Door een andere hand geschreven

Gedichtendag

“Ik heb geen gedicht voor gedichtendag” zei ik vanmorgen tegen de jongste aan de ontbijttafel, waarop ze dit uit de bewaarde bestanden op haar telefoon toverde :

Caged Bird

A free bird leaps on the back of the wind

and floats downstream till the current ends

and dips his wing in the orange sun rays

and dares to claim the sky

***

But a bird thad stalks down his narrow cage

can seldom see through his bars of rage

His wings are clipped and his feet are tied

so he opens his throat to sing.

***

The caged bird sings with a fearful trill

of things unknown but longed for still

and his tune is heard on the distant hill

for the caged bird sings of freedom.

***

The free bird thinks of another breeze

and the trade winds soft through the sighing trees

and the fat worms waiting on a dawn bright lawn

and he names the sky his own.

***

But a caged bird stands on the grave of dreams

his shadow shouts on a nightmare scream

his wings are clipped and his feet are tied

so he opens his throat to sing.

***

The caged bird sings with a fearful trill

of things unknown but longed for still

and his tune is heard on the distant hill

for the caged bird sings of freedom.

***

Maya Angelou

Waarvoor dank dochter!

En nu ik de Wiki-pagina van de schrijfster lees bedenk ik me dat ik gisteren in de kringwinkel een turf van een boek (met verzameld werk) van haar in mijn handen heb gehad.

Toeval bestaat niet…

 

't moet van mijn lever !, Dit was beter fictie geweest ..., Door een andere hand geschreven

Mijn gevoel bij wat ik lees in de pers

‘wij lazen ons uit de armoede’ een artikel uit Knack dat het belang van een bibliotheek nog maar eens in de verf zet.  Ik schreef er hier al met enige bezorgdheid over.

En deze dan, iets wat ik in het vrijwilligerswerk echt merk : ‘niemand kijkt om naar partner van kankerpatiënt’ Ik denk dat ik daar ondertussen ook een boek kan over schrijven.  De laatste jaren heb ik al heel vaak mensen naar de kliniek gebracht voor bestralingen.  Zijn dat vrouwen, dan gaan die alleen mee met mij, die trekken hun plan voor zover dat gaat, die delen wel eens hun miserie met mij, maar meestal zijn dat hele goeie contacten.

Zijn het echter mannen die ziek zijn, dan gaat (moet ?) de vrouw mee.  Zijn dat de vrouwen die betere verzorgers zijn, of zijn dat de mannen die dat opeisen, ik heb daar geen idee van.  Deze week nog had ik een koppel in de wagen.  Dat de man erg ziek is door zijn behandeling, dat staat vast.  Dat hij daardoor ook nog het recht meent te hebben om in mijn bijzijn op zijn vrouw te zitten vitten en op elke (vriendelijke) vraag van haar een snibbig antwoord moet geven, daar kan ik minder mee om.  Ik vraag me dan af hoe die man zijn vrouw behandelt als ze thuis zijn want ik kan me voorstellen dat hij zich misschien nog wat inhoudt in gezelschap.

Ik heb er ondertussen een gewoonte van gemaakt om met de partner een gesprek aan te gaan terwijl de zieke zijn behandeling krijgt.  Of het met hen nog gaat, dat ze ook voor zichzelf moeten zien te zorgen.  Moeten aanzien dat iemand die je graag ziet ziek is, en de schrik om die persoon te verliezen is een feit dat vele partners erg moeilijk om dragen vinden, maar zelden krijgen ze daar een klankbord voor.

Ik kan in deze ook wel begrijpen dat ernstig zieken zich volledig willen focussen op beter worden en daardoor heel weinig rekening willen/kunnen houden met hun omgeving, maar toch …

En hier zit ik me al over ‘op te fretten’ sedert ik dit las bij Romina. Ik beleefde zowaar alle colère weer van alle wantoestanden die ik meegemaakt heb met de echtgenoot (en voor wie dat al mocht denken : NEE ! ik had dat niet verdiend !!), met een oom die dacht – nadat ons moeder het nodig vond om aan haar zus te vertellen dat ik voor het eerst ongesteld geworden was – dat hij eens moest voelen of dat bloed wel goed stroomde, …

Wij vrouwen zijn geen gebruiksvoorwerp, sexobject of pispaal.  Wij hoeven niet beter behandeld te worden dan mannen, gelijk is voor ons al goed.

