vanalles en nog wat

Het alfabet van het leven (2)

Alle begin is moeilijk 🙂

Brugge die scone, natte, stormachtige op donderdag

Citroentijm : eindelijk een plantje in huis gehaald

Dagen zonder vlees : zou het lukken om de jongste te overtuigen?

E-reader : gekregen van het lief voor Valentijn

Fietsinspiratie : veel, na de fiets-wandelbeurs vorige zaterdag

Groot onderhoud : de auto heeft het nodig. Ik rijd nog altijd schandalig veel 😦

Hobbybeurs : ofwel het stoffenspektakel volgende vrijdag in Gent

Iedereen doet het : de leuze voor de week van de vrijwilliger. Daarom waarschijnlijk dat er zoveel tekort zijn…

Jefferson Airplane : een artiest gebruikt tegenwoordig de ondertonen van ‘Today’ in een nieuw lied. Mijn openingsdans stelen : schande!

Koekoek : R.I.P. Don’t ask, snif!

Lochtink (moestuin) het wordt stilaan tijd voor de voorbereiding

Matras : die van het kot van de dochter ruilen voor ene van thuis wegens beter voor de rug. Het leverde haar een beschuldiging op van extra personen te slapen te leggen en een vermelding op het strafblad van de huisvestingsdienst (na een aantal strafpunten vlieg je buiten)

Naaien : een jurk voor mezelf met de hulp van de Femma-lesgeefsters

Omvergewaaid : een ferme boom over de muur van Oud-Sint-Jan in Brugge

Pinky de kanarie. Nieuw ten huize. #dedochterzalhethokonderhouden, yeah right!

Qwerty-klavier om de e-reader op te starten. Altijd weer wennen.

Rijsttaart : snel gemaakt met overschot van een maaltijd

Strijken op zaterdag : het lot van de moeder met kotstudenten

Tuinwerk : ik hoop op droge dagen de komende week want er is nogal wat te doen

Uitslapen : de komende week, t.t.z. tot rond half acht, wat bijna 2 uur langer is dan normaal.

Vakantie : zie daardoor de letter U

Witloof : daarvoor mag het winter blijven

Xzin hier bijna weg 🙂

Yoghurt : natuur met een verse peer erin gesneden. Simpel. Lekker!

Zaaien : zie letters L en T

genaaid, groener leven, van moetens/willens

De ‘vrawwnbond’**

**Vrouwenvereniging

Er was een tijd dat ons moeder bij de ‘vrawwnbond’ was, vroeger  KAV. Dat hield in dat er elke maand? een dame langs kwam met het ‘boekske’ en dat moeder naar het kerst/paasfeestje ging met haar zussen en dat er in de zomer elke week een avond gefietst werd in groep.

In mijn puberbrein was die vrouwenvereniging iets voor vrouwen die niets beter te doen hadden, leek me dat saai, oubollig, …

Mijn volwassen verstand weet nu dat onze moeder eigenlijk amper iets voor zichzelf deed. Ze was ofwel thuis, ofwel gingen we naar familie, en dus die occasionele keer ging ze alleen de deur uit.

Ik kan er bijna niet bij hoe ze dat moet volgehouden hebben. Een huishouden met 6 kinderen, een inwonende gehandicapte tante, geen hobby’s (of het zou het lezen van een bouquetreeks-romannetje moeten geweest zijn, welk ze professioneel wegmoffelde omdat ze daar een beetje beschaamd voor was)

Enfin, ik verdwaalde heel even.

Wat ik eigenlijk wou zeggen is dit :

Sinds kort ben ik lid van Femma. Ik kan me wel vinden in hun visie en de voorzitster is een toffe madam. Wat wil een mens nog meer.

Een folder bij een groenteboer in de streek hielp me over de streep. Ik zag een naaicursus staan en dat was al voldoende (ik ben duidelijk niet veeleisend). De lidkaart was snel online aangekocht en inschrijven voor de cursus kon ik daar ook al doen.

