Tuinstruinen

Omdat het in het voorjaar al eens de moeite bleek om met een echt fototoestel door de tuin de lopen, deed ik dat vanmorgen nog eens over.

Ik ben uiteraard geen fotograaf en de Canon heeft nog veel geheimen die hij, als ik daar eens geen cursus voor ga volgen, altijd voor zich gaat houden vrees ik.

Enfin, alles beter dan een (oude) smartphone-foto.

Ik deed van ruilhandel met mijn nichtje. Zij gebruikt mijn zolder om meubelen op te slaan tijdens het bouwen van een nieuw huis, de aangetrouwde neef bracht mij een aanhangwagen compost voor in de serre:

Zien dat de laag in de serre hoog genoeg is aan de laatste tomaten die er nog staan en compleet met het gras opvegen met de harde borstel 🙂

Er bloeit nog één en ander ook in mijn hofke. Niets spectaculairs, maar van dichtbij toch nog mooi:

De bovenste drie staan nog in de bloemenweide (mag ik die maaien met de grasmaaier? Iemand?) De laatste is bloei van ananas-salie (zou dat ook in de thee mogen?)

Soms komt er ook eens iets spontaan aanwaaien. Ik weet dus niet wat bovenstaande plant is. Ze staat in mijn bijna lege moestuin overigens.

De moestuin was – zacht uitgedrukt – geen succes te noemen dit jaar, maar er is nog eten te vinden. De laatste paprika’s uit de serre en massas’s rijpe vijgen. Die laatste kennen in confituurvorm geen succes hier. Een ontbijt bestaande uit gemixte vijg, gemixte peer, havermout en stukjes pure chocolade en dat gebakken in de oven is daarentegen wel super lekker!

De laatste dagen van de houten pergola zijn geteld. Veel kans dat hij gewoon wegwaait eens ik de druivelaars eraf haal. Maar kijk er is al vervanging in de vorm van een stevig smeedijzeren tweedehands exemplaar dat al een beetje mag staan roesten op de onderste foto.

De peul rechts kwam ik tegen aan de Wisteria. Nooit eerder merkte ik die op. Geheel optimistisch zocht ik al op of die dan gewoon kon gezaaid worden maar blijkt dat er dan allesbehalve zekerheid is dat er bloei komt. Jammer!

En dan eenzame Stippy (onze enige kip momenteel) die trots haar nieuw verenpak showt. Gelukkig loopt de Mozart nog wel eens achter haar kont aan (letterlijk). Datzelfde konijn heeft verse groenten gekregen maar verorbert momenteel liever de blaren van de bomen.

Op de onderste foto is te zien dat rode ogen (bij slechte foto – zie je wel dat ik een foto-cursus kan gebruiken) bij een albino-konijn gewoon wit zijn.

Advertenties

Liefste (smartphone-)dagboek

Ik hoop dat ik niet de enige ben die van de onnozelste dingen foto’s neem met mijn telefoon. Feit is dat je zo wel gemakkelijk een lijstje kunt maken met gebeurtenissen. Ik neem u even mee als dat goed is:

Wachtzalen en een e-reader, dat gaat vaak samen. Het boek dat ik las met een speculaasje met chocolade erop iets minder.

Vorige vrijdag wou de jongste musea bezoeken in Brussel, ik nam haar mee naar Antwerpen 🙂 De sponsor kiest zeker? We deden het Rubenshuis in de voormiddag, gingen gezellig lunchen naast de deur en trokken dan naar het Mayer-Van Den Bergh-museum. Weer naar huis gaan zonder één winkel binnen te gaan, dat zou een wonder geweest zijn. Er gebeurden dus geen wonderen. Ik kocht me nog een mooie jeans met flinke korting, de dochter deed nog twee tweedehandsjes van ‘Think Twice’ mee naar huis.

Zondagmorgen gingen Bruno en ik wandelen in eigen dorp, in de namiddag verzamelden de troepen van mijn familie voor onze jaarlijkse BBQ. We komen daar nooit iets tekort want het ‘elk maakt iets van dessert’ valt bij niemand in dovemansoren. Mijn bijdrage was een vegan crumble met zelf gekochte appels en zelf gekweekte pruimen en druiven.

