8 Verblijdingen

  • Een tijd geleden melding krijgen dat Wouter Deprez try-outs doet van zijn nieuwe voorstelling dicht bij huis en dat toevallig die dag ook de oudste verjaart. Tickets kopen gebeurde op een drafje. Wij zijn fan! Wie hem nog niet kent, hij is ook te volgen op Facebook en er staan ook columns van zijn hand in de krant.
  • De warmte van een thuis kunnen schenken aan diegenen onder mijn dak. Dat uit zich in verwende nesten kweken en boterhammetjes smeren ’s morgens en in chocoladebrood bakken met een rest deeg van de ‘pizza di mama’.

(gij zijt mijn lachend kakske zei de jongste toen ik de deegfoto deelde)

  • Vrijdag een kliniek-rit combineren met tijd voor het lief en door Gent gaan flaneren. Daar onverwacht moois tegenkomen. En met dat moois bedoel ik niet de ‘poutrel’(steunbalk) die als kunst op de Korenmarkt prijkt, maar dit:

(Ongetwijfeld in het donker nog mooier, maar dan mis je de herfstkleuren van de boom.)

  • Zaterdagmorgen waren we alweer in Gent (ik+kroost) voor het ‘Repair & Share Fest’. Daar was véél te doen. Ikzelf liet er een handtas herstellen (niets aan, behalve een losse riem), de meiden gingen naar de kledij swishing (iets meebrengen van thuis en dat wisselen voor iets anders). Het is niet omdat ze het zelf niet meer dragen dat een ander het niet wil (en omgekeerd)
  • In de namiddag reden we naar de Westhoek om daar te gaan fuiven (voor het goede doel: ‘Pink Poppies’) met de bedoeling om de beentjes los te gooien alsof de wereld zou vergaan de dag erna. Ietwat teleurgesteld om de slechte DJ gingen we om middernacht al naar huis, maar daarna mijn voetjes kunnen warmen dicht tegen mijn schat aan maakte e.e.a. goed.
  • Voor de fuif gaan wandelen op de vestingen in Ieper en genieten van de herfstkleuren.
  • Even stilstaan bij WO1 (daar kan je niet naast kijken in Ieper) bovenop de Menenpoort en ons daarna verwarmen aan een warme chocomelk.
  • Samen met de jongste (“a ja mama, gij geeft mij toch een unisex-opvoeding”) een tas klaarmaken voor school met een boormachine, diverse schroeven en schroevendraaiers. Er is een sjoelbak te monteren in de projectlessen. Later wordt die dan gebruikt bij bejaarden.
Advertenties

Nieuw speeltje (3)

Voor de mannen die bij ‘Nieuw speeltje (2) al nieuwsgierig waren wat nummer 3 zou worden:

Soepel gas geven, zoemend geluid, comfortabel zitten, mijn favoriete radiozender en het dak en wat bomen van de buren op de achtergrond.

Ik ben er NIET zuinig op zoals met een goed boek, af en toe een pagina lezen is te weinig. Gulzig verdwijnt er materiaal onder dat er een beetje anders uitkomt.

Eindelijk hakte ik de knoop door (en veel draden)

Want schoentjes zetten voor de Sint is zo passé. Vol verwachting mijn hart laten kloppen is ook niet dat.

Dus trok ik mijn stoute schoenen aan en verwende mijzelf (zonder speeltje maar met ‘cold hard cash’)

En wat naait ze goed…

fullsizeoutput_288f

mijn nieuwe naaimachine.

Het zou zomaar kunnen dat Nieuw speeltje 1 & 2 de komende tijd aandacht tekort zullen hebben.

Het requiem van Mozart

Wie hier nu wil lezen over klassieke muziek is eraan voor de moeite.

Dat ik hier de laatste foto’s had gemaakt van ons konijn, was het verste van mijn gedachten.

Is hij dood dan? Wel we weten het niet en die onzekerheid knaagt al een hele week aan mijn maag.

Feit is dat ik al een aantal keren zijn domein ben afgelopen om mogelijke ontsnappingspistes te vinden, maar die zijn er niet. Wel zijn er twee enorme pijpen (hij deed graag van grondverzet) waarin hij vaak underground ging. Ik heb ze een stuk opengelegd en dan nog verder met een stok gepeild maar geen Mozart te zien.

Ik had het eerst niet door dat hij er niet meer was. Maandag was ik weinig thuis en het viel me pas dinsdag op dat de groenten die ik over het hek gegooid had amper waren geminderd (de kip eet daar niet zoveel van)

De buurvrouw opperde: “gepakt door een roofvogel” wat ik weinig plausibel vind voor zo’n zwaar konijn. Mensen in het vrijwilligerswerk spreken van acuut sterven aan nierfalen bij zo’n konijnen (volgens de dierenarts van hun zoon die ook zo’n langoren heeft) en dan zou hij gewoon onder de grond gebleven zijn.

Het ergste van al is dat zijn baasje (oudste dochter) nog niet op de hoogte is. Hoe graag ik het ook wou laten weten, de jongste vroeg om dat niet te doen omdat ze dan alleen triestig zit te wezen op haar kotje.

Op het moment dat dit online komt ben ik ongeveer de boodschap aan het brengen. Ik zie daar waarlijk tegenop.

Hij had namelijk een bijzonder plaatsje in allemaal onze harten veroverd.

