Vreemde weken passeren ook

Die van ons startte met een overlijden en eindigde met een begrafenis.

Het was ook een lange week, zo van de vrijdag naar de andere zaterdag. Een week van stilstaan bij wat was en weten dat er dingen nooit meer komen.

De gang van het leven? Uiteraard. Maar dat maakt het niet minder makkelijk.

Voor mijn schat start met het overlijden van zijn vader voor het eerst een leven waar hij niet meer moet zorgen. De enige blok aan zijn been ben ik nu nog 🙂

Als kind heeft hij zijn moeder door een zware depressie weten gaan en dat heeft hem zorgend gemaakt. Op latere leeftijd wist ze daar ook wel gebruik van te maken. Er waren dagen dat hij verschillende keren langs moest gaan na een ‘dringend’ telefoontje ging. Zolang zij leefde is hij geen nacht bij mij gebleven. Er moest maar eens iets gebeuren, wij wonen immers op een uur afstand van mekaar.

Eens zij er niet meer was, bleef de zorg voor zijn vader op het voorplan. Buiten de dagen dat hij/wij op reis waren, ging hij elke dag naar het rusthuis en hij bouwde daar sociale contacten op door als vrijwilliger te werken in de cafetaria of bij activiteiten.

Was hij bij mij thuis, dan kon ik hem na het ontbijt niet meer houden. Ik moest begrijpen, pa, …

En ik begreep.

Gisteren hebben we ‘pa’ begraven. De vader die ik nooit bewust gekend heb. Ik heb ondertussen geleerd dat het een fantastische man, vader en opa was. De pretogen die hij aan alledrie zijn kinderen heeft doorgegeven hoorden bij een man met veel kattenkwaad, bij een werker (huizen bouwen/verbouwen voor de kroost) bij een super oppasser voor de kleinkinderen.

Ik ben slecht in begrafenissen. Het was gênant om in de rij van familie te staan die de mensen moest groeten en daar voluit te staan janken om oud verdriet. Om mijn eigen ouders en om het feit dat ik ooit zo’n rij moest aanvoeren toen de echtgenoot overleed. Dus liep ik maar naar voor in de kerk naar de stoel die bedoeld was om de mis te volgen, daarbij alle roddelaars de kans gevend om hun zegje te doen. (elk zijn hobby, nietwaar)

Vermits begrafenissen ook altijd samenkomsten zijn van families die elkaar al lang niet meer gezien hebben, werden er ook herinneringen opgehaald. Een neef met een laptop vol foto’s had veel aantrok. Ik leerde er het gezin van mijn schat nog beter door kennen. Ook achteraf op een terras rechtover de kerk nog ene drinken met dat kleine gezelschap kon ondanks de reden waarom we daar zaten best gezellig genoemd worden.

Het leven…

Mijn schat verwoorde het zo in een bericht toen ik alweer thuis was:

‘Leven is ontmoeten en liefhebben, met steeds een triest afscheid als eind’

Ik kon dat niet beter gezegd hebben.

En toen waren we beiden wees

Wat voorafging lees je hier en hier bij de letter L

Meestal kan je zijn blik niet peilen. Zijn ogen lijken vaak een bodemloze vijver waar gedachten na een seconde alweer in verdrinken.

(over het spook dat dementie is)

Tijdens de kermisviering van dit jaar ging het vlammetje stillekes uit…

Hij heeft mij nooit bewust gekend, maar ik zal hem nooit vergeten.

Ik ben triest, om het verdriet van mijn lief maar o zo dankbaar voor de man die datzelfde lief gemaakt heeft!

 

PS: het reactieluik staat uit. Ik weet zo ook wel dat jullie meelevende mensen zijn.

 

De vrouw van vandaag herkende die van gisteren

… en dat was zowel confronterend als dat het me fier maakte.

Voor iemand denkt dat ik wartaal uitkraam: we kregen van CM vorming vandaag. Waar die meestal slaapverwekkend/ergerlijk/oninteressant of… is, keek ik er vandaag naar uit.