Maandag was een was- en strijkdag en in de namiddag/avond reed ik nog het gras af en deed ik barmhartige werken zijnde het wandelpad (gemeente) dat voor mijn voordeur loopt ontkruiden. Ons konijn houdt van ‘living on the edge’ en maakte een pijp onder de vaten waar ik het grasmaaisel in laat composteren. Rechtdoor botst hij op de regenput dus ‘tunnelt’ hij direct naar rechts om weet ik veel waar uit te komen.

Dinsdag=feestdag gingen we per trein naar Oostende, met de wagen gaan en geen parking vinden zag ik niet zitten. Bruno wel wegens geen schappelijke treinverbinding met Ieper en hij heeft het geweten. Ook stekkedozekes  (luciferdoosjes) van auto’s vinden moeilijk parking blijkbaar. In Oostende vieren ze trouwens al kerst op de Paulusfeesten getuige de vele kerstbomen en kerstverlichting die er te zien was.

Gisteren was een grote dag voor beide dochters. De oudste begon aan haar eerste werkdag na het behalen van een diploma, de jongste ging een dagje op inleefstage in onze nieuwe regionale kliniek. Ze mocht een dag meelopen op de materniteit en kon een bevalling bijwonen. U begrijpt dat er heel wat te vertellen was ’s avonds.

Ik maakte gebruik van het mooie weer en zweette enkele liter uit in mijn tuin. Ik had het vorige week al in mijn kop gekregen dat het gras wat properder mocht afgelijnd worden (mijn paden zijn plots overal wat breder) ook rond de moestuin. In diezelfde moestuin groeien vooral pompoenen, warmoes, pastinaak, aardappelen en rupsen. Ik telde zo’n 35 stuks op 8 koolplanten, veel kool zullen wij dus niet eten de komende maanden. Mochten het nu nog rupsen van de Koninginnenpage zijn, maar helaas 😦

Ik kon ook de eerste afgevallen kweepeer spotten, terwijl alle andere nog prematuur aan de boom hangen. De Nashiperenboom is weer mishandeld dit jaar (te weinig uitgedund) hij kreunt onder het gewicht van de vele ronde peertjes. De druivenpergola houdt voorlopig nog stand, al torst hij ook een aantal kilo Glenora.

Vandaag fietste ik om 8u al naar de kapper en ging daarna nog eens horen hoe het gesteld was met één van mijn oudjes (vrijwilligerswerk) dat gisteren naar de kliniek was gebracht na een fietsongeluk. Eens thuisgekomen sommeerde ik de jongste om een schort aan te trekken (liep nog in slaaptenue). Ze kon me namelijk helpen met groenten snijden. Tien paprika’s, vijf courgetten, twee bakjes grote champignons, wat wortelen en wat ajuin veranderden op die manier in doosjes gemengde groenten voor de diepvries, champignonsoep en spaghettisaus.

Na de middag trok ik naar Gent om mijn lijf wat te helen met acupunctuur en daar ontdekte ik ook de originele benadering van een toegemetseld raam. Een vogelappartement. Twooppe tegoarre (samen) zeggen de Gentenaars zeker?

Ondertussen hield de jongste zich bezig met een oude speelgoedkast op te ruimen. Er kwam nog een tekening boven die de oudste ooit maakte van hun barbiepoppen. Ik heb het altijd al geweten, die mannelijke poppen waren allemaal jeannetten 🙂

En nu kan ik het fotogeheugen van mijn telefoon weer wat lichter gaan maken.

 

Moar de lochting moakt toch vele goe

…petatten en tomatten op een roe

Is ze daar weer met hare lochting (moestuin)?

Na dit en dit en dit

Ja, u kunt immers van zender veranderen mocht u dat willen 😉

Ik ben er zelfs zodanig weer dat ik flink aan het werk ben om mijn moestuin een roe (in mijn dromen dan toch) groot te maken (vorige jaren bijna alleen serrekweek)

In de winter had ik wilde plannen om mijn kippenpark tot moestuin om te bouwen. Luiheid lag daaraan de basis, daar moest immers al geen gras meer afgeplagd te worden. Diezelfde luiheid en een gezonde portie gierigheid maakte dat dit plan niet ten uitvoering kwam. Anders had ik immers extern personeel nodig om dat kippenpark deftig te onheinen, er loopt daar immers ook een langoor rond die fan is van Queen.

