We waren er (net) niet bij.

Speurend in een doos foto’s van de jongste (ze wordt eind november 18 jaar en ik ben van plan om haar een speciaal album te geven) kwam ik uiteraard heel wat vakantiefoto’s tegen. De kinderen waren de favoriete fotomodellen van hun vader, het stak hem niet op een filmrolletje meer of minder als we op reis gingen.

Twee foto’s heb ik alvast ingescand omdat ik direct een heel verhaal kon oprakelen over de plaats.

Boscastle, Cornwall. Augustus 2004. We reden naar het stadje, kronkelende baan naar beneden, het was heet, ik had barstende koppijn.

We parkeerden onze wagen op een middelgrote parking, ze waren daar blijkbaar wel wat toeristen gewoon.

En dan te voet naar de monding van een lieftallig riviertje tussen twee hoge rotsen in zee.

fullsizeoutput_2535

Geen goeie foto, maar het ‘gat’ naar zee is wel duidelijk.

De echtgenoot en de kinderen gingen naar het ‘Witchcraft Museum’, ik probeerde mijn zere hoofd wat te laten bekomen aan de oever van de rivier naast een oud stenen brugje.

fullsizeoutput_2533

Veel meer herinner ik me niet meer van die dag. Wat ik me wel levendig herinner is de beelden die we een week later op TV zagen.

Boscastle Flood

Mocht dit een week eerder gebeurd zijn en we zouden niet terug gekomen zijn van reis, geen kat zou geweten hebben dat we net die dag op die plek waren. Ik heb dat altijd een scary gedachte gevonden.

Water was precies een gemene deler van die reis (uiteraard, Cornwall, zijn haventjes, baaien, kusten) want ik schreef er al eens eerder over.

Ik kan het gelukkig allemaal nog navertellen, maar het is nu al geweten dat deze weerfenomenen door de opwarming van de aarde nog vaker gaan voorvallen. Met alle gevolgen van dien …

 

Advertenties

Oewist**?

**Hoe gaat het?

Puur uit gewoonte zou ik willen antwoorden: “goed”, al zegt mijn lijf anders.

Niet het hele lijf, het bovenste deel is al erg genoeg om voor veel ellende te zorgen. Ellende zoals in helse hoofdpijnen (niet te vergelijken met de ‘gewone’ migraine die me soms overvalt) vergezeld van instant misselijkheid en overmatig zweten (en toch maar een lichaamstemperatuur van 35,9°)

Pijn die zomaar direct begon (niet het zeurderige pijntje dat opbouwt naar meer) gelijk waar ik was en die me heel angstig maakte.

Angstig en kwaad omdat mijn dagen op die manier voorbij gingen liggend in een donkere kamer wegens niet tot meer in staat. Het was zo erg dat ik de laatste aanval zelfs verzweeg voor de jongste want die begon ook danig te panikeren.

Die laatste aanval dateert gelukkig al van zaterdagavond en de hele nacht zijn alle doemscenario’s de revue gepasseerd. Datzelfde zere hoofd had al uitgemaakt dat ik een tumor had. Ik zag mezelf al liggen onder scanners, met geschoren hoofd en een naad op mijn schedel, hypochonder die ik ben. (Teveel gezien in het vrijwilligerswerk vrees ik)

Enfin, ik ben toch bang genoeg geweest om gisterenmorgen maar meteen richting huisarts te gaan. Na neus-keel-oor-controle en wat neurologische testjes met de ogen toe werd de boosdoener gevonden in mijn bloeddruk. Een flinke 16/10!

En dus ging de dokter aan het schrijven, betaalde ik en trok ik richting apotheek.

Want zo werkt de traditionele geneeskunde vaak. We behandelen symptomen, naar een oorzaak peilen – ik zeg maar iets, mijn bloed prikken bvb – is blijkbaar teveel gevraagd.

Al een geluk dat er een zweefteeftrekje in mezelf zit :-). Waardoor ik bij thuiskomst direct die andere genezer raadpleegde. Na mijn probleem gemaild te hebben en hij tijd had in de namiddag, ging hij direct met mij aan de slag. Daar wordt eerst aan oorzaken gewerkt, dus wordt er heel wat doorgesproken. Hij bracht mijn symptomen direct in verband met hormonen, vroeg dus uitgebreid naar mijn cyclus, anticonceptie,…

Ietwat al te gemakkelijk vroeg hij of mijn huisarts van de oude stempel was (dat is hij) om er dan maar achterna te gooien dat ik beter mijn spiraal laat verwijderen en aan de kalendermethode ga. Oude stempel? Wie? Er kwam net geen stoom uit mijn oren, en dat heeft de arme man geweten!

