Nieuw speeltje (3)

Voor de mannen die bij ‘Nieuw speeltje (2) al nieuwsgierig waren wat nummer 3 zou worden:

Soepel gas geven, zoemend geluid, comfortabel zitten, mijn favoriete radiozender en het dak en wat bomen van de buren op de achtergrond.

Ik ben er NIET zuinig op zoals met een goed boek, af en toe een pagina lezen is te weinig. Gulzig verdwijnt er materiaal onder dat er een beetje anders uitkomt.

Eindelijk hakte ik de knoop door (en veel draden)

Want schoentjes zetten voor de Sint is zo passé. Vol verwachting mijn hart laten kloppen is ook niet dat.

Dus trok ik mijn stoute schoenen aan en verwende mijzelf (zonder speeltje maar met ‘cold hard cash’)

En wat naait ze goed…

fullsizeoutput_288f

mijn nieuwe naaimachine.

Het zou zomaar kunnen dat Nieuw speeltje 1 & 2 de komende tijd aandacht tekort zullen hebben.

Advertenties

Spice up your life

Hebben jullie ze al eens geteld, de potjes met kruiden in de keukenkast? Allicht niet. Veel kans dat er ook wat potjes dubbel in staan of over de houdbaarheidsdatum.

Toen ik een week of twee geleden een nieuw kookboek kocht (ook al mocht ik van mezelf geen kookboeken meer kopen – geen karakter ik) kwamen daar wat kruiden in voor die ik wel in huis wou halen. Toch leek het me verstandig om de bewuste kruidenkast eerst eens van dichterbij te gaan bekijken.

kruiden

Het allegaartje op tafel zag er niet uit. Het deed me dromen van uniforme potjes en het vast voornemen als ik ooit een andere keuken moet inrichten, dat daar een kruidenlade moet zijn i.p.v. een kruidenkast.

Maar had ik dat niet ergens staan, kruidenpotjes?

Maar ja gij, ergens in de berging stond een doos vol.

Of het er genoeg waren? Maar nee gij, mijn netjes genummerd en alfabetisch lijstje toonde immers aan dat er een kleine 40 soorten kruiden mijn leven meer pit konden geven.

Hoewel ik met netjes genummerd even vergeet dat er een ongelukkige 13A en 13B is en ergens onderweg zijn de muskaatnoot en oregano (koop ik in grote strooibus) niet in de lijst geraakt.

Waarom ik überhaupt zo’n genummerd lijstje wil denkt u nu zeker? Wel om het feit dat ik dus geen overzichtelijke kruidenlade heb die de namen van de kruiden toont en mijn kast er nu zo uitziet:

 

De doos uniforme kruidenpotjes aangevuld met bijeengespaarde oploskoffie potjes (ooit, in een vorig leven door de schoonouders), de bus muskaatnoot en het zout en een obligate pepermolen waar een weldenkend mens geen afstand van doet uiteraard.

En weet ik nu uit het hoofd welk kruid pakweg nummer 16 is? Wel, nu nog niet. Dat zal misschien wel komen mettertijd. Nu behelp ik me met de lijst die (pas op: moeder ontdekt washi tape) op de kastdeur hangt.

Is al dit gefröbel een verbetering? Visueel wel, qua het juiste potje snel vinden ook. Al bestaat de vrees dat ik nog vaak de strooibusjes ga missen. Het moet bij mij namelijk vooruit gaan in de keuken. Ik zie zo al gebeuren dat ik geen maatlepeltje ga gebruiken en er véél te veel kruiding in mijn gerechten zal zitten.

En nu vooral niet denken aan het feit dat er nog nieuwe kruiden gaan bijkomen die niet alfabetisch in het lijstje gaan staan.

Mijn geestelijke vermogens kunnen dat nog niet aan 🙂

 

 

 

 

 

Do not ‘madamke’ me!

Wat is dat toch met mensen en het gebruik van verkleinwoorden?

Ik heb daar een hekeltje 😦 aan, echt waar!

