Cijfers partnergeweld

Het was een huiveringwekkende ochtend ten huize, met in het nieuws om 6u de statistieken i.v.m. partner/familiaal geweld in ons land, n.a.v de internationale dag tegen familiaal geweld.

Om de drie dagen sterft in ons land iemand aan de gevolgen van deze mistoestanden.

Om de drie dagen! En ik had daar zomaar één van kunnen zijn.

Je kunt je afvragen waarom ik dat nog wil oprakelen. En inderdaad, fijn is dat niet, maar helaas is het probleem niet 100% weg als de geweldenaar er niet meer is.

Zelfs méér dan zeven jaar na datum weegt dit verleden nog op mijn gezin. Lichamelijke klachten die daar hun oorsprong vinden, de psychologische gevolgen. Het is niet dat het ons leven dagelijks verlamt, maar ze zijn er wel.

Ook het feit hoe we nu in het leven staan is daar een gevolg van. Al kan ik echt de liefste van de wereld zijn (ja hé schat(ten)), no way dat ik me nog kan laten doen in eender welke situatie.

Hetzelfde met de kroost. Ik heb twee harde tantes in huis (weliswaar heel empathische) met speciale voelsprieten die anderen helemaal niet hebben.

Gemakkelijk is dat niet, want je hebt al te dealen met je eigen problemen en dan wil je het liefst ook nog alle problemen van anderen (mijn jongste) en bij uitbreiding hele mondiale kwesties (de oudste) oplossen. Onrecht tegen personen kan op geen enkel vlak geduld worden!

De vrouw die ik nu ben begrijpt van geen kanten hoe ik ooit de vrouw van toen heb kunnen zijn. Waarom ik niet weggegaan ben, waarom hij zoveel macht heeft kunnen krijgen, waarom ik mijn kinderen mee heb laten lijden.

Dat het erg was is een understatement, dat ik o zo hard mijn best heb gedaan om alles normaal te laten lijken ook. En juist daarom blijven zo’n problemen veel te veel onder de radar.

Mocht u die hier komt lezen toch weet hebben van foute situaties, kijk dan asjeblieft niet weg. 

En mocht hier al iemand meelezen die in zulke situatie zit (ik hoop uit de grond van mijn hart van niet!!), denk dan niet dat je niet kan geholpen worden. Er zijn genoeg instanties die hulp bieden, alleen komen die niet naar jou. Je bent het meer dan waard om geholpen te worden EN LAAT VERDORIE NOOIT MEER IEMAND ZEGGEN DAT DIT NIET ZO IS!

Tenzij u het normaal vindt dat een partner

  • je hele dagen kleineert
  • met een mes op zak slaapt en je daar dan ook nog op tijd en stond mee bedreigt
  • zorgt dat z’n kinderen doodsbange en gemuilkorfde wezels zijn
  • je af en toe eens de keel toeknijpt tot het net niet fataal is of je een hoofd vol builen klopt (zodat je tig keren een kappersafspraak afzegt) je benen bont en blauw schopt (en je de gynaecoloog dan ook maar cancelt)

En weet vooral goed dat ik dit niet schrijf om uw compassie op te wekken. Het feit dat ik /wij heel deze situatie overleefd heb(ben) maakt van mij/ons sterke mensen.

Maar misschien hadden we wel wat minder sterk willen zijn!

I.O.

Grote dochter concerteert nogmaals :

http://amaj.vlaanderen/concerten/brahms-vs-rachmaninov/

Waarom komen?

Daarom! 🙂

En ook omdat het mooie muziek is, omdat je niet elke dag een winnaar van de Koningin Elisabethwedstrijd aan het werk kan zien, omdat die jonge mensen hard gewerkt hebben om dat allemaal te kunnen brengen, omdat niemand dood gaat van een beetje cultuur, …

Er zijn zeker nog kaarten aan de zaal, dus dat is ook al geen obstakel.

