Door een andere hand geschreven

Gedichtendag

“Ik heb geen gedicht voor gedichtendag” zei ik vanmorgen tegen de jongste aan de ontbijttafel, waarop ze dit uit de bewaarde bestanden op haar telefoon toverde :

Caged Bird

A free bird leaps on the back of the wind

and floats downstream till the current ends

and dips his wing in the orange sun rays

and dares to claim the sky

***

But a bird thad stalks down his narrow cage

can seldom see through his bars of rage

His wings are clipped and his feet are tied

so he opens his throat to sing.

***

The caged bird sings with a fearful trill

of things unknown but longed for still

and his tune is heard on the distant hill

for the caged bird sings of freedom.

***

The free bird thinks of another breeze

and the trade winds soft through the sighing trees

and the fat worms waiting on a dawn bright lawn

and he names the sky his own.

***

But a caged bird stands on the grave of dreams

his shadow shouts on a nightmare scream

his wings are clipped and his feet are tied

so he opens his throat to sing.

***

The caged bird sings with a fearful trill

of things unknown but longed for still

and his tune is heard on the distant hill

for the caged bird sings of freedom.

***

Maya Angelou

Waarvoor dank dochter!

En nu ik de Wiki-pagina van de schrijfster lees bedenk ik me dat ik gisteren in de kringwinkel een turf van een boek (met verzameld werk) van haar in mijn handen heb gehad.

Toeval bestaat niet…

 

vanalles en nog wat

Whereabouts (12)

Ik neem jullie nog eens mee doorheen mijn gezapig verlopend leven.

Vorige week vrijdag was er een namis voor de overleden nonkel van december. Dat het al lang crisis is in de Kerk met hoofdletter was me al lang duidelijk, maar ik zag nooit letterlijk de tekenen dat de kerk met kleine letter daar ook last van had. Het feit dat er weinig stoelgeld opgehaald wordt van te weinig kerkgangers, heeft in Maldegem een fysiek gevolg gehad voor de stoelen. Geld voor nieuwe is er niet, dus werden de oude bovenaan een derde afgezaagd (vroeger eindigde dat met zo een plankje waar je op kon leunen of een gezangboek kon opleggen als je geknield moest zitten, wat nu nooit meer gebeurt). Een deel van het hout werd gerecupereerd en de stoelen werden daarmee van hogere poten voorzien zodanig dat de, hoofdzakelijk hoog bejaarde kerkgangers, nog recht geraken eens gezeten te hebben. De foto is rap rap genomen, enkel de afgezaagde bovenkant is enigszins duidelijk.

img_20170113_193244

Zaterdagnamiddag was ik met het lief in Roeselare. Onze tijd samen is schaars tegenwoordig. Een dochter met een ‘humeurtje’ en een barstend hoofd maakten die tijd dan nog wat minder optimaal.

Januari – nieuwjaarsmaand maakte dat ik zondag naar mijn doopmeter ging. De zus van mijn moeder zorgt elke keer voor simpele gezelligheid die me heel erg aan thuis doet denken. De jongste gaat altijd graag mee en heeft me al dikwijls op mijn donder gegeven omdat we er tijdens het jaar nooit eens binnen springen. Werkpuntje!

Omdat de meter materieel niets tekort heeft deed ik dit jaar gewoon een fruitkorf mee (was ze heel blij mee), maar omdat deze echt niet veel kostte deed ik er ook nog DIY-keukenhanddoeken bij. Zelf gemaakt ja, alsof je niet gewoon in de winkel handdoeken kunt kopen kocht ik vorige week in de Kringwinkel een hele rol handdoekenstof (meer dan 30m, goed voor een 60-tal handdoeken) Officieel zal de kroost nu een heel volwassen leven – blij of niet – met handdoeken van de mams kunnen doen 🙂

Maandag begon de jongste weer aan een vierweekse stage. Waar stageplaatsen normaal altijd per fiets van thuis of school moeten bereikbaar zijn, maken donker zijn ’s morgens, gladde wegen, kou en in een kut-dorp wonen waar het openbaar vervoer ondermaats is dat taxi moeder elke dag paraat moet zijn. Dat beperkt mijn agenda direct voor het vrijwilligerswerk. Me not happy, en de dochter heeft dat al met zoveel woorden aan de school laten weten!

