Vijgen (oef dat mag nog!) na Pasen

Zondag gingen wij en famille (dochters+wederhelft oudste) naar het ‘Vegan Summer fest’ in Gent. Sofie deelde mij daar al bij haar blessings, wat een eer!

Raar, maar toen de oudste me ’s avonds vroeg wat ik er van vond (ze zal wel al ergens gemerkt gehad hebben dat ik gefrustreerd was) ben ik kwaad geworden.

Misschien ligt het aan mij en begrijp ik het allemaal niet goed, maar volgende zaken vond ik van het goede teveel:

  • Als veganisme als ecologisch moet bestempeld worden, waarom aten wij daar dan allemaal uit plastieken/papieren/piepschuimachtige borden, met houten/plastieken bestek en dronken we uit plastieken bekers?
  • Opdruk van T-shirts met koe en kalf en dat het kalf alleen melk drinkt: kan allemaal wel zijn, en die dieren worden dan gehouden om moeder-kind te zijn en gaan dan dood van ouderdom? Hoe naïef moet je daarvoor zijn zeg!
  • Dat je liefst ook geen lederen schoenen/tassen moet kopen is ook nog zoiets. De kunststof nijverheid is natuurlijk wel héél milieuvriendelijk om nog maar te zwijgen van hoe lang al die zaken dan meegaan en of ze recycleerbaar zijn eens op de afvalberg.
  • Ik kocht daar een zeer ethisch verantwoord boterhamsmeersel om dan bij thuiskomst te zien dat het maar een dag meer goed bleef (ik weiger dat eigen schuld te bestempelen, een beetje eerlijk bedrijf doet dat niet of zegt het erbij en verkoopt die zaken met korting)

Het is dat ik zondag in volle colère niet direct ben beginnen schrijven of er zouden nog wel zaken uit mijn klavier gerold zijn.

Hier thuis is veganisme wel een item. Uiteraard. De oudste wil niet anders meer. Dat heeft er toe geleid dat wij allemaal nog amper vlees eten. De jongste en ik eten wel nog vis en schaaldieren, eieren en melkproducten. Zelf ga ik buiten de deur nooit moeilijk doen.

Met zijn allen gaan eten brengt bijgevolg altijd strubbelingen teweeg, familiefeesten zijn niet meer gewoon de deur uitgaan, ze vergen wat voorbereiding vaak (al wil ik dat laatste niet dramatiseren, er is veel begrip en zelfs een lieve broer die bij de laatste samenkomst ook voor twee lekkere vegan desserts zorgde)

En toch moet ik zeggen dat vegetarisch/vegan koken mij veel lekkers op mijn bord gebracht heeft. Echt! Ik zeg dat hier niet om iemand te plezieren, het is gewoon zo. Zondag heb ik ook mijn buikje rond gegeten zonder het gevoel te hebben van iets te missen in een gerecht.

Iedereen die een beetje lacherig doet over de nieuwe geitenwollensokken moet eerst eens wat gerechten proberen vooraleer te oordelen.

Het is zoals met vele dingen in de maatschappij. Een open geest hebben, mekaar respecteren en het goeie van vele werelden omarmen.

En als u mij nu wilt excuseren. Ik hoor buiten een ‘kot, kot, koduuuuuut’-productiedeuntje. Ik ben er zeker van dat ik dat eitje met smaak ga opeten!

 

Advertenties

Moar de lochting moakt toch vele goe

…petatten en tomatten op een roe

Is ze daar weer met hare lochting (moestuin)?

Na dit en dit en dit

Ja, u kunt immers van zender veranderen mocht u dat willen 😉

Ik ben er zelfs zodanig weer dat ik flink aan het werk ben om mijn moestuin een roe (in mijn dromen dan toch) groot te maken (vorige jaren bijna alleen serrekweek)

In de winter had ik wilde plannen om mijn kippenpark tot moestuin om te bouwen. Luiheid lag daaraan de basis, daar moest immers al geen gras meer afgeplagd te worden. Diezelfde luiheid en een gezonde portie gierigheid maakte dat dit plan niet ten uitvoering kwam. Anders had ik immers extern personeel nodig om dat kippenpark deftig te onheinen, er loopt daar immers ook een langoor rond die fan is van Queen.