Het leven zoals het is

Minimaliseren

Eva gaf me het laatste duwtje dat ik nog nodig had voor ikzelf eens aan de slag ging. Dit rommelig huishouden kan daar alleen maar wel bij varen. Gisteren haalde ik zowat alles uit mijn keukenkasten. Ik herschikte, gaf weg (aan een achternichtje dat toevallig langskwam) en maakte een doos klaar voor de kringwinkel. Dat een huishouden van ondertussen 26 jaar oud een allegaartje aan koppen en glazen oplevert, toont deze foto :

img_20161116_161119

Ik wil zo alle plaatsen in huis eens onder handen nemen. Een opgeruimd huis, een opgeruimd hoofd en de donkere maanden op die manier wat laten passeren. Win, win!

Een ‘sjanseke’

Uiteraard ben ik Kringwinkel-fan. De wereld gooit veel te veel weg, hergebruik is niet alleen ecologisch maar kan verdomd leuk zijn. Zoals een tijdje geleden toen kleine dochter me meetroonde. Vooraf wist ik al dat ze niet met lege handen ging buiten gaan (minimaliseren, que?) maar dat ze high van enthousiasme zou buitencrossen had ik nu ook weer niet verwacht.

Ja, ja, een paar schijtedure schoenen vond ze daar toch wel in nieuwstaat voor €25 zeker! Ik vergeet nu even de graad van onelegantie en de manier waarop ze die draagt met de sokken eruit stekend. Zij gelukkig, ik gelukkig!

Naaigek

Ik, nog altijd. Ook al is mijn naaiblog een stille dood gestorven (ik heb hier in vergelijking met een paar jaar geleden al maar de helft meer geschreven, laat staan dat ik er een tweede blog bij zou onderhouden) Die naailiefde uit zich niet in de naailes, want daar is het dit jaar vooral patronenwerk. Bleh! Ik weet wel dat dit de weg naar goeie kledingstukken is, maar het boeit me voor geen meter. Eigenzinnig bestelde ik me nog maar eens een naaiboek, en ik hoop dat ik daar mijn weg in vind. Kleine dochter ging onlangs met me mee naar het stoffenspektakel en kocht zich daar een sweaterstofje. Die gaat allicht geen jaar wachten tot ik daar eens iets mee doe.

img_20161115_141038

Onder het boek ligt een ingespelde jeans, want een broek inzomen (en indien nodig innemen), dat kan ik al even goed als mijn schoonvader (de kleermaker)

‘Naast de pot pissen’

Rustig schat, blijven ademen, het is niet wat je denkt 🙂

Vanaf vanavond is het heet tussen de lakens. Hij is knuffelig zacht, heeft een snor en warmt mijn voetjes als de beste.

img_20161117_133729

Vreemdgaan zonder dat er brokken van komen zeg maar…

 

 

Beelden van de laatste dagen

Variatie in beeld en allemaal op wandelafstand van elkaar. We schommelden op hangbruggen, dronken iets warms in een Japans theehuis en bewonderden de omgeving in Pairi Daiza. De dag voordien klommen we trouwens nog naar de Leeuw van Waterloo en waren we nog in Bergen. We namen m.a.w. vakantie in eigen land.

img_20161106_151800

Komt dat tegen, een smartphone die stuk gaat op reis. Een echte ramp voor de puber in huis zeg ik u! Toen ze in de Media Markt op prospectie ging voor een nieuwe kreeg ik het onder de neus gewreven dat het deze keer geen ‘goedkope brol’ mocht zijn (€200 was toch niet veel zeker!) Ik nam ze uiteindelijk mee naar de Telenet-winkel en ze ging super content buiten met bovenstaand apparaat. Knoop dat aan mekaar zeg!

Ik probeerde mijn huishoudelijke kwaliteiten nog wat scherper te zetten en waagde me aan vijgen drogen in de oven. Het lijkt van geen kanten op wat je koopt in de winkel, maar ze bewaren nu wel stukken langer en zijn bijna even lekker als de verse variant.

