Over verbrande lippen, spierpijn en allergie.

Gisteren hadden Bruno en ik een afspraak met onze schoonbroer/fietshersteller. Een elektrische fiets heeft namelijk een check-up nodig na 500km bollen (om in orde te blijven voor de garantie waarschijnlijk, nodig is een rekbaar begrip)

Die van mij zat nog net niet zover (maar tegen de avond er wel al over) en Bruno zijn fiets heeft al een veelvoud van die km-stand.

Dus monteerde ik de tweewieler op de vierwieler (ik word al handiger met de nieuwe fietsdrager, oef!) en trok na de middag naar Ieper. Van daaruit reden we per fiets naar Rekkem (+/- 25km), lieten we schoonbroer werken 🙂 en kon ik wat roddelen (Bruno zijn woorden) met mijn schoonzus.

Die van mij is een recht op recht mens, op veel vlakken, ook op het vlak van fietsen. De heenrit fietsten we dus gewoon langs de drukke steenweg richting Menen. Het beloofde brede fietspad was in de praktijk te smal om naast elkaar te fietsen, en ik vind er dus niets aan om achter mekaar te moeten rijden.

Het tempo kon ook iets beter (lees trager) dus dat moest anders kunnen. En dat lukte. De terugweg een heel stuk langs de Leie was al heel wat interessanter.

Uiteindelijk hadden we rond de 55km afgelegd. Niet zonder dat ik een paar zakdoeken vol snotterde en ontelbare keren in mijn ogen moest wrijven omdat de pollen mijn lichaam zo teisterden.

Maar dat was nog het minste. Er was ook al de spierpijn van de dagen ervoor in mijn tuin te werken. En dan zwijg ik maar over dat broekje waar ik van denk dat ik er een prachtige derrière in heb.

De oudste jeans uit mijn kast. Gekocht nadat de jongste geboren werd en ik op z’n zachtst gezegd ietwat heel snel vermagerde (tot rond de 45kg). Die broek sneed ik onlangs de pijpen af, gaf ze een zwart kleurbad en nam ze weer in gebruik.

Schoon gat, mijn gat 🙂 Dat ding spant immers een beetje. Kliefje beschreef onlangs nog heel plastisch wat daarvan ook de gevolgen kunnen zijn.

En ineens begrijpen jullie de lippen uit de titel beter 🙂

Of help mij

… om mijn wagen op te vouwen als u toch besluit om de parkeerplaats vrij te houden!

fullsizeoutput_1efb

Parking rond de Onze-Lieve-Vrouw-over-de-Dijlekerk – Mechelen

R.I.P.

Het was een kroniek van een aangekondigde dood.

Of nee, hij was al lang wijlen.

Maar hij bleef mooi, zelfs ontdaan van ledematen wegens te gevaarlijk voor de buurt.

Ooit massief, de laatste jaren geperforeerd leed.

Hoeveel honden zouden er hun poot opgeheven hebben aan zijn voeten? Oneerbiedig, alsof hij vragende partij was voor ureum, anorganische zouten en dies meer.

Hij begreep van geen kanten waarom een paar onverlaten ooit nog brand stichtten in de wonde van z’n ferme lichaam.

Je zou kunnen spreken van een treurig bestaan, en ergens zat dat ook in zijn genen.

Gelukkig heb ik hem jaren mooi geweten, de treurwilg van ’t boske.

In de ideale wereld zou ik hem een tweede leven gunnen als champignonkwekerij.

In ’t echt zal hij voor onveiligheid zorgen als de hangjongeren nog eens van vuurke stook doen.

Vanmorgen nog rechtstaand, na de middag moegestreden.

’t Is triestig …

 

fullsizeoutput_1ecf

Cijfers partnergeweld

Het was een huiveringwekkende ochtend ten huize, met in het nieuws om 6u de statistieken i.v.m. partner/familiaal geweld in ons land, n.a.v de internationale dag tegen familiaal geweld.

Om de drie dagen sterft in ons land iemand aan de gevolgen van deze mistoestanden.

Om de drie dagen! En ik had daar zomaar één van kunnen zijn.

Je kunt je afvragen waarom ik dat nog wil oprakelen. En inderdaad, fijn is dat niet, maar helaas is het probleem niet 100% weg als de geweldenaar er niet meer is.

