Vreemde weken passeren ook

Die van ons startte met een overlijden en eindigde met een begrafenis.

Het was ook een lange week, zo van de vrijdag naar de andere zaterdag. Een week van stilstaan bij wat was en weten dat er dingen nooit meer komen.

De gang van het leven? Uiteraard. Maar dat maakt het niet minder makkelijk.

Voor mijn schat start met het overlijden van zijn vader voor het eerst een leven waar hij niet meer moet zorgen. De enige blok aan zijn been ben ik nu nog 🙂

Als kind heeft hij zijn moeder door een zware depressie weten gaan en dat heeft hem zorgend gemaakt. Op latere leeftijd wist ze daar ook wel gebruik van te maken. Er waren dagen dat hij verschillende keren langs moest gaan na een ‘dringend’ telefoontje ging. Zolang zij leefde is hij geen nacht bij mij gebleven. Er moest maar eens iets gebeuren, wij wonen immers op een uur afstand van mekaar.

Eens zij er niet meer was, bleef de zorg voor zijn vader op het voorplan. Buiten de dagen dat hij/wij op reis waren, ging hij elke dag naar het rusthuis en hij bouwde daar sociale contacten op door als vrijwilliger te werken in de cafetaria of bij activiteiten.

Was hij bij mij thuis, dan kon ik hem na het ontbijt niet meer houden. Ik moest begrijpen, pa, …

En ik begreep.

Gisteren hebben we ‘pa’ begraven. De vader die ik nooit bewust gekend heb. Ik heb ondertussen geleerd dat het een fantastische man, vader en opa was. De pretogen die hij aan alledrie zijn kinderen heeft doorgegeven hoorden bij een man met veel kattenkwaad, bij een werker (huizen bouwen/verbouwen voor de kroost) bij een super oppasser voor de kleinkinderen.

Ik ben slecht in begrafenissen. Het was gĂȘnant om in de rij van familie te staan die de mensen moest groeten en daar voluit te staan janken om oud verdriet. Om mijn eigen ouders en om het feit dat ik ooit zo’n rij moest aanvoeren toen de echtgenoot overleed. Dus liep ik maar naar voor in de kerk naar de stoel die bedoeld was om de mis te volgen, daarbij alle roddelaars de kans gevend om hun zegje te doen. (elk zijn hobby, nietwaar)

Vermits begrafenissen ook altijd samenkomsten zijn van families die elkaar al lang niet meer gezien hebben, werden er ook herinneringen opgehaald. Een neef met een laptop vol foto’s had veel aantrok. Ik leerde er het gezin van mijn schat nog beter door kennen. Ook achteraf op een terras rechtover de kerk nog ene drinken met dat kleine gezelschap kon ondanks de reden waarom we daar zaten best gezellig genoemd worden.

Het leven…

Mijn schat verwoorde het zo in een bericht toen ik alweer thuis was:

‘Leven is ontmoeten en liefhebben, met steeds een triest afscheid als eind’

Ik kon dat niet beter gezegd hebben.

Advertenties

12 gedachtes over “Vreemde weken passeren ook

  1. Mijn deelneming voor je lief en jezelf. Voor oud en nieuw verdriet. Nee, begrafenissen zijn ook mijn ding niet. Heb altijd het gevoel dat ik daar het meest van allemaal zit te huilen.

Wat ben ik blij dat u reageert !

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s