Over vallen en opstaan en genieten

Er was eens een nieuwe fiets

Er waren eens een dochter die twee dagen naar Parijs ging en een andere dochter die niet veel meer thuis woont.

Er waren eens een agenda waar afspraken geweerd werden en een lief dat verlof nam.

Er waren eens twee dagen wij, dicht bij elkaar als twee fietsen tegen een oude kerkhofomheining.fullsizeoutput_1f24

We namen het er ons van, het lief en ik. Omdat het kon.

Donderdag gingen we fietsen in de Westhoek. Een tocht die op papier en in mijn denken 50km lang was. Doch dat was buiten ’t lief gerekend. Zijn streek, zijn wetten? Ik weet het niet. In elk geval startten we niet op de Grote markt, hij zou één van de volgende fietsknooppunten wel vinden.

fullsizeoutput_1fdb

Dat gebeurde ook wel vlot dus wij en route!

Dat fietsen leuk is, daar moet niemand mij van overtuigen. Een beetje figuurlijke wind achter met de ondersteuning was met het weertje van donderdag ook een flinke bonus. Alleen moet ik Bruno nog overtuigen van het feit dat fietsen niet crossen is.

Nee, ik hoef niet zo nodig te trappen tot die 27km/h om te bewijzen dat ik daarna als de motor uitvalt hetzelfde tempo nog kan aanhouden 🙂

Ik wil rond me kunnen kijken want ik ken de streek niet als mijn broekzak. Ik wil iets vaker halt houden op mooie plekjes. Even zitten, luisteren naar de natuur, …

We stopten wel een paar keer, bvb. aan watertjes die op lieflijke poelen leken maar eigenlijk bomkraters zijn, maar dat had meer gemogen (de mooie plekjes, niet de kraters uiteraard).

Want ik zei het al. Het weer was niet met ons. Redelijk wat wind, af en toe een bui. Ik had niet voor niets mijn regenbroek van onder het stof gehaald (27 jaar oud van in de tijd dat ik nog met een brommertje reed)

En dat die broek van pas kwam wist ik na een twaalftal kilometer fietsen. Bij wegenwerken waar zo van die stevige ijzeren platen op de weg lagen, ging ik nl. tegen de grond na een te snel remmanoeuvre. Mijn fiets gleed als op een ijspiste naar rechts, ik smakte op mijn linkerkant (hoofd (gelukkig een helm aan), arm, bil, knie) op de grond.

Mijn immer bezorgde schat informeerde direct op deze manier “Ister verve af?” (verf, de nieuwe fiets) terwijl ik tegelijkertijd lachend en huilend op mijn poep op de grond zat.

fullsizeoutput_1f26

(ja, ja, de fameuse bommaschoenen waren ook van de partij)

Even dacht ik dat de tocht daar ter plekke zou eindigen omdat mijn knie zo’n pijn deed, maar na wat gestrompel in de armen van Bruno stapte ik toch weer op de fiets. De wegenwerkers een eindje verder moeten gedacht hebben dat ik hen een stuk had geholpen, want mijn linkerkant zat helemaal onder de modder 🙂

Snel fietsen betekende dat we rond de middag al in Vlamertinge waren op een viertal kilometer van Ieper. Na daar een hapje te eten en een bezoekje te brengen aan de schoonpa in het rusthuis, wist dat zoetje van mij nog wel een andere weg naar huis.

Terwijl ik dacht dat hij enkel de lompe kasseien van het centrum wou mijden, nam hij me nog mee langs Elverdinge om dan langs een kanaal Ieper weer binnen te rijden.

Uiteindelijk stond de teller op meer dan 62km. Een schoon tochtje voorwaar!

Zo schoon dat ik van mezelf vond dat ik een siësta had verdiend (ik was al op van 4u15 omdat de dochter vroeg in Brugge moest zijn) Enfin, lang duurde die niet, een douche leek me een beter idee, slapen is immers geen quality time samen.

Het voorstel om de wagen te nemen en nog naar Watou te rijden vond bij mij direct bijval. Ik wou het dorp, waar er jaarlijks een kunstenfestival is, wel eens met eigen ogen aanschouwen.

Op een terras achter glas was het daar nog heerlijk toeven op het pleintje.

Weer terug in Ieper aten we nog een boterhammetje en wandelden we nog de stad in. Dat laatste is voor mij nooit een straf, ik blijf me immers op vakantie voelen daar.

Mooie plaats, mooie dag, lief lief.

Ik ben een gelukkige vrouw!

Advertenties

25 gedachtes over “Over vallen en opstaan en genieten

  1. Fijn dat je met een pijnlijke knie toch hebt genoten. Wat dat smakken tegen de grond betreft … mijn topsnelheid is 14 km per uur en toch slaagde ik erin mijn jukbeen en mijn sinusbeen te breken toen ik bijna stil stond.

  2. Ferm sportief, gij. En bovendien heeft deze stevige fietstocht je zelfs inspiratie bezorgd voor een nieuwe bloglayout. Duidelijk het leven door een roze bril. 😉

    • Sportief, ik, dat moet de mop van de eeuw zijn. Al geef ik toe dat ik het met de dag belangrijker vind om genoeg te bewegen omdat ik schrik heb van anders te snel oud te zijn.
      En die layout: ’t is nog mijn goesting niet. De tekst is veel te klein. Ik pruts nog even verder 🙂

  3. Ik heb zo’n verrassingsweekend (fietsen/wandelen) voor mijn lief gepland, of hij dat zo geweldig gaat vinden weet ik nog niet, maar het is iets waar ik van droom…..blij dat je er zo gelukkig van wordt, samen met je lief 🙂

Wat ben ik blij dat u reageert !

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s