Dit was beter fictie geweest ..., groei & bloei

R.I.P.

Het was een kroniek van een aangekondigde dood.

Of nee, hij was al lang wijlen.

Maar hij bleef mooi, zelfs ontdaan van ledematen wegens te gevaarlijk voor de buurt.

Ooit massief, de laatste jaren geperforeerd leed.

Hoeveel honden zouden er hun poot opgeheven hebben aan zijn voeten? Oneerbiedig, alsof hij vragende partij was voor ureum, anorganische zouten en dies meer.

Hij begreep van geen kanten waarom een paar onverlaten ooit nog brand stichtten in de wonde van z’n ferme lichaam.

Je zou kunnen spreken van een treurig bestaan, en ergens zat dat ook in zijn genen.

Gelukkig heb ik hem jaren mooi geweten, de treurwilg van ’t boske.

In de ideale wereld zou ik hem een tweede leven gunnen als champignonkwekerij.

In ’t echt zal hij voor onveiligheid zorgen als de hangjongeren nog eens van vuurke stook doen.

Vanmorgen nog rechtstaand, na de middag moegestreden.

’t Is triestig …

 

fullsizeoutput_1ecf

't moet van mijn lever !, Dit was beter fictie geweest ...

Cijfers partnergeweld

Het was een huiveringwekkende ochtend ten huize, met in het nieuws om 6u de statistieken i.v.m. partner/familiaal geweld in ons land, n.a.v de internationale dag tegen familiaal geweld.

Om de drie dagen sterft in ons land iemand aan de gevolgen van deze mistoestanden.

Om de drie dagen! En ik had daar zomaar één van kunnen zijn.

Je kunt je afvragen waarom ik dat nog wil oprakelen. En inderdaad, fijn is dat niet, maar helaas is het probleem niet 100% weg als de geweldenaar er niet meer is.

Zelfs méér dan zeven jaar na datum weegt dit verleden nog op mijn gezin. Lichamelijke klachten die daar hun oorsprong vinden, de psychologische gevolgen. Het is niet dat het ons leven dagelijks verlamt, maar ze zijn er wel.

Ook het feit hoe we nu in het leven staan is daar een gevolg van. Al kan ik echt de liefste van de wereld zijn (ja hé schat(ten)), no way dat ik me nog kan laten doen in eender welke situatie.

Hetzelfde met de kroost. Ik heb twee harde tantes in huis (weliswaar heel empathische) met speciale voelsprieten die anderen helemaal niet hebben.

Gemakkelijk is dat niet, want je hebt al te dealen met je eigen problemen en dan wil je het liefst ook nog alle problemen van anderen (mijn jongste) en bij uitbreiding hele mondiale kwesties (de oudste) oplossen. Onrecht tegen personen kan op geen enkel vlak geduld worden!

De vrouw die ik nu ben begrijpt van geen kanten hoe ik ooit de vrouw van toen heb kunnen zijn. Waarom ik niet weggegaan ben, waarom hij zoveel macht heeft kunnen krijgen, waarom ik mijn kinderen mee heb laten lijden.

Dat het erg was is een understatement, dat ik o zo hard mijn best heb gedaan om alles normaal te laten lijken ook. En juist daarom blijven zo’n problemen veel te veel onder de radar.

Mocht u die hier komt lezen toch weet hebben van foute situaties, kijk dan asjeblieft niet weg. 

En mocht hier al iemand meelezen die in zulke situatie zit (ik hoop uit de grond van mijn hart van niet!!), denk dan niet dat je niet kan geholpen worden. Er zijn genoeg instanties die hulp bieden, alleen komen die niet naar jou. Je bent het meer dan waard om geholpen te worden EN LAAT VERDORIE NOOIT MEER IEMAND ZEGGEN DAT DIT NIET ZO IS!

Tenzij u het normaal vindt dat een partner

  • je hele dagen kleineert
  • met een mes op zak slaapt en je daar dan ook nog op tijd en stond mee bedreigt
  • zorgt dat z’n kinderen doodsbange en gemuilkorfde wezels zijn
  • je af en toe eens de keel toeknijpt tot het net niet fataal is of je een hoofd vol builen klopt (zodat je tig keren een kappersafspraak afzegt) je benen bont en blauw schopt (en je de gynaecoloog dan ook maar cancelt)

En weet vooral goed dat ik dit niet schrijf om uw compassie op te wekken. Het feit dat ik /wij heel deze situatie overleefd heb(ben) maakt van mij/ons sterke mensen.

Maar misschien hadden we wel wat minder sterk willen zijn!

Dit was beter fictie geweest ...

Al een geluk dat gemailde letters geen geld kosten.

Eigenaars van zonnepanelen kregen onlangs een mail van Eandis in de digitale brievenbus over het feit dat de certificaten anders gaan moeten aangevraagd worden.

Iemand een idee wie van diegenen bij wie ‘dat’ niet gelukt is dit gaan lezen?

P.S.: Gaf je voorheen je meterstanden door aan de VREG via een papieren formulier? Dan kreeg je van ons al een bericht met de vraag om je e-mail adres op te geven. Is dat niet gelukt? Dan brengen we je binnenkort op de hoogte over de verdere aanpak.