Gelukkig kon ik dinsdag nog een rit inplannen. Niet dat die dan ook gepland was in het rusthuis waar het menske zat. “Ahn, moet zij weg?” “En naar welke dokter?” (ik weet dat niet) “Oei, ze heeft eigenlijk geen winterjas” Kousen ook al niet en ‘sletsen’ (pantoffels) tot op de draad versleten – schaam u familie! Ik wuifde het “jamaar, ze kan nog stappen hoor” weg en vroeg een rolstoel (ik bracht de vrouw al eerder naar de dokter en ze loopt 1m/minuut), waarop dan maar demonstratief een klever geplakt werd met de naam van het rusthuis, ik zou hem maar eens niet terugbrengen. Ik kon het niet laten om te zeggen dat ik het vrouwke niet zelf ging dragen 😦

De blote beentjes loste ik op door nog zelf gauw een fleece dekentje mee te nemen van de dame haar kamer, wat resulteerde in een plaats in de hemel, zo dankbaar was ze.

Een half uur later was mijn hemel bijna verspeeld toen ik in de kliniek te horen kreeg dat de afspraak voor mevrouw maandag al was en we daar dus voor niets stonden. Ik heb daar eens netjes aan de smalend kijkende secretaresse gezegd dat ik ‘maar’ chauffeur ben, dat ik dus niet verantwoordelijk ben voor het slecht werken van het rusthuis.

Het feit dat ik geen maagzweer kweek van dit vrijwilligerswerk zijn kleine gelukjes die er ook bij komen. Gesprekken met de oudjes, levenswijsheid, sappig dialect zoals dit :

“het leven es een rwookske deur de schawwe” Filosofische woorden van een bijna 97-jarige die het leven wel erg snel vindt voorbij gaan.

Gisteren zouden het lief en ik een dagje Luik doen. Hoofdzakelijk om grote dochter een bezoek te brengen en haar even van haar bureau te plukken, zodat ze haar gedachten eens kon verzetten. Dat samen met het lief draaide even anders uit. Hij was wel in Luik maar moest daar naar een begrafenis van een familielid. Maar ik was wel blij met wat moeder-dochtertijd. We maakten samen op haar kot een veganistische pizza, ik poetste daar ook nog de halve keuken (de gootsteen was zum kotzen!), ik ontstopte de lavabo in de badkamer en later gingen we beiden nog even ’t stad in.

We lachten samen een beetje groen bij de muurdecoratie van dochters’ kamer :

Faalangst tot de zesde macht en het verleden dat meer dan 7 jaar na de dood van haar vader nog zo opspeelt (post-its, tweede rij links), het maakte mij gewoon triest!

Maar we genoten beiden van het samenzijn, de stad was mooi, de treinrit ernaartoe ook en gepakt met een loodzware koffer en grote rugzak, was ik blij dat het lief mij op de terugrit tot in Gent kon vergezellen.

Dochter stuurde me nog een SMS met de vraag of ik toevallig ook de badkamer had gepoetst (ik had blijkbaar te lang op het toilet gezeten) Nee, buiten een WC eend gebruiken en ontstopper voor de lavabo gieten deed ik niets, maar de kotbewoner wiens afwas ik had gedaan moet dat nogal geapprecieerd hebben waardoor hij daarna in de badkamer aan de slag was gegaan.

Voilà, ’t is proper!

vanalles en nog wat

Het alfabet van het leven

: Staat deze week voor AFSCHEID. Van de oudste die na drie weken thuis studeren de rest van de examenmaand in Luik doorbrengt. De trein missen, plots het besef dat ze zo lang van huis gaat zijn, examenstress voor de namiddag waren voldoende om na het parkeren van de wagen een huilend hoopje ellende op het perron te vinden (en dat voor een dochter die allesbehalve een ‘trunte’ (janker) is) Mijn moederhart viel in duusd stukjes op spoor 6 van Gent Sint-Pieters. Al een geluk dat er geen voorbijrijdende trein over denderde.

B : BOEFFEN (overmatig snoepen, eten) My God, wat was dat met mij deze week. Pralines, nootjes, … het passeerde allemaal met een rotvaart door mijn keelgat. Slecht slapen, onpasselijk zijn waren het gevolg.

: Weinig interessante letter momenteel

: De DIEPVRIES leeg eten. Ik zou het bijna een voornemen voor het begin van het jaar kunnen noemen, maar het is eerder een praktisch feit. Dat ding moet nl weer dringend eens ontdooid worden. De winter is daar ideaal voor, en hoe leger de toestand, hoe sneller dit kut-werkje kan verlopen

: EEKLO, en zijn kliniek. Ik verslijt daar wel eens een broek tijdens het vrijwilligerswerk. Het is nu uitkijken naar maart tegen dat het nieuwe ziekenhuis in gebruik genomen wordt. Lees : mooi gebouw, niet meer wachten in een lawaaierige (door snoep-drankautomaten), koude entree, maar in een modern en ecologisch verantwoord kader. En een parkeerplaats vinden, dat ook!

