Gezondheid

Het ‘Airbezen’ project

Een vervolg op dit

fullsizeoutput_1edc

En zo staat ze te blinken, op mijn terras, de aardbeiplant:

fullsizeoutput_1ed6

Ik heb haar bevolen om zich hier helemaal thuis te voelen, mij lekkere ‘fraizen’ (zo noem ik de vruchten in mijn dialect, de dorpsbewoners spreken van ‘errebezen’) te bezorgen en via de blaadjes aan de wetenschappers te vertellen dat mijn buren veel te veel hout stoken (wat uiteraard in de zomer niet gaat lukken, dju hé)

Naar aanleiding van een reactie van Matroosbeek gisteren wil ik nog zeggen dat er een ‘kobbe’ op de plant zit, nog een voordeel van met een fototoestel plaatjes schieten.

Gezondheid, Snoepen van het leven, van moetens/willens, vanalles en nog wat

Whereabouts (8)

We nemen de dagen ietwat luchtiger op tijdens deze zomermaanden en dus deze keer geen echt weekschema van maandag tot zondag. Dagen worden soms à l’improviste ingevuld, plannen worden niet ver vooraf gemaakt.

Omdat er weinig werk is in het vrijwilligerswerk (dokters nemen ook vakantie) kan er zelfs vaak uitgeslapen worden (tot 8u is al lang voor mij, maar dat is toch een heel verschil met schooldagen die om 5u45 beginnen)

Laat ik eens starten met donderdag 21 juli, een mooie zonnige dag. Grote dochter nodigt me uit om mee te gaan naar Gent. Ik maak kennis met haar vriend net voor we een ‘vertelwandeling’ in het kader van de Gentse feesten gaan maken. De verteller van dienst doet dat goed, ik kwam op plaatsen waar ik nog nooit ben geweest en leer wat bij over het verleden van Gent. O.a. dat het station vroeger aan het Zuid was, de zuilen van het station zijn bewaard gebleven in het oorlogsmonument dat in het park staat en het huidig station was het Turks paviljoen van een wereldtentoonstelling. De toren van het Sint-Pietersstation is dus eigenlijk een minaret.  We eindigen de wandeling met een drankje aan het Huis van Alijn en kunnen daar nog even genieten van filmmuziek gebracht door een harmonie. Op dat moment heeft kleine dochter ons ook al vervoegd en gaan we ‘en famille’ een hapje eten.

De vrijdag gaan Bruno en ik de Gentse feesten bezoeken. We pikken enkele graantjes muziek mee op verschillende pleinen (Jelle Cleymans die ‘naakt de afwas doet’, West-Vlaamse klanken van Kenji Minogue, …), zien toevallig de Stroppenstoet passeren (ik had geen idee van het bestaan daarvan), trakteren onszelf op wat zoete zonden en keren moe maar voldaan naar huis terug.

Op zaterdag ben ik een paar uur aan zee. Wandelen, ijsje, thee, meer moet dat niet zijn. Koud is het dan ook al niet, het blijft ook droog, al doet de hemel wel wat dreigend.

IMG_20160723_202122

Zondag zet grote dochter de bloemetjes buiten met het vriendje (big love!) ’s Middags maak ik wat lui eten klaar en daarna gaan kleine dochter en ik fietsen. Al doen we dat niet van thuis, want haar fiets staat nog altijd op haar stageplek in Assebroek. Hoog tijd dus om die daar eens af te halen. Mijn fiets wordt aan de wagen bevestigd en we fietsen van Assebroek naar Damme heen en terug. Met de fietsknooppunten is het simpel om telkens een andere weg te nemen, alles samen zullen we een kleine 20 km gedaan hebben.

Ook al is het warm, we bestellen ons beide op een terras een latte, en dochter doet daar zelfs nog een pannenkoek bij. Voor we terug naar Brugge fietsen bekijken we nog wat kunst in het stadhuis en in een galerij en snuisteren we nog wat rond in de tweedehands boekenwinkeltjes (dat kleine ding kan nooit met lege handen naar huis gaan, zucht!)

Onderweg stoppen we nog even aan een bankje en genieten van meegebrachte ijs-gekoelde drank en frisse watermeloen.