Enfin, eerst maar uitzoeken of mijn lijf zowieso die spiraal nog nodig heeft, ik ben nl voor mijn tijd oud door de vele hormonen die gebruikt zijn om mijn kinderen op deze wereld te krijgen.

Ik zou bijna zeggen dat mijn bloeddruk, door me kwaad te maken in zijn kalendermethode-optie, ongekende hoogte moet hebben bereikt tijdens de naalden sessie. Maar integendeel koelde mijn lichaam weer in golven af door de letterlijke koude rillingen die van boven naar beneden door mijn lijf stroomden en liep ik bijna op wolkjes buiten.

Vreemd gegeven die alternatieve boel!

En nu moet ik een nieuwe afspraak maken met mijn huisarts. Ik heb er moeite mee om een man die zo ver heeft gestudeerd en minstens 30 jaar ervaring heeft de les te spellen en te vragen om mijn bloed te nemen. Wie ben ik trouwens, simpel huisvrouwke met een beetje boerenverstand…

Het zal dus een omweg worden, ik ben immers ook patiënt van zijn dochter 🙂

Over verbrande lippen, spierpijn en allergie.

Gisteren hadden Bruno en ik een afspraak met onze schoonbroer/fietshersteller. Een elektrische fiets heeft namelijk een check-up nodig na 500km bollen (om in orde te blijven voor de garantie waarschijnlijk, nodig is een rekbaar begrip)

Die van mij zat nog net niet zover (maar tegen de avond er wel al over) en Bruno zijn fiets heeft al een veelvoud van die km-stand.

Dus monteerde ik de tweewieler op de vierwieler (ik word al handiger met de nieuwe fietsdrager, oef!) en trok na de middag naar Ieper. Van daaruit reden we per fiets naar Rekkem (+/- 25km), lieten we schoonbroer werken 🙂 en kon ik wat roddelen (Bruno zijn woorden) met mijn schoonzus.

Die van mij is een recht op recht mens, op veel vlakken, ook op het vlak van fietsen. De heenrit fietsten we dus gewoon langs de drukke steenweg richting Menen. Het beloofde brede fietspad was in de praktijk te smal om naast elkaar te fietsen, en ik vind er dus niets aan om achter mekaar te moeten rijden.

Het tempo kon ook iets beter (lees trager) dus dat moest anders kunnen. En dat lukte. De terugweg een heel stuk langs de Leie was al heel wat interessanter.

Uiteindelijk hadden we rond de 55km afgelegd. Niet zonder dat ik een paar zakdoeken vol snotterde en ontelbare keren in mijn ogen moest wrijven omdat de pollen mijn lichaam zo teisterden.

Maar dat was nog het minste. Er was ook al de spierpijn van de dagen ervoor in mijn tuin te werken. En dan zwijg ik maar over dat broekje waar ik van denk dat ik er een prachtige derrière in heb.

De oudste jeans uit mijn kast. Gekocht nadat de jongste geboren werd en ik op z’n zachtst gezegd ietwat heel snel vermagerde (tot rond de 45kg). Die broek sneed ik onlangs de pijpen af, gaf ze een zwart kleurbad en nam ze weer in gebruik.

Schoon gat, mijn gat 🙂 Dat ding spant immers een beetje. Kliefje beschreef onlangs nog heel plastisch wat daarvan ook de gevolgen kunnen zijn.

En ineens begrijpen jullie de lippen uit de titel beter 🙂

Of help mij

… om mijn wagen op te vouwen als u toch besluit om de parkeerplaats vrij te houden!

fullsizeoutput_1efb

Parking rond de Onze-Lieve-Vrouw-over-de-Dijlekerk – Mechelen

R.I.P.

Het was een kroniek van een aangekondigde dood.

Of nee, hij was al lang wijlen.

Maar hij bleef mooi, zelfs ontdaan van ledematen wegens te gevaarlijk voor de buurt.