alma
foto Google

: FIETSKILOMETERS : ik doe met schaamrood op de wangen een Contadorke : Cero coma cero, cero, cero… dit jaar.

t.e.m. J : overslaan

: KOTVERHUIS : op het einde van de maand proberen we in één dag de inhoud van het kot in Luik te verhuizen naar de nieuwe stek in Gent. Kwestie van maar éénmaal de Clio te moeten laden. De jeugd van tegenwoordig verandert van woning gelijk van broek lijkt het wel. In de laatste 4 jaar was dat al Leuven (heel even), Gent, Luik (Erasmus) en nu terug Gent. Om dan waarschijnlijk volgend jaar aan een nieuwe studie te beginnen in Brussel.

: LEZEN : na alle boekrecensies  te lezen van mensen die de Verbeelding Book Challenge volgen, maakte ik zelf ook een lijstje en trok ik dinsdag naar de Bib. In onderstaand boek ben ik bezig. Ik steek de boekcover een beetje weg in de oncologie wachtzaal waar ik deze week een aantal keer vertoef want ik zit niet te wachten op de vraag waar mijn boek over gaat (een vrouw die sterft aan kanker). De tweede foto toont meteen de inspiratie voor deze blogpost.

M : & : kleine dochter en ik, in ons winters’ habitat ’s avonds. Die ene keer zelfs met matching sokken

img_20170113_090741

: naaien. Maar twee stukken mogen naaien in de naailes (rok en broek op ons lijf gemaakt) en die rok zo beu zijn als kouwe pap deed me besluiten om hem in de vakantie alleen af te werken. Er moest nog een beleg aan de tailleband komen, voering ingestoken en een blinde zoom genaaid. En het lukte zowaar. Wel niet zonder twee machinenaalden en een tornmesje te breken (lompe ikke) en twee gaatjes in de voering wegens te enthousiast willen lostornen. Het strenge oordeel van de naaijuf zal niet mals zijn.

O : OPENBAAR vervoer : en het voornemen om steeds meer de auto te vervangen door trein en bus. Ik spoorde al éénmaal naar Kortrijk, en voor volgende week wist grote dochter mijn agenda aan te passen en gaan ’t lief en ik naar Luik (vuile/propere was wissel, moeders’ kookkunsten afzetten, wat ‘kwalitijd’ met de dochter). Het kopen van een Rail Pass dringt zich op (€7,60 voor een enkele reis), want zelfs al mag ik aan halve prijs sporen, dan nog kost een ticket naar Luik meer dan €20. Die 10 ritten krijg ik tijdens het jaar wel op, het lief en ik hebben nog plannen voor dagjes uit.

img_20170102_084817

P : PALING : kleine dochter uitte al eens de heimwee naar dat visje (vroeger gingen we met de schoonouders vaak aan het Donkmeer paling eten met verjaardagen) en toevallig kwam ik deze week diepvriespaling tegen bij Colruyt. Scoren hé moeder!

img_20170113_090708

t.e.m. S : overslaan, anders leest u niet tot het einde!

: TOFU : wist je dat kippen dat lusten? Ik nu wel sedert ik een frigo rest in hun richting gooide. Mensen die me kunnen helpen met lekker bereiden van tofu : shoot! Ik gooi niet graag eten weg nl.

U : laat maar.

: VAKANTIE plannen. Eerst proberen voor kleine dochter, want zaterdag kan ik inschrijven op een kamp naar Noorwegen (wandelvakantie, 9 dagen). Lukt dat, dan gaan Bruno en ik ook aan de slag om tijdens die periode weg te gaan.

W : WENSEN, en zet daar ‘nieuwjaars’ voor. Hoewel ik iedereen het beste wens in het leven heb ik daar een hekel aan. De nieuwjaarsreceptie van CM sla ik dan ook over met als reden de letter K.

X, Y : geen inspiratie

Z : ZANDZEEPSODEMINERAALWATERSTEENSTRALEN – 37 letters. Vond ik wel passen als laatste woord 🙂

vanalles en nog wat

Een beetje Boeddha in ons leven

Na jarenlang de ‘Druivelaar’ als scheurkalender in huis gehad te hebben, was er vorig jaar plots geen ‘blaadjestrekker’ meer (wegens online-bankieren en bijgevolg die Druivelaar niet meer gratis krijgen bij de bank)

Ik moet zeggen, hij werd niet erg gemist (teveel vrouw-onvriendelijke grappen naar mijn goesting) maar al langer keek ik elk jaar in de boekhandel naar andere scheurkalenders.