Enfin, ik verplaats me even in een ander persoontje en vertel een verhaaltje:

Vanmiddag ging ik na heel wat werkjes in mijn tuintje naar het containerparkje met uiteraard groenafval en ook heel wat flesjes en potjes voor het glasbolletje (stonden al van oudejaarsavond op mijn overdekt terras *bloos*)

Als ik naar het containerparkje ga, dan is het omdat mijn Cliotje helemaal volgepropt kan worden. Ik heb een achttal Pop-up tuinafvalzakjes die goed vol waren en ook een vijftal curverboxjes gingen mee met half verteerd veel te nat gras uit een tonnetje (van vorig jaar)

Eens aan het containertje gekomen lachte ik de hele rij mannetjes vierkant uit die met wagen en remorqueske waren gekomen, want die moesten wachten tot het gemeentemannetje hun karretje loste.

Zelf kon ik mijn vierwielertje manueel legen en naast mij stond nog een mannetje die ook de handjes uit de mouwkes stak.

Toen ik ongeveer alles over het containertje had gehesen, was er toch een bakje bij dat net iets te spontaan over de rand ging en dus ging het bakje met inhoud volledig het containertje in.

Ik had al van ‘kleine gesprekjes in ’t Engels’ (ebdem?) gedaan met het heertje naast mij en heel vriendelijk snelde het ventje mij ter hulp.

“Astenblieft zie madamke” zei hij en met dat laatste woordje was ik geen beetje gediend!

Ja, ik ben een kleintje, mijn oudjes hadden dat goed gezien toen ze me een verkleinwoordje als voornaam gaven. Maar dat ‘madamke’ kwam voor mij over als: gij zielig stukske mens, zo u niet uit de slag kunnen trekken en zie nekeer hoe ik, de vent, u moet helpen!

Heel zeker dat het zo niet bedoeld was, maar zo voelde ik het aan.

Na acht jaar mijn huishoudentje/tuintje alleen te runnen ben ik immers best wel thuis in de mannenwerkjes.

Misschien ben ik daardoor wel een wijveke met balletjes geworden 🙂

 

 

 

In ’t nieuw

het vervolg op dit

Na het oud :

Het slagveld voor de werken aanvingen vergat ik te fotograferen (rommelkont die dochterlief is) de bed-foto nam ze zelf een tweetal jaar geleden toen ze haar kamer net had opgeruimd en de volgende nam ik nog net voor alle felle kleuren verdwenen.

En nu ziet het er zo uit : (in het echt zelfs beter dan op foto, stoef, stoef)

Op het bed is nog een hoopje rommel achter gebleven, maar dat komt voor bedtijd ook wel in orde. Wat nog niet in orde is : de hemel die bij het bed hoort, die ligt (samen met een spiegel van de ladekast) nog op de zolder op een laag verf te wachten, de nieuwe verlichting moet ook nog opgehangen worden en aan het raam hangen nog geen gordijnen (maar daar heeft u toch geen beeld van) Nu moet ik vooral zorgen dat al die zaken niet op de lange baan gaan geschoven worden …

De gekozen kleuren in de kamer waren voor mij een complete verrassing, ik heb haar zelfs nog wat geplaagd met haar roze. Maar zo zie je maar dat een zestienjarige die meestal stoer in het zwart gekleed loopt, haar girly kantje toch niet kan loochenen.

Toch even vermelden : de planchettekesverf : Asperge, huismerk Hubo, een zeer goed dekkende matte verf, qua kwaliteit niets op aan te merken en bovendien heel reukarm. Als ik nog eens moet verven, hoef ik me geen zorgen te maken als ik weer eens op mijn centen wil letten. Dit is echt goeie verf !

Hoe doen mensen dat toch die uit werken gaan ?

Het is duidelijk zeker, dat het er niet van komt de laatste tijd om hier iets te posten ? Stof genoeg (letterlijk en figuurlijk) maar geen tijd om er iets mee te doen.

Een hele paasvakantie lang ben ik dus al bezig met de kamer van kleine dochter. Waar ik de vorige keer nog kon klagen over totaal geen werk in het ziekenvervoer, was de vorige week meer dan overboekt. Zoals minimum 2x of soms 3x van huis zijn op één dag, wat allesbehalve bevorderlijk is om een doe het zelf-project snel te doen opschieten.

