Vrijwillig kwaad

Ofwel nu een kwade vrijwilliger!

Klik gerust weg, dit wordt een zeikblogje.

Het was me daarnet even teveel, dat vrijwilliger zijn. Edoch, ik doe dat normaal gesproken met heel mijn hart, zeg zelden nee, ben vriendelijk (ook tegen de grootste bitchen van mijn cliënteel – alleman/vrouw gelijk voor de wet), …

Tot tweemaal toe heb ik deze week pas rond 2u mijn middagmaal verorberd. Al een geluk dat ik tegenwoordig vaak voor 7u in mijn keuken sta om dat middagmaal te maken of ik kon nog op mijn kin kloppen ook.

Waar zaag je over, zegt de gemiddelde hard werkende mens dan, ik weet het. Vroeger at ik ook vaak achter mijn computer omdat er geen tijd voor was.

Maar kijk, ik ben een praktisch mens. Heb ik tegen de middag een afspraak, ik neem netjes mijn boterhammetjes mee en eet die op in mijn wagen of een wachtzaal.

Maar vandaag had ik een afspraak rond 10u. Eens toegekomen at ik al een tussendoortje (mijn ontbijt zit al voor 6u achter de kiezen), en ik kon me volledig verzoenen met een uurtje lezen, want dit boek leest aardig weg. Alleen werd het uurtje, drie uren, en dat lijkt me voor geneesheren die op afspraak werken redelijk uit de bocht gaan.

Diezelfde arts liet de dame die ik vervoerde trouwens om 8u30 nuchter opnemen een tijdje terug, om haar dan pas rond 18u te opereren. Waardoor ik mijn vrijdagavond ook in rook zag opgaan en rond half 10 nog op de baan was.

Mocht zoiets nu eenmalig gebeuren, ik zou niet klagen. Maar verschillende afdelingen in het bewuste ziekenhuis zijn in hetzelfde bedje ziek. (hoe toepasselijk hier)

Ik ben twee weken op rij van dienst geweest voor een korte oogingreep in een Gents ziekenhuis. Brengen en 2u wachttijd zei de dispatch. Wel, ik kon mijn klok daar bijna op juist zetten. Waarom gaat dat dan in Brugge niet?

En wee diegene die me in de weg loopt als ik honger heb hé. Ik kan het aan mijn moederke niet meer vragen, maar ik vermoed dat ik als baby door de geluidsmuur moet gegaan zijn als ik honger had. Nu lijk ik wel een karaktergestoorde. (Gelukkig netjes onderdrukte) moordneigingen krijg ik dan.

De patiënte die ik vandaag bij had was dan ook nog van het genre ‘ik weet het allemaal veel beter dan de dokter, dus een geopereerd hand, dat gebruik je zes weken lang niet en dan gaat dat wel weer vanzelf soepel worden’ (alles om thuis de patatten niet te moeten schillen, zo deed haar man ook nog eens iets) Niet dus. Ze had een aardige sigaar gerookt bij de arts.

Die zat dan nog wat de zagen in de auto (over nu elke dag kine te moeten hebben), en dat het toch zo een knappe dokter was, dat ook 😦

Eens bij haar thuis moest ik nog een afspraak noteren voor haar man (februari volgend jaar, maar het kon niet wachten) en mocht ik dan ook nog haar nieuw gekochte agenda bewonderen (joat zulle, schwoonne blommekes!) Ik moest op dat schoon duur papier zelfs ook nog het uur bij schrijven waarop ik ze thuis zou afhalen (dan kan ze me weer doorsteken als ik vijf minuten te laat op het appèl ben)

Echt top, mijn vrijwilligerswerk!

En mijn hoofd deed maar van HONGER, HONGER, HONGER.

Ik kon niet snel genoeg van het mens haar oprit zijn!

Als klap op de vuurpijl stond een kilometer verder de politie alle wagens tegen te houden en ik mocht ook stoppen. Inbraakpreventie (ze kunnen er hier weg mee in de streek) Ik zag er gelukkig niet uit als een inbreker en ik mocht na een paar vragen weer vertrekken.

Al een geluk, die onderhuidse moordneigingen zouden maar eens moeten uitbreken, een mens zou voor minder een bekeuring voor smaad aan de politie krijgen…

Mijn vrijwilligersvergoeding van een volle 33cent/km zou die waarschijnlijk niet kunnen dekken.

 

Advertenties

21 gedachtes over “Vrijwillig kwaad

  1. Wel wat ik eerst wil zeggen is een super gemeende dank je wel voor de inzet die jij dag in – dag uit doet voor de minder mobiele mensen 🙂 . Ik spreek uit ervaring dat die oudjes tegenwoordig alles behalve dankbaar zijn (velen toch, ik mag niet veralgemenen maar er zijn er ook nog lieve oudjes) van wat jij voor hun doet (om maar niet te spreken over discussiëren over hoeveel ze moeten betalen, gemeen en onbeleefd doen,…) Want wat jij doet als vrijwilliger is knap! Ik begrijp jou frustratie, dokters en ziekenhuizen die zich niet aan de afspraken houden en met die €0,33 cent krijg je niet eens je brandstof betaald. Ikzelf regel in mijn gemeente samen met een paar collega’s de minder mobielencentrale. Als ik zie wat mijn vrijwilligers dagelijks doen en met welk cliënteel ze soms moeten omgaan, daar ben ik heel dankbaar voor. Want zonder mensen zoals jij zouden er veel mensen uit de boot vallen!

  2. Veel mensen beseffen niet hoe verwend zij wel zijn, constant omringd door de goede zorgen en de inzet van vakbekwame professionelen en vrijwilligers. Alsof dit allemaal maar normaal is en zij er “recht” op hebben…

    • Ik vind wel dat mensen recht hebben op de juiste zorg. Bovendien zijn 95% van mijn ‘klanten’ lieve en zeer dankbare mensen. Alleen zijn die overgebleven 5% zo’n energievreters en dan stroomt mijn emmertje soms eens over.

  3. Ik respecteer het werk dat je doet. Maar respecteert het werk jou wel genoeg?
    Wat die honger betreft: heeft niet elk ziekenhuis zoiets als een cafetaria/restaurant waar je tijdens het wachten je honger kunt stillen?

    • Zoals ik hierboven zeg : ik krijg wel degelijk heel veel respect, iets wat ik vroeger niet had toen ik op een boekhoudkantoor werkte en de mensen moest meedelen hoeveel belastingen/BTW ze moesten betalen.
      En inderdaad, ziekenhuizen hebben automaten, cafetaria, … je hoeft daar geen honger te lijden. Alleen zijn mijn patiënten zorgbehoevend (vaak rolstoel), vinden ze nooit hun weg in een ziekenhuis, zijn sommigen al een beetje dement waardoor ik ze beter niet alleen laat (anders gaan ze dolen) daardoor blijf ik altijd kortbij om problemen te vermijden.

        • Voor de werkgever is het werk dat wij doen een verliespost. Ze moeten het aanbieden omdat de concurrentie dat ook doet. De klanten betalen aan hen wat wij ook krijgen maar zij moeten er nog personeel ook op zetten voor verwerking rittenbladen, facturatie,…
          De waardering komt in de vorm van een nieuwjaarsreceptie en een etentje gedurende het jaar. Tweemaal per jaar geven ze heel gul ook nog vorming.

Wat ben ik blij dat u reageert !

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s