Een beetje teleurgesteld kreeg ik direct respons van de groepsverantwoordelijke dat de cursus al volzet was. Maar niet getreurd, een andere buurgemeente (in eigen dorp is er helaas niets) hield maandelijks een naaicafé. En ook de info avond ‘Start to organise’ werd daar gegeven (over organiseren en minimaliseren – een mens kan daar nooit genoeg over weten)

Dus ik, de vrouw die niet zoals mijn moeder genoeg heeft aan moederen en huishouden, trok er deze week tweemaal op uit. Op beide avonden leerde ik bij, ik kwam in een fijne groep terecht (variatie aan leeftijd), ik mag daar mijn thuisdialect ‘klapn’, de ervaren naaibegeleidsters doen het fantastisch. Kortom happy as Larry!

Ik, naar de ‘vrawwnbond’, wie had dat ooit gedacht?

groener leven, Snoepen van het leven, Werken aan het lijf

Zotte kosten doen

… en ze met de glimlach betalen!

Duiding nodig?

Awel (schoon Vlaamsch woord) het zit zo :

Die van mij kocht zich een tijd geleden een fiets. Geen nieuws zegt u, uiteraard, wat kan u dat schelen nietwaar.

Alleen willen wij deze zomer voor het eerst met de fiets op vakantie. Na de trein, de fiets. Het moet niet gekker worden. Straks steek ik het nog in mijn hoofd dat ik naar Compostela wandel 🙂

En nu heeft zijn fiets een motor en denkt hij al eeuwig dat ik eigenlijk niet kan fietsen. Cero, cero sportief ikke.

Dus wou ik ook een nieuwe fiets, al is de vorige maar 5 jaar oud en amper gebruikt (kopen? iemand?) Ik herinner mij het verkoopspraatje van de handelaar toen die me dan al een elektrische fiets wou aansmeren. Helemaal verbolgen was ik toen. Alsof ik al zo oud was dat ik dat nodig had 😦

Top is dat ik trouwens een zonder-boterbriefje-schoonbroer heb die fietsenhandelaar is (Marnix Kint, Rekkem. ik wil wel reclame maken maar plaats geen link. Ze moeten het verkeer van hier naar hun site niet zien), nog meer top is dat dat lief van mij zowat alle voor-en nadelen van merken, motoren, … voor mij heeft uitgeplozen. Ik kon dat fiets kopen dus zo ongeveer met mijn ogen toe doen.

Ware het niet dat wij voor een specialleke gingen. Zo van : bouw eens zelf je fiets. Kader, wielen, zadel, stuur, handvatten, motor, … die van mij kan je zelfs niet configureren omdat het handelaarsprogramma nog uitgebreider gaat.

Enfin, hij zal goed zijn, op mijn maat, een krachtige motor hebben en een belachelijk schoon kleurke 🙂

Ik ben zo blij als een klein kind.

En fietsen dat ik ga doen de komende jaren. Alles beter dan die rokende diesel!

Ik kocht voor alle zekerheid gisteren al een fietshelm. Safety first uiteraard.

Of was dat enkel omdat ik anders niet mee mag met het lief?

Ooit geblogd

Ooit geblogd (4)

Een schrijfsel van 08/04/2011

Cijfers van groot naar klein

€500000 : bonus topman KBC, waarschijnlijk heeft de mens daar hard voor gewerkt (ik mag het in elk geval hopen!) en blijkbaar heeft de staatssteun goed gerendeerd dat er zo een winst gegenereerd kon worden. Een winst die ze liever zelf hielden en niet uitgekeerd hebben aan de kleine spaarder

€300000 : de dotatie van prins ‘Profiteur’ Laurent. Die mens heeft daar niet voor gewerkt, en komt met dat ‘schamel’ bedrag blijkbaar nog niet toe. Als hij op reis gaat, doet hij dat op de schuim en als hij in ’t rood dreigt te gaan, houd hij zich niet in om foute vriendjes in het woelige buitenland aan te spreken om de kas te spijzen (of was dat zijn eigen geld terugvragen voor diezelfde vriendjes in hun land helemaal afgedaan hebben en met de noorderzon verdwijnen?)