En toen werd het lente (dat denk ik nu toch al enkele maanden) en moest het gras voor het eerst afgereden worden. Enfin gras, op sommige plaatsen kon ik dat gras bijna met de borstel opvegen wegens verdord mos.

Het plan rijpte om op die plek dan maar te moestuinieren. Ik zag mijn vader wel zuchten hierboven op zijn wolk van “kind, dat is toch geen goeie plek om te lochtingen” maar hij zal immers wel weten dat als ik iets in mijn kop heb, dat het dan niet elders zit.

Ik probeer dus maar wat. Gras groeit er niet, andere dingen misschien wel.

Ondertussen staan er al aardappelen (klassiek in rijtjes en in een toren van autobanden), selder, spruitjes, witte kool, savooikool, courgette, pompoenen, Romeinse sla, pastinaak en quinoa. Een rabarberstruik en aalbessenstruik kreeg ook een plaatsje. Ik werkte tussenin ook wat oud bloemenzaad op (we zien wel wat opkomt) van Oost-Indische kers en Citrusafrikaantjes. De Madeliefjes stonden al in het gras en mochten ook blijven.

In de serre staat ook nog wat prematuur zaaigoed (warmoes en nog meer courgettes) dat later ook nog buiten een plaatsje zal krijgen. Ik blijf nog wel even bezig dus.

Uit die serre smulden we hier ten huize al van verse sla en de eerste bloemkolen zijn ook al verteerd. De boontjes bloeien al, dus die gaan ook niet lang meer op zich laten wachten, hetzelfde met een mini-komkommer. Wortelen komen na een tweede zaai poging ook op en de broccoli groeien als kool maar vormen er helaas geen -(

fullsizeoutput_1ff2

(ik hoef niet beoordeeld te worden op orde en netheid toch hé?)

Een zestal tomatenplanten zijn ook al een tijdje aan de volle grond toevertrouwd en nu laat het weer het toe om met de reserves ook nog aan de slag te gaan.

Voor u zich afvraagt waarom ik mijn tomaten in potten plant dit nog:

Ik ‘plantekik’ niet in potten. Die potten hebben geen bodem. Dat maakt dat ik mijn planten in verse potgrond kan zetten (serregrond is verarmd en ik ben niet van plan om die helemaal te vernieuwen) en dat ik zeer zuinig kan zijn met water. Ik giet dus gewoon in de pot en de plant profiteert daar optimaal van.

Nu maar hopen dat mijn tuinmicrobe blijft bijten en dat er echt één en ander kan geoogst worden.

Het is dat wij sedert dagen zonder vlees voor 99% vegetarisch zijn blijven eten, een omschakeling die eigenlijk bijzonder organisch gegaan is.

Dus: Groensels for the win!!

 

 

 

 

Met een vergrootglas door de tuin

Ik weet dat ik hier op foto-vlak vaak een grote buis verdien. Het is me nl. vaak een te grote moeite om mijn fototoestel boven te halen en ik schiet dan rap rap plaatjes met de smartphone.

Zonde uiteraard.

Vanmorgen ging ik voor beter, en dit is het resultaat:

fullsizeoutput_1ec8fullsizeoutput_1ed2

Nashipeer bloesem, compleet met ‘kobbenet’ en een meer dan schoon bloeiend krentenboompje.

fullsizeoutput_1ed5fullsizeoutput_1edb

Salie, nog maar twee weken in volle grond gezet en die gaat gewoon bloeien. En zie die dauwdruppels op een zichzelf uitgezaaide koolzaadbloem, net kristallen!

fullsizeoutput_1ecc

Voor deze Helleborus (die elk jaar groter lijkt) moest ik aan de andere kant van de tuinmuur op mijn hurken gaan zitten. En hoewel het schoonste er nu wel af is, vond ik hem toch nog de moeite om te fotograferen.

fullsizeoutput_1ed7fullsizeoutput_1ed8

En dan nog wat belofte op moois en lekkers.

De wisteria, wondergoed hersteld nadat de wind er zich eens stevig mee moeide

En een ferme knop op één van de druivelaars.

Zei ik al iets over dauwdruppels?

 

R.I.P.

Het was een kroniek van een aangekondigde dood.

