#40 dagen bloggen: Home & Away

Waar ter wereld heb jij je hart verloren en waarom net daar?

IERLAND!

Als de echtgenoot en ik op één vlak op één lijn zaten, dan was het wel het feit dat we allebei naar Groot-Brittannië en Ierland wilden reizen.

Een echte verklaring heb ik daar niet voor, dat trok ons gewoon aan. Begin de jaren 90 was je zelfs nog ietwat een geitenwollensok als je naar die landen reisde, en ver dat Ierland was jong… er waren mensen die ons zot verklaarden 🙂

Enfin, we gingen voor het eerst in 1991. Een hele onderneming was dat. Met de wagen naar Calais (de E40 liep toen nog niet tot daar, vanaf Veurne waren het secundaire wegen met een rijstrook heen en terug, met enorme hoeveelheden vrachtwagens die naar Duinkerke en Calais reden). Dat moet van bij ons thuis zowat twee uur rijden geweest zijn. Dan de ferry naar Dover of Folkestone. Van daar naar Zuid-Wales (Fisguard) waar we midden in de nacht de ferry naar Rosslare namen (+/- 4 uur varen).

Ik en niet slapen, dat maakt een hoopje ellende. Ik zie me nog staan overgeven van de migraine bij onze eerste toeristische stop. Ik vrees dat ik het domein van  de ‘Rock of Cashel’ ietwat besmeurd heb 😦

Maar kom voor de rest maakten we een prachtige rondreis van twee weken en ondanks dat de echtgenoot en ik toen bijna dagelijks ruzie gemaakt hebben (had alles te zien met het feit dat hij de hele reis wou rijden, dat veel te snel deed op al die kleine wegen en ik doodsangsten uitstond doordat we links reden en alle wagens mij dus rakelings passeerden)

Sedert die reis waren we beiden verkocht. Het land, zijn natuur, de bevolking, de taal (zelfs als het Keltisch was wat we uiteraard niet begrepen maar het klonk wel mooi)

Geen idee eigenlijk hoeveel keer ik er doorheen de jaren geweest ben. De laatste keer was de jongste denk ik een jaar of 3-4 dus dat zal 2002 of 2003 geweest zijn.

We hebben het land in die tijdspanne ook zien evolueren. Van ietwat achtergesteld naar een economische boom. Grote infrastructuurwerken, allemaal gesponsord door Europa, de gewone man die veel groter dan gemiddeld bouwde zodat ze een B&B konden openen wat veel vrouwen een inkomen van thuis uit verschafte.  Het was niet voor niets dat in 2001 de straten van Dublin volhingen met pamfletten met dit opschrift : ‘vote NO to the Nice treaty!’ Hoe meer landen bij de Unie, hoe minder geld naar hen zou vloeien.

Wat dan ook bleek achteraf. De crisis heeft daar ook zeer ongenadig toegeslagen, getuige de vele huizen die te koop stonden toen we de laatste keer gingen.

Ook het conflict met Noord-Ierland raakte opgelost. Waar militairen in 1991 in bepaalde gebieden nog op vele hoeken van de straat met mitrailleurs klaar stonden en er ontelbare checkpoints waren waar je je paspoort moest tonen, was dat een paar jaar later al helemaal anders. Een paar dagen voor de grote bomaanslag in Omagh waren wij daar nog. Creepy als je dan zo’n bericht op het nieuws hoort!

Wil ik nog teruggaan? Uiteraard!

Waarom komt het er dan niet van?

Tja… teveel emoties. Ierland is het verleden met de echtgenoot en dat ligt dus moeilijk.

Maar ooit, ooit komt het er van!

Als ik niet meer gebonden ben aan korte reizen (lees : als de kroost op eigen benen staat) wil ik het land rond per fiets.

The Wild Atlantic Way staat hoog op mijn verlanglijstje!

 

Advertenties

29 gedachtes over “#40 dagen bloggen: Home & Away

  1. Zalig land!
    Gek, in 1996 was ik met de toenmalige echtgenoot ook een week op rondreis in Zuid-Engeland, het was daar prachtig maar verder weet ik zo goed als niks meer. Geen foto’s van, geen herinneringen, herinner me ook alleen nog de ruzies en mooie landschappen. Die trip zou ik graag nog eens opnieuw doen.

    • Cornwall is ook meer dan de moeite. Prachtige (kust)landschappen, kleine haventjes die verzanden bij eb, mooie baaien en niet onbelangrijk : het mooiste weer van Great Britain.

  2. Wij hebben er ons hart ook verloren, dat begrijp ik volledig. En ook dat je een grote drempel over moet voor je terug gaat, omdat er zo veel soorten herinneringen aan vast hangen…
    Wij gaan in de Paasvakantie een week terug, vooral vrienden zien en hopelijk ook wandelen op de kliffen bij Dublin. Ik kijk er heel erg naar uit en vrees tegelijk al een beetje de de heimwee daarna nog sterker zal zijn.

    Ik heb ontdekt dat er ook wandelvakanties georganiseerd worden in alle mooie natuurgebieden, met overnachtingen in b&b’s. Zodra de kindjes genoeg kunnen stappen wil ik dat soort reizen doen. Daar vrijwillig nog meer fietsen met al die hoogteverschillen, dat is niet aan mij besteed 🙂

Wat ben ik blij dat u reageert !

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s