Ooit massief, de laatste jaren geperforeerd leed.

Hoeveel honden zouden er hun poot opgeheven hebben aan zijn voeten? Oneerbiedig, alsof hij vragende partij was voor ureum, anorganische zouten en dies meer.

Hij begreep van geen kanten waarom een paar onverlaten ooit nog brand stichtten in de wonde van z’n ferme lichaam.

Je zou kunnen spreken van een treurig bestaan, en ergens zat dat ook in zijn genen.

Gelukkig heb ik hem jaren mooi geweten, de treurwilg van ’t boske.

In de ideale wereld zou ik hem een tweede leven gunnen als champignonkwekerij.

In ’t echt zal hij voor onveiligheid zorgen als de hangjongeren nog eens van vuurke stook doen.

Vanmorgen nog rechtstaand, na de middag moegestreden.

’t Is triestig …

 

fullsizeoutput_1ecf

Cijfers partnergeweld

Het was een huiveringwekkende ochtend ten huize, met in het nieuws om 6u de statistieken i.v.m. partner/familiaal geweld in ons land, n.a.v de internationale dag tegen familiaal geweld.

Om de drie dagen sterft in ons land iemand aan de gevolgen van deze mistoestanden.

Om de drie dagen! En ik had daar zomaar één van kunnen zijn.

Je kunt je afvragen waarom ik dat nog wil oprakelen. En inderdaad, fijn is dat niet, maar helaas is het probleem niet 100% weg als de geweldenaar er niet meer is.

Zelfs méér dan zeven jaar na datum weegt dit verleden nog op mijn gezin. Lichamelijke klachten die daar hun oorsprong vinden, de psychologische gevolgen. Het is niet dat het ons leven dagelijks verlamt, maar ze zijn er wel.

Ook het feit hoe we nu in het leven staan is daar een gevolg van. Al kan ik echt de liefste van de wereld zijn (ja hé schat(ten)), no way dat ik me nog kan laten doen in eender welke situatie.

Hetzelfde met de kroost. Ik heb twee harde tantes in huis (weliswaar heel empathische) met speciale voelsprieten die anderen helemaal niet hebben.

Gemakkelijk is dat niet, want je hebt al te dealen met je eigen problemen en dan wil je het liefst ook nog alle problemen van anderen (mijn jongste) en bij uitbreiding hele mondiale kwesties (de oudste) oplossen. Onrecht tegen personen kan op geen enkel vlak geduld worden!

De vrouw die ik nu ben begrijpt van geen kanten hoe ik ooit de vrouw van toen heb kunnen zijn. Waarom ik niet weggegaan ben, waarom hij zoveel macht heeft kunnen krijgen, waarom ik mijn kinderen mee heb laten lijden.

Dat het erg was is een understatement, dat ik o zo hard mijn best heb gedaan om alles normaal te laten lijken ook. En juist daarom blijven zo’n problemen veel te veel onder de radar.

Mocht u die hier komt lezen toch weet hebben van foute situaties, kijk dan asjeblieft niet weg. 

En mocht hier al iemand meelezen die in zulke situatie zit (ik hoop uit de grond van mijn hart van niet!!), denk dan niet dat je niet kan geholpen worden. Er zijn genoeg instanties die hulp bieden, alleen komen die niet naar jou. Je bent het meer dan waard om geholpen te worden EN LAAT VERDORIE NOOIT MEER IEMAND ZEGGEN DAT DIT NIET ZO IS!

Tenzij u het normaal vindt dat een partner

  • je hele dagen kleineert
  • met een mes op zak slaapt en je daar dan ook nog op tijd en stond mee bedreigt
  • zorgt dat z’n kinderen doodsbange en gemuilkorfde wezels zijn
  • je af en toe eens de keel toeknijpt tot het net niet fataal is of je een hoofd vol builen klopt (zodat je tig keren een kappersafspraak afzegt) je benen bont en blauw schopt (en je de gynaecoloog dan ook maar cancelt)

En weet vooral goed dat ik dit niet schrijf om uw compassie op te wekken. Het feit dat ik /wij heel deze situatie overleefd heb(ben) maakt van mij/ons sterke mensen.

Maar misschien hadden we wel wat minder sterk willen zijn!