Het onderwerp was nl. ‘Grenzen stellen’ en laat ik daarin nu eens een redelijke amateur geweest zijn in de donkere periodes van mijn leven.

En daardoor werd ik het slachtoffer van grensoverschrijdend gedrag, wat me dan weer banger, kleiner, kwetsbaarder en zwakker maakte.

Gelukkig kwam er een keerpunt (veel te laat, maar het kwam er toch) Ik moest er mijn moeder wel bij afgeven en daardoor zie ik dat figuurlijk als een cadeau van haar aan mij.

Zij mocht geen 72 jaar worden en ik dacht bij mezelf: “als ik ook maar zo oud mag worden, dan zit ik al ferm over de helft en ik blijf hier maar ongelukkig wezen”

Dus ik krabbelde recht, nog steeds zo bang als een wezel maar ergens zat er een kracht in me, die gevoed door een diepe colère, meer en meer aan de oppervlakte kwam.

En toen verzamelde ik al mijn moed en zei ik hem dat ik wou scheiden, waarop hij een mes trok (had hij altijd op zak, de zak!) waarop ik dan weer zei dat hij het moest wegsteken, wat hij wonder boven wonder deed. En een paar uur later stond er een boom in de weg op zijn dronkemansrit …

Vanaf dan kreeg ik de kans om de vrouw te zijn die ik diep vanbinnen altijd geweest was. Ene die wist wat ze wou, koppig op de juiste momenten (ja schat lach maar, soms ook eens op andere momenten, ik ben me daarvan bewust) en heel erg haar grenzen bewakend.

Ik ben daardoor niet de gemakkelijkste maar diegenen die mij lief zijn weten wel heel goed wat ze aan mij hebben.

Toen Bruno mij overkwam (hij schreef zichzelf mijn leven in door te reageren op mijn vroeger blog) dan was ik me heel erg bewust van het ezel versus steen spreekwoord. Er is dus een lange weg afgelegd voor ik en hij definitief ‘wij’ konden zijn.

Ik kan ook aardig op zijn kap zitten, want als er me nu iets niet aanstaat, dan zeg ik dat ook direct. Niets meer opkroppen, mijn kop maalt al genoeg zo, dus laat maar.

De powerpoint van de uiteenzetting in de vorming eindigde met deze quote van Brené Brown:

Grenzen stellen betekent dat je de moed hebt om van jezelf te houden, ook al riskeer je daarmee dat je anderen teleurstelt.

En verdorie, ik zie mezelf graag! Met alle onvolmaaktheden en met mijn tong die ik soms eens wil afbijten als ze te scherp is. Het kan hier al eens kletteren ten huize met diegenen die ik lief heb.

Tegelijk weten we allemaal wat we aan mekaar hebben (veel!) en zien we grenzeloos graag.

En dat is de cement die alle gemaakte brokken uit het verleden naadloos herstelt.

 

 

 

 

Ooit geblogd (6)

Een herhaling van een bericht van 19/02/2011 n.a.v. de heruitzending van de film zaterdag. Lachen en stromende tranen, ik kan het niet helpen.

***

PS: I love you

Gisteren de film gezien op de commerciële zender met bovenstaande titel. Ik had onlangs het boek gelezen, geschreven door Cecilia Ahern (dochter van Bertie, premier** van Ierland).

Bij het lezen daarvan tranen met tuiten geweend, en ook al is het scenario van de film een heel stuk afwijkend van het boek, gisteren hebben de waterlanders ook hun weg gezocht.

Het verhaal: jong koppel, kibbelend over van alles en nog wat, maar zó stapel op mekaar. Hij sterft aan een hersentumor, en omdat hij besefte dat zijn vrouw na zijn dood niet echt vooruit zou geraken zonder hem, laat hij haar op geregelde tijdstippen een brief bezorgen.

In die brieven staat telkens een opdracht, allemaal met als doel dat ze haar leven weer zou opnemen en uiteindelijk het geluk weer zou vinden.

Wat had ik dat graag gehad, dat mijn man me ook zo graag had gezien, dat zijn dood niet abrupt zou geweest zijn en dat hij me dan ook een stukje zou gedragen hebben naar een nieuw leven.

