Houten jubileum

Deze WP-blog bestaat vandaag 5 jaar!

“Fieste, fieste” zou mijn jongste zeggen 🙂

“Bloemen noch kransen” zou ik zeggen.

Die zijn voor morgen.

Voor diegenen die ze verdienen.

Advertenties

Thuis is

…  waar ik soms verdwaal in de rommel

En als ik daar dan eens iets aan doe, kom ik een ver verleden tegen:

Het plan van de verkaveling waar we ooit onze bouwgrond kochten. De echtgenoot wou het grootste stuk grond, ik (wetende hoe lui die man was) zag het kleiner. Mocht u op bezoek komen, ik woon op lotnummer 16 🙂

De Belgacomrekening zegt dan weer dat telecommunicatie nu schandalig duur is geworden (dit is een twee-maandelijkse rekening!), dat de BTW nu hoger is en dat ik toen een West-Vlaamse was met een 050-nummer. En net zoals Anhyp, bestaat Belgacom al lang niet meer.

… waar er al eens iets stuk gaat

img_20161013_121504

Een rolluik bijvoorbeeld. In de ideale wereld herstel ik alles zelf in huis. De breedte van het raam en het feit dat ik op de gootsteen/aanrecht diende te staan om de rolluikkast los te doen, maakte dat het aangewezen was om op het lief te wachten. Ik haalde rolluiklint in huis, maar tegen dat we aan het herstellen gingen brak de veer van de oproller natuurlijk ook en was er geen winkel meer open. Ik keek dus een week lang naar een open rolluikkast. Toen het lief de volgende week kwam, was het rolluik hersteld (ik had wel een Youtube-filmpje nodig over hoe dat weer moest), het paneel opnieuw behangen en het behang voorgesneden om de zijkanten weer in orde te brengen. Ik verspil nl niet graag onze weinige tijd samen met klussen. Het paneel terug hangen en vastschroeven, wat behangerslijm strijken en twee stukjes behang plaatsen ging allemaal op een drafje.

… waar kleine dochter een voorschot kreeg op haar verjaardag

De grote kreeg een andere versie, maar haar bed is momenteel niet fotogeniek genoeg 😉

img_20160929_195140

Moeders hé, te pas en te onpas geven die advies…

… waar ik zorgen heb over schoenen

Een vetplek op mijn mooie Riekers, en schreeuwen die zwarte nu niet weer veel te veel bomma? Het feit dat het Ara’s zijn geeft waarschijnlijk al het antwoord, maar ik negeer dat gewoon (Ik hartje comfy!)

… waar er soms non-verbale communicatie gevoerd wordt

img_20161022_113419

Dat ‘schoon’heid überhaupt nog gewassen moet worden…

… waar er een verstrooide trien woont

Mij van jaartal vergissen op mijn rittenblad (de week ervoor schreef ik nog 2015) en de oven te hoog zetten bij het maken van ‘Carne de membrillo’ (gesuikerde kweepeermoes laten drogen)

Geen nood, het blad werd verbeterd, en de niet verbrande membrillo werd onder havermout-koekjesdeeg gemixt. Dat de beide dochters al betere koekjes gegeten hadden in hun leven is maar een detail 🙂

Klantvriendelijkheid en vakmanschap

Ik jat hier zomaar een titel van Thomas Pannenkoek, toevallig omdat ik ook zoiets meemaakte.

Ik was gisteren met kleine dochter in Gent. Die wou erg graag nog eens naar de mooie winkel in het Postgebouw op de Korenmarkt, maar vooral had ze wat quality-time nodig met haar mama.

Die kwali-tijd haalden we o.a. uit een horeca-bezoekje, a ja, wij zijn immers ‘lekkere’ mensen.

We gingen naar Chocolato en bestelden ons daar elk een hartverwarmende chocolademelk met gebak. Behalve dat we nu elk minstens voor een maand verder kunnen met suikers en calorieën 🙂 kunnen we niet anders zeggen dan dat het lekker was!

Niets te klagen dus over het vakmanschap. Ik hou van horeca waar zelfgemaakte producten de kaart sieren.

Even dacht ik nog dat ik moest klagen over het personeel. De dienster bracht onze chocolademelk en de drankjes voor een andere tafel nl op twee piepkleine plateautjes naar onze tafel. Mocht ik onze drankjes niet aangenomen hebben, ze waren heel zeker gevallen. Waarop ik tegen mijn dochter opperde dat dit toch niet al te verstandig was om dat in één keer mee te nemen. Ik werd echter direct door haar op mijn plaats gezet met de woorden “mama, waarschijnlijk moet ze dat doen van de baas”. Eigenzinnig als ik ben wou ik dat nog ontkennen, maar ik liet het erbij.

