Ooit geblogd (3)

Vandaag een herhaling van een bericht van 11/02/2011

Er was eens

… een man die iets goed te maken had tegenover zijn halve trouwboek.

Beroepshalve werkte hij op een publiciteitskantoor, maar daar had hij nog geen grote potten gebroken.

Tot die koude februari-ochtend, ergens in de jaren stillekes. Weer zo een ochtend waarop hij met ochtendhumeur en een kater, veel te laat uit zijn bed donderde en dat laat zijn dan maar uitwerkte op zijn wederhelft.

Want zijn vers onderbroekske, kousen en kleren lagen niet klaar in de badkamer, de handdoeken waren op (en ’t was zo ver lopen naar de droogkast) …

Toen hij dan uiteindelijk vertrekkensklaar was kreeg het vrouwtje aan de voordeur – tussen de laatste snak en beet – nog een kus (met die vreselijke ongeschoren baard van hem) en kreeg hij zelfs nog over de lippen dat hij haar graag zag (sommige mannen spreken zo een frase met het zelfde gemak uit als het zeggen van “zeg jong, er is geen WC-papier meer!”)

Toen bleek dat het weeral gevroren had en dat zijn persoonlijk huisslaafje zijn wagen niet had doen warm draaien waardoor het zicht door de autoruiten nihil was, daalde zijn temperatuur ook helemaal onder nul.

Vermits er nergens op de oprit een kadertje hing met ‘God ziet mij, hier vloekt men niet’, mochten de buren meegenieten van de mooie woorden die hij de hemel in zond.

De lange rit naar de job, met onderweg nog wat file, gaf hem de tijd om eens goed na te denken. 

Was hij niet een beetje lomp geweest tegen zijn ‘liefste’ vrouwtje? Hij zocht naar een manier om het goed te maken.

Toegekomen op het werk wachtte hem een opdracht voor een grote floristenvereniging die een publiciteitscampagne had besteld om de verkoop in de donkere winterdagen flink aan te wakkeren.

En toen ging zijn lamp branden! Hij zou die floristen eens gelukkig maken en zijn madam eveneens.  De veertiende februari zou de dag van de geliefden worden. Geen man die het nog mocht riskeren om op die dag zonder grote bos bloemen thuis te komen.

En zo geschiedde. Alle bloemisten content en een flinke promotie voor het reclamemannetje.

En zijn vrouwke, die dacht er het hare van.

De bloemen waren meegenomen, dat wel, maar ze had toch liever gehad dat hij haar het hele jaar zou respecteren en echt graag zou zien.

Het (ik weet het, flauwe) verhaal is uiteraard volledig fictief, de beschreven echtgenoot was dat ooit niet…

Advertenties

14 gedachtes over “Ooit geblogd (3)

  1. Ja dat het aankomt die beschrijving.
    Ik zeg het niet te luid, maar hier mag het even wel, mijn vrouw krijgt niet zo veel bloemekes, maar ze krijgt ze onverwacht, niet op 14/2. En ik “eer” haar elke dag en oprecht.

  2. Ik word er niet goed van als ik dit lees… Intriest… Thomas P. en Bentenge zijn goed bezig. Sommige mannen, maar ook vrouwen, gaan heel slordig met de liefde om. Dat valt niet goed te maken op 1 dag in het jaar.
    Lieve groet.

  3. Op 14 februari regeert de middenstand het land. Mijn madam weet er alles van; die dag is een van de drukste in haar werkjaar. ’s Avonds kan ze geen bloemen meer zien noch pap zeggen.
    Wie zich in de liefde laat leiden door platte commerce, kan nooit oprecht overkomen. My five cents.

    • Bruno? Bloemen?
      Die weet niet wat dat is denk ik
      Werkpuntje hé schat 🙂
      Maar hij respecteert me, ik kan mezelf zijn, alles zeggen wat op mijn lever ligt, … geen enkele ‘boekee’ bloemen die dat kan vervangen!

Wat ben ik blij dat u reageert !

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s