Slow down, you move too fast !

Dat er zondag een niet zo heel fijn portret genomen was, kon u al lezen in de commentaren van mijn Pannenkoek-challenge. Het mag duidelijk zijn dat ik nogal moeite heb met het respecteren van de zone 30.

Ik schrok dus helemaal niet van de Pro Justitia die gisteren in mijn bus viel. Ik griste die post nog gauw mee in mijn wagen op weg naar Bruno. Hij bekeek dat eens gniffelend van dichterbij en wist me te vertellen dat er nog een tweede brief zal komen met een overschrijving van €50,00(waarom de zaken gemakkelijk maken en dat in één envelop doen, als het ook moeilijk kan ? #apenlandje)

Ik durf bijna niet zeggen dat ik op dat moment met die brief op de passagierszetel van mijn wagen maar liefst 20km te snel (zone 70) reed toen mijn snelheidsverklikker mij tot de orde riep. #schaamrood

Het schrikken kwam daarnet pas, toen ik van plan was om het formulier in te vullen dat teruggestuurd moet worden.

Datum van de boete : 23/02/2016 om 18u32 Bargiekaai, Gent

Euh … dat is helemaal geen boete van zondag, ik ben verdorie tweemaal geflitst (al heb ik die eerste boete dus nog niet ontvangen) Mijn uitje met Mrs Brubeck heeft dus ook nog gevolgen. Voor het geval ik dus echt voor dat tijdstip mijn wareabouts zou moeten doorgeven : eitje !

Ik kan nu alleen maar hopen dat het bruusk remmen zondag, toen ik de mastodont van een flitspaal zag staan, genoeg was om een gecorrigeerde snelheid te hebben van minder dan 30km/h.

En aan de andere kant, het zou niet mogen. Misschien moet ik me voor eens en voor altijd maar aan de regels houden en moet dit mijn lesje zijn !

Not at all feelin’ groovy

youtu.be/VqU9PqIhuIY

PS : dat de renners in Gent zich maar inhouden bij het sprinten naar de meet, zone 30 is voor iedereen !

 

 

I’m nothing special

… in fact, I’m a bit of a bore

But everyone listened when I (we, kleine dochter en ik) started to sing

Je weet wel, onder zachte dwang

Op dit podium trouwens :

20151217_140305-1

En zonder pluimen in mijn gat, noch op mijn hoed, maar wel elders :

20151217_155453-1

I’m so gratefull and proud, dat ik het gedurfd heb, tiens !

Dus …

THANK YOU FOR THE MUSIC !

(De Eddy Wally’s, Louis Neefsen, Marva’s en … waren ons al voorafgegaan)

Ode aan het lief

Voilà zie schat, de titel alleen al beantwoordt je vraag of ik al dan niet over ons uitje ging schrijven 🙂

Dat het fijn was ! Wat zeg ik, het was héél fijn !

Ondanks het ‘kiendjes-alleen-laten-verhaal’ toch veel kunnen genieten, al was de heenrit alleen best wel lang. Vier uur. Dat is zo ver rijden tot mijn vaste radiozender niet meer te ontvangen was, en dan tweemaal dezelfde CD draaien, een Spaanse van Mecano. Ik raad dat Spaans trouwens niemand aan als je in Frankrijk op reis gaat, dat is nl niet bevorderlijk om in een Franse taalflow te geraken.  Het enige excuus dat ik kan bedenken om dat wél te doen is het feit dat ik niet alleen stevig verliefd ben op mijn lief, maar ook op de Spaanse taal.

We vonden mekaar dus in Châlons-en-Champagne en i.p.v. terug naar Reims te rijden zijn we – na fiets en bagage bij mijn Cliotje te voegen – recht naar Epernay gereden.  We bezochten Epernay (en Reims en champagneboeren, en …) al eens eerder, en ik moet ook toegeven, wij zijn champagnebarbaren, dus een middagmaal in een broodjeszaak verder reden we naar Laon, het stadje waar we ook gingen overnachten. De moderne benedenstad lieten we links liggen, en we beklommen ettelijke trappen om in de oude stad op de heuvel te geraken.  En als ik zeg oud, dan bedoel ik ook oud.  De immense kathedraal die getuigt van de grootsheid van de stad in het verleden, de huizen er rond, een oude abdijkerk, heel jammer dat ik niet enkele miljoenen op overschot heb, want alles kan daar een opknapbeurt gebruiken.  Nu vrees ik dat vele gebouwen staan te wachten tot de tijd helemaal zijn werk heeft gedaan en enkel de sloophamer nog voor verbetering kan zorgen.  Zo jammer dat op deze manier kostbaar erfgoed verloren dreigt te gaan !

We wandelden dus een heel stuk af, bekeken gevels, braken ons benen niet op de lompe kasseien (thank God for comfy shoes) gingen wat drinken en zochten dan uiteindelijk in de late namiddag ons hotel op om ons wat op te frissen en daar in de buurt wat te gaan eten in een grill-restaurant.