En toen werd het lente (dat denk ik nu toch al enkele maanden) en moest het gras voor het eerst afgereden worden. Enfin gras, op sommige plaatsen kon ik dat gras bijna met de borstel opvegen wegens verdord mos.

Het plan rijpte om op die plek dan maar te moestuinieren. Ik zag mijn vader wel zuchten hierboven op zijn wolk van “kind, dat is toch geen goeie plek om te lochtingen” maar hij zal immers wel weten dat als ik iets in mijn kop heb, dat het dan niet elders zit.

Ik probeer dus maar wat. Gras groeit er niet, andere dingen misschien wel.

Ondertussen staan er al aardappelen (klassiek in rijtjes en in een toren van autobanden), selder, spruitjes, witte kool, savooikool, courgette, pompoenen, Romeinse sla, pastinaak en quinoa. Een rabarberstruik en aalbessenstruik kreeg ook een plaatsje. Ik werkte tussenin ook wat oud bloemenzaad op (we zien wel wat opkomt) van Oost-Indische kers en Citrusafrikaantjes. De Madeliefjes stonden al in het gras en mochten ook blijven.

In de serre staat ook nog wat prematuur zaaigoed (warmoes en nog meer courgettes) dat later ook nog buiten een plaatsje zal krijgen. Ik blijf nog wel even bezig dus.

Uit die serre smulden we hier ten huize al van verse sla en de eerste bloemkolen zijn ook al verteerd. De boontjes bloeien al, dus die gaan ook niet lang meer op zich laten wachten, hetzelfde met een mini-komkommer. Wortelen komen na een tweede zaai poging ook op en de broccoli groeien als kool maar vormen er helaas geen -(

fullsizeoutput_1ff2

(ik hoef niet beoordeeld te worden op orde en netheid toch hé?)

Een zestal tomatenplanten zijn ook al een tijdje aan de volle grond toevertrouwd en nu laat het weer het toe om met de reserves ook nog aan de slag te gaan.

Voor u zich afvraagt waarom ik mijn tomaten in potten plant dit nog:

Ik ‘plantekik’ niet in potten. Die potten hebben geen bodem. Dat maakt dat ik mijn planten in verse potgrond kan zetten (serregrond is verarmd en ik ben niet van plan om die helemaal te vernieuwen) en dat ik zeer zuinig kan zijn met water. Ik giet dus gewoon in de pot en de plant profiteert daar optimaal van.

Nu maar hopen dat mijn tuinmicrobe blijft bijten en dat er echt één en ander kan geoogst worden.

Het is dat wij sedert dagen zonder vlees voor 99% vegetarisch zijn blijven eten, een omschakeling die eigenlijk bijzonder organisch gegaan is.

Dus: Groensels for the win!!

 

 

 

 

De ‘vrawwnbond’**

**Vrouwenvereniging

Er was een tijd dat ons moeder bij de ‘vrawwnbond’ was, vroeger  KAV. Dat hield in dat er elke maand? een dame langs kwam met het ‘boekske’ en dat moeder naar het kerst/paasfeestje ging met haar zussen en dat er in de zomer elke week een avond gefietst werd in groep.

In mijn puberbrein was die vrouwenvereniging iets voor vrouwen die niets beter te doen hadden, leek me dat saai, oubollig, …

Mijn volwassen verstand weet nu dat onze moeder eigenlijk amper iets voor zichzelf deed. Ze was ofwel thuis, ofwel gingen we naar familie, en dus die occasionele keer ging ze alleen de deur uit.

Ik kan er bijna niet bij hoe ze dat moet volgehouden hebben. Een huishouden met 6 kinderen, een inwonende gehandicapte tante, geen hobby’s (of het zou het lezen van een bouquetreeks-romannetje moeten geweest zijn, welk ze professioneel wegmoffelde omdat ze daar een beetje beschaamd voor was)

Enfin, ik verdwaalde heel even.

