt uit de serie over Annie M.G. Schmidt die gisteren is gestart op één. Ze zegt dit tegen haar man als hij overleden is.

Ik vind het erg om dit te zeggen, maar dit is nu ook wat ik gedacht heb na het overlijden van mijn man. Erg dat een relatie (die zoals iedere relatie heel liefdevol begint) zo fnuikend kan worden zodat je helemaal niet meer de ruimte krijgt om jezelf te zijn.

Een tweetal maanden na de dood van de echtgenoot ben ik 40 jaar geworden. Ik was niet van plan om daar veel tam tam rond te maken, maar de kroost vond dat ik dat moest vieren.

Dan maar heel de grote familie uitgenodigd de dag voor mijn verjaardag, voor taart en een broodjesmaaltijd (huisje vol, +/- 30 man/vrouw)

Dat resulteerde uiteraard in een grote verjaardagstaart, mooi versierd door de bakker, compleet met grote houten prikkers in de vorm van fladderende vlinders. 

Die vlinders ben ik de dag nadien, op mijn verjaardag, naar het kerkhof gaan brengen en ik heb ze daar in de bloempotten gestoken daarbij denkend: “jij gaat me niet meer beletten om iets aan mijn leven te hebben”

En net zoals mijn man zich nooit heeft geschaamd voor zijn schuinsmarcheerderij en zoveel andere dingen die hij mij en de kroost heeft aangedaan, heb ik me toen ook niet geschaamd voor deze gedachte.

Er zijn nu best nog veel dagen dat ik even vergeet dat het mag, dat leven. Een verleden verwerken van meer dan 20 jaar, dat kan nu eenmaal niet in één, twee, drie. Maar ik kan er nu toch elke dag voor zorgen dat de meiden een min of meer normaal leven kunnen leiden (voor zover dat kan als je vaderloos groot moet worden)

Hen gelukkig maken is momenteel het grootste deel van mijn geluk, en zelf weet ik kleine momenten te pakken waar het kan.

Vanmiddag gaan we met z’n drieën een Bongobon-maaltijd nuttigen in Gent. Eén van de geschenkjes van mijn 40ste verjaardag. Na meer dan een jaar mag dat daar al eens van komen!

Ooit geblogd

Ooit geblogd (4)

Een schrijfsel van 08/04/2011

Cijfers van groot naar klein

€500000 : bonus topman KBC, waarschijnlijk heeft de mens daar hard voor gewerkt (ik mag het in elk geval hopen!) en blijkbaar heeft de staatssteun goed gerendeerd dat er zo een winst gegenereerd kon worden. Een winst die ze liever zelf hielden en niet uitgekeerd hebben aan de kleine spaarder

€300000 : de dotatie van prins ‘Profiteur’ Laurent. Die mens heeft daar niet voor gewerkt, en komt met dat ‘schamel’ bedrag blijkbaar nog niet toe. Als hij op reis gaat, doet hij dat op de schuim en als hij in ’t rood dreigt te gaan, houd hij zich niet in om foute vriendjes in het woelige buitenland aan te spreken om de kas te spijzen (of was dat zijn eigen geld terugvragen voor diezelfde vriendjes in hun land helemaal afgedaan hebben en met de noorderzon verdwijnen?)

€10..: mijn smartengeld voor een woelig verleden bestaande uit 4 cijfers voor de komma. Ik klaag daar aan geen kanten over. Voor sommigen ben ik allicht ook een profiteur, want niet werkend (prinses Laurentina of zo) Maar ik vraag me eveneens af of die sommigen in mijn plaats niet net hetzelfde zouden doen als ze de keuze moeten maken om voor €50 méér een hele maand te gaan werken (mijn vervoer was er nog niet mee betaald). Ik heb een jaar geleden de kaart van de kroost getrokken om hen van dichtbij groot te zien worden en om zelf een rustig en geregeld leven te leiden. Ten andere heb ik ondertussen wel 21 jaar meebetaald aan de RSZ, er zijn er die het slechter doen in een hele loopbaan. En ja, de staat zorgt goed voor zijn weduwen, en neen, de weduwen-status is nog altijd niet iets waar je voor kiest!

€…: een bedrag uit 3 cijfers dat mijn maandelijks ‘kindjesgeld’ (en wezengeld) uitmaakt. Ik vrees dat als je alles samentelt op een gans jaar dat het niet voldoende is om ze groot te brengen, maar alweer, je hoort me niet klagen. Je ‘koopt’ immers geen kinderen om er een inkomen aan over te houden.