Toen we wilden afrekenen (dat gebeurt daar bij het buitengaan gewoon aan de kassa) waren we getuige van de manier waarop de bazin haar personeel drilt. De diensters werden daar publiekelijk op de vingers getikt, op een manier waarop je direct denkt van “mens, loop zelf eerst eens rond in je zaak, en je zal zien dat wat je vraagt niet mogelijk is” (zoals die twee plateau’s tegelijk serveren), Er werd daar gesnauwd dat de keukenhanddoek niet goed lag te drogen (afwas, warme dranken maken gebeurt daar allemaal aan die kassa) Het kan natuurlijk zijn dat een handdoek beter droogt op het koffie-apparaat (echt? ECHT! Kan tellen qua hygiëne) maar de vraag is of ik dat als klant dan wel hoef te weten.

Toen ik uiteindelijk kon betalen, kreeg de dame die afrekende (duidelijk nieuw in de zaak) ook nog een preek, en werd er nog toegevoegd dat ze zeker moest vragen aan de klanten of alles naar wens was. De vrouw deed wat haar opgedragen was en wij beaamden dat.

Toen ik buitenging zei ik nog tegen de dochter dat ik eigenlijk had moeten zeggen dat de manier waarop met het personeel omgesprongen werd allesbehalve naar wens was. En er zijn nog wel een paar opmerkingen die ik kan maken.

Vakmanschap is ook niet alles voor een zaak. Het volledige plaatje moet kloppen!

Misschien kruip ik nog wel eens in mijn pen en laat ik ze dat eens weten.

Whereabouts (10)

Waar zat ik zoal de laatste tijd? Wacht, ik haal er even mijn agenda bij. Memorie, que?

Een tijdje terug was ik in Waarschoot. Op uitnodiging van CM was daar een vergadering over het ‘Airbezen-project’ dat in 2017 gaat lopen. Men gaat m.a.w. de luchtkwaliteit van de provincie Oost-Vlaanderen in kaart brengen door een 8000-tal aardbei (errebezen in ons dialect) -planten te verdelen over de provincie. Een drietal maanden later worden er dan enveloppen opgehaald met de bladeren van die plantjes om daarmee de waarden aan fijn stof en andere vervuiling te kunnen bepalen.  Ik ben zeer benieuwd wat daar gaat uitkomen.

Ik ben de vergadering wel snel ontvlucht toen ze me teveel de politieke toer op gingen (was in samenwerking met Beweging.net en dan is de link met CD&V snel gelegd) en Joke Schauvliege zelfs handjes kwam schudden (ekkes! ik voel me nog helemaal vies)

Typisch voor politiekers, er was omkoperij. Noem het smeergeld in de vorm van een smeersel voor op de boterham:

img_20160928_191647

Een zondagvoormiddag bracht ik ook nog door in Gent, voor een workshop ‘Goudsbloemzalf en lippenbalsem’ maken. Leuk om doen, fijn om met natuurlijke ingrediënten een topproduct te maken.

Omdat ik een beetje te vroeg ter plekke was ging ik eerst nog een latte drinken in de buurt. Ik wist niet dat het nog bestond, maar het was een plek waar ze nog helemaal Frans spraken. Ik dacht dat die bourgeoisie in Gent toch al een tijdje uitgestorven was. En helemaal achterlijk gingen die mensen er ook van uit dat ik hen niet verstond. Toen ik een foto nam van het interieur (tafels die Singer naaimachines geweest waren, veel oude foto’s in dito kaders aan de muur) ging ik vlot over de tong. Ik moest wel van Antwerpen komen zeiden ze. Mijn ogen moeten vuur geschoten hebben (ik kan niet tegen geroddel, als je iets te zeggen hebt, zeg het in de mensen hun gezicht) en plots konden ze Vlaams en wilden ze me ook nog een petitie laten tekenen over het verkeerscirculatieplan van Gent.

Geen foto hieronder, mijn goesting om de daar gemaakte foto te ‘Instagrammen’ was daar ter plekke ook snel over.