Of nee, hij was al lang wijlen.

Maar hij bleef mooi, zelfs ontdaan van ledematen wegens te gevaarlijk voor de buurt.

Ooit massief, de laatste jaren geperforeerd leed.

Hoeveel honden zouden er hun poot opgeheven hebben aan zijn voeten? Oneerbiedig, alsof hij vragende partij was voor ureum, anorganische zouten en dies meer.

Hij begreep van geen kanten waarom een paar onverlaten ooit nog brand stichtten in de wonde van z’n ferme lichaam.

Je zou kunnen spreken van een treurig bestaan, en ergens zat dat ook in zijn genen.

Gelukkig heb ik hem jaren mooi geweten, de treurwilg van ’t boske.

In de ideale wereld zou ik hem een tweede leven gunnen als champignonkwekerij.

In ’t echt zal hij voor onveiligheid zorgen als de hangjongeren nog eens van vuurke stook doen.

Vanmorgen nog rechtstaand, na de middag moegestreden.

’t Is triestig …

 

fullsizeoutput_1ecf

En … Actie!

Opstaan met een zeer hoofd, wat doet een mens daarmee? Ondanks dat mij dat wordt afgeraden door mijn therapeut nam ik een pijnstiller. Er zijn al teveel zondagen (altijd die dag precies) verloren gegaan met geslagen zijn door pijn.

De zon trok me gewoon naar buiten! En daar dan gewoon niets doen leek me toch wat onnozel. Er was trouwens een ‘voorwerp’ dat ik veel gebruik in het dagelijks leven dat me al een tijdje verwijtend aankeek.fullsizeoutput_1e50

Op deze foto lijkt het nog niet eens erg, maar die auto was echt vuil! Wetende dat ik daar mensen mee vervoer, maakt dat die toch wat meer gewassen wordt dan vroeger.

De binnenkant liet ik wijselijk zo, want ik had uitzonderlijk voor een zondag nog een rit te doen ’s avonds met mensjes die beleefd gezegd een beetje meuren 😦 (sigarettenrook, onverzorgdheid) Straks zal die poetsbeurt meer opbrengen.

Eens gedaan met water te spelen ben ik het compostvat te lijf gegaan. In stappen geeft dat: het niet vergane materiaal overscheppen in bakken, een beetje trekken en sleuren om dat vat van over de compost te trekken, het zwarte goud in weer andere bakken scheppen en over de serre verdelen en uiteindelijk het vat terugplaatsen en het niet vergane groen er weer indoen.

Voor het compost over de serre verdelen doe ik weinig moeite (gewoon de bakken uitgieten), ik heb daar immers slaafjes voor (ophokplicht weet u wel, of is die niet meer? Het wordt tijd dat die afgelopen is, ik heb mijn serre nodig voor andere zaken!)

Zie de ladies werken!

Als je, zoals ik, niet groot en sterk bent, moet je werk kunnen delegeren!

Geen kip die geklaagd heeft, voor hen is dit een pensenkermis met al die wormen.

Na dat werkje was de zondag nog niet eens halverwege. Ik toverde nog wat eten op tafel en ging daarna met de jongste op pad.

Weliswaar een jaar te vroeg (dochter moet na dit jaar nog een zevende jaar doen om een middelbaar diploma te hebben) gingen we naar Vives

Het is niet omdat je ‘maar’ in het beroeps zit (ik bedoel dat niet smalend, maar veel mensen doen daar helaas wel smalend over), dat je geen ambitie mag hebben.

We liepen er met een rondleiding doorheen de hele (mooie) campus, kregen wat uitleg, een natje en een droogje, en de dochter zag dat het goed was.

