emotioneel kraantje lekt, Ooit geblogd

Ooit geblogd (6)

Een herhaling van een bericht van 19/02/2011 n.a.v. de heruitzending van de film zaterdag. Lachen en stromende tranen, ik kan het niet helpen.

***

PS: I love you

Gisteren de film gezien op de commerciële zender met bovenstaande titel. Ik had onlangs het boek gelezen, geschreven door Cecilia Ahern (dochter van Bertie, premier** van Ierland).

Bij het lezen daarvan tranen met tuiten geweend, en ook al is het scenario van de film een heel stuk afwijkend van het boek, gisteren hebben de waterlanders ook hun weg gezocht.

Het verhaal: jong koppel, kibbelend over van alles en nog wat, maar zó stapel op mekaar. Hij sterft aan een hersentumor, en omdat hij besefte dat zijn vrouw na zijn dood niet echt vooruit zou geraken zonder hem, laat hij haar op geregelde tijdstippen een brief bezorgen.

In die brieven staat telkens een opdracht, allemaal met als doel dat ze haar leven weer zou opnemen en uiteindelijk het geluk weer zou vinden.

Wat had ik dat graag gehad, dat mijn man me ook zo graag had gezien, dat zijn dood niet abrupt zou geweest zijn en dat hij me dan ook een stukje zou gedragen hebben naar een nieuw leven.

De realiteit was helaas anders! Ik bleef achter met een diepe colère en een karrenvracht aan waarom-vragen. We hadden het zo goed kunnen hebben samen. Waarom moest hij dat allemaal vergooien aan andere vrouwen en de drank?

Lag het aan mij? Die vraag wil ik me niet meer stellen. Ik heb alles voor die man gedaan en er heel weinig voor teruggekregen.

Van hem nog antwoorden krijgen op de waarom-vraag, dat is zoiets als vrijen voor maagdelijkheid, dat zal er dus niet meer van komen.

Maar één ding staat vast: het onderdanige vrouwtje dat hij had is samen met hem begraven!

En weer geluk vinden … 

Daar had ik zijn richtlijnen uiteindelijk niet voor nodig. Dat heb ik alleen ook gekund!

**In 2011 dus

***

Als ik ‘Ooit geblogd (5) en (6) naast elkaar zet, dan heb ik blijkbaar toch een lange tijd in dezelfde teneur geschreven.

Kwaad, verder willen, maar vaak zo geblokkeerd zijn dat dat zomaar niet vanzelf ging.

Grote dochter en ik hadden het er gisteren nog over. Wat de periode met de echtgenoot gedaan heeft met ons, en hoe dat ons gevormd heeft tot de mensen die we vandaag zijn.

Het leven …

 

emotioneel kraantje lekt, vanalles en nog wat

Whereabouts (10)

Waar zat ik zoal de laatste tijd? Wacht, ik haal er even mijn agenda bij. Memorie, que?

Een tijdje terug was ik in Waarschoot. Op uitnodiging van CM was daar een vergadering over het ‘Airbezen-project’ dat in 2017 gaat lopen. Men gaat m.a.w. de luchtkwaliteit van de provincie Oost-Vlaanderen in kaart brengen door een 8000-tal aardbei (errebezen in ons dialect) -planten te verdelen over de provincie. Een drietal maanden later worden er dan enveloppen opgehaald met de bladeren van die plantjes om daarmee de waarden aan fijn stof en andere vervuiling te kunnen bepalen.  Ik ben zeer benieuwd wat daar gaat uitkomen.

Ik ben de vergadering wel snel ontvlucht toen ze me teveel de politieke toer op gingen (was in samenwerking met Beweging.net en dan is de link met CD&V snel gelegd) en Joke Schauvliege zelfs handjes kwam schudden (ekkes! ik voel me nog helemaal vies)

Typisch voor politiekers, er was omkoperij. Noem het smeergeld in de vorm van een smeersel voor op de boterham:

img_20160928_191647

Een zondagvoormiddag bracht ik ook nog door in Gent, voor een workshop ‘Goudsbloemzalf en lippenbalsem’ maken. Leuk om doen, fijn om met natuurlijke ingrediënten een topproduct te maken.