Na het eten namen we weer ons karretje om terug naar de oude stad te rijden, en dit keer reden we zelfs helemaal tot boven, onze sportiviteit kent nl grenzen 🙂 – luiaards die we soms zijn (foei !) Voor mij stiekem ook om het lief daarna nog iets te kunnen bewijzen, we hadden nl een discussie gehad over de plaats waar we eerder bij het bezoek aan de Champagnestreek waren afgezet met de bus.  Hij beweerde dat we net tijd gekregen hadden om de abdijkerk te zien aan de buitenkant, ik wist zeker dat het de kathedraal was.  Dat belooft tegen dat we oud zijn, straks kunnen we ons ongelijk niet toegeven en veranderen we in een kopie van mijn schoonouders (grote gruwel !)

Enfin, ik reed dus aan een andere kant de stad weer uit, wat ons nog mooie beelden van de stadsmuren en een stadspoort opleverde, reden daarna nog wat verloren ( we hadden het adres van ons hotel niet bij en de slimme telefoon weigerde zijn internet te openen, de ambetanterik !) maar uiteindelijk vonden we ons bed terug. Wat we in dat bed al dan niet deden ga ik hier niet beschrijven, wat ik wel kan zeggen is dat er van slapen niet veel in huis is gekomen.  Ook al beweerde het lief dat hij zeer slecht geslapen had, ik heb toch maar driekwart van de nacht wakker gelegen van zijn gesnurk 😦

Maar kom, vanmorgen zag ik hem nog altijd even graag en na een uitgebreid ontbijt waar geen van beiden aan lijnen heeft gedacht (we hebben daar wel voor betaald é zeg LOL) wou mijn schat na de wagen weer vol te laden met onze bagage nog eens langs die stadsmuren rijden, want hij wou die nog wel eens op foto hebben met de net verschijnende zon.

Terugkeren naar huis deden we een heel stuk weg van de autosnelweg, wat ons nog mooie landschappen en pittoreske zichten op dorpjes opleverde.  In Lille deed ik, toen wel al op de snelweg, ondanks de GPS nog eens van fout rijden (ja, ja, een vrouw, ik weet het …) wat me direct in een stresskip deed veranderen.  Een erfenis uit het verleden want toen zat er immers steeds een man naast me op reis die me op zo een momenten de huid vol schold, er was er immers maar één perfect in de wereld en dat was hij.

Gelukkig heb ik van dat verleden ook veel geleerd, en dus koos ik een véél betere partner. Mijn huidig mannetje is nl de kalmte zelve en loodste me via een andere weg weer op de goeie baan.  Uiteindelijk gingen we tegen de middag nog een hapje eten in de omgeving van Ieper en kon ik gaan zien of mijn kindjes nog leefden en het huis nog recht stond.

En na heel dit verhaal dekt de titel van mijn stuk de inhoud van het verhaal niet, dus dat maak ik nu goed met dit :

Een lieflijk lied van de eerder vermelde Mecano.

We gaan weer vogelen

In eigen tuin doen we dat met zicht op een langwerpig netje waar een kilo pinda’s in kan en een koker vol met mezenbollen (die de mezen links laten liggen, begrijpe wie begrijpen kan)

In de tuin van mijn schoonzusje gaan ze dat binnenkort met zicht op dit doen :

IMG_0288

IMG_0290

De verpakking zit de duidelijkheid van de foto’s een beetje in de weg, ik weet het, maar dat hier een vogelfeestmaaltijd gepresenteerd is daar kan je toch niet naast kijken.

Waarom komt nu spontaan Ria Valk in mij op ? 🙂

 

No milk today

… my love has gone away

Ik heb er zopas een retourtje Amiens op zitten.

Mijn lief terugbrengen naar de plaats waar hij zijn proloog naar Compostela is geëindigd.

“‘k goan ik nie noar den oorlog wi” zei hij nog toen de waterlanders kwamen bij het afscheid.

Nee, gelukkig niet, al hoop ik stiekem wel dat hij een klein beetje gaat vechten tegen de eenzaamheid omdat hij me mist.

Straks blijft alleen de rock n roll over

… uit het rijtje van sex and drugs and rock n roll 😦

De sex vertrekt volgende week vrijdag op de fiets naar Compostela.

En mijn drugsverslaving in de vorm van chocolade met praliné-rum moet ik noodgedwongen ook opgeven.  De chocolade was namelijk 1 van de smaken bij de suikervrije tabletten bij Aldi en daar hebben ze zomaar besloten dat ze die uit assortiment nemen en vervangen door witte chocolade (ook goed, maar mijn enig alcoholshot dat ik tot mij neem is daardoor verdwenen uit mijn dieet).  Mocht die soort al slecht verkocht hebben, dan zal het toch niet in het filiaal geweest zijn waar ik doorgaans ga (ik was niet beschaamd om met 15 repen tegelijk naar de kassa te gaan)

Tot overmaat van ramp heb ik gisteren ook mijn koffiezetter naar de kast verwezen.  Met mijn lief die niet meer hier geraakt voor zijn vertrek staat dat ding toch maar stof te vergaren.  Mijn caféïne haal ik dan uit (veel minder) kopjes Senseo koffie.

Er zit nu niet anders meer op dan mijn haar te laten groeien, kwestie dat ik op tijd eens kan headbangen op een stevige rock-plaat.

Ik ben er zeker van, daar gaat volk naar komen kijken !