€10..: mijn smartengeld voor een woelig verleden bestaande uit 4 cijfers voor de komma. Ik klaag daar aan geen kanten over. Voor sommigen ben ik allicht ook een profiteur, want niet werkend (prinses Laurentina of zo) Maar ik vraag me eveneens af of die sommigen in mijn plaats niet net hetzelfde zouden doen als ze de keuze moeten maken om voor €50 méér een hele maand te gaan werken (mijn vervoer was er nog niet mee betaald). Ik heb een jaar geleden de kaart van de kroost getrokken om hen van dichtbij groot te zien worden en om zelf een rustig en geregeld leven te leiden. Ten andere heb ik ondertussen wel 21 jaar meebetaald aan de RSZ, er zijn er die het slechter doen in een hele loopbaan. En ja, de staat zorgt goed voor zijn weduwen, en neen, de weduwen-status is nog altijd niet iets waar je voor kiest!

€…: een bedrag uit 3 cijfers dat mijn maandelijks ‘kindjesgeld’ (en wezengeld) uitmaakt. Ik vrees dat als je alles samentelt op een gans jaar dat het niet voldoende is om ze groot te brengen, maar alweer, je hoort me niet klagen. Je ‘koopt’ immers geen kinderen om er een inkomen aan over te houden.

€73 : het bedrag dat vandaag weer is opgegaan aan diesel. Waar is de tijd dat we in Nederland onze wagen vol goten voor 18Bef/liter?

En onder het motto ‘alle kleintjes helpen’ : 

€0,30 : het bedrag dat ik per kilometer krijg voor mijn vrijwilligerswerk

€0,15 : het bedrag dat mijn buren me betalen voor een kakelvers eitje (in tijden van overproductie)

Ik vraag me eerlijk gezegd af of de mens met zijn decadente €500000 waar ik mee gestart ben, zoveel gelukkiger door het leven gaat dan ik.

Maar nog eerlijker gezegd : ik wil het niet weten! Ik ben gelukkig met wat ik heb!

***

Ik heb dit stuk vandaag herhaald om nog maar eens aan te tonen dat de voorbije politieke week eigenlijk geen nieuws is. Niet alleen CEO’s graaien nog altijd, (sommige/vele?) politiekers ook

Er was twijfel of ik dat wel zou doen, dit opnieuw publiceren. Hoe ouder ik word, hoe meer ik mezelf een profiteur voel namelijk. Alleen zit het systeem zo in elkaar dat mocht ik opnieuw in het werkende circuit starten, ik een hoop belastingen ga betalen, de beurzen van mijn kinderen zie verdwijnen, dure bus- en treinabonnementen ga betalen, …

Het zou niet mogen (en ondertussen voor de ‘nieuwe’ weduwen/weduwnaars is het systeem al aangepast) maar het is nu eenmaal zo.

Please don’t shoot me!

Ooit geblogd

Ooit geblogd (3)

Vandaag een herhaling van een bericht van 11/02/2011

Er was eens

… een man die iets goed te maken had tegenover zijn halve trouwboek.

Beroepshalve werkte hij op een publiciteitskantoor, maar daar had hij nog geen grote potten gebroken.

Tot die koude februari-ochtend, ergens in de jaren stillekes. Weer zo een ochtend waarop hij met ochtendhumeur en een kater, veel te laat uit zijn bed donderde en dat laat zijn dan maar uitwerkte op zijn wederhelft.

Want zijn vers onderbroekske, kousen en kleren lagen niet klaar in de badkamer, de handdoeken waren op (en ’t was zo ver lopen naar de droogkast) …

Toen hij dan uiteindelijk vertrekkensklaar was kreeg het vrouwtje aan de voordeur – tussen de laatste snak en beet – nog een kus (met die vreselijke ongeschoren baard van hem) en kreeg hij zelfs nog over de lippen dat hij haar graag zag (sommige mannen spreken zo een frase met het zelfde gemak uit als het zeggen van “zeg jong, er is geen WC-papier meer!”)

Toen bleek dat het weeral gevroren had en dat zijn persoonlijk huisslaafje zijn wagen niet had doen warm draaien waardoor het zicht door de autoruiten nihil was, daalde zijn temperatuur ook helemaal onder nul.