Wat ik eigenlijk wou zeggen is dit :

Sinds kort ben ik lid van Femma. Ik kan me wel vinden in hun visie en de voorzitster is een toffe madam. Wat wil een mens nog meer.

Een folder bij een groenteboer in de streek hielp me over de streep. Ik zag een naaicursus staan en dat was al voldoende (ik ben duidelijk niet veeleisend). De lidkaart was snel online aangekocht en inschrijven voor de cursus kon ik daar ook al doen.

Een beetje teleurgesteld kreeg ik direct respons van de groepsverantwoordelijke dat de cursus al volzet was. Maar niet getreurd, een andere buurgemeente (in eigen dorp is er helaas niets) hield maandelijks een naaicafé. En ook de info avond ‘Start to organise’ werd daar gegeven (over organiseren en minimaliseren – een mens kan daar nooit genoeg over weten)

Dus ik, de vrouw die niet zoals mijn moeder genoeg heeft aan moederen en huishouden, trok er deze week tweemaal op uit. Op beide avonden leerde ik bij, ik kwam in een fijne groep terecht (variatie aan leeftijd), ik mag daar mijn thuisdialect ‘klapn’, de ervaren naaibegeleidsters doen het fantastisch. Kortom happy as Larry!

Ik, naar de ‘vrawwnbond’, wie had dat ooit gedacht?

Zotte kosten doen

… en ze met de glimlach betalen!

Duiding nodig?

Awel (schoon Vlaamsch woord) het zit zo :

Die van mij kocht zich een tijd geleden een fiets. Geen nieuws zegt u, uiteraard, wat kan u dat schelen nietwaar.

Alleen willen wij deze zomer voor het eerst met de fiets op vakantie. Na de trein, de fiets. Het moet niet gekker worden. Straks steek ik het nog in mijn hoofd dat ik naar Compostela wandel 🙂

En nu heeft zijn fiets een motor en denkt hij al eeuwig dat ik eigenlijk niet kan fietsen. Cero, cero sportief ikke.

Dus wou ik ook een nieuwe fiets, al is de vorige maar 5 jaar oud en amper gebruikt (kopen? iemand?) Ik herinner mij het verkoopspraatje van de handelaar toen die me dan al een elektrische fiets wou aansmeren. Helemaal verbolgen was ik toen. Alsof ik al zo oud was dat ik dat nodig had 😦

Top is dat ik trouwens een zonder-boterbriefje-schoonbroer heb die fietsenhandelaar is (Marnix Kint, Rekkem. ik wil wel reclame maken maar plaats geen link. Ze moeten het verkeer van hier naar hun site niet zien), nog meer top is dat dat lief van mij zowat alle voor-en nadelen van merken, motoren, … voor mij heeft uitgeplozen. Ik kon dat fiets kopen dus zo ongeveer met mijn ogen toe doen.

Ware het niet dat wij voor een specialleke gingen. Zo van : bouw eens zelf je fiets. Kader, wielen, zadel, stuur, handvatten, motor, … die van mij kan je zelfs niet configureren omdat het handelaarsprogramma nog uitgebreider gaat.

Enfin, hij zal goed zijn, op mijn maat, een krachtige motor hebben en een belachelijk schoon kleurke 🙂

Ik ben zo blij als een klein kind.

En fietsen dat ik ga doen de komende jaren. Alles beter dan die rokende diesel!

Ik kocht voor alle zekerheid gisteren al een fietshelm. Safety first uiteraard.

Of was dat enkel omdat ik anders niet mee mag met het lief?

Zeven tramritten verder

Soms valt mijn frank een beetje laat, zoals bij dit :

Mijn kinderen krijgen al jaren een goedkope BuzzyPass van de Lijn (dit jaar €51 voor een gans jaar) door het feit dat ik van verhoogde tegemoetkoming geniet (de staat verzorgt zijn weduwen goed)

Nog nooit kwam het in me op dat ikzelf misschien ook wel een Lijn-abonnement kon nemen.

Nu neem ik steeds vaker de tram in Gent (parkeer mijn wagen gratis aan de rand van de stad) en dan betaalde ik steeds met een SMS (nu €1,90 per uur denk ik) dus informeerde ik bij aankoop van de jongste haar abonnement wat zoiets mij nu zou kosten.

