Whereabouts (12)

Ik neem jullie nog eens mee doorheen mijn gezapig verlopend leven.

Vorige week vrijdag was er een namis voor de overleden nonkel van december. Dat het al lang crisis is in de Kerk met hoofdletter was me al lang duidelijk, maar ik zag nooit letterlijk de tekenen dat de kerk met kleine letter daar ook last van had. Het feit dat er weinig stoelgeld opgehaald wordt van te weinig kerkgangers, heeft in Maldegem een fysiek gevolg gehad voor de stoelen. Geld voor nieuwe is er niet, dus werden de oude bovenaan een derde afgezaagd (vroeger eindigde dat met zo een plankje waar je op kon leunen of een gezangboek kon opleggen als je geknield moest zitten, wat nu nooit meer gebeurt). Een deel van het hout werd gerecupereerd en de stoelen werden daarmee van hogere poten voorzien zodanig dat de, hoofdzakelijk hoog bejaarde kerkgangers, nog recht geraken eens gezeten te hebben. De foto is rap rap genomen, enkel de afgezaagde bovenkant is enigszins duidelijk.

img_20170113_193244

Zaterdagnamiddag was ik met het lief in Roeselare. Onze tijd samen is schaars tegenwoordig. Een dochter met een ‘humeurtje’ en een barstend hoofd maakten die tijd dan nog wat minder optimaal.

Januari – nieuwjaarsmaand maakte dat ik zondag naar mijn doopmeter ging. De zus van mijn moeder zorgt elke keer voor simpele gezelligheid die me heel erg aan thuis doet denken. De jongste gaat altijd graag mee en heeft me al dikwijls op mijn donder gegeven omdat we er tijdens het jaar nooit eens binnen springen. Werkpuntje!

Omdat de meter materieel niets tekort heeft deed ik dit jaar gewoon een fruitkorf mee (was ze heel blij mee), maar omdat deze echt niet veel kostte deed ik er ook nog DIY-keukenhanddoeken bij. Zelf gemaakt ja, alsof je niet gewoon in de winkel handdoeken kunt kopen kocht ik vorige week in de Kringwinkel een hele rol handdoekenstof (meer dan 30m, goed voor een 60-tal handdoeken) Officieel zal de kroost nu een heel volwassen leven – blij of niet – met handdoeken van de mams kunnen doen 🙂

Maandag begon de jongste weer aan een vierweekse stage. Waar stageplaatsen normaal altijd per fiets van thuis of school moeten bereikbaar zijn, maken donker zijn ’s morgens, gladde wegen, kou en in een kut-dorp wonen waar het openbaar vervoer ondermaats is dat taxi moeder elke dag paraat moet zijn. Dat beperkt mijn agenda direct voor het vrijwilligerswerk. Me not happy, en de dochter heeft dat al met zoveel woorden aan de school laten weten!

Gelukkig kon ik dinsdag nog een rit inplannen. Niet dat die dan ook gepland was in het rusthuis waar het menske zat. “Ahn, moet zij weg?” “En naar welke dokter?” (ik weet dat niet) “Oei, ze heeft eigenlijk geen winterjas” Kousen ook al niet en ‘sletsen’ (pantoffels) tot op de draad versleten – schaam u familie! Ik wuifde het “jamaar, ze kan nog stappen hoor” weg en vroeg een rolstoel (ik bracht de vrouw al eerder naar de dokter en ze loopt 1m/minuut), waarop dan maar demonstratief een klever geplakt werd met de naam van het rusthuis, ik zou hem maar eens niet terugbrengen. Ik kon het niet laten om te zeggen dat ik het vrouwke niet zelf ging dragen 😦

De blote beentjes loste ik op door nog zelf gauw een fleece dekentje mee te nemen van de dame haar kamer, wat resulteerde in een plaats in de hemel, zo dankbaar was ze.

Een half uur later was mijn hemel bijna verspeeld toen ik in de kliniek te horen kreeg dat de afspraak voor mevrouw maandag al was en we daar dus voor niets stonden. Ik heb daar eens netjes aan de smalend kijkende secretaresse gezegd dat ik ‘maar’ chauffeur ben, dat ik dus niet verantwoordelijk ben voor het slecht werken van het rusthuis.

Het feit dat ik geen maagzweer kweek van dit vrijwilligerswerk zijn kleine gelukjes die er ook bij komen. Gesprekken met de oudjes, levenswijsheid, sappig dialect zoals dit :

“het leven es een rwookske deur de schawwe” Filosofische woorden van een bijna 97-jarige die het leven wel erg snel vindt voorbij gaan.

Gisteren zouden het lief en ik een dagje Luik doen. Hoofdzakelijk om grote dochter een bezoek te brengen en haar even van haar bureau te plukken, zodat ze haar gedachten eens kon verzetten. Dat samen met het lief draaide even anders uit. Hij was wel in Luik maar moest daar naar een begrafenis van een familielid. Maar ik was wel blij met wat moeder-dochtertijd. We maakten samen op haar kot een veganistische pizza, ik poetste daar ook nog de halve keuken (de gootsteen was zum kotzen!), ik ontstopte de lavabo in de badkamer en later gingen we beiden nog even ’t stad in.

We lachten samen een beetje groen bij de muurdecoratie van dochters’ kamer :

Faalangst tot de zesde macht en het verleden dat meer dan 7 jaar na de dood van haar vader nog zo opspeelt (post-its, tweede rij links), het maakte mij gewoon triest!

Maar we genoten beiden van het samenzijn, de stad was mooi, de treinrit ernaartoe ook en gepakt met een loodzware koffer en grote rugzak, was ik blij dat het lief mij op de terugrit tot in Gent kon vergezellen.

Dochter stuurde me nog een SMS met de vraag of ik toevallig ook de badkamer had gepoetst (ik had blijkbaar te lang op het toilet gezeten) Nee, buiten een WC eend gebruiken en ontstopper voor de lavabo gieten deed ik niets, maar de kotbewoner wiens afwas ik had gedaan moet dat nogal geapprecieerd hebben waardoor hij daarna in de badkamer aan de slag was gegaan.

Voilà, ’t is proper!

Advertenties

11 gedachtes over “Whereabouts (12)

  1. Als ik ooit de kans krijg wil ik ook dit vrijwilligerswerk doen.

    Door ervaringen met rusthuizen/thuisverpleging/ziekenhuizen heb ik zoveel miserie van dit kaliber gezien dat mijn hart steeds opnieuw weer breekt..
    En ze zijn met velen hoor..

Wat ben ik blij dat u reageert !

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s