Geluk zit in kleine dingen

Ik plog daarvoor even door 2016.

20151230_160813

Eind 2015 verzekerden we ons met wat scherven van geluk voor het nieuwe jaar (de dochter en ik elk afzonderlijk op dezelfde dag – iets met genen of zo)

img_20161030_091243

Met kerst 2015 kwam Mozart in ons leven. Grote dochter zocht het al eens op van welk ras hij weeral was (iets met Australisch in), ik hou het op een Albino Vlaamse reus. Hij ziet niet goed dus hoort en snuffelt hij door het leven. Hier doet hij dat laatste een beetje oneerbiedig aan het achterste van de tweede aanwinst van het jaar, de Mechelse Koekoek. Grote liefde hier, voor beiden!

Ik blijf ook blij worden van zaaien, oogsten en verwerken. Niets mooier dan eten wat de tuinkas schaft en dat bovendien nog vele maanden later kunnen met ingemaakte zaken zoals deze ovengedroogde tomaatjes

Groenten en fruit belanden uiteraard op ons bord. Kleine dochter vraagt zich soms al overdag af wat ze op haar bord gaat krijgen na school, en daarom Instagram ik wel eens een bord. En zo werd de @ uitgevonden 🙂

Het spook dwarsboomde ook al eens mijn plan om fruittaart te maken enkel met bessen uit de tuin. Toen ik de taart wou garneren waren de meeste bessen al binnen en redde ik de zaak maar met een banaan of twee. Zelfs op mijn foto moest ze haar handtekening ook nog zetten. Het mag duidelijk zijn, wij lachen hier wel eens ten huize!

Op reis was ik positief geroerd door het enthousiasme waarmee een andersvalide aan het werk was in een restaurant in Barcelona (waarschijnlijk zoon van de uitbaters) en door de manier waarop het andere personeel met hem omging. En dan de Castellers, lees : stromende tranen langs mijn kaken, zo emotioneel werd ik daarvan.

Instant ontspanning haal ik ook uit naaien, niet dat het altijd gemakkelijk is (ik ben nog altijd een beginner) Mijn naai/strijkkamer ziet er altijd als een slagveld uit achteraf, maar er zijn toch al wat draagbare stukken vanonder mijn machine gekomen (de bloes was helaas om te dragen op de begrafenis van mijn oom)

Hilariteit alom op Facebook in de naaigroepjes daar. Ik zwijg over het taalgebruik en over de vele misbaksels van creaties die passeren, maar ik kijk even gulzig naar super mooie zaken die mensen kunnen maken. Ik heb zeker een uur zitten lachen met het bericht over fleece-jasjes maken voor windhonden in Qatar. Qatar? Fleece? Het zou natuurlijk kunnen dat ik te dom ben en daardoor niet weet dat fleece verkoelend werkt.

Die van mij, zijn fierheid op ‘zijn’ Ieper, zijn humor (ik zou maar eens eenzaam moeten zijn in bed), … Het was niet voor niets dat ik hem bij een dagje uit in Antwerpen onder de maretak riep voor een stevige pakkerd. Het leverde ons een applausje op en iemand die de opmerking maakte van “eindelijk iemand die snapt waarvoor dit hier staat” Na ons werd er daar nog verder gekust door anderen.

Iets verder op de kerstmarkt viel de humor van een rotsjes-verkoper bij ons ook in de smaak (de mens moest concurreren met een kraam dat kersenpitkussentjes/knuffels verkocht en die adverteerden ook in ’t groot waar die allemaal goed voor waren)

Om het nog eens over taal te hebben. Ik weet niet wie er het meest beledigd is, de plant of de vogel. Arendskelk tSSsss

En dan mijn grote liefde voor dialect, MIJN dialect dan nog op een kaart in een plaatselijk café. Twee vragen daarbij : wat is gewone thee? En Irish kisses? Ik zal nog eens moeten teruggaan vrees ik om de antwoorden te kennen.

Buiten een treinreis naar Spanje, gaf ik mezelf ook nog cadeau door een hotelletje te boeken in Diest voor het lief zijn verjaardag (hij was daar in de buurt op zijn ‘tour de Belgique’). Met kleine dochter deed ik ook nog een tweedaagse in Zeeland. Het was zo leuk dat we daar prompt aan de drank geraakten. Kwaliteits-tijd, daar mag nooit op bespaard worden!

Gelukkig zijn er veel meer kleine gelukjes langsgekomen dit jaar, maar uiteraard kan je niet alles in beeld vatten.

Ik denk daarbij aan grote dochter die goed timmert aan haar toekomst, stukken zelfstandiger is geworden en helemaal open gebloeid mede dankzij haar liefke.