Vermits er nergens op de oprit een kadertje hing met ‘God ziet mij, hier vloekt men niet’, mochten de buren meegenieten van de mooie woorden die hij de hemel in zond.

De lange rit naar de job, met onderweg nog wat file, gaf hem de tijd om eens goed na te denken. 

Was hij niet een beetje lomp geweest tegen zijn ‘liefste’ vrouwtje? Hij zocht naar een manier om het goed te maken.

Toegekomen op het werk wachtte hem een opdracht voor een grote floristenvereniging die een publiciteitscampagne had besteld om de verkoop in de donkere winterdagen flink aan te wakkeren.

En toen ging zijn lamp branden! Hij zou die floristen eens gelukkig maken en zijn madam eveneens.  De veertiende februari zou de dag van de geliefden worden. Geen man die het nog mocht riskeren om op die dag zonder grote bos bloemen thuis te komen.

En zo geschiedde. Alle bloemisten content en een flinke promotie voor het reclamemannetje.

En zijn vrouwke, die dacht er het hare van.

De bloemen waren meegenomen, dat wel, maar ze had toch liever gehad dat hij haar het hele jaar zou respecteren en echt graag zou zien.

Het (ik weet het, flauwe) verhaal is uiteraard volledig fictief, de beschreven echtgenoot was dat ooit niet…

Werken aan het lijf

In vorm!

In de vooravond gingen de dochters en ik zwemmen in de naburige gemeente. De tijd dat de oudste thuis doorbrengt tussen examens en beginnen met een stage is schaars, dus proberen we echt wat activiteiten voor ons drie in te plannen. Het zwemmen was op haar vraag.

Bij het betreden van de kleedhokjes kwam ik een kennis tegen die vroeger in ons dorp woonde, maar die ik al jaren niet meer gezien had.

Hoe het was, vroegen we over en weer, waarbij hij vertelde over zijn vrouw die aan de sukkel was (beiden in de 70) en hij merkte op dat de kinderen al groot waren.

Voor het geval dat ik al dacht om er daarmee vanaf te zijn, praatte de man gewoon verder eens allebei in zwemkledij en al in het water. Dat de kinderen allebei wel goed op mij lijken, maar eigenlijk de oudste ook wel van haar vader had.

En ik vroeg me al af wanneer ze zou komen, de verplichte vraag die bij iedereen altijd op de lippen ligt. En ja hoor : “hoelang is het nu al geleden van … ” (de dag dat de echtgenoot verongelukte) waarop ik zei dat het deze zomer 8 jaar zal zijn. Of ik nog in mijn huis woonde, wou hij ook nog weten, wat ik beaamde maar waar ik ook bij zei dat het niet zeker is dat ik daar ook heel mijn leven blijf. Een ‘mijn huis is te groot om alleen oud in te worden’ deed hem waarschijnlijk de volgende vraag inslikken. Die van “Heb je al een nieuwe partner?”

Na een paar lengtes gezwommen te hebben kreeg ik ook nog de vraag of ik nog een beetje in vorm was. Enfin, dat die mens dat nu niet zag, dacht ik er direct bij, terwijl ik naar adem hapte en mijn tong aan mijn knieën hing 🙂

En of ik anders nog sport deed. Een overbodige vraag voor een vrouw met een atletisch lichaam me dunkt tssss

Ik heb geantwoord dat het er allemaal in de winter niet zo van komt, maar dat ik deze zwembeurt voor 20 lengtes ging. Waarbij ik de daad bij het woord voegde en ons gesprek eindigde.

Uiteindelijk werden het 16 lengtes bij mij, 18 bij de jongste en 20 bij onze grootste strever, waarna we ons nog een bubbelbadsessie lieten welgevallen.

Op de terugweg naar huis droomden we luidop van ‘hoe vettiger, hoe prettiger’ frietjes, maar uiteindelijk lieten we dat toch maar zo omdat er thuis al ander eten op ons stond te wachten.

En om dat atletisch lichaam niet te schande te maken, dat ook natuurlijk!