Juist ja, niemand 🙂

Dit was beter fictie geweest ..., Fiere mama/gekroonde grootste zaag van Vlaanderen

We zouden ALLEMAAL! naar Brussel moeten vandaag

Zodat grote dochter niet alleen de wereld moet redden 🙂

Voor dit :

Stop TTIP en CETA

We moeten niet willen dat Amerika hier al zijn ‘vuiligheid’ aan voeding komt storten, en dat de multinationals hier bij het gerecht kunnen afdwingen dat ze dat mogen.

Nog minder moeten onze openbare diensten gecommercialiseerd worden (zie maar eens wat dat al niet doet in de sector van de rusthuizen)

We moeten ook vasthouden aan onze milieunormen en die zeker niet versoepelen voor het grote winstbejag!

Onze KMO’s mogen ook nog recht op bestaan hebben, alsook onze kleinschalige landbouw. Me dunkt dat die het al moeilijk genoeg hebben zonder dat die groten hen nog eens de keel toenijpen.

Ik hoop dat Europa wijs is donderdag!

En ook dat de betoging vreedzaam mag verlopen, één van mijn grootste kostbaarheden loopt daar namelijk tussen.

You rock daughter!!

Dit was beter fictie geweest ...

Afscheid nemen bestaat niet

Beste M

Ik leerde je meer dan 2 jaar geleden kennen toen je net was begonnen aan een chemo-behandeling tegen borstkanker.

Je had al een paar ritten gehad, maar met geen andere van mijn vrijwillige collega’s kon je het vinden, je MOEST mij hebben, ook al kwam ik van een andere gemeente en werden je ritten dus een stuk duurder.

Het was aftasten in het begin. Er kwamen harde worden uit je mond, ik was direct op mijn hoede, maar ik bleef gewoon mezelf. Vriendelijk, uiteraard, dat probeer ik altijd, maar in het begin geen woord teveel.

Ik heb me vaak geërgerd aan jou, weet je dat ? Je maakte er een sport van om te ‘verdwijnen’ eens ik je in het UZ had afgezet. Voorspelde wachttijden van een uur werden altijd langer. Je hielp me o.a. aan het record van 6u wachten zonder dat je je gsm aanzette. Het obligate sigaretje voor je weer in mijn wagen stapte was er voor mij ook soms teveel aan (= nog langer wachten en een auto die naar de rook stonk)

Je hebt me ook een paar keer gebeld als was ik de noodcentrale. M.a.w. het moest snel en ik moest maar paraat zijn. Maar ik deed het en op de duur met plezier (ondanks het feit dat ik het vreselijk vond dat je die directe zorg nodig had)

Want ik ‘mocht’ je ook leren kennen. Mogen ja! Onder die hardheid zat een veel te jonge vrouw die op korte tijd véél te veel had moeten incasseren. Een vechtscheiding, zwaar diabeet worden, dan de kanker. Er zijn er die voor minder verbitterd raken.

Uiteindelijk hebben we goeie gesprekken gehad onderweg. Ik mocht je ook veel zeggen, ik kon precies niet op je tenen trappen waar anderen dat vaak direct deden in jouw ogen.

Ik heb je op een gegeven moment eens gevraagd of je je energie niet beter in genezen kon steken i.p.v. in kwaad zijn op alles en iedereen.

“Ja, eigenlijk” zei je, “dat zou ik veel beter doen!”

En stilletjes aan kwam er humor voor de kwaadheid in de plaats, soms heel zwarte met tranen die van je kaken gleden toen je weer eens een slechte uitslag kreeg.

“wees blij, ik geef je werk” zei je dan. Ik lachte terug en slikte mijn tranen in.

Uiteindelijk waren de behandelingen van de baan en zagen we mekaar niet meer. Maar toch had je me bevolen om maanden verder nog een afspraak te noteren.

Toen ik een week voor die afspraak telefoon van je kreeg met de mededeling dat je wel zelf zou rijden omdat je ondertussen zoveel beter was, kon ik alleen maar blij zijn met jou. Ik hoorde opluchting in je stem en optimisme voor de toekomst.

En er passeerde weer een half jaar. En toen was er weer een telefoontje, en nog maar eens dringend. Dat je verging van de rugpijn, door een val dacht je van een tijdje ervoor die niet verzorgd was.

De huisarts moet de bui al zien hangen hebben en liet een opname bevelen op oncologie met vraag om directe bloedafname.

Je beloofde me ooit wel eens dat je zou stoppen met kettingroken ‘als het allemaal eens voorbij was’ (de pijn, de ziekte,…)

Uiteindelijk ben je gestopt.

En het is allemaal voorbij.

Zelfs die laatste ademtocht…

Ik hoop dat je aan de andere kant eeuwig mag genieten, je hebt die hemel meer dan wie ook verdiend!

 

PS : ik heb door de jaren heen veel ervaring met kankerpatiënten, ik kan het aantal niet meer noemen, maar ik ‘verloor’ nog maar 3 patiënten. Twee ouderen die een meer dan volledig leven mochten leven, en M is nu de derde.

Kanker is en blijft een kloteziekte, maar de meeste mensen genezen gelukkig wel!