De jongste verraste me ook menigmaal met haar manier van omgaan met mensen, ik ben blinkend als een kerstboom buitengegaan bij het oudercontact vorige week, zo blij zijn ze met haar in de klasgroep.

Ik koester de band zo erg die ik heb met die twee!

Nu alleen maar hopen dat het komende jaar evenveel lichtpuntjes mag bieden!

Whereabouts (11)

Voor het vrijwilligerswerk was ik vorige week eenmaal in Eeklo, tweemaal in Aalter, tweemaal in Brugge en tweemaal in Gent. Als er duidelijke afspraken kunnen gemaakt worden qua wachttijd, blijf ik uiteraard niet in een muffe wachtzaal zitten en ga ik naar buiten. Zeker in de donkerste dagen van het jaar heb ik het meer dan hard nodig om wat meer te bewegen. Ik bezondigde me met plezier aan de hype van het fotograferen van hemelkleuren, een mens ziet nu immers niet elke dag de zon opgaan boven de Achterleie in Gent

img_20161208_084759

Dat minder bewegen komt ook door een epidemie van naaigoesting, waardoor mijn naaikamertje bijna dagelijks tussen de soep en de patatten en het werk bezet is. Dochterlief was blij met haar sweater al is die al meer dan een week af en heeft ze hem nog niet aangehad (pubers! nooit kleren in de kast, maar nieuwe dingen gewoon vergeten)

Dezelfde dochter kreeg marketing op maat van een financiële instelling. Er zitten nog meer hangertjes aan die allemaal heel toepasselijk zijn.

Het lief en ik zetten wel vaker een stapje in de wereld. Steden en winkels gaan uiteraard samen. Op zoek naar eigen eindejaarscadeautjes kwam ik het ideale geschenk tegen voor een bloggerskoppel. De Mrs snapt wel waar de centjes vallen zeker?

Vrijdagavonden zijn vaak café-avonden. Sedert deze zomer zijn we vaste klant bij Romen Roeselare. We ontdekten toen hun heerlijke terras tussen de bomen, maar kunnen ons nu evengoed thuisvoelen in het ouderwetse interieur binnen.

Zaterdag hadden we (dringend volgens de puber) extra kerstversiering nodig en het liefst nog een nieuwe kerstboom ook. Die laatste kwam er niet (we hebben al twee fantastisch schone 😦 nepperds) de extra versiering wel. De grote zaak waar we die kochten heeft ook een cafetaria. Geen haar op mijn hoofd dat er ooit aan dacht om daar binnen te gaan (ongezellig, reftertafels en -stoelen, …) maar het lief zag een koffie wel zitten. Nu ik daar eens ben geweest, weet ik genoeg. Volgens mij wordt het publiek daar vergiftigd aan het bovenste schap van de glazenkast te zien (sorry, slechte foto) No way dat ik daar nog een voet binnenzet.

img_20161210_153426

Nu het lief toch in de buurt was, zette ik hem ook nog aan het werk in de tuin. Ik had woensdag een appelboom grotendeels gekortwiekt, maar twee takken waren boven mijn krachten (met de takkenschaar) Waar woensdag nog de belofte van mijn oom in mijn gedachten kwam om in het voorjaar al mijn boompjes eens netjes te komen snoeien, hoorde ik ’s avonds dat de man plots was gestorven. Exit schone mens, zo een nonkel waar je echt tranen voor laat.

Dat lief wist waarom hij zaterdag in mijn buurt kwam vertoeven. Dat was niet alleen voor mij hoor, nee, hij troonde me mee naar het afscheidsfeest van rallyrijder Freddy Loix (een held voor de liefhebbers, en zeker voor die van mij omdat hij 11 maal de rally in Ieper won) En ik die zo van rally houd (NOT!) mocht mee. Ik zie hier zo een ‘Liefde is’ verschijnen, zoals in : ‘liefde is : hem een feest gunnen, ook al verveel je je zelf te pletter’

Al een geluk dat er zoiets als een after-party bestaat 🙂

Gisterenmorgen ging ik nog mijn oom groeten in het funerarium wat direct een mist legde op de hele dag. Verder dan een kerstboom zetten en nog wat sfeer scheppen in huis kwam ik niet. Om Menck te plezieren en omdat het er eigenlijk nog wel mag zijn, haalde ik ook nog eens mijn kerststal van de zolder en ik brandde er speciaal om 19u een kaarsje bij voor wereldlichtjesdag. Een klein gebaar voor zoveel verdriet!

img_20161211_144331

Vrijwillig kwaad

Ofwel nu een kwade vrijwilliger!