Er werd niet gewacht op een bericht van de zandstraler voor de meubeltjes (ondertussen heb ik trouwens nog steeds niets gehoord) en we namen zelf de verfborstel ter hand. Twee grondlagen en twee ‘schone’ lagen verder was dat werkje gisterenavond EINDELIJK ! klaar.

En dan de planchettekes verven. Een mens zonder deze in huis weet niet wat hij mist 😦

Om kleine dochter de omvang van zo een job goed te laten snappen liet ik haar de gleuven tussen de rijen met de grondverf grotendeels zelf verven. En uiteindelijk kwam het er op neer dat zij ongeveer 80% van al het verfwerk deed. Ik deed de fijne werkjes zoals plafond-, raam- en deuromlijstingen en de plinten en dus ook het meubilair.

De fel oranje muren werden ook met twee grondlagen wat weggeschilderd, uit schrik dat het kleur anders door het behang zou te zien zijn.

Het kleine spook had ook het liefst een professionele behanger in huis gehaald (het zou maar eens niet perfect moeten zijn anders) maar mijn portemonnee zag dit zo niet zitten. En wie heeft er een professional nodig als je een lief hebt die dit met de glimlach komt doen ? Goed komt doen bovendien. Het enige nadeel was dat hij vrijdagnamiddag al kwam, terwijl het voorzien was voor komende maandag.

De serenade van de dochter was ernaar vrijdag aan tafel, want zij had nog een volledige laag te schilderen en ik kon niet helpen wegens werk buitenshuis.

Enfin, die twee kwamen alweer goed overeen toen ik thuiskwam. De accent-muur was al behangen en zag er heel goed uit ! Mijn schat (grote werk) en ik (inpapper, tafelkuiser, koffieschenker) deden samen nog wat verder en tegen ’s avonds was al een groot stuk af.

Na een onderbroken nacht (het kleine ding had nog energie om uit te gaan) gingen we gisterenmorgen verder met de behangklus en halverwege de voormiddag was die dan ook helemaal geklaard. Dochterlief die slaapdronken uit de logeerkamer kwam piepen kon nog net genieten van een veeg behanglijm tegen haar blote billen, wat direct voor (luide) klank bij het beeld zorgde 🙂

Gelukkig is het resultaat mooi, al kon dat niet gezegd worden van de vloer die, ondanks zo goed mogelijk bedekt te zijn geweest, nog vol met verfspatten hing. Een deel daarvan verwijderde ik al tijdens de behangwerken, maar er wacht me nog een stuk.

Die klus zal een stuk gemakkelijker worden als de kamer wat leger is (nu liggen daar nog de diverse meubelstukken geverfd op schragen.

Dus ik ga maar weer eens aan de slag zeker ? Maar toch enkel maar deze voormiddag. Naar het schijnt is het nl paasvakantie. Ik trakteer mezelf en de kleine dus nog op een uitje (grote dochter heeft geen tijd zoals altijd). We gaan naar de Gevleugelde stad in Ieper een jaarlijks weerkerend event dat meer dan de moeite is om eens te gaan zien.

Wel niet allen daarheen, ik wil nog parking vinden 🙂

Utility room

Een schoon woord voor wat hier ‘toe onzend’ het chauffagekot heet. Meer uitgebreid staat daar niet alleen de chauffageketel, maar is daar ook nog de regenwaterpomp, de zekeringkast, de kast van de zonnepanelen, de wasmachine, de droger en een allegaartje aan bergmeubilair als daar zijn een open rek (meubilair uit ons eerste huisje °1990), ladenkast (de vroegere luiertafel van de kroost °1995) en een door de echtgenoot in mekaar gezette badkamer kast waar de handvaten van de onderste kasten tegen de grond gemonteerd zijn i.p.v. op een halve meter hoogte (ik lachte hem daarvoor enorm uit wat me niet in dank afgenomen werd)

De naam ‘kot’ dekte de laatste tijd helemaal de lading, en met schaamrood op de wangen mocht daar ook nog ‘rommel’ voor gezet worden.