€73 : het bedrag dat vandaag weer is opgegaan aan diesel. Waar is de tijd dat we in Nederland onze wagen vol goten voor 18Bef/liter?

En onder het motto ‘alle kleintjes helpen’ : 

€0,30 : het bedrag dat ik per kilometer krijg voor mijn vrijwilligerswerk

€0,15 : het bedrag dat mijn buren me betalen voor een kakelvers eitje (in tijden van overproductie)

Ik vraag me eerlijk gezegd af of de mens met zijn decadente €500000 waar ik mee gestart ben, zoveel gelukkiger door het leven gaat dan ik.

Maar nog eerlijker gezegd : ik wil het niet weten! Ik ben gelukkig met wat ik heb!

***

Ik heb dit stuk vandaag herhaald om nog maar eens aan te tonen dat de voorbije politieke week eigenlijk geen nieuws is. Niet alleen CEO’s graaien nog altijd, (sommige/vele?) politiekers ook

Er was twijfel of ik dat wel zou doen, dit opnieuw publiceren. Hoe ouder ik word, hoe meer ik mezelf een profiteur voel namelijk. Alleen zit het systeem zo in elkaar dat mocht ik opnieuw in het werkende circuit starten, ik een hoop belastingen ga betalen, de beurzen van mijn kinderen zie verdwijnen, dure bus- en treinabonnementen ga betalen, …

Het zou niet mogen (en ondertussen voor de ‘nieuwe’ weduwen/weduwnaars is het systeem al aangepast) maar het is nu eenmaal zo.

Please don’t shoot me!

Ooit geblogd

Ooit geblogd (3)

Vandaag een herhaling van een bericht van 11/02/2011

Er was eens

… een man die iets goed te maken had tegenover zijn halve trouwboek.

Beroepshalve werkte hij op een publiciteitskantoor, maar daar had hij nog geen grote potten gebroken.

Tot die koude februari-ochtend, ergens in de jaren stillekes. Weer zo een ochtend waarop hij met ochtendhumeur en een kater, veel te laat uit zijn bed donderde en dat laat zijn dan maar uitwerkte op zijn wederhelft.

Want zijn vers onderbroekske, kousen en kleren lagen niet klaar in de badkamer, de handdoeken waren op (en ’t was zo ver lopen naar de droogkast) …

Toen hij dan uiteindelijk vertrekkensklaar was kreeg het vrouwtje aan de voordeur – tussen de laatste snak en beet – nog een kus (met die vreselijke ongeschoren baard van hem) en kreeg hij zelfs nog over de lippen dat hij haar graag zag (sommige mannen spreken zo een frase met het zelfde gemak uit als het zeggen van “zeg jong, er is geen WC-papier meer!”)

Toen bleek dat het weeral gevroren had en dat zijn persoonlijk huisslaafje zijn wagen niet had doen warm draaien waardoor het zicht door de autoruiten nihil was, daalde zijn temperatuur ook helemaal onder nul.

Vermits er nergens op de oprit een kadertje hing met ‘God ziet mij, hier vloekt men niet’, mochten de buren meegenieten van de mooie woorden die hij de hemel in zond.

De lange rit naar de job, met onderweg nog wat file, gaf hem de tijd om eens goed na te denken. 

Was hij niet een beetje lomp geweest tegen zijn ‘liefste’ vrouwtje? Hij zocht naar een manier om het goed te maken.

Toegekomen op het werk wachtte hem een opdracht voor een grote floristenvereniging die een publiciteitscampagne had besteld om de verkoop in de donkere winterdagen flink aan te wakkeren.

En toen ging zijn lamp branden! Hij zou die floristen eens gelukkig maken en zijn madam eveneens.  De veertiende februari zou de dag van de geliefden worden. Geen man die het nog mocht riskeren om op die dag zonder grote bos bloemen thuis te komen.

En zo geschiedde. Alle bloemisten content en een flinke promotie voor het reclamemannetje.

En zijn vrouwke, die dacht er het hare van.

De bloemen waren meegenomen, dat wel, maar ze had toch liever gehad dat hij haar het hele jaar zou respecteren en echt graag zou zien.

Het (ik weet het, flauwe) verhaal is uiteraard volledig fictief, de beschreven echtgenoot was dat ooit niet…

Ooit geblogd

Ooit geblogd (2)

In een ver verleden ben ik ooit beginnen bloggen op bloggen.be (nu een afgeschermd blog)

Ik had toen zo’n behoefte aan schrijven dat ik zo ongeveer elke dag iets publiceerde. De kwaliteit was er ook naar. Nu wil ik dat niet zomaar verticaal klasseren of in de vuilbak gooien, dus af en toe zal ik hier nog eens het verleden oprakelen.