Klik gerust weg, dit wordt een zeikblogje.

Het was me daarnet even teveel, dat vrijwilliger zijn. Edoch, ik doe dat normaal gesproken met heel mijn hart, zeg zelden nee, ben vriendelijk (ook tegen de grootste bitchen van mijn cliënteel – alleman/vrouw gelijk voor de wet), …

Tot tweemaal toe heb ik deze week pas rond 2u mijn middagmaal verorberd. Al een geluk dat ik tegenwoordig vaak voor 7u in mijn keuken sta om dat middagmaal te maken of ik kon nog op mijn kin kloppen ook.

Waar zaag je over, zegt de gemiddelde hard werkende mens dan, ik weet het. Vroeger at ik ook vaak achter mijn computer omdat er geen tijd voor was.

Maar kijk, ik ben een praktisch mens. Heb ik tegen de middag een afspraak, ik neem netjes mijn boterhammetjes mee en eet die op in mijn wagen of een wachtzaal.

Maar vandaag had ik een afspraak rond 10u. Eens toegekomen at ik al een tussendoortje (mijn ontbijt zit al voor 6u achter de kiezen), en ik kon me volledig verzoenen met een uurtje lezen, want dit boek leest aardig weg. Alleen werd het uurtje, drie uren, en dat lijkt me voor geneesheren die op afspraak werken redelijk uit de bocht gaan.

Diezelfde arts liet de dame die ik vervoerde trouwens om 8u30 nuchter opnemen een tijdje terug, om haar dan pas rond 18u te opereren. Waardoor ik mijn vrijdagavond ook in rook zag opgaan en rond half 10 nog op de baan was.

Mocht zoiets nu eenmalig gebeuren, ik zou niet klagen. Maar verschillende afdelingen in het bewuste ziekenhuis zijn in hetzelfde bedje ziek. (hoe toepasselijk hier)

Ik ben twee weken op rij van dienst geweest voor een korte oogingreep in een Gents ziekenhuis. Brengen en 2u wachttijd zei de dispatch. Wel, ik kon mijn klok daar bijna op juist zetten. Waarom gaat dat dan in Brugge niet?

En wee diegene die me in de weg loopt als ik honger heb hé. Ik kan het aan mijn moederke niet meer vragen, maar ik vermoed dat ik als baby door de geluidsmuur moet gegaan zijn als ik honger had. Nu lijk ik wel een karaktergestoorde. (Gelukkig netjes onderdrukte) moordneigingen krijg ik dan.

De patiënte die ik vandaag bij had was dan ook nog van het genre ‘ik weet het allemaal veel beter dan de dokter, dus een geopereerd hand, dat gebruik je zes weken lang niet en dan gaat dat wel weer vanzelf soepel worden’ (alles om thuis de patatten niet te moeten schillen, zo deed haar man ook nog eens iets) Niet dus. Ze had een aardige sigaar gerookt bij de arts.

Die zat dan nog wat de zagen in de auto (over nu elke dag kine te moeten hebben), en dat het toch zo een knappe dokter was, dat ook 😦

Eens bij haar thuis moest ik nog een afspraak noteren voor haar man (februari volgend jaar, maar het kon niet wachten) en mocht ik dan ook nog haar nieuw gekochte agenda bewonderen (joat zulle, schwoonne blommekes!) Ik moest op dat schoon duur papier zelfs ook nog het uur bij schrijven waarop ik ze thuis zou afhalen (dan kan ze me weer doorsteken als ik vijf minuten te laat op het appèl ben)

Echt top, mijn vrijwilligerswerk!

En mijn hoofd deed maar van HONGER, HONGER, HONGER.

Ik kon niet snel genoeg van het mens haar oprit zijn!

Als klap op de vuurpijl stond een kilometer verder de politie alle wagens tegen te houden en ik mocht ook stoppen. Inbraakpreventie (ze kunnen er hier weg mee in de streek) Ik zag er gelukkig niet uit als een inbreker en ik mocht na een paar vragen weer vertrekken.

Al een geluk, die onderhuidse moordneigingen zouden maar eens moeten uitbreken, een mens zou voor minder een bekeuring voor smaad aan de politie krijgen…

Mijn vrijwilligersvergoeding van een volle 33cent/km zou die waarschijnlijk niet kunnen dekken.

 

Ooit geblogd (1)

In een ver verleden ben ik ooit beginnen bloggen op bloggen.be (nu een afgeschermd blog)

Ik had toen zo’n behoefte aan schrijven dat ik zo ongeveer elke dag iets publiceerde. De kwaliteit was er ook naar. Nu wil ik dat niet zomaar verticaal klasseren of in de vuilbak gooien, dus af en toe zal ik hier nog eens het verleden oprakelen.