Tijdens de week maak ik thuis nog eens wat meer werk van mijn tuin (was nodig!), doe ik tussendoor toch een rit of 4 voor het vrijwilligerswerk en sloof ik me uit om een goede indruk te maken op dat nieuwe lief van de dochter met afternoon tea/coffee met wat bij en een uitgebreid koud avondmaal dat we met zijn allen buiten op het terras kunnen nuttigen. Voor die eerste keer halen we zelfs het ‘schoon’ servies en bestek uit, maar het vriendje is verwittigd dat we de volgende keer weer normaal gaan doen 🙂

Gisteren, vrijdag waren we nog maar eens in Gent. Ik heb nog wat kleine zaken nodig in de winkelstraat en loop ook even binnen in de heerlijk vernieuwde ‘Post Plaza’. Wat een winkel in zo een mooi pand! En Romina mag daar ‘Big Boss’ van zijn. Geen wonder dat het bloggen er tegenwoordig bij inschiet. Ik kwam daar ook deze fijne spreuk tegen :

IMG_20160729_200625

Om verschillende redenen gaan de dochters en ik ook langs bij ‘Tian Tu’ voor een sessie Chinese geneeskunde. De ‘genezer’ van dienst wist me o.a. te vertellen (door het lezen van mijn pols – hij wist vooraf niets van mij) dat ik jarenlang op de toppen van mijn tenen heb moeten lopen. Ik heb geantwoord dat het een wonder is dat ik nog tenen heb. Verder kreeg ik ook nog te horen dat mijn longen er slecht aan toe zijn (vandaar die benauwdheid soms), dat mijn hormonenhuishouding een soep is (geen nieuws) en mijn bijnieren compleet plat zijn.

Laat ik toch maar zeggen dat ik sceptisch sta tegen deze onbekende zaken, maar het even op me af laat komen, want het doet mijn lijf en geest verdomde deugd! Alleen mijn portemonnee is er minder gelukkig mee 😦

 

 

 

 

 

Gezondheid, Klusser de klus !, Komen eten !, van moetens/willens

Professionele huishoudingsvermijdster #boostyourpositivity

Ik pleit schuldig aan bovenstaande titel. Erg is dat ! Mocht ik nu nog een full-time job uitoefenen, ik zou mezelf nog ‘goedklappen’ maar neen …

Pas op, mijn huishouden loopt hier echt niet zo naast de rails dat er ongelukken van komen, ik heb zelfs deze week al mijn ramen gewassen en dat al voor de tweede keer dit jaar 🙂

In de herfst is dat al eens nodig als mijn erkerramen in elke hoek bovenaan een spinnenhuishouden herbergen. Ik heb dan altijd hysterische dochters die denken dat die binnen zitten.

Wat doe ik – buiten dat nodige huishouden – dan wel met mijn tijd ?

wel :

  • ik breng minder mobiele mensen naar dokters, therapeuten en klinieken
  • ik volg naailes en dat overleef ik al 4 lessen : HOERA voor mij !
  • ik volg Spaanse les en dat overleef ik al 5 schooljaren en 1 maand : APPLAUS !
  • ik verlies veel te veel tijd aan de computer met bloggen, blogs lezen, budget bijhouden, recepten zoeken, …
  • die recepten moeten ook nog uitgeprobeerd worden
  • een (moes- en andere) tuin hebben betekent in het seizoen ook elke week een dagje werk
  • een lief lief hebben zorgt ook voor tijd buitenshuis en dicht bijeen binnen, met veel goesting trouwens !
  • ik verhuis al eens graag een kamer. Zo werd de logeer-naaikamer onlangs een logischer combinatie zijnde naai-strijkkamer en werd de bureau-strijkkamer die veel groter is een bureau-logeerkamer.
  • ik doe mezelf klussen aan die ondanks wel nodig, vreselijk zijn. Zoals tuinhuis-schuttingen verven. Dat project duurt nu al van in augustus en ondanks dat er schitterende dagen geweest zijn komt daar geen eind aan.
  • en als ik me verveel vind ik nog wel een projectje meer uit.

Een nieuw project deed me deze week investeren in flessen en bokaaltjes, en dit allemaal om geen fruit uit mijn tuin meer verloren te laten gaan (zo zonde !)

Misschien heb ik met 40 flessen van 250ml en 99 confituurpotjes van 100ml weer schromelijk overdreven, maar in kleinere hoeveelheden waren ze niet te koop, en de prijs viel ongelofelijk goed mee (€89,92 met deksels bij)

Ik ben dus de laatste tijd al zoet geweest met appels/peren/kweeperen schillen en druiven van trossen doen. Daarmee maak ik de lekkerste sapjes ooit (stoefers zijn ook mensen!) in verschillende combinaties.

IMG_0989 IMG_0993

Vorig jaar ben ik begonnen met fruitsappen maken (met een Weck-ontsapper – merci broer voor het lenen!) Toen had ik al flessen gekocht van Weck (zie bovenste foto), maar die hebben het nadeel dat ze niet mee te nemen zijn naar school bvb want eens het rekkertje eraf sluit het bijgekochte plastiek deksel niet genoeg en die rekkers zijn ook niet overal te verkrijgen.

Met de confituurpotjes heb ik ook plannen. Als ik gasten heb geef ik al graag eens een zelfgemaakt iets mee naar huis, en er is hier ook éénmaal per jaar rommelmarkt aan mijn deur, en ik ben van plan om dan confituurtjes te verkopen samen met wat kledij die we dan kwijt willen.

