Ooit geblogd (6)

Een herhaling van een bericht van 19/02/2011 n.a.v. de heruitzending van de film zaterdag. Lachen en stromende tranen, ik kan het niet helpen.

***

PS: I love you

Gisteren de film gezien op de commerciële zender met bovenstaande titel. Ik had onlangs het boek gelezen, geschreven door Cecilia Ahern (dochter van Bertie, premier** van Ierland).

Bij het lezen daarvan tranen met tuiten geweend, en ook al is het scenario van de film een heel stuk afwijkend van het boek, gisteren hebben de waterlanders ook hun weg gezocht.

Het verhaal: jong koppel, kibbelend over van alles en nog wat, maar zó stapel op mekaar. Hij sterft aan een hersentumor, en omdat hij besefte dat zijn vrouw na zijn dood niet echt vooruit zou geraken zonder hem, laat hij haar op geregelde tijdstippen een brief bezorgen.

In die brieven staat telkens een opdracht, allemaal met als doel dat ze haar leven weer zou opnemen en uiteindelijk het geluk weer zou vinden.

Wat had ik dat graag gehad, dat mijn man me ook zo graag had gezien, dat zijn dood niet abrupt zou geweest zijn en dat hij me dan ook een stukje zou gedragen hebben naar een nieuw leven.

De realiteit was helaas anders! Ik bleef achter met een diepe colère en een karrenvracht aan waarom-vragen. We hadden het zo goed kunnen hebben samen. Waarom moest hij dat allemaal vergooien aan andere vrouwen en de drank?

Lag het aan mij? Die vraag wil ik me niet meer stellen. Ik heb alles voor die man gedaan en er heel weinig voor teruggekregen.

Van hem nog antwoorden krijgen op de waarom-vraag, dat is zoiets als vrijen voor maagdelijkheid, dat zal er dus niet meer van komen.

Maar één ding staat vast: het onderdanige vrouwtje dat hij had is samen met hem begraven!

En weer geluk vinden … 

Daar had ik zijn richtlijnen uiteindelijk niet voor nodig. Dat heb ik alleen ook gekund!

**In 2011 dus

***

Als ik ‘Ooit geblogd (5) en (6) naast elkaar zet, dan heb ik blijkbaar toch een lange tijd in dezelfde teneur geschreven.

Kwaad, verder willen, maar vaak zo geblokkeerd zijn dat dat zomaar niet vanzelf ging.

Grote dochter en ik hadden het er gisteren nog over. Wat de periode met de echtgenoot gedaan heeft met ons, en hoe dat ons gevormd heeft tot de mensen die we vandaag zijn.

Het leven …

 

Advertenties

16 gedachtes over “Ooit geblogd (6)

  1. Hopelijk kan je ondertussen het verleden laten voor wat het is… erin blijven hangen is zinloos. Ik denk niet dat je dat doet, maar begrijp dat het zo af en toe sterk opwelt… Lieve groet.

  2. Je hebt heel wat op je bord gekregen, meer dan menig zou kunnen verwerken. Maar je hebt een mooie, veilige thuis voor je kids gemaakt en samen zijn jullie een sterk team (en dan wil ik je lief niet vergeten!)
    We kunnen alleen maar leren uit het verleden en vooruit kijken (kijk, ik leer bij)…
    Daar ben jij goed mee bezig!
    Liefs x

  3. Hoe moeilijk het moet geweest zijn en nu misschien nog is, weet jij alleen. Er is niets mis met daar af en toe over te mijmeren of je nog eens goed boos te maken. Maar wat ik lees over je leven nu is sterk. Heel sterk.

  4. Echt somber stukje.
    Toch straf dat vrouwen soms de schuld bij zichzelf leggen (dat is een beetje de teneur van ’t einde van je stukje van toen), terwijl de schuld ten volle bij hun man ligt.

    Goed om weten dat je ondertussen beseft dat het absoluut niet jouw fout was, en de draad weer stevig hebt opgepikt 😉

Wat ben ik blij dat u reageert !

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s