Het eerste bericht dat ik herhaal, zal zowat het belangrijkste zijn. Niet omdat het zo grappig, goed geschreven, fenomenaal, een Nobelprijs waard is, maar omdat er iemand in mijn leven is die dat heel goed heeft gelezen.

Achteraf gezien stelde ik mezelf een beetje (veel) in de uitverkoop maar ik kan daar geen spijt van hebben! 🙂

Als het ooit nog eens koekenbak is

Dus als ik ooit nog eens het gepaste dekseltje op mijn potteke vind, dan wil ik:

Vanzelfsprekend mijn dekseltje gelukkig maken

mezelf kunnen blijven, maar mag hij de scherpe hoeken van mijn kleine kantjes afvijlen.

Dat hij beseft dat hij soms (dikwijls zolang ze thuis wonen) een tweede plaats zal moeten innemen na de kroost.

Op één tegel dansen, heel dicht tegen hem aan (daarvoor moet hij zelfs niet kunnen dansen, en dat kan ook thuis in de living)

De sterren van de hemel vrijen, niet uit gewoonte, of omdat het moet, maar van pure goesting.

’s Morgens wakker worden en nog even liggen soezen in zijn armen.

Niet alles samen doen, maar mekaar in vertrouwen nog een leven gunnen.

Uiteraard dat hij me trouw is, en als dat niet meer kan, dat hij dat dan liever lomp in mijn gezicht zegt i.p.v. mij te bedriegen.

Dat geen enkel onderwerp taboe is, dat we dus over alles kunnen praten (zonder het altijd met mekaar eens te moeten zijn)

Er zijn voor hem in moeilijke tijden, en hij voor mij ook in dat geval.

Samen met hem een stukje van de wereld zien (en dat hoeven geen super verre horizonten te zijn)

Wandelen, fietsen, genieten in de natuur.

Gewoon ’s avonds in de zetel tegen hem aanleunen en een goed programma op TV zien.

Lekker koken voor hem, omgekeerd zeg ik ook niet neen, maar dat is geen absolute vereiste.

Een trouwring dragen van hem, niet dat ik nog ooit wil trouwen, maar omdat de hele wereld mag zien dat ik van hem ben.

Samen héél oud en gerimpeld worden, genieten van de kleine dingen des levens, en dan goed voor mekaar zorgen.

 

Ik moet een grote merci zeggen tegen mijn lief, want er is enkel nog werk aan dat laatste puntje!

 

 

Ménage à trois

Verdorie toch, ik moet hem tegenwoordig delen die van mij en hij valt op de mannen 😦

Roodgloeiende liefde bovendien, soigneren in het kwadraat en ik blijf beduusd toekijken.

Gelukkig gaat het maar vier jaar duren! Want dan verkoopt hij hem weer, zijn Fiat 500 Rosso Amore

Oef!

Stiekem gaat mijn jongste nu beginnen sparen tegen over vier jaar…

Ondertussen blijf er maar een liedje door mijn hoofd spoken:

You’re one of those guys who likes to shine his machine
You make me take off my shoes before you let me get in
I can’t believe you kiss your car good night
Now come on baby tell me, you must be joking, right?

Tante Kaat achterna

Ofte, “moedere gij weet het altijd beter”, u kiest maar.

Ik ben dus maar een simpel huisvrouwke (soms ‘proud to be’, soms (vooral wanneer er gepoetst moet worden) haat ik het)

Maar laat ik het woord simpel eens in de verf zetten. Ik ben altijd voor gemakkelijke oplossingen, voor snel, voor niet teveel werk, voor goed voor de natuur, …

In de categorie proper

Een nieuw lief dat zich komt presenteren, en een tuintafel die niet meer zo proper geverfd is, dat vraagt voor een snelle oplossing. Dus trok ik gewoon een éénpersoons hoeslaken over te tafel. Dat ligt nooit gekreukt en waait bovendien niet weg. Win, win! (deze foto dateert uiteraard uit de zomer)

Voor al wie Ikea-kurken onderzetters in huis heeft : steek die eens in de vaatwasser als ze te vuil geworden zijn, dat kan daar tegen. De rechtse had zijn wasbeurt duidelijk nog nodig.

De categorie gemakkelijk

Ik naai sinds kort, maar dat wist u al. Ik moet dus ook wel eens een zoom inspelden (wat een ‘gefoefel’ zegt de ongeduldige trien in mij dan). Nu is mijn strijkplank een metalen frame met gaatjes met een overtrek over, dus leg ik mijn in te zomen kledingstuk over mijn strijkplank (dat loopt dan zo niet weg), meet mijn zoom af en positioneer alle kopspelden verticaal. Het stofje opheffen en de speld weer door de stof halen om vast te steken en klaar. Ervaren naaisters mogen nu luidop lachen, het is toegestaan!