Omdat ik een beetje te vroeg ter plekke was ging ik eerst nog een latte drinken in de buurt. Ik wist niet dat het nog bestond, maar het was een plek waar ze nog helemaal Frans spraken. Ik dacht dat die bourgeoisie in Gent toch al een tijdje uitgestorven was. En helemaal achterlijk gingen die mensen er ook van uit dat ik hen niet verstond. Toen ik een foto nam van het interieur (tafels die Singer naaimachines geweest waren, veel oude foto’s in dito kaders aan de muur) ging ik vlot over de tong. Ik moest wel van Antwerpen komen zeiden ze. Mijn ogen moeten vuur geschoten hebben (ik kan niet tegen geroddel, als je iets te zeggen hebt, zeg het in de mensen hun gezicht) en plots konden ze Vlaams en wilden ze me ook nog een petitie laten tekenen over het verkeerscirculatieplan van Gent.

Geen foto hieronder, mijn goesting om de daar gemaakte foto te ‘Instagrammen’ was daar ter plekke ook snel over.

Vorige vrijdag was ik voor het vrijwilligerswerk ook nog in Gent. Net terwijl ze het op de radio hadden over geestelijke gezondheid (n.a.v. de rode neuzen actie) stond ik geparkeerd voor het psychiatrisch centrum.

img_20161007_105507

Onder het motto : ‘zot zijn doet geen zjeer (pijn)’ ben ik, telkens ik daar moet zijn, blij dat ze me niet willen houden 🙂

Uiteraard was ik ook af en toe thuis. Daar waar er werk is in de tuin, er nog een variatie aan tomaten geplukt kan worden, de nieuwe kip al vriendjes geworden is met de andere twee, de was en de plas gedaan wordt, … Vorige woensdag plukte ik tussen twee CM-ritten in ook nog meer dan 60kg kweeperen. Ik zette ze direct te geef op Facebook, maar er staan er nog een aantal bakjes in mijn berging. Liefhebbers mogen me altijd mailen (eilish1969@hotmail.com)

img_20161005_145537

Een mens kan nu eenmaal niet blijven gelei en fruitsap maken. Ik maakte dit jaar al zoveel dat mijn huishouden in de soep draaide.

Dat laatste kwam ook doordat het vrijwilligerswerk steeds meer tijd in beslag neemt. Ik ben de enige chauffeur in mijn dorp, en ik kan geen neen zeggen. Bovendien komt er weer een reeks bestralingen aan, is er iemand die tweemaal per week revalidatie moet hebben (telkens meer dan 3 uur van huis) en komen de gewone doktersbezoekjes daar ook nog tussen.

Ik zou het een geluk moeten noemen dat net nu Louiseke, de vrouw die altijd zeer goed mijn PR verzorgde (alsof er maar één iemand goed genoeg was om mensen te vervoeren) is gestorven, maar ik schrok me dinsdag rot toen een andere patiënte me zei dat ze de dag voordien al begraven was (met meteen een hoop roddels erachter over de vrouw haar kinderen grrrrrrr, ik wurgde het mens net niet)

Het leven hé…

Al een geluk dat ik nog wat kan teren op een fijn weekend. Eéntje van ‘de week van het bos’ starten,

(onderste foto : neen er zijn geen witte vlekken op de foto, dat is het licht dat door de kieren van de pannen schijnt)

één met een goeie portie liefde en samen klussen (wat niet direct een succes was maar het komt in orde) en van raar genoeg ontspanning halen uit een grote kuis (administratie, logeerkamer uitmesten, …)

 

 

 

emotioneel kraantje lekt

Dit is geen lucky seven

Morgen ben ik samen met mijn broers/zussen al zeven jaar wees.

Al zeven jaar dat er geen vaste haven meer is waar we met zijn allen graag samenkwamen.