Tussendoor maakte ik de bak met eenzame kousen ook nog wat voller en ergerde ik me voor de zoveelste keer aan mijn ooit lumineus idee om alleen maar zwarte sokken te kopen (ondertussen vanaf gestapt) Zoek maar hoor : de eerst gekochte versie is wat dunner dan de tweede, sommige hebben een badstof onderkant en er zijn ook nog tig versies van sneakers. Al een geluk dat ik mijn leesbril na 8 jaar liet versterken, want ik had hem daarvoor echt nodig!

15032162_10211103305528273_8886017105729661761_n

Ik kocht een (deels) roze bril trouwens, en dat was nodig om het leven van zijn beste kant te kunnen bezien, nu bovenstaand creatuur president wordt van Amerika.

Al wil ik al die mensen geen eten geven die op sociale media van jetje geven over hoe slecht die man wel niet is, en racistisch en vrouwonvriendelijk, … en vervolgens hun allochtone buur geen blik gunnen en het hebben over vrouwen met ‘slunsen op hunne kop’ en benieuwd zijn wat er onder die lange rokken schuilt.

Mediastilte kan zó een zegen zijn!

Er verschenen ook nog rare dingen (terug) in mijn leven. Kleine dochter zaagde al een tijdje aan mijn oren over het hebben van een oude typemachine. De oranje seventies-gravin (Triumph Contessa) kreeg grote zus destijds van onze ouders, maar heel het gezin (behalve de jongste waarschijnlijk) heeft er gebruik van gemaakt. Ik typte er zelf nog mijn eindwerk van de middelbare school op. Zondag kreeg de puber die cadeau. Nu nog een nieuw lint op de kop tikken!

En gisteren kreeg ik jam van de vruchten van een cactus cadeau. Een reissouvenir van een vriendinnetje van de dochter. Dat kind ziet confituur en denkt aan mij. Waarschijnlijk omdat er al eens wat potjes gelei en vers gebrouwen fruitsap haar richting uitkwamen.

Lief ! Ze smaakt naar banaan trouwens 🙂

Minder lief was dat ik door het duo meiden vannacht de beste bevonden werd om ze terug te halen van een fuif en dat de oudste ook al iets na zevenen een trein moest halen.

Geeuw!

 

Een speciale dag

En niet omdat de Amerikanen een nieuwe president gekozen hebben!

Vóór 1 mei 1990 zou het nog specialer geweest zijn (omdat er toen een wet veranderde)

Ik spreek in raadsels zeker?

Laat ik het dan maar fier zeggen : 21 jaar geleden kreeg ik een extra naam opgespeld en werd ik mama!

Gedaan met de gemoedsrust 🙂 maar wat een wereld ging er op dat moment open!!

Ik beschreef op haar 18de al een stuk van het parcours, ondertussen zijn we dus 3 jaar verder en zijn we allebei weer wat wijzer (nooit te oud om bij te leren nietwaar)

Ik word door haar de laatste jaren vaak een (groen) geweten geschopt dat het soms pijn doet, maar dat belet me niet om ook bewondering te hebben voor de manier waarop ze voor ‘de goeie zaak’ (milieu, eerlijkheid, gelijkheid, gerechtigheid,…) op de barricades gaat staan.

Dat ze het zichzelf in de toekomst niet gemakkelijk gaat maken, dat is zeker. Ik voorzie de noodzaak van het kopen van een stevige helm voor al die keren dat ze nog tegen muren zal lopen en teleurgesteld gaat zijn in ‘het systeem’ dat maatschappij of politiek heet.

Niettemin zijn er in de gepasseerde jaren ook al duidelijke tekenen geweest dat moeilijk ook gaat.

Maar heel egoïstisch hoop ik stiekem op een gemakkelijke toekomst, (soms) tegen beter weten in.

Ik ben nu eenmaal een moeder!