Kunnen naaien betekent ook dat ik wel een zakje kan ineenzetten. Mijn handtas heeft nu standaard een katoenen Tote Bag, mijn boodschappen bakken hebben voeringzakjes met touwtje om toe te doen voor losse groenten en fruit in de supermarkt. Voering weegt zo ongeveer niets, dat zakje gaat dus mee de weegschaal in. Gedaan met een overvloed aan plastieken zakjes in mijn huishouden en moeder aarde is mij dankbaar.

Een diepvries hebben vol met dozen is ook nog zo een handig iets (ik leerde het van grote broer, waarvoor dank). Goed stapelbaar, makkelijk te labelen, scheuren niet zoals zakjes en alweer minder plastiekafval. Wat die labels betreft : ik weet dat er in de handel speciale klevers te koop zijn, maar die zijn me meestal veel te duur en ook nog te klein. Voor mij gaat niets boven een rol papieren kleefband (zoals je gebruikt om te verven). Goedkoop, dat gaat weer gemakkelijk van de potten eens weer uit de vriezer en ik kan in koeien van letters schrijven (makkelijk voor iemand die meestal te lui is om een leesbril aan te doen) Alleen spijtig dat ze niet kleven op Tupperware potten, maar dan wind ik gewoon een klever rondom de pot en dan lukt dat ook weer.

Zelf brood bakken en er per dag niet veel nodig hebben, deed me naar charcuterie dozen grijpen om dat brood in te vriezen (weliswaar grote, geen idee waar ik die ooit kocht) Per laag liggen 4 sneetjes, wat net de dagelijkse hoeveelheid van kleine dochter is. Mijn eigen brood is kleiner en past dan weer in een ander diepvriesdoosje. Voordeel van zo in te vriezen is dat deze vergeetkop geen problemen heeft met een grote klomp bevroren brood ’s morgens. Het beleg op dochters’ boterham voor ’s middags blijft ook extra vers doordat het brood nog koud heeft.

img_20161022_115301

Vergeten zei ik. Wel, onthouden jullie hoeveel keer de frituurolie al gebruikt is? Ik niet. En ja, daar zijn ook al speciale labels voor te koop, maar ook hier ga ik voor de goedkope oplossing. Een streepje zetten per bakbeurt is niet moeilijk en rechts staat het aantal keren dat de olie mag gebruikt worden (staat op de verpakking)

 

Autistische ikke vindt het ook fantastisch dat een zak van 2kg kroketten zo netjes in een doosje kan opgesloten worden. Ik weet ook perfect hoeveel kroketjes ik moet bakken voor mijn gezin, dus ik tel ook de hoeveelheid die ik er uithaal (lees : ze krijgen er niet meer anders eten ze kroketten met groenten/vlees i.p.v. omgekeerd) Zo lief van mij 🙂

Ik heb wel geleerd dat je niet alles moet in dozen doen en invriezen. Een hoeveelheid lookbollen allemaal pellen en fijnmixen (omdat ze anders liggen te verdrogen en je ze moet weggooien) leek een goed idee, alleen heb ik nu een hamer en beitel nodig om er een beetje van uit de doos te halen (ook al had ik wat olijfolie onder de look gedaan)

De categorie hergebruik en pure diefstal

Een product dat ik heel graag gebruik is Balsamicocrème. Helaas zit die in een plastieken fles. Maar geen nood, die fles is herbruikbaar. Zo heb ik ondertussen in mijn keukenkast al verschillende oliën staan in deze super makkelijk hanteerbare flesjes. Die zijn bovendien ook niet zo groot als de winkelflessen, mijn ordelijke geest ziet zoiets graag in de kast.

En helemaal niets met al het bovenstaande te zien zijn de onlangs voor kleine dochter gekochte bedsokken. Niet voor in bed, nee, daar heeft ze mijn nieuwste bedpartner voor 😦 Ik kocht ze voor in de Dr Martens schoenen (omdat die nogal sneden aan haar been)

Zo een lieve mama ben ik dus.

Al moet ik stiekem toegeven dat de sokken nu rond mijn voetjes zitten. Super zacht en warm, een echte voetjeshemel!

Mijn bedpartner stelen… Het zal haar leren!!

Nog ‘luiwijvenoplossingen’ voor huishoudelijke taken? Ik lees het graag in de commentaren!