Al zeven jaar dat ons moe niet meer treurt om ons vader die vier jaar eerder ging.

Het is ook zeven jaar geleden dat eindelijk mijn wake-up call kwam. Het besef dat als ik maar zo oud zou worden als mijn moeder (71 jaar) dat ik dan zelf al ferm over de helft zat, en dat ik dan beter maar eens werk kon maken van gelukkig worden.

Dat ik ook beter werk kon maken van een veilige thuis voor mijn kinderen.

Het feit dat de echtgenoot na haar sterven het enkel maar kon hebben over welk schilderij ik uit het ouderlijk huis moest zien te halen was daarbij ook maar olie op het vuur.

Hij heeft het geweten …

Ik begon op mijn voeten te landen, zei dingen die ik vroeger nooit zou gezegd hebben, liet de kinderen aan alle activiteiten deelnemen waar hij niet voor te vinden was, maakte zelf een uitje met hen zonder zijn goedkeuren…

Ik maakte me los van een juk dat met de minuut zwaarder was gaan wegen, een beetje met de moed der wanhoop, want voor hetzelfde geld deed hij me wat aan.

Maar dat gebeurde niet. Een bepaalde boom langs de weg maakte dat zijn lot daar lag.

En de kinderen en ik kregen een herkansing in het leven, een tweede zit waar we voor gevochten hebben !

Ik ben er nog elke dag dankbaar voor.

Het bewuste schilderij hangt hier al even bewust NIET aan de muur (hoe mooi ik het ook vond, ik zou er niet meer kunnen naar kijken hebben), de thuis van vroeger is er niet meer, al kunnen we met zijn allen nog wel naar het netjes verbouwde huis gaan omdat broer daar nog woont.

Maar mijn eigen huis is een warm nest geworden. Kortom, we leven weer. En hoe !

Met grote dankbaarheid voor wie/wat mijn ouders zijn geweest moet ik misschien besluiten dat het uiteindelijk morgen toch een lucky seven is.

Al zou ik toch graag nog eens telefoon krijgen en dan aan de andere kant van de lijn horen : ” ’t is moe, …” met daarna een hele uitleg in ons platte dialect.

 

emotioneel kraantje lekt, Fiere mama/gekroonde grootste zaag van Vlaanderen, vanalles en nog wat

Een kwart leven weggooien #declutterdecember

Een zondag met een zagende dochter (“gaan we ergens naartoe”) en ik die te lui was om een poot te verzetten, resulteerde in toch een paar stappen zetten naar de zolder.

Niet alleen zocht ik daar naar kerstgerief, maar ook naar oude flanellen lakens om mijn naaikunsten op los te laten. En nu ik daar toch was nam ik een doos foto’s mee naar beneden.

Ons totaal foto-archief zal zowat een curverbox of 5 vullen. Niets ordelijk per jaar, ‘nen annekesnest’ noemen ze dat bij ons.

Meteen wist kleine dochter ook wat doen. We doken dus het verleden in. Bijwijlen was dat emotioneel, dan gierden we weer van het lachen …

Mijn bedoeling was om EINDELIJK eens een verzameling foto’s aan te leggen voor de kinderen en tegelijk een serieuze grote kuis te houden in de hoeveelheid foto’s. Ontelbare pakken reisfoto’s waar ik vaak niet van kan zeggen of het Schotland, Wales, Ierland of nog ergens anders was zijn gewoon weggegooid (beelden genoeg in mijn hoofd, ik hoef dat niet noodzakelijk op papier te hebben) De dochters kregen dan weer elk hun doos met prentjes die hun jeugd kleurden.

Uiteraard geraakte ik zondag (en gisterenavond) niet doorheen heel ons fotoverleden, maar dit kwam ik o.a. al tegen :

IMG_8028

Op een oudejaarsavond : ons moeder (staand) kijkend naar mijn mindervalide tante die een gekregen puzzel probeert te maken. De meekijkende kleinkinderen konden het altijd beter dan haar.