Toen ik een hele tijd geleden met de jongste op wandel was in Gent gingen we eens bladeren in die kalenders. Ik wou nl wel eens iets om over te reflecteren aan de ontbijttafel (lees : alles is beter dan een ochtendhumeurpreek van 500 woorden door de allerliefste kleine)

Keuze genoeg. Van ‘Postitief denken’ over ‘Mindfulness & feel good’ en ‘365 dagen geluk’ tot zelfs ‘Een opgeruimd leven’ (don’t push it too hard baby!) en nog tig andere buiten ons interesseveld ook.

Uiteindelijk viel de keuze op Boeddhistische wijsheden.  Niets mis met af en toe wat zingeving toch? En ik moet zeggen dat ik daar elke dag wel iets uit haal of er een toepassing in eigen leven kan aan geven.

Op de eerste dag van het jaar werd ik zelfs al op de vingers getikt voor mijn teveel online zijn 🙂 met deze :

De wegen die ons het meest lokken, zijn vaak dwaalwegen die ons van onze ware weg afleiden’

Voor dag twee had kleine dochter haar overdenking al direct klaar door “ge weet het hé mams” te zeggen op dit :

Wie een verantwoordelijke functie heeft, dient zonder persoonlijk verlangen te zijn

Nu is de enige verantwoordelijke functie die ik heb het management van mijn huishouden. Dochterlief heeft het dan waarschijnlijk over mijn (in haar ogen) gezaag over opruimen. A never ending story vrees ik, en dat ligt overduidelijk niet aan het feit dat ik graag zaag!

Ik zie daar eerder een bolwassing in voor alle politiekers wereldwijd en graai-grage CEO’s van grote firma’s (ik las gisteren dat in Groot-Brittannië sommige CEO’s in de eerste week van het jaar al het jaarloon van een arbeider hebben verdiend – hoe decadent is dat zeg!)

De spreuk van donderdag kon ik ook wel smaken :

Sommige bomen die je plant, zullen pas vruchten dragen voor je kleinkinderen

Ik denk daarbij aan de volledige milieuproblematiek, letterlijk die bomen planten, maar ook eindelijk eens zorg gaan dragen voor onze planeet. Dus niet kankeren over het feit dat vervuilende auto’s niet in bepaalde steden mogen, maar stilstaan bij onze luchtkwaliteit. Nog meer het openbaar vervoer nemen, veel minder willen en bijgevolg ook minder weggooien, weer gaan delen, eten van eigen bodem en met de seizoenen, …

En jullie? In welke spreuk zien jullie wel wat? (ik voel hier iets aanwaaien uit het kleinste kamertje van een fameuse Bruggeling – hou het netjes hé!)

Ooit geblogd

Ooit geblogd (2)

In een ver verleden ben ik ooit beginnen bloggen op bloggen.be (nu een afgeschermd blog)

Ik had toen zo’n behoefte aan schrijven dat ik zo ongeveer elke dag iets publiceerde. De kwaliteit was er ook naar. Nu wil ik dat niet zomaar verticaal klasseren of in de vuilbak gooien, dus af en toe zal ik hier nog eens het verleden oprakelen.

Vandaag een herhaling van het bericht van 01/01/2011

***

365 kakelverse dagen 

Op de eerste dag van ’t jaar, sta ik met mijn wensen klaar.  ’t Mooiste versje klein maar fijn, dat zal vandaag voor U zijn. (uittreksel uit een kleuter nieuwjaarsbrief van één van de meiden)

We krijgen dus een ‘nieuw’ jaar cadeau.  ‘k Heb trouwens de indruk dat elke dag die ik nu krijg een cadeau is (de ene al met een mooier strikske rond dan de andere )
Het voorbije jaar was er één van ‘grote’ kuis, een heel stuk letterlijk, maar evenzeer figuurlijk.  Het verdriet is grotendeels opgedweild, de woede onder de mat geveegd, mijn zelfvertrouwen en eigenwaarde – onder het motto ‘the sky is the limit’ – van de kelder naar de zolder gebracht.  Het ‘valiesje’ verleden is al een stuk minder zwaar geworden.
De kracht voor dit alles heb ik uit mezelf gehaald, uit de mensen die mijn pad hebben gekruist dit jaar (vooral die ene speciale !), en natuurlijk uit mijn kroost (wat zou ik zijn zonder hen)
En nu, het nieuwe jaar.  Wat er komt hebben we het raden naar.  Ik denk dat proberen van elke dag een ‘goeie’ dag maken al een stap in de juiste richting is. 

***

Niet alleen voor mijn dierbaren, maar uiteraard ook voor u die zo vriendelijk bent om hier te komen lezen : een gezond en gelukkig 2017

Dat we allemaal nog veel mogen schrijven en evenveel mogen lezen!