Vorige vrijdag was ik voor het vrijwilligerswerk ook nog in Gent. Net terwijl ze het op de radio hadden over geestelijke gezondheid (n.a.v. de rode neuzen actie) stond ik geparkeerd voor het psychiatrisch centrum.

img_20161007_105507

Onder het motto : ‘zot zijn doet geen zjeer (pijn)’ ben ik, telkens ik daar moet zijn, blij dat ze me niet willen houden 🙂

Uiteraard was ik ook af en toe thuis. Daar waar er werk is in de tuin, er nog een variatie aan tomaten geplukt kan worden, de nieuwe kip al vriendjes geworden is met de andere twee, de was en de plas gedaan wordt, … Vorige woensdag plukte ik tussen twee CM-ritten in ook nog meer dan 60kg kweeperen. Ik zette ze direct te geef op Facebook, maar er staan er nog een aantal bakjes in mijn berging. Liefhebbers mogen me altijd mailen (eilish1969@hotmail.com)

img_20161005_145537

Een mens kan nu eenmaal niet blijven gelei en fruitsap maken. Ik maakte dit jaar al zoveel dat mijn huishouden in de soep draaide.

Dat laatste kwam ook doordat het vrijwilligerswerk steeds meer tijd in beslag neemt. Ik ben de enige chauffeur in mijn dorp, en ik kan geen neen zeggen. Bovendien komt er weer een reeks bestralingen aan, is er iemand die tweemaal per week revalidatie moet hebben (telkens meer dan 3 uur van huis) en komen de gewone doktersbezoekjes daar ook nog tussen.

Ik zou het een geluk moeten noemen dat net nu Louiseke, de vrouw die altijd zeer goed mijn PR verzorgde (alsof er maar één iemand goed genoeg was om mensen te vervoeren) is gestorven, maar ik schrok me dinsdag rot toen een andere patiënte me zei dat ze de dag voordien al begraven was (met meteen een hoop roddels erachter over de vrouw haar kinderen grrrrrrr, ik wurgde het mens net niet)

Het leven hé…

Al een geluk dat ik nog wat kan teren op een fijn weekend. Eéntje van ‘de week van het bos’ starten,

(onderste foto : neen er zijn geen witte vlekken op de foto, dat is het licht dat door de kieren van de pannen schijnt)

één met een goeie portie liefde en samen klussen (wat niet direct een succes was maar het komt in orde) en van raar genoeg ontspanning halen uit een grote kuis (administratie, logeerkamer uitmesten, …)

 

 

 

Al een geluk dat gemailde letters geen geld kosten.

Eigenaars van zonnepanelen kregen onlangs een mail van Eandis in de digitale brievenbus over het feit dat de certificaten anders gaan moeten aangevraagd worden.

Iemand een idee wie van diegenen bij wie ‘dat’ niet gelukt is dit gaan lezen?

P.S.: Gaf je voorheen je meterstanden door aan de VREG via een papieren formulier? Dan kreeg je van ons al een bericht met de vraag om je e-mail adres op te geven. Is dat niet gelukt? Dan brengen we je binnenkort op de hoogte over de verdere aanpak.

Juist ja, niemand 🙂

Hit & Run

Ik ga (zoals al een paar anderen) ook Menck achterna. Dat gaat die brave man een aantal extra hits opleveren, nu maar hopen dat hij weer niet gaat weg’run’nen 🙂

Wat is uw vroegste herinnering?
De stof van mijn wieg. Echt! Ik had die achteraf nooit meer gezien (voor mijn kleine broertje werd er nieuwe aan gedaan) maar kon ze wel perfect beschrijven.

Welke levende persoon bewondert u het meest, en waarom?
Mijn dochters, omdat ze gaan voor hun dromen en mijn lief (of alledrie) om het met mij uit te houden 🙂

Wat is uw grootste angst?
Vroeg sterven en op die manier van mijn kinderen volledige wezen maken. Ik wil er toch heel graag zijn tot ze op eigen benen staan!

Wat is uw meest onhebbelijke karaktertrek?
Ongeduld. O wee als je in de weg staat als iets niet gaat zoals het hoort.

Welke eigenschap stoort u het meest bij anderen?
Racisme en dikkenekkerij.

Wat was uw meest beschamende moment?
HELP! Ik denk dat dat nog moet komen 🙂

Wat is uw dierbaarste bezit?
Mijn gedachten.

Wat maakt u ongelukkig?
De toestand van onze planeet en het feit dat de meeste mensen er nog niet eens bij stil staan.

Over welk deel van uw uiterlijk bent u het minst tevreden?
Mijn neus (werd wel eens een heksenneus genoemd, is m.a.w. iets te lang)

Wat is uw favoriete boek?
PS I love you, van Cecilia Ahern. Tranen met tuiten van het lachen en van triestigheid.

Wie of wat is de liefde van uw leven?
Mijn kinderen, uiteraard. Mijn lief krijgt een eervolle tweede plaats (hij heeft dat van in het begin geweten, en ziet me toch nog graag. Goed hé)

Wat was de beste kus van uw leven?
Mijn schat en ik doen nog elke keer beter 🙂 hij moet m.a.w. nog komen.

