Ooit geblogd

Ooit geblogd (5)

Vandaag een herhaling uit het blog verleden op bloggen.be van 05/09/2010

Ik ga leven Dick, EINDELIJK!

De titel komt uit de serie over Annie M.G. Schmidt die gisteren is gestart op één. Ze zegt dit tegen haar man als hij overleden is.

Ik vind het erg om dit te zeggen, maar dit is nu ook wat ik gedacht heb na het overlijden van mijn man. Erg dat een relatie (die zoals iedere relatie heel liefdevol begint) zo fnuikend kan worden zodat je helemaal niet meer de ruimte krijgt om jezelf te zijn.

Een tweetal maanden na de dood van de echtgenoot ben ik 40 jaar geworden. Ik was niet van plan om daar veel tam tam rond te maken, maar de kroost vond dat ik dat moest vieren.

Dan maar heel de grote familie uitgenodigd de dag voor mijn verjaardag, voor taart en een broodjesmaaltijd (huisje vol, +/- 30 man/vrouw)

Dat resulteerde uiteraard in een grote verjaardagstaart, mooi versierd door de bakker, compleet met grote houten prikkers in de vorm van fladderende vlinders. 

Die vlinders ben ik de dag nadien, op mijn verjaardag, naar het kerkhof gaan brengen en ik heb ze daar in de bloempotten gestoken daarbij denkend: “jij gaat me niet meer beletten om iets aan mijn leven te hebben”

En net zoals mijn man zich nooit heeft geschaamd voor zijn schuinsmarcheerderij en zoveel andere dingen die hij mij en de kroost heeft aangedaan, heb ik me toen ook niet geschaamd voor deze gedachte.

Er zijn nu best nog veel dagen dat ik even vergeet dat het mag, dat leven. Een verleden verwerken van meer dan 20 jaar, dat kan nu eenmaal niet in één, twee, drie. Maar ik kan er nu toch elke dag voor zorgen dat de meiden een min of meer normaal leven kunnen leiden (voor zover dat kan als je vaderloos groot moet worden)

Hen gelukkig maken is momenteel het grootste deel van mijn geluk, en zelf weet ik kleine momenten te pakken waar het kan.

Vanmiddag gaan we met z’n drieën een Bongobon-maaltijd nuttigen in Gent. Eén van de geschenkjes van mijn 40ste verjaardag. Na meer dan een jaar mag dat daar al eens van komen!

Klusser de klus !

Do not ‘madamke’ me!

Wat is dat toch met mensen en het gebruik van verkleinwoorden?

Ik heb daar een hekeltje 😦 aan, echt waar!

Enfin, ik verplaats me even in een ander persoontje en vertel een verhaaltje:

Vanmiddag ging ik na heel wat werkjes in mijn tuintje naar het containerparkje met uiteraard groenafval en ook heel wat flesjes en potjes voor het glasbolletje (stonden al van oudejaarsavond op mijn overdekt terras *bloos*)

Als ik naar het containerparkje ga, dan is het omdat mijn Cliotje helemaal volgepropt kan worden. Ik heb een achttal Pop-up tuinafvalzakjes die goed vol waren en ook een vijftal curverboxjes gingen mee met half verteerd veel te nat gras uit een tonnetje (van vorig jaar)

Eens aan het containertje gekomen lachte ik de hele rij mannetjes vierkant uit die met wagen en remorqueske waren gekomen, want die moesten wachten tot het gemeentemannetje hun karretje loste.

Zelf kon ik mijn vierwielertje manueel legen en naast mij stond nog een mannetje die ook de handjes uit de mouwkes stak.

Toen ik ongeveer alles over het containertje had gehesen, was er toch een bakje bij dat net iets te spontaan over de rand ging en dus ging het bakje met inhoud volledig het containertje in.

Ik had al van ‘kleine gesprekjes in ’t Engels’ (ebdem?) gedaan met het heertje naast mij en heel vriendelijk snelde het ventje mij ter hulp.

“Astenblieft zie madamke” zei hij en met dat laatste woordje was ik geen beetje gediend!

Ja, ik ben een kleintje, mijn oudjes hadden dat goed gezien toen ze me een verkleinwoordje als voornaam gaven. Maar dat ‘madamke’ kwam voor mij over als: gij zielig stukske mens, zo u niet uit de slag kunnen trekken en zie nekeer hoe ik, de vent, u moet helpen!

Heel zeker dat het zo niet bedoeld was, maar zo voelde ik het aan.

Na acht jaar mijn huishoudentje/tuintje alleen te runnen ben ik immers best wel thuis in de mannenwerkjes.

Misschien ben ik daardoor wel een wijveke met balletjes geworden 🙂

 

 

 

Fiere mama/gekroonde grootste zaag van Vlaanderen, groei & bloei

En … Actie!

Opstaan met een zeer hoofd, wat doet een mens daarmee? Ondanks dat mij dat wordt afgeraden door mijn therapeut nam ik een pijnstiller. Er zijn al teveel zondagen (altijd die dag precies) verloren gegaan met geslagen zijn door pijn.

De zon trok me gewoon naar buiten! En daar dan gewoon niets doen leek me toch wat onnozel. Er was trouwens een ‘voorwerp’ dat ik veel gebruik in het dagelijks leven dat me al een tijdje verwijtend aankeek.fullsizeoutput_1e50

Op deze foto lijkt het nog niet eens erg, maar die auto was echt vuil! Wetende dat ik daar mensen mee vervoer, maakt dat die toch wat meer gewassen wordt dan vroeger.