IMG_8029

Mezelf, jong en rimpelloos staan wezen aan onze voordeur in de Tinhoutstraat 172. Niemand moet nog gaan zoeken, die voordeur bestaat niet meer, het huisnummer ook niet (twee huizen werden één pastorijwoning)

IMG_8034

De echtgenoot, blinkend van fierheid kijkend naar zijn pasgeboren eerste dochter. Drie vierde van de foto heb ik moeten verwijderen, want de gyn was nog van alles tussen mijn benen aan het doen.

Ons door de jaren heen gebruikt wagenpark passeerde ook. Rechts staat de eerste Corolla op een overzet over de Shannon in Ierland, links staat de tweede ergens in Engeland (aan de nummerplaat vd achterstaande wagen te zien)

Ik zag heel foute kledij (hoeveel leggings heb ik eigenlijk gedragen, FOEI!) en een vrouw die nog nooit van een ondersteunende BH had gehoord 😦

 

IMG_8037

En dan had ik het nog niet over foute kapsels … ik moet auteursrecht vragen aan Fellaini !

Ik zag ook koddige ‘groenselkindjes’ in een meer dan overwoekerde tuin.

Alle bouwfasen van ons huis zaten er ook nog tussen, rechts sta ik in wat nu mijn keuken is, zwanger te wezen.

IMG_8041

En om groots te eindigen : als ik het juist heb, is dit John Cale. Foto genomen op de Lokerse feesten, volgens het www moet dat in 1996 geweest zijn.

Ik maakte dus waarlijk een trip down memory lane de laatste twee dagen, de dromen ’s nachts waren ernaar. Ik vrees dat ik vannacht mijn man vermoordde …

 

 

't moet van mijn lever !, emotioneel kraantje lekt

Wij verwachten u, memé en pepé

Deze boodschap stond op de verjaardagskaart die grote dochter gisteren kreeg.

De knoop in de maag en de kortsluiting in mijn hoofd, gestart toen ik de kaart uit de brievenbus haalde, werd daar zowaar niet beter van !

Eerlijk gezegd, ik had verwacht dat dochter ‘foert!’ zou gezegd hebben, maar nee. Op mijn vraag of ze zou gaan zei ze ja. En de jongste wou zelfs meegaan.

Wat die mensen ook zouden beweren : ik hou mijn kinderen niet weg bij hun. Willen ze gaan, dan gaan ze, het zijn immers hun grootouders.

En grote dochter ging. Alleen uiteindelijk, de kleinste bekeek het nog even.

Lang is ze niet weggebleven.

Thuiskomen deed ze met de boodschap dat die mensen weer alle energie uit haar hadden gezogen.

Dat ze niet van plan waren om excuses aan te bieden zeiden ze. Ik had geld gekregen van hun om mijn kinderen een degelijke opleiding te geven (lees : geen beroepsopleiding) zeiden ze ook nog. Ja, ja, dat geld dat ze hebben vastgezet tot de kinderen 25 jaar zijn zeker.

En dat haar moeder (ik dus) een zot wijf was dat daar heel de buurt bijeen had geschreeuwd, hoe beschamend was dat niet zeg ! En ten tijde van de echtgenoot sprak heel mijn straat schande over het feit dat ik zo een ‘vieze’ was.

Ja, ja, die mensen smijten graag met ‘blommekes’

En met geld zwaaiden ze ook nog, letterlijk voor de neus laten bengelen als was het aan een vislijn.

Ze hebben het mogen houden van de dochter.

En wacht : er komt nog een chapter two :

Na het proberen wegslapen van een nog fijner geworden migraintje, gingen grote dochter en ik nog ‘naar de grootouders die het meer verdienden’ (haar woorden), een laat Allerheiligenbezoek naar het graf van mijn ouders dus.

Toen ik thuisgekomen wat bankverrichtingen aan het doen was op de PC boven, hoorde ik de achterdeur dichtgaan en kreeg ik even later een SMS van kleine dochter met deze boodschap : “ik ben naar memé en pepé”

Ik schrok me rot eerlijk gezegd.