In ideale Pinterest-waardige omstandigheden zou die plek er zo kunnen uitzien

original_laundry-rolling-shelves-organization_s4x3.jpg.rend.hgtvcom.1280.960Helaas was dit de werkelijkheid van de dag (gisteren toch)

Schat, doe je ogen toe, ik beloof plechtig dat ik later als we ooit samenwonen nooit zo ga rommelen 🙂

Hoog tijd dus voor wat actie ! En dit is het resultaat :

Weer plaats voor het wasrekje, plaats om was op te vouwen, een eenzame-kousen-bakje (donkerblauw mandje), een wasmand met dingen voor de kringwinkel/rommelmarkt, twee meubelstukken van plaats gewisseld, een opgeruimd rek met zelfs een bakje poetsvodden waar Marie Kondo ook mee zou kunnen leven.

Aan de kwantiteit poetsmateriaal te zien zou ik eigenlijk elke dag mijn huis een beurt kunnen geven, mocht ik al besmet zijn met de kuisziekte.

Maar vermits er zoveel leukere dingen zijn in het leven mag dit virus gewoon aan mij voorbij gaan 🙂

Hoewel, volgende week is het de beurt aan de naai/strijkkamer.

Zouden dat serieus al lentekriebels zijn die zich laten voelen ?

 

Genaaid

Na een tijdje lid geweest te zijn van een zelfhulpgroep voor mensen met twee linkerhanden, vond ik mezelf sterk genoeg om tot de aanschaf van een rechterhand over te gaan.

Dat laatste had ik nl nodig, wilde ik de naailessen, die in september begonnen, tot een goed einde brengen.

Ik had in de verste verte niet verwacht dat ik dat zó leuk zou vinden. Waarom heb ik dat niet een paar jaar eerder gedaan ?

We zijn ondertussen zo ver dat een eerste stuk volledig klaar is. Uiteraard moesten we leren recht stikken, en dat deden we door twee lagen stof met daartussen wattine helemaal door te stikken. Uiteindelijk knipten we dat in de juiste vorm, stikten daar (soms met de moed der wanhoop) een biais-lint rond en kwamen na nog wat afwerking tot dit resultaat :

tasje

Zij die ervaren naaisters zijn lachen mij nu vierkant uit, want daar is nogal wat geknoeid (ongelijke steken, scheef gestikt, …) maar kijk dat is mijn eerste werkje, op een gegeven moment was ik het beu om steken los te tornen. Ik moet later toch kunnen zeggen dat ik vorderingen maak niet ?

Woensdag na de naailes ben ik nog binnen gewipt in de kringwinkel. Stof is nl duur, en ik had nog zin om te naaien. Het volgende project in de les is een schort. Ik kocht me daarvoor al nieuwe stof, maar verder dan knippen kwamen we nog niet. Maar ik wou dat toch al eens proberen, zo een schort naaien.

In de kringwinkel kocht ik een oud gordijn voor €2,00. Met dat geld mocht ik al eens knoeien vond ik zo … Maar uiteindelijk kwam ik toch tot een aanvaardbaar resultaat.

De stappen :

  • Te lui zijn om het patroon van de les te gebruiken (hangt nog op mijn stof gespeld, anders moet ik dat allemaal losmaken en weer vastspelden) en gewoon een oude schort nemen, op de stof leggen, naad bijtellen en knippen

IMG_7990

  • het grote geheel helemaal zig-zaggen (schoon woord toch, zig-zaggen ?)
  • alles mooi omzomen. Eén zijnaad en de onderste boord hoef ik niet te doen, ik gebruik nl een stuk gordijn en dat is al netjes.
  • binders knippen, ééntje naaien en zien dat het te smal is (= hard vloeken als ik het moet omkeren dus)
  • probleemoplossend denken en die dan maar gebruiken als neklint.
  • nieuwe binders knippen. Oef ! Net genoeg stof
  • deze mooi toenaaien
  • alles aan mekaar zetten
  • er een label aanhangen (gewonnen bij Liese) dat daar per ongeluk op zijn kop in strijken. Dat rechterhand is nog niet volledig gerodeerd me dunkt 😦

en ta daaaaa :

IMG_7997

Aan jullie om te oordelen of je die stof liever aan een raam ziet hangen of rond mijn lichaam.

Zo fijn, dat creatieve ! Ik vrees dat ik opnieuw lid ga moeten worden van een zelfhulpgroep, want ik heb er een nieuwe verslaving bij, al leef ik nu nog in ontkenning 🙂