De binnenkant liet ik wijselijk zo, want ik had uitzonderlijk voor een zondag nog een rit te doen ’s avonds met mensjes die beleefd gezegd een beetje meuren 😦 (sigarettenrook, onverzorgdheid) Straks zal die poetsbeurt meer opbrengen.

Eens gedaan met water te spelen ben ik het compostvat te lijf gegaan. In stappen geeft dat: het niet vergane materiaal overscheppen in bakken, een beetje trekken en sleuren om dat vat van over de compost te trekken, het zwarte goud in weer andere bakken scheppen en over de serre verdelen en uiteindelijk het vat terugplaatsen en het niet vergane groen er weer indoen.

Voor het compost over de serre verdelen doe ik weinig moeite (gewoon de bakken uitgieten), ik heb daar immers slaafjes voor (ophokplicht weet u wel, of is die niet meer? Het wordt tijd dat die afgelopen is, ik heb mijn serre nodig voor andere zaken!)

Zie de ladies werken!

Als je, zoals ik, niet groot en sterk bent, moet je werk kunnen delegeren!

Geen kip die geklaagd heeft, voor hen is dit een pensenkermis met al die wormen.

Na dat werkje was de zondag nog niet eens halverwege. Ik toverde nog wat eten op tafel en ging daarna met de jongste op pad.

Weliswaar een jaar te vroeg (dochter moet na dit jaar nog een zevende jaar doen om een middelbaar diploma te hebben) gingen we naar Vives

Het is niet omdat je ‘maar’ in het beroeps zit (ik bedoel dat niet smalend, maar veel mensen doen daar helaas wel smalend over), dat je geen ambitie mag hebben.

We liepen er met een rondleiding doorheen de hele (mooie) campus, kregen wat uitleg, een natje en een droogje, en de dochter zag dat het goed was.

En zelf ben ik nu al de hele tijd aan het denken wat ik zou gaan studeren. Zo een spijt heb ik van de kansen die ik niet gegrepen heb in het verleden…

 

 

Fiere mama/gekroonde grootste zaag van Vlaanderen

Iemand uitlachen, dat doe je niet!

Dat leert een mens toch aan zijn kinderen nietwaar.

We zijn natuurlijk ‘maar’ mensen en daardoor kroop er even een foutje in de programmatie van mijn brein gisterenavond.

Ik ben zoooooo blij dat er geen beeld bij de klank is!

Wat was er nu gebeurd?

Wel, de oudste, het groene meisje (niet neerbuigend bedoeld!) had dringend nood aan nieuwe schoenen. Zoals in de oude helemaal opengescheurd en niet meer naaibaar, dus moest ze er nu wel werk van maken.

Ze vond er uiteindelijk een paar bij Eco Vegan Shoes (zéér ecologisch natuurlijk, ze worden per direct met een camionetje vanuit Nederland geleverd) met de boodschap erbij of ik die wou bestellen.

Wetende dat ze echt geen tijd heeft om naar de winkel te gaan en daar ook ‘haar’ schoenen niet gaat vinden, deed ik wat ze vroeg (meteen een cadeau voor de meer dan puike uitslag die gisteren online stond, zijnde maar één vak onder de 18/20).

Het was avond, ik was niet echt meer alert, dus zag ik maar nadat de bestelling betaald was dat ze eigenlijk veiligheidsschoenen had gekocht, compleet met stalen tip. Een wijf met ballen, die dochter van mij 🙂

Toen ik dat aan de jongste ging vertellen, ontsproot me bovenstaande lachsalvo.

Groot was mijn opluchting toen me vanmorgen een mail bereikte dat de schoenen niet voorradig zijn (voor onbepaalde tijd), met een voorstel tot een alternatief of mijn centen terugkrijgen. Correcte firma dat wel!

Op die manier kon dochter toch een ander paar kiezen op de site, nog altijd stevig maar toch meer aanvaardbaar.

Waar is in godsnaam mijn Poppemieke toch gebleven?

vanalles en nog wat

Elke dag vrouwendag

Ik kom er niet onderuit in mijn vrouwenhuishouden.

Vrouwendag is ook geen feest, gewoon de dagelijkse routine.

Tuurlijk is vrouwendag geen feest. Het is verdorie een grote schande dat het ooit nodig was om het in het leven te roepen.

En de schande blijft nog altijd!

Maar staken was er ook al niet bij, ik werk immers niet.

Hele dagen blaren op dat luie gat van mij.

Zo in de zin van het flauwe mopje van een man die uit werken gaat met een vrouw die huismoeder is : “En wat heb je vandaag gedaan, schat? Rustig zoals altijd zeker?”

Ja, zoiets.

Vrouwendag, pffff, ik heb nood aan mijn mannetje…

 

 

 

van moetens/willens

#40 dagen bloggen: Een vroege Pasen dit jaar!

Waarom toch, zeg het mij eens?

Waarom wil ik mij altijd impulsief smijten in een uitdaging?

Inderdaad ik blogde de laatste maanden weinig (en daar wou ik iets aan doen), maar uiteindelijk is het niet kwantiteit die belangrijk is.

Ik smijt geen steen naar Kathleen als zouden de blogonderwerpen niet interessant zijn. Alleen waren ze dat voor mij niet allemaal.

Het werd me dus teveel van ‘moetn is dwang en schrjeem is kindergezang’

Mijn leven en mijn schrijven laten zich nu eenmaal niet binden aan een hashtag.

Oef daarvoor!

#BimBamBeieren 🙂