Respect is hier het woord dat cruciaal is.  Respect van mens tot mens.  En niet alleen vrouwen verdienen dat, iedereen verdient dat !

Door een andere hand geschreven

Gedichtendag

Indien ik je dragen kon

Over de diepe grachten van je gesukkel en je angsten heen,

dan droeg ik je

uren en dagen lang.

***

Indien ik de woorden kende

om antwoord te geven op je duizend vragen

over leven, over jezelf,

over liefhebben en gelukkig worden,

dan praatte ik met je,

uren en dagen lang.

***

Indien ik vrede in je hart kon planten

door geduldig te wachten en te hopen

tot het zaad van vrede in je openbrak,

dan wachtte ik,

uren en dagen lang.

***

Indien ik genezen kon wat omgaat in je hart,

aan onmacht, ontevredenheid

en onverwerkt verdriet,

dan bleef ik naast je staan,

uren en dagen lang.

***

Maar ik ben niet groter,

niet sterker dan jij

en ik weet niet alles

en ik kan niet zoveel,

ik ben maar een vriend op je weg,

al uren en dagen lang.

***

En ik kan alleen maar hopen

dat je dit weet :

je hoeft nooit alleen te vechten

of te huilen

als je een vriend hebt

voor uren en dagen lang.

(Marcel Weemaes)

Ik heb deze tekst ooit gekregen ter gelegenheid van de nationale ziekendag in 1986, en na al die jaren vind ik het nog altijd mooi.  Ik draag dit op aan de vele lieve mensen die ik door de jaren heen als vrijwilliger voor het Minder Mobielen Vervoer heb mogen leren kennen.

Door een andere hand geschreven

Grote broer over de besteding van zijn Ecocheques

Een tijdje geleden kreeg ik dit verhaal in de mailbox :

Maandag ll ging ik op zoek naar mijn ecocheques, daar ik het vermoeden had dat ze bijna gingen vervallen.  Inderdaad, ze waren maar geldig tot eind september.  Dus even nadenken … wat te doen met 338.08€ ?

Laat ik maar wat energie gaan besparen en dus ook het milieu.  Een diepvriezer zou het worden, wel een groter model, want de huidige zit altijd goed vol en elke keer als ik wat kokerel is het puzzelen om daar nog iets bij te krijgen.

Wat onderzoek op het internet naar de verschillende winkels en merken, dinsdag naar de winkel en tegen donderdag werd de aankoop al thuisgeleverd. Na 24 uur (moet volgens de winkel zolang rusten voor je hem mag starten – volgens het boekje maar 2 uur ?!?) de nieuwe in gang gestoken.  Na een tijdje draaien kon ik starten met de inhoud van de oude naar de nieuwe vriezer te versteken.  Hoe teleurstellend, ik kreeg er bijna niet alles in, en toch zat de oude kast maar voor 3/4 vol.

De volgende foto toont hoe dat komt :

oeps, dat scheelt een beetje

Ik wist wel dat de nieuwe kast binnenin kleiner was, maar dat het zoveel scheelde had ik niet gedacht.

In de oude diepvriezer konden 18 doosjes van 750 ml en nog 3 van 400 ml.  Dat geeft 14700 ml x 5 lades = 73500 ml

oude lade met inhoud

Nieuwe diepvriezer : slechts 13 doosjes van 750 ml x 7 lades geeft dat maar 68250 ml en in werkelijkheid nog wat minder omdat de bovenste lade geen volwaardige is omdat daar het ventilatorgedeelte zit (no frost-systeem)

nieuwe lade met inhoud

Teleurstellend niet ?  Om mijn doel te kunnen bereiken (meer invriezen) heb ik nu de keuze : mijn oude kast weer in gebruik nemen, of nog een kleinere nieuwe kast kopen (in oktober terug ecocheques)

In beide gevallen zal er geen sprake meer zijn van energie- en het milieu sparen.

Conclusie : voor mij zijn die ecocheques dus een vergiftigd geschenk.