Guess what, ook €51, net als de bejaarden 🙂 (oud voor mijn tijd ik) M.a.w. ik moet maar iets meer dan 25 keer ‘trammen’ of de bus nemen om goedkoper af te zijn dan per SMS.

Dus toen ik vorige week van Diest kwam met de trein ben ik rechtstreeks naar de Lijnwinkel in Gent gelopen, kocht me een abonnement en sprong de tram op naar het centrum.

img_20160908_100620

 

Ondertussen zijn we 7 ritten verder.

Ik win hier ook een heel aantal euro aan parkeerkosten mee, en mijn voetafdruk is weer een maatje gekrompen.

Me gusta!

Ik ga op reis en ik neem mee :

  • Mijn lief met ingebouwde GPS, altijd handig 🙂 en als die inwendige niet meer werkt heeft hij nog altijd ‘da kaleut’ mee (zijn Apple tablet)

Vooraleer de rest te schrijven eerst maar eens vermelden dat wij met de trein op reis gaan. Noem ons zot, noem het een mid-life crisis, zeg dat we ecologisch goed bezig zijn, het is me gelijk!

Of we al dan niet vertrekken ligt aan het feit of de Franse spoorwegen nog stakingsacties voorzien. Ik sla een ‘au nom du Père, et du fils, …’ dat het niet zo zal zijn, en dan zijn we volgende week maandag weg.

  • Twee ‘flodderbloezen’, zo van die half doorzichtige gevallen met lange mouwen, tegen al te veel verbranden. Een topje dat onder beide bloezen past, twee andere topjes, twee shorts, drie jurkjes. Ik rol die klein op en steek die allemaal in een zelfgemaakte stroptas
  • Een dunne handdoek (we slapen in hotels waar er normaal zijn, maar je weet nooit. Het lief doet ook wasmiddel mee) toiletgerief, wat medicatie, anti-muggenspray, zonnecrème en after sun, sokken (voor in de wandelschoenen), een zakje met lingerie, washandjes. Die laatste zijn ook zelf genaaid, uit een versleten badhanddoek nl. Na gebruik gooi ik ze ter plekke in de vuilbak. Anders kocht ik altijd weggooiexemplaren, maar zo kan het dus ook (een eco-ideetje)
  • Een heuptasje met geld en enkel het hoognodige aan documenten en bankkaarten in (ik doe geen portemonnee mee en draag dat onder mijn kleren), mijn tablet-PC, een woordenboek voor het geval zes jaar Spaans volgen nog niet genoeg is, een notablokje (un cuaderno, ja, ja, een Spaans!), een balpen met ledlichtje om het lief niet kwijt te geraken in het donker, een online-bankieren-bakje voor noodgevallen, mijn slimme foon en een lader voor zowel de tablet als de telefoon.
  • Mijn outfit om te vertrekken. Wetende dat we airco-gekoeld treinen doe ik een lange broek aan, een t-shirt en een jas. Doordat de t-shirt ooit een jurk was heb ik een assortie lang kussen mee om de lange treinrit wat comfortabel te maken. Mijn hoed zal meer voor ter plekke zijn, maar die wil ik niet in mijn rugzak proppen.
  • Al ietwat afgetrapte sandalen (maar ze zitten zo goed) en ofwel mijn wandelbottines of mijn sportschoenen, daar ben ik nog niet helemaal uit.

IMG_8365

  • En uiteraard een rugzak. Niet de grote die mijn schoonzus me wil lenen. Nee, al dat gerief past allemaal in de kleine rugzak. Ik kan dat amper geloven. Waarom heb ik vroeger toch altijd met zoveel koffers gesleurd ?

En de te maken reis ziet er als volgt uit :

Lille-Avignon (2 nachten), Avignon-Girona (2 nachten), Girona-Barcelona (3 nachten), Barcelona-Tarragona (3 nachten), Montpellier (op de terugreis, 1 nacht)

Een langgerekte citytrip zeg maar.

En nu maar hopen dat de kroost zich gedraagt als moeder van huis is!