De realiteit was helaas anders! Ik bleef achter met een diepe colère en een karrenvracht aan waarom-vragen. We hadden het zo goed kunnen hebben samen. Waarom moest hij dat allemaal vergooien aan andere vrouwen en de drank?

Lag het aan mij? Die vraag wil ik me niet meer stellen. Ik heb alles voor die man gedaan en er heel weinig voor teruggekregen.

Van hem nog antwoorden krijgen op de waarom-vraag, dat is zoiets als vrijen voor maagdelijkheid, dat zal er dus niet meer van komen.

Maar één ding staat vast: het onderdanige vrouwtje dat hij had is samen met hem begraven!

En weer geluk vinden … 

Daar had ik zijn richtlijnen uiteindelijk niet voor nodig. Dat heb ik alleen ook gekund!

**In 2011 dus

***

Als ik ‘Ooit geblogd (5) en (6) naast elkaar zet, dan heb ik blijkbaar toch een lange tijd in dezelfde teneur geschreven.

Kwaad, verder willen, maar vaak zo geblokkeerd zijn dat dat zomaar niet vanzelf ging.

Grote dochter en ik hadden het er gisteren nog over. Wat de periode met de echtgenoot gedaan heeft met ons, en hoe dat ons gevormd heeft tot de mensen die we vandaag zijn.

Het leven …

 

Whereabouts (10)

Waar zat ik zoal de laatste tijd? Wacht, ik haal er even mijn agenda bij. Memorie, que?

Een tijdje terug was ik in Waarschoot. Op uitnodiging van CM was daar een vergadering over het ‘Airbezen-project’ dat in 2017 gaat lopen. Men gaat m.a.w. de luchtkwaliteit van de provincie Oost-Vlaanderen in kaart brengen door een 8000-tal aardbei (errebezen in ons dialect) -planten te verdelen over de provincie. Een drietal maanden later worden er dan enveloppen opgehaald met de bladeren van die plantjes om daarmee de waarden aan fijn stof en andere vervuiling te kunnen bepalen.  Ik ben zeer benieuwd wat daar gaat uitkomen.

Ik ben de vergadering wel snel ontvlucht toen ze me teveel de politieke toer op gingen (was in samenwerking met Beweging.net en dan is de link met CD&V snel gelegd) en Joke Schauvliege zelfs handjes kwam schudden (ekkes! ik voel me nog helemaal vies)

Typisch voor politiekers, er was omkoperij. Noem het smeergeld in de vorm van een smeersel voor op de boterham:

img_20160928_191647

Een zondagvoormiddag bracht ik ook nog door in Gent, voor een workshop ‘Goudsbloemzalf en lippenbalsem’ maken. Leuk om doen, fijn om met natuurlijke ingrediënten een topproduct te maken.

Omdat ik een beetje te vroeg ter plekke was ging ik eerst nog een latte drinken in de buurt. Ik wist niet dat het nog bestond, maar het was een plek waar ze nog helemaal Frans spraken. Ik dacht dat die bourgeoisie in Gent toch al een tijdje uitgestorven was. En helemaal achterlijk gingen die mensen er ook van uit dat ik hen niet verstond. Toen ik een foto nam van het interieur (tafels die Singer naaimachines geweest waren, veel oude foto’s in dito kaders aan de muur) ging ik vlot over de tong. Ik moest wel van Antwerpen komen zeiden ze. Mijn ogen moeten vuur geschoten hebben (ik kan niet tegen geroddel, als je iets te zeggen hebt, zeg het in de mensen hun gezicht) en plots konden ze Vlaams en wilden ze me ook nog een petitie laten tekenen over het verkeerscirculatieplan van Gent.

Geen foto hieronder, mijn goesting om de daar gemaakte foto te ‘Instagrammen’ was daar ter plekke ook snel over.