Het kind is daar verhaal gaan halen. Dat ze haar moeder geen zot wijf laat noemen. Dat de paps de zot was. Waarop mijn schoonvader ontplofte en kleine dochter door de memé in een andere ruimte werd getrokken.

Uiteindelijk kreeg ze wel excuses van haar grootmoeder over haar schoolkeuze, en gaf die zelfs toe dat haar zoon niet normaal was (al van in zijn jeugd)

De pepé tierde daar nog één en ander tussen, financiële zaken ook alweer, waarop de Piepedol hem zei dat ze zijn geld niet moest hebben. Waar hij dan weer smalend op reageerde …

Ik kan alleen besluiten dat hiermee definitieve strepen getrokken zijn en dat ik MEER DAN TROTS BEN OP MIJN DOCHTERS !!!

Wij betalen hier liefde nog in natura, zoals dat hoort! Al de rest is geen liefde!

emotioneel kraantje lekt

Uit een héél oude doos

Scan 35

We schrijven (als ik de leeftijd van mijn vader zo schat – de jongen achteraan) 1940 à 1942. Acht kinderen uit een gezin waar er dertien geboren zijn (vaders’ tweelingbroertje overleed na een paar maanden, de anderen waren ofwel te klein om te poseren of zijn na de oorlog geboren)

De achtergrond toont geen rijkdom, later is het gezin wel nog verhuisd en bouwden ze een nieuw huis.

Scan 36

Zelfde gezin, nog iets vroeger. Ik zie een grootvader waarin ik helemaal mijn vader zie en een grootmoeder waarin ik, ondanks dat ik goed op mijn moeder lijk, toch wel wat van mezelf herken.

Vijf leden van het gezin zijn er niet meer, waaronder mijn vader. Helaas moet ik hem en mijn moeder gedag gaan zeggen op het kerkhof vandaag.

#heimwee naar pannekoeken en wafels en gezelligheid bij mijn ouders thuis op Allerheiligen

emotioneel kraantje lekt, Fiere mama/gekroonde grootste zaag van Vlaanderen

Emokip en moederkloek

Voor diegenen die het nog niet door hebben, het academiejaar is weer gestart. Dat wil zeggen dat ik na bijna vier maanden ongeveer altijd iemand thuis te hebben het kot weer voor mezelf heb (grote dochter haar schooljaar eindigde al op 5 juni)

Dit jaar zit diezelfde dochter ook weer op kot. Vorige week had ik nog niet teveel tijd om daar over na te denken wegens autoperikelen en inrichten van de kamer, maar zaterdag hakte het er stevig in.

(Dochter : even niet meelezen nu)

Tranen met tuiten, onredelijke angst om alles wat mis kan gaan, … al een geluk dat ik een goed lief heb die alles weer wat in proportie kan zetten

Maar ook al weet ik dat ze ondertussen 2 jaar ouder en wijzer is na de periode in Leuven, en al zit ze nu op een half uurtje met de wagen van huis, ik heb het er lastig mee.

Het feit dat ze me zondagnacht uit mijn bed zette om te vertellen dat ze zichzelf al op de eerste nacht had buitengesloten toen ze naar toilet ging (elektronische sloten aan de kamer) en dat zoiets ideaal was om nieuwe mensen te leren kennen hielp daar niet aan mee.

Nog minder vond ik dat toen ik gisteren rond 20u per sms vroeg of ze al weer in Gent was na haar vioolles in Leuven, madam het niet nodig achtte om me te antwoorden. Voor 1 keer zou ik willen dat ze even GSM-verslaafd is als haar zus.

En dan kroop ik op tijd in bed omdat de wekker hier zo vroeg staat voor de Piepedol en lag ik daar te koekeloeren.

Ik heb duidelijk een lesje nodig in loslaten, rationeel gezien weet ik dat ze zich perfect kan redden

Vanaf nu is geen nieuws, goed nieuws …