De voorraad fruitsap staat momenteel al op 3 flessen van een liter, 11 flessen van een halve liter en 11 flessen van een kwart liter, wat toch al een schone 11,25l samen is!

Ik heb combinaties van appel+druif, peer + druif, kweepeer + peer en kweepeer+appel+peer in de kast staan. Al goed dat de laatste telg van het huishouden de frisdrank ook uit haar leven heeft verbannen. We gaan nu enkel nog voor gezond.

#Boost je gezondheid ! Ik hartje het lekkere leven !

 

 

Dit was beter fictie geweest ..., Gezondheid

¿ Adiós España ?

Een streep door de Spaanse reis rekening, het ziet ernaar uit.

Zoetekoekske schreef het al in zijn 5° nieuwsbrief dat het kopke niet mee wou.  Blijkbaar heeft hij het toch moeilijker met achterlaten dan hij zelf had gedacht.

Zijn ‘emotionele antennes’ stonden gisteren duidelijk op zéér scherp.  Toen hij me gisteren een bericht stuurde over een nieuwe nieuwsbrief die eraan kwam (ik zet ze op zijn blog) en ik nogal kort antwoordde dat het niet voor direct zou zijn, kwam er direct een bericht achterna met “scheelt er iets ?”

En helaas ja, er scheelde iets.  Mijn schoonmoeder heeft namelijk een beroerte gekregen.  Op het eerste zicht zonder veel hersenschade, maar ze kan zeer slecht praten.  Wat ze zei was wel normaal, herinneringen ook (ze is rechtstreeks na een weekend weg door mijn schoonvader naar de spoed gebracht)

Enfin, om een lang verhaal kort te maken, het lief denkt dat ik misschien niet tot zover in Spanje ga geraken en dan heeft hij een probleem om zijn fiets weer thuis te krijgen, dus komt hij terug naar huis.

Ik zou het als een compliment moeten opnemen dat hij mij niet kan missen (zijn vader zal daar ook wel voor iets tussenzitten) maar toch voelt het wrang.

Hij heeft namelijk heel zijn leven de zorg van zijn ouders gedragen en hij spiegelt mij nu een toekomst voor met verantwoordelijkheden voor mijn schoonouders.

Awel, dat ik dat nu echt NIET zie zitten !  Ik heb nl genoeg van mijn jonge jaren verkwist aan hun zoon, ik ben niet van plan om de volgende jaren hetzelfde te doen voor zijn ouders !  Kijk, ik ben geen onmens hé, als die mensen mij nodig hebben dan sta ik daar, ik woon op een km van hun deur, hun dochter op 130km.

Waar ik wel van op mijn achterpoten sta dat is het feit dat mijn schoonmoeder elke vorm van hulp in huis blijft weigeren (en waarschijnlijk wacht tot ik …) maar ik vrees dat er nu een punt komt dat het zonder hulp niet meer zal lukken, ik vraag me zelfs serieus af of ze nog gaat kunnen stappen want dat was de laaste tijd al bijzonder moeilijk.

Wetende dat ze na hun pensioen ook nog groot hebben gebouwd en dat dat grote huis ook nog eivol staat met statussymbolen en ditjes en datjes op kasten, maken daar poetsen zeer uitnodigend 😦

Dus heb ik gisteren in overleg met mijn schoonzus al gemaild naar een poetsdienst en ook informatie opgevraagd over een verblijf in een revalidatiecentrum aan zee waar ze eventueel allebei naartoe kunnen voor een aantal weken.  Dat zou de acute zorgvraag in de periode dat wij op reis gaan (ik naar ? en schoonzus naar Zuid-Afrika en ik zie haar dat nog niet direct te annuleren) al voor een groot deel oplossen.

Nu dat nog aan hen verkocht krijgen.  Schoonzusje zou het alvast al eens te berde brengen vandaag, hoewel als het er op aankomt ze meer naar mij luisteren dan naar haar (zie je die pluim op mijn hoed zitten ?)

Maar kijk, onze zomer krijgt plots veel vraagtekens.  Eéntje bij hoe de toestand van de schoonma gaat evolueren (ze ligt nu op een stroke-unit voor drie dagen, daarna nog verder onderzoeken) en één bij ons uiteindelijk vakantiedoel.

Al dat geplan dat aan Bruno zijn reis is voorafgegaan, alle hotels die ik al opgelijst heb tegen dat ik zou kunnen vertrekken om hem te halen, alle steden die ik al virtueel heb bezocht en toegevoegd aan het to do-lijstje, het lijkt allemaal verloren tijd te zijn.

Of niet ? De komende dagen zullen duidelijkheid moeten brengen.