De vrouw van vandaag herkende die van gisteren

… en dat was zowel confronterend als dat het me fier maakte.

Voor iemand denkt dat ik wartaal uitkraam: we kregen van CM vorming vandaag. Waar die meestal slaapverwekkend/ergerlijk/oninteressant of… is, keek ik er vandaag naar uit.

Het onderwerp was nl. ‘Grenzen stellen’ en laat ik daarin nu eens een redelijke amateur geweest zijn in de donkere periodes van mijn leven.

En daardoor werd ik het slachtoffer van grensoverschrijdend gedrag, wat me dan weer banger, kleiner, kwetsbaarder en zwakker maakte.

Gelukkig kwam er een keerpunt (veel te laat, maar het kwam er toch) Ik moest er mijn moeder wel bij afgeven en daardoor zie ik dat figuurlijk als een cadeau van haar aan mij.

Zij mocht geen 72 jaar worden en ik dacht bij mezelf: “als ik ook maar zo oud mag worden, dan zit ik al ferm over de helft en ik blijf hier maar ongelukkig wezen”

Dus ik krabbelde recht, nog steeds zo bang als een wezel maar ergens zat er een kracht in me, die gevoed door een diepe colère, meer en meer aan de oppervlakte kwam.

En toen verzamelde ik al mijn moed en zei ik hem dat ik wou scheiden, waarop hij een mes trok (had hij altijd op zak, de zak!) waarop ik dan weer zei dat hij het moest wegsteken, wat hij wonder boven wonder deed. En een paar uur later stond er een boom in de weg op zijn dronkemansrit …

Vanaf dan kreeg ik de kans om de vrouw te zijn die ik diep vanbinnen altijd geweest was. Ene die wist wat ze wou, koppig op de juiste momenten (ja schat lach maar, soms ook eens op andere momenten, ik ben me daarvan bewust) en heel erg haar grenzen bewakend.

Ik ben daardoor niet de gemakkelijkste maar diegenen die mij lief zijn weten wel heel goed wat ze aan mij hebben.

Toen Bruno mij overkwam (hij schreef zichzelf mijn leven in door te reageren op mijn vroeger blog) dan was ik me heel erg bewust van het ezel versus steen spreekwoord. Er is dus een lange weg afgelegd voor ik en hij definitief ‘wij’ konden zijn.

Ik kan ook aardig op zijn kap zitten, want als er me nu iets niet aanstaat, dan zeg ik dat ook direct. Niets meer opkroppen, mijn kop maalt al genoeg zo, dus laat maar.

De powerpoint van de uiteenzetting in de vorming eindigde met deze quote van Brené Brown:

Grenzen stellen betekent dat je de moed hebt om van jezelf te houden, ook al riskeer je daarmee dat je anderen teleurstelt.

En verdorie, ik zie mezelf graag! Met alle onvolmaaktheden en met mijn tong die ik soms eens wil afbijten als ze te scherp is. Het kan hier al eens kletteren ten huize met diegenen die ik lief heb.

Tegelijk weten we allemaal wat we aan mekaar hebben (veel!) en zien we grenzeloos graag.

En dat is de cement die alle gemaakte brokken uit het verleden naadloos herstelt.

 

 

 

 

Advertenties

13 gedachtes over “De vrouw van vandaag herkende die van gisteren

  1. Je weet dat ik je bewonder om je moed. Ik weet ook (uit -helaas- eigen ervaring) dat uit zo’n relatie enorm moeilijk is.
    En kijk eens waar je nu bent?
    Dat is toch geweldig? ❤

  2. Er zijn mensen die zich zouden wentelen in de miserie, jij maakt voor jezelf en de kinderen een mooie toekomst!
    Alleen maar respect voor je…en we hebben alleen maar morgen hé?! X

  3. Grenzen stellen is moeilijk, maar jij lijkt dat goed te doen. Ik wist al dat het intens was, maar amai, dat was echt wel een kantelpunt in je leven. Ik vind het heel sterk en moedig van je dat je alles hebt durven zeggen. Net op tijd… Veel liefs

Wat ben ik blij dat u reageert !

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s