Bij Adriënne

Bea af me inspiratie voor dit:

Weet je nog de tijd van de buurtwinkeltjes? Zo’n zaak van een kamer groot, waar geen centimeter onbenut bleef. Rekken tegen de muur,  een houten toonbank, ouderwetse weegschaal met gewichten en bokalen met snoep. Hetgeen ze nu vintage zouden noemen en hip.

candy-store-3778820__480

De mensen die zo’n winkel hadden waren beroemd in hun eigen vierkante kilometer. Want verder dan dat had je alweer een ander winkeltje.

In onze straat was er ook nog zo eentje. Zo nog net op de valreep want de nieuwe tijden (zelfbedieningswinkels) rukten snel op. De warme bakker aan de andere kant van de straat had dat al begrepen.

Ons moeder ging dus het meest naar Vera’s (de bakkersvrouw). Groot gezin, veel nodig, daar was het beter koop uiteraard.

Maar heel af en toe werden we nog wel eens naar Adrienne gestuurd, om een kleinigheid dat ontbrak.

Ik hoor in gedachten nog hoe de deur openging, hoe de klink voelde, de deurbel klonk, hoe het er rook.

En dan wachten op Adrienne, luisterend hoe ze sloffend naderde (in mijn herinnering was ze altijd oud en droeg ze geruite pantoffels).

Je vroeg daar wat je nodig had, rekende af, en mocht nog een snoepje kiezen uit één van de bokalen.

Simpel was normaal toen.

O nostalgie toch…

(Bericht 6/40 in het kader van #40dagenbloggen)

21 reacties

  1. Ja zo was er vroeger ook een winkeltje recht over mijn school, bij Joséeke! Zulke winkeltjes zijn er nu praktisch niet meer

  2. Een school had vroeger zeker een contract met zo’n winkeltje? Ik had er ook eentje vlak over mijn school, en ben er nog jàren blijven gaan toen ik er niet meer op school zat en zelfs toen ik niet meer in die straat woonde. Zij had de béste muuletrekkers! 😉

  3. Zalig! Wij hadden vroeger in ons dorp ook zo enkele winkeltjes. Eén daarvan is voortgezet door de zoon en nu een supermarkt geworden. Al de andere zijn gewoon weg …

  4. Het was de tijd toen je met één frank nog snoep kon kopen. (En ik nog in korte broek naar school ging, dat ook.)

Reacties zijn gesloten.