En zelf ben ik nu al de hele tijd aan het denken wat ik zou gaan studeren. Zo een spijt heb ik van de kansen die ik niet gegrepen heb in het verleden…

 

 

Whereabouts (9)

Lang geleden dat ik nog mijn doen en laten liet passeren. Ik zou uiteraard niet graag hebben dat u daar wakker van ligt, dus daar ga ik :

***Twee weekends op rij reed ik naar Luik. Door het feit dat grote dochter haar eerste semester in de Hel gaat studeren, had ik daar een inboedel voor haar kot te verhuizen. Zondag liet ik haar daar ook achter 😦

De lessen starten daar maar donderdag, maar ze geeft zichzelf tijd om stad en openbaar vervoer beter te leren kennen (of ze wil wat vroeger van haar zagende moeder af zijn, dat kan ook natuurlijk)

Dat achterlaten was al helemaal anders dan ooit in Leuven en vorig jaar in Gent, die dochter van mij is mentaal minstens twee meter gegroeid ondertussen. Al zullen er nog wel eens paniekmomenten aanbreken (heb ik vaak als ik in bed kruip met het gedacht dat ik ’s nachts opgebeld ga worden voor een noodsituatie)

Ze hebben er dus in Luik een rosse bij voor een paar maanden, en ik hoop dat ze daar gelukkig kan zijn!

img_20160911_161329

***Vorige maandag ging ik voor het zevende schooljaar op rij naar de Spaanse les, ondertussen hebben we gisteren al de tweede les gekregen. Het is een beetje wennen dat het nu op maandag is (we waren 6 jaar de donderdag gewoon) De nieuwe leraar doet ons alvast weer goesting krijgen om er in te vliegen, al moeten we nog eens praten over dat huiswerk elke week 🙂

***Woensdag was mijn liefste lief jarig, maar hij was ‘en route’ voor een toertje België (met een boek over de schoonste dorpen en zijn fototoestel)

Toen ik de dag voordien kon uitvissen waar hij dacht te slapen woensdag, was het snel geregeld om voor ons beiden een hotelletje te boeken. Ik deed m.a.w. een strik rond mij en gaf mezelf cadeau voor zijn verjaardag en ik heb zo een bleekblauw vermoeden dat hij dat niet erg vond 🙂

Nu had ik wel snel beslist om met de trein tot bij hem te komen, maar ik had in de namiddag ook nog een afspraak in Oostende. Toen die uitliep vreesde ik het ergste om nog op een schappelijk uur (lees : om nog iets te kunnen gaan eten) bij hem te geraken, maar een spurt naar het station en een sprint naar het perron liet mij toch nog de trein halen.

img_20160907_183818

Hotel The Lodge was ons liefdesnestje voor één nacht, geef toe, we hadden het slechter kunnen treffen.

***Voor het vrijwilligerswerk was ik vorige week ettelijke keren in Gent en éénmaal in Oostende. Bij het afhalen van een patiënte in ons plaatselijk RVT blijf ik maar ambras hebben met een vrouwke (inclusief rollator) dat heel graag wil weglopen. De eerste keer was ik nog een ‘vurte teve’, de tweede keer een ‘lelijke teve’ en kreeg ik er nog een flinke slag tegen mijn arm bovenop. Gisteren parkeerde ik mijn wagen uit het zicht zodat ze mij niet zag aankomen en trok ik een sprintje naar de deur. Ik versus bejaarde : 1-0!

***Zondag combineerden we de rit naar Luik met een tuinbeurs. Een beurs die we vroeger altijd deden met de echtgenoot en kleine dochter had me al jaren de oren van het lijf gezaagd om dat nog eens te doen. Ik deed het nooit wegens de lange rit, maar nu dan toch maar omdat het maar 25km van Luik is.

We waren in de tuinen van Hex, buiten de beurs is het al een zaligheid om daar te mogen rondwandelen, dus dit uitje was allesbehalve een straf!

De verschillende handelaars wisten mij vlot ettelijke euro armer te maken (boeken, zaden, natuurlijke verzorging, eten) maar we genoten van het kader van gebouwen, siertuin en XL moestuin.

Op de eerste foto zie je trouwens een balkonbak met verse kruiden op de vensterboord, die kochten we daar ook. Ik vraag me af hoeveel bureaus in koten er al als planttafel hebben gediend 🙂

Wat wel jammer was dat is dat de jongste sedert vrijdag met een virale infectie kampte en ze nog net wat energie te weinig had om er voluit van te genieten. Maar geen nood, het bed van zus in Luik was goed om wat te bekomen van het wandelen. Het feit dat ze de GSM in de hand heeft maakt dat ze nog niet aan het doodgaan was 🙂

img_20160911_161301

Ja, ik weet het, het was nog rommelig maar grote dochter postte fier ’s avonds nog wat foto’s op sociale media waaruit blijkt dat dat ondertussen is verholpen.