Wat is uw foutste guilty pleasure?
Waarom zou ik me in godsnaam moeten schuldig voelen om plezier, zeg me dat nu eens?

Wat bent u verschuldigd aan uw ouders?
Een grote sorry voor een nog grotere fout die ik ooit maakte (waardoor ik een tijd niet naar huis ging)

Wie mag er aanschuiven aan uw droomdiner?
Iedereen die geen eten heeft.

Welke stopwoorden en –zinnetjes gebruikt u te veel?
De laatste tijd ‘wuk’. Zeer belachelijk voor een Oost-Vlaamse.

Wat is de ergste job die u ooit hebt gedaan?
Als leidster (eerder lijdster) meegaan met de 14-jarigen naar Maloja. Ik was toen 18, die meisjes waren allemaal een kop groter dan ik en ik had geen greintje gezag.

Wat was IS uw grootste teleurstelling?

Dat er een tijd geweest is dat ik mezelf heb laten klein krijgen door een totaal verkeerde partner en dat mijn kinderen daar mee de dupe van geweest zijn.

Als u terug in de tijd kon reizen, waarheen zou u gaan?

Naar het gemeentehuis in Maldegem op 27 april 1990, 14u30 en een sjiek. En dan neen zeggen!

Noem één ding dat de kwaliteit van uw leven zou verbeteren.
Dochters die overeen komen.

Wat beschouwt u als uw grootste prestatie?
Mijn ‘schone kiendjes’ 

Waar zou u nu het liefst willen zijn?
Hier, in mijn huis. Verre horizonten zijn vaak mooi, maar dit is THUIS.

Wie moet u spelen in de film van uw leven?
Emma Thompson

Wat is uw favoriete geur?
Fris gewassen 🙂

Hoe komt u tot rust?
Heel saai, van routine. Ik verdwaal nogal snel in chaos.

Van welke gewoonte zou u graag af willen?
Te vaak online zijn.

Wanneer hebt u voor het laatst gehuild?
Vorige week, uit onmacht om het verdriet van een dochter.

Wat houdt u wakker ’s nachts?
1001 gedachten die spoken

Welke song mogen ze spelen op uw begrafenis?
Voulez vous coucher avec moi ? 🙂 Of dit :

Me cuesta tanto olvidarte

(in de hoop dat ze mij een beetje gaan missen)

Hoe wilt u herinnerd worden?
Als iemand die kon lachen met zichzelf.

Stom kieken

Voilà, ik heb het gezegd. Geroepen eigenlijk (vraag maar aan de buren)

Ik zal maar eerst beginnen met goeie raad aan ouders :

Neem je kind in geen geval mee naar een winkel waar ze beestjes verkopen, zelfs al is dat kind geen kind meer (want bijna 21). Je krijgt daar spijt van. Echt!

Grote dochter is nog in luie-student-modus (het kan nog momenteel) dus ging ze zaterdag mee boodschappen doen.

“Ik ga naar de diertjes kijken” zei ze toen we in de winkel waren waar we altijd om kippenvoer gaan. Meteen kon ik (zoals gewoonlijk) alleen twee zakken van 20 kilo op de kar sleuren.

En dan ging ik de dochter achterna. Natuurlijk liep ze bij de kippen want haar favoriet beestenmerk 🙂

En zat daar nu toch wel geen Mechelse Koekoek zeker (dat is dan weer haar favoriete kippenras)  Al eeuwig zaagt ze daar voor om er nog eens eentje te kopen (we hadden er eerder al twee, de eerste heeft ze als kind zo vertroeteld en gevoerd dat hij gestorven is aan obesitas)

Met kerst was het niet gelukt om er één te krijgen (ze zijn ook niet zo vlot verkrijgbaar, of je moet al naar gespecialiseerde kwekers gaan) dus…

“Mams, krijg ik hem? Voor mijn verjaardag, ik moet anders niets hebben dan.

Als financieel manager van onze huiselijke firma, kon ik daar toch geen nee op zeggen zeker. Er zijn er die maar content zijn als ze een auto krijgen voor hun 21-ste verjaardag.

Het dier ging dus mee naar huis, alwaar de andere gevederden een volle minuut aan de grond genageld leken toen ze het kippenpark betrad. Helaas begon de Sussex (witte kip met zwarte kraag, ook een groot ras) de volgende minuut al ‘boel’ te zoeken, en kon heel de buurt met grote decibels meegenieten van onze nieuwe aankoop.

Eens de dochