Week dier

Gisteren, op de snelweg in de gietende regen op weg naar Nieuwpoort, maakte ik een trip down memory lane.

Er is ooit een augustusdag geweest met stormachtig karakter waarop ik dezelfde weg reed. Om daar voor het eerst de man in levende lijve te zien die ik precies al goed kende.

We hadden een straat afgesproken om te parkeren, ik keek uit naar een blauwe Golf, hij naar een groene Avensis en dat verliep allemaal vlotjes. Ondanks het feit dat het nog zomer was, droeg ik een lange winterjas en had ik laarsjes aan. Een geluk, want eens uit de auto woei mijn paraplu direct de verkeerde kant uit en had ik daar niets meer aan.

Zijn lach toen hij uit de auto stapte was tegelijk verlegen maar toch hartverwarmend (en hij was in mijn ogen zoveel mooier dan op foto) en dus gingen we samen op pad. Letterlijk. Dat we dat nu nog altijd figuurlijk doen is een droom die waar geworden is.

Er zijn veel details van die eerste ontmoeting blijven hangen. Hoe ik het bijvoorbeeld raar vond om een man voor me te hebben die koffie dronk (i.p.v. alcohol) hoe ik zijn melkje bij de koffie in kon pikken (hij drinkt zwart). Dat ik even kon vertellen over het gaan van de echtgenoot en hij iets ingrijpends uit zijn leven i.v.m. zijn mama. Hoe alles zo normaal leek tussen ons en wat een rust hij uitstraalde. En ook nog hoe mijn telefoon een drietal keer begon te trillen in mijn broekzak omdat mijn schoonmoeder mij blijkbaar dringend nodig had 😦

En dat we babbelden en ik in zijn mooie blauwe ogen keek en hij op een bepaald moment net iets te lang in mijn decolleté (hij ontkent dat tot op de dag van vandaag)

Uiteindelijk is alles geleidelijk aan gegaan tussen ons. Uitzoeken of we durfden springen van beide kanten, er waren immers rugzakjes, bij de ene wat zwaarder dan bij de ander. De jurk die ik kocht voor onze eerste ontmoeting (na me jaren lang te verstoppen in broek en slobbertrui) en die wegens het weer in de kast bleef, was blijkbaar wel impressionant genoeg om drietal maand later een eerste kus te krijgen

En we kussen nog altijd. Van gewoonte en van graag willen.

fullsizeoutput_25a6

Het weekdier op het strand zal het bevestigen. In al mijn gemijmer ben ik zelf een week dier.

Maar zoete herinneringen zijn van die aard dat ze moeten gekoesterd worden toch?

Advertenties

34 gedachtes over “Week dier

  1. Dit zou zomaar de eerste pagina van je eerste roman – ‘Week dier’ – kunnen zijn. Als er foto’s in moeten, bijvoorbeeld van je décolleté, dan stel ik me graag kandidaat als fotograaf. Geef toe: an offer you can’t refuse. 😉

    • Decolleté is zonder accent op de eerste e, Menck. Ik weet dat omdat ik het zelf eerst foutief spelde 🙂
      En dat offer: ik refuseer dat met grote stelligheid. Die boebies zijn van mij en mijn lief. Nem!

  2. Heerlijk die herinneringen. Bij mij staat zo duidelijk bij dat hij de hele deuropening vulde toen ik hem voor het eerst zag, alleen in de hoogte hoor, niet de breedte.

  3. Juist de zoete dingen moet je koesteren! Altijd zorgen dat je goede momenten zwaarden wegen dan de minder goede! Prachtig geschreven. Alsof ik even naast jullie zat.

Wat ben ik blij dat u reageert !

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s