Zelfs méér dan zeven jaar na datum weegt dit verleden nog op mijn gezin. Lichamelijke klachten die daar hun oorsprong vinden, de psychologische gevolgen. Het is niet dat het ons leven dagelijks verlamt, maar ze zijn er wel.

Ook het feit hoe we nu in het leven staan is daar een gevolg van. Al kan ik echt de liefste van de wereld zijn (ja hé schat(ten)), no way dat ik me nog kan laten doen in eender welke situatie.

Hetzelfde met de kroost. Ik heb twee harde tantes in huis (weliswaar heel empathische) met speciale voelsprieten die anderen helemaal niet hebben.

Gemakkelijk is dat niet, want je hebt al te dealen met je eigen problemen en dan wil je het liefst ook nog alle problemen van anderen (mijn jongste) en bij uitbreiding hele mondiale kwesties (de oudste) oplossen. Onrecht tegen personen kan op geen enkel vlak geduld worden!

De vrouw die ik nu ben begrijpt van geen kanten hoe ik ooit de vrouw van toen heb kunnen zijn. Waarom ik niet weggegaan ben, waarom hij zoveel macht heeft kunnen krijgen, waarom ik mijn kinderen mee heb laten lijden.

Dat het erg was is een understatement, dat ik o zo hard mijn best heb gedaan om alles normaal te laten lijken ook. En juist daarom blijven zo’n problemen veel te veel onder de radar.

Mocht u die hier komt lezen toch weet hebben van foute situaties, kijk dan asjeblieft niet weg. 

En mocht hier al iemand meelezen die in zulke situatie zit (ik hoop uit de grond van mijn hart van niet!!), denk dan niet dat je niet kan geholpen worden. Er zijn genoeg instanties die hulp bieden, alleen komen die niet naar jou. Je bent het meer dan waard om geholpen te worden EN LAAT VERDORIE NOOIT MEER IEMAND ZEGGEN DAT DIT NIET ZO IS!

Tenzij u het normaal vindt dat een partner

  • je hele dagen kleineert
  • met een mes op zak slaapt en je daar dan ook nog op tijd en stond mee bedreigt
  • zorgt dat z’n kinderen doodsbange en gemuilkorfde wezels zijn
  • je af en toe eens de keel toeknijpt tot het net niet fataal is of je een hoofd vol builen klopt (zodat je tig keren een kappersafspraak afzegt) je benen bont en blauw schopt (en je de gynaecoloog dan ook maar cancelt)

En weet vooral goed dat ik dit niet schrijf om uw compassie op te wekken. Het feit dat ik /wij heel deze situatie overleefd heb(ben) maakt van mij/ons sterke mensen.

Maar misschien hadden we wel wat minder sterk willen zijn!

Al een geluk dat gemailde letters geen geld kosten.

Eigenaars van zonnepanelen kregen onlangs een mail van Eandis in de digitale brievenbus over het feit dat de certificaten anders gaan moeten aangevraagd worden.

Iemand een idee wie van diegenen bij wie ‘dat’ niet gelukt is dit gaan lezen?

P.S.: Gaf je voorheen je meterstanden door aan de VREG via een papieren formulier? Dan kreeg je van ons al een bericht met de vraag om je e-mail adres op te geven. Is dat niet gelukt? Dan brengen we je binnenkort op de hoogte over de verdere aanpak.

Juist ja, niemand 🙂

We zouden ALLEMAAL! naar Brussel moeten vandaag

Zodat grote dochter niet alleen de wereld moet redden 🙂

Voor dit :

Stop TTIP en CETA

We moeten niet willen dat Amerika hier al zijn ‘vuiligheid’ aan voeding komt storten, en dat de multinationals hier bij het gerecht kunnen afdwingen dat ze dat mogen.

Nog minder moeten onze openbare diensten gecommercialiseerd worden (zie maar eens wat dat al niet doet in de sector van de rusthuizen)

We moeten ook vasthouden aan onze milieunormen en die zeker niet versoepelen voor het grote winstbejag!

Onze KMO’s mogen ook nog recht op bestaan hebben, alsook onze kleinschalige landbouw. Me dunkt dat die het al moeilijk genoeg hebben zonder dat die groten hen nog eens de keel toenijpen.

Ik hoop dat Europa wijs is donderdag!

En ook dat de betoging vreedzaam mag verlopen, één van mijn grootste kostbaarheden loopt daar namelijk tussen.

You rock daughter!!