Vandaag een herhaling van het bericht van 01/01/2011

***

365 kakelverse dagen 

Op de eerste dag van ’t jaar, sta ik met mijn wensen klaar.  ’t Mooiste versje klein maar fijn, dat zal vandaag voor U zijn. (uittreksel uit een kleuter nieuwjaarsbrief van één van de meiden)

We krijgen dus een ‘nieuw’ jaar cadeau.  ‘k Heb trouwens de indruk dat elke dag die ik nu krijg een cadeau is (de ene al met een mooier strikske rond dan de andere )
Het voorbije jaar was er één van ‘grote’ kuis, een heel stuk letterlijk, maar evenzeer figuurlijk.  Het verdriet is grotendeels opgedweild, de woede onder de mat geveegd, mijn zelfvertrouwen en eigenwaarde – onder het motto ‘the sky is the limit’ – van de kelder naar de zolder gebracht.  Het ‘valiesje’ verleden is al een stuk minder zwaar geworden.
De kracht voor dit alles heb ik uit mezelf gehaald, uit de mensen die mijn pad hebben gekruist dit jaar (vooral die ene speciale !), en natuurlijk uit mijn kroost (wat zou ik zijn zonder hen)
En nu, het nieuwe jaar.  Wat er komt hebben we het raden naar.  Ik denk dat proberen van elke dag een ‘goeie’ dag maken al een stap in de juiste richting is. 

***

Niet alleen voor mijn dierbaren, maar uiteraard ook voor u die zo vriendelijk bent om hier te komen lezen : een gezond en gelukkig 2017

Dat we allemaal nog veel mogen schrijven en evenveel mogen lezen!

Ooit geblogd

Ooit geblogd (1)

In een ver verleden ben ik ooit beginnen bloggen op bloggen.be (nu een afgeschermd blog)

Ik had toen zo’n behoefte aan schrijven dat ik zo ongeveer elke dag iets publiceerde. De kwaliteit was er ook naar. Nu wil ik dat niet zomaar verticaal klasseren of in de vuilbak gooien, dus af en toe zal ik hier nog eens het verleden oprakelen.

Het eerste bericht dat ik herhaal, zal zowat het belangrijkste zijn. Niet omdat het zo grappig, goed geschreven, fenomenaal, een Nobelprijs waard is, maar omdat er iemand in mijn leven is die dat heel goed heeft gelezen.

Achteraf gezien stelde ik mezelf een beetje (veel) in de uitverkoop maar ik kan daar geen spijt van hebben! 🙂

Als het ooit nog eens koekenbak is

Dus als ik ooit nog eens het gepaste dekseltje op mijn potteke vind, dan wil ik:

Vanzelfsprekend mijn dekseltje gelukkig maken

mezelf kunnen blijven, maar mag hij de scherpe hoeken van mijn kleine kantjes afvijlen.

Dat hij beseft dat hij soms (dikwijls zolang ze thuis wonen) een tweede plaats zal moeten innemen na de kroost.

Op één tegel dansen, heel dicht tegen hem aan (daarvoor moet hij zelfs niet kunnen dansen, en dat kan ook thuis in de living)

De sterren van de hemel vrijen, niet uit gewoonte, of omdat het moet, maar van pure goesting.

’s Morgens wakker worden en nog even liggen soezen in zijn armen.

Niet alles samen doen, maar mekaar in vertrouwen nog een leven gunnen.

Uiteraard dat hij me trouw is, en als dat niet meer kan, dat hij dat dan liever lomp in mijn gezicht zegt i.p.v. mij te bedriegen.

Dat geen enkel onderwerp taboe is, dat we dus over alles kunnen praten (zonder het altijd met mekaar eens te moeten zijn)

Er zijn voor hem in moeilijke tijden, en hij voor mij ook in dat geval.

Samen met hem een stukje van de wereld zien (en dat hoeven geen super verre horizonten te zijn)

Wandelen, fietsen, genieten in de natuur.

Gewoon ’s avonds in de zetel tegen hem aanleunen en een goed programma op TV zien.

Lekker koken voor hem, omgekeerd zeg ik ook niet neen, maar dat is geen absolute vereiste.

Een trouwring dragen van hem, niet dat ik nog ooit wil trouwen, maar omdat de hele wereld mag zien dat ik van hem ben.

Samen héél oud en gerimpeld worden, genieten van de kleine dingen des levens, en dan goed voor mekaar zorgen.

 

Ik moet een grote merci zeggen tegen mijn lief, want er is enkel nog werk aan dat laatste puntje!