 

 

Spice up your life

Hebben jullie ze al eens geteld, de potjes met kruiden in de keukenkast? Allicht niet. Veel kans dat er ook wat potjes dubbel in staan of over de houdbaarheidsdatum.

Toen ik een week of twee geleden een nieuw kookboek kocht (ook al mocht ik van mezelf geen kookboeken meer kopen – geen karakter ik) kwamen daar wat kruiden in voor die ik wel in huis wou halen. Toch leek het me verstandig om de bewuste kruidenkast eerst eens van dichterbij te gaan bekijken.

kruiden

Het allegaartje op tafel zag er niet uit. Het deed me dromen van uniforme potjes en het vast voornemen als ik ooit een andere keuken moet inrichten, dat daar een kruidenlade moet zijn i.p.v. een kruidenkast.

Maar had ik dat niet ergens staan, kruidenpotjes?

Maar ja gij, ergens in de berging stond een doos vol.

Of het er genoeg waren? Maar nee gij, mijn netjes genummerd en alfabetisch lijstje toonde immers aan dat er een kleine 40 soorten kruiden mijn leven meer pit konden geven.

Hoewel ik met netjes genummerd even vergeet dat er een ongelukkige 13A en 13B is en ergens onderweg zijn de muskaatnoot en oregano (koop ik in grote strooibus) niet in de lijst geraakt.

Waarom ik überhaupt zo’n genummerd lijstje wil denkt u nu zeker? Wel om het feit dat ik dus geen overzichtelijke kruidenlade heb die de namen van de kruiden toont en mijn kast er nu zo uitziet:

 

De doos uniforme kruidenpotjes aangevuld met bijeengespaarde oploskoffie potjes (ooit, in een vorig leven door de schoonouders), de bus muskaatnoot en het zout en een obligate pepermolen waar een weldenkend mens geen afstand van doet uiteraard.

En weet ik nu uit het hoofd welk kruid pakweg nummer 16 is? Wel, nu nog niet. Dat zal misschien wel komen mettertijd. Nu behelp ik me met de lijst die (pas op: moeder ontdekt washi tape) op de kastdeur hangt.

Is al dit gefröbel een verbetering? Visueel wel, qua het juiste potje snel vinden ook. Al bestaat de vrees dat ik nog vaak de strooibusjes ga missen. Het moet bij mij namelijk vooruit gaan in de keuken. Ik zie zo al gebeuren dat ik geen maatlepeltje ga gebruiken en er véél te veel kruiding in mijn gerechten zal zitten.

En nu vooral niet denken aan het feit dat er nog nieuwe kruiden gaan bijkomen die niet alfabetisch in het lijstje gaan staan.

Mijn geestelijke vermogens kunnen dat nog niet aan 🙂

 

 

 

 

 

Persoonlijke marketing

Ken je dat, dat je dingen krijgt waar je niet om vraagt? In je mailbox, op straat in de pollekes gedrukt, in winkels, per post…

Mijn jongste dochter wordt eind van de maand 18 jaar. Belangrijke verjaardag. Uiteraard! En dat vinden sommige bedrijven ook.

Gisteren kwam er een klein pakje toe met de post op haar naam. Hoewel, haar naam wel maar de aanspreking was niet zo geslaagd:

fullsizeoutput_280d

Zonder bril had ik de afzender ook niet gelezen en het pakje zelf zei me niet direct iets (ik sla reclame traditioneel over op TV)

fullsizeoutput_280c

Dochterlief vindt de inhoud alleszins de mop van de eeuw:

fullsizeoutput_280b

De bijgevoegde brief met kortingbonnetjes garanderen dat de eerste scheerbeurt zeker een succes wordt.

Enfin, het zal bij de dochter niet de eerste scheerbeurt worden, en ze zal al zeker niet voor publicatie vatbaar zijn 🙂

Met dank aan de paps voor haar vreemde voornaam zeker?

 

Hij** trapte het af zonder mij

**Mijn fiets

En hij was zelfs niet alleen.

fullsizeoutput_2805

Eerst moest hij nog een eindje op de trein tot Brussel Noord, om dan aan Tour&Taxis verzamelen te blazen voor een tocht van 270km naar Bonn.

De fietsen werden natuurlijk allemaal bestuurd door iemand. Die van mij door de oudste die onder het motto ‘iemand moet toch de planeet redden’ gehoor gegeven had aan de actiegroep ‘Climate Express’ om naar de klimaattop in Bonn te fietsen.

De jongste en ik gingen mee naar Brussel want de combinatie zware fiets + bagage en trappen in stations ging zo niet samen met een deerne van 45kg.

Met 350 waren ze op de vertrekplaats en ik was blij dat ik er ook mocht zijn. Voelen dat mensen zich nog gezamenlijk kunnen scharen achter een actie, geeft mij altijd een warm gevoel.

Ik eindigde hier al met een zin die de toestand van onze planeet hekelt, maar onderstaande kan ook tellen:

fullsizeoutput_2804

Ondertussen zijn er al twee dagen fietsen voorbij, vandaag 77km, gisteren stonden er (wegens een omweg) 105km op de teller. Morgen wordt er tot Bonn gefietst (door een stuk vuil industrieel Duitsland) om dan zaterdag actie te kunnen voeren.

Nu maar hopen dat het iets uithaalt…