Vorige vrijdag was ik voor het vrijwilligerswerk ook nog in Gent. Net terwijl ze het op de radio hadden over geestelijke gezondheid (n.a.v. de rode neuzen actie) stond ik geparkeerd voor het psychiatrisch centrum.

img_20161007_105507

Onder het motto : ‘zot zijn doet geen zjeer (pijn)’ ben ik, telkens ik daar moet zijn, blij dat ze me niet willen houden 🙂

Uiteraard was ik ook af en toe thuis. Daar waar er werk is in de tuin, er nog een variatie aan tomaten geplukt kan worden, de nieuwe kip al vriendjes geworden is met de andere twee, de was en de plas gedaan wordt, … Vorige woensdag plukte ik tussen twee CM-ritten in ook nog meer dan 60kg kweeperen. Ik zette ze direct te geef op Facebook, maar er staan er nog een aantal bakjes in mijn berging. Liefhebbers mogen me altijd mailen (eilish1969@hotmail.com)

img_20161005_145537

Een mens kan nu eenmaal niet blijven gelei en fruitsap maken. Ik maakte dit jaar al zoveel dat mijn huishouden in de soep draaide.

Dat laatste kwam ook doordat het vrijwilligerswerk steeds meer tijd in beslag neemt. Ik ben de enige chauffeur in mijn dorp, en ik kan geen neen zeggen. Bovendien komt er weer een reeks bestralingen aan, is er iemand die tweemaal per week revalidatie moet hebben (telkens meer dan 3 uur van huis) en komen de gewone doktersbezoekjes daar ook nog tussen.

Ik zou het een geluk moeten noemen dat net nu Louiseke, de vrouw die altijd zeer goed mijn PR verzorgde (alsof er maar één iemand goed genoeg was om mensen te vervoeren) is gestorven, maar ik schrok me dinsdag rot toen een andere patiënte me zei dat ze de dag voordien al begraven was (met meteen een hoop roddels erachter over de vrouw haar kinderen grrrrrrr, ik wurgde het mens net niet)

Het leven hé…

Al een geluk dat ik nog wat kan teren op een fijn weekend. Eéntje van ‘de week van het bos’ starten,

(onderste foto : neen er zijn geen witte vlekken op de foto, dat is het licht dat door de kieren van de pannen schijnt)

één met een goeie portie liefde en samen klussen (wat niet direct een succes was maar het komt in orde) en van raar genoeg ontspanning halen uit een grote kuis (administratie, logeerkamer uitmesten, …)

 

 

 

Dit is geen lucky seven

Morgen ben ik samen met mijn broers/zussen al zeven jaar wees.

Al zeven jaar dat er geen vaste haven meer is waar we met zijn allen graag samenkwamen.

Al zeven jaar dat ons moe niet meer treurt om ons vader die vier jaar eerder ging.

Het is ook zeven jaar geleden dat eindelijk mijn wake-up call kwam. Het besef dat als ik maar zo oud zou worden als mijn moeder (71 jaar) dat ik dan zelf al ferm over de helft zat, en dat ik dan beter maar eens werk kon maken van gelukkig worden.

Dat ik ook beter werk kon maken van een veilige thuis voor mijn kinderen.

Het feit dat de echtgenoot na haar sterven het enkel maar kon hebben over welk schilderij ik uit het ouderlijk huis moest zien te halen was daarbij ook maar olie op het vuur.

Hij heeft het geweten …

Ik begon op mijn voeten te landen, zei dingen die ik vroeger nooit zou gezegd hebben, liet de kinderen aan alle activiteiten deelnemen waar hij niet voor te vinden was, maakte zelf een uitje met hen zonder zijn goedkeuren…

Ik maakte me los van een juk dat met de minuut zwaarder was gaan wegen, een beetje met de moed der wanhoop, want voor hetzelfde geld deed hij me wat aan.

Maar dat gebeurde niet. Een bepaalde boom langs de weg maakte dat zijn lot daar lag.

En de kinderen en ik kregen een herkansing in het leven, een tweede zit waar we voor gevochten hebben !

Ik ben er nog elke dag dankbaar voor.

Het bewuste schilderij hangt hier al even bewust NIET aan de muur (hoe mooi ik het ook vond, ik zou er niet meer kunnen naar kijken hebben), de thuis van vroeger is er niet meer, al kunnen we met zijn allen nog wel naar het netjes verbouwde huis gaan omdat broer daar nog woont.

Maar mijn eigen huis is een warm nest geworden. Kortom, we leven weer. En hoe !

Met grote dankbaarheid voor wie/wat mijn ouders zijn geweest moet ik misschien besluiten dat het uiteindelijk morgen toch een lucky seven is.

Al zou ik toch graag nog eens telefoon krijgen en dan aan de andere kant van de lijn horen : ” ’t is moe, …” met daarna een hele uitleg in ons platte dialect.

 

Een kwart leven weggooien #declutterdecember

Een zondag met een zagende dochter (“gaan we ergens naartoe”) en ik die te lui was om een poot te verzetten, resulteerde in toch een paar stappen zetten naar de zolder.

Niet alleen zocht ik daar naar kerstgerief, maar ook naar oude flanellen lakens om mijn naaikunsten op los te laten. En nu ik daar toch was nam ik een doos foto’s mee naar beneden.

Ons totaal foto-archief zal zowat een curverbox of 5 vullen. Niets ordelijk per jaar, ‘nen annekesnest’ noemen ze dat bij ons.

Meteen wist kleine dochter ook wat doen. We doken dus het verleden in. Bijwijlen was dat emotioneel, dan gierden we weer van het lachen …

Mijn bedoeling was om EINDELIJK eens een verzameling foto’s aan te leggen voor de kinderen en tegelijk een serieuze grote kuis te houden in de hoeveelheid foto’s. Ontelbare pakken reisfoto’s waar ik vaak niet van kan zeggen of het Schotland, Wales, Ierland of nog ergens anders was zijn gewoon weggegooid (beelden genoeg in mijn hoofd, ik hoef dat niet noodzakelijk op papier te hebben) De dochters kregen dan weer elk hun doos met prentjes die hun jeugd kleurden.

Uiteraard geraakte ik zondag (en gisterenavond) niet doorheen heel ons fotoverleden, maar dit kwam ik o.a. al tegen :

IMG_8028

Op een oudejaarsavond : ons moeder (staand) kijkend naar mijn mindervalide tante die een gekregen puzzel probeert te maken. De meekijkende kleinkinderen konden het altijd beter dan haar.

IMG_8029

Mezelf, jong en rimpelloos staan wezen aan onze voordeur in de Tinhoutstraat 172. Niemand moet nog gaan zoeken, die voordeur bestaat niet meer, het huisnummer ook niet (twee huizen werden één pastorijwoning)

IMG_8034

De echtgenoot, blinkend van fierheid kijkend naar zijn pasgeboren eerste dochter. Drie vierde van de foto heb ik moeten verwijderen, want de gyn was nog van alles tussen mijn benen aan het doen.

Ons door de jaren heen gebruikt wagenpark passeerde ook. Rechts staat de eerste Corolla op een overzet over de Shannon in Ierland, links staat de tweede ergens in Engeland (aan de nummerplaat vd achterstaande wagen te zien)

Ik zag heel foute kledij (hoeveel leggings heb ik eigenlijk gedragen, FOEI!) en een vrouw die nog nooit van een ondersteunende BH had gehoord 😦

 

IMG_8037

En dan had ik het nog niet over foute kapsels … ik moet auteursrecht vragen aan Fellaini !

Ik zag ook koddige ‘groenselkindjes’ in een meer dan overwoekerde tuin.

Alle bouwfasen van ons huis zaten er ook nog tussen, rechts sta ik in wat nu mijn keuken is, zwanger te wezen.

IMG_8041

En om groots te eindigen : als ik het juist heb, is dit John Cale. Foto genomen op de Lokerse feesten, volgens het www moet dat in 1996 geweest zijn.

Ik maakte dus waarlijk een trip down memory lane de laatste twee dagen, de dromen ’s nachts waren ernaar. Ik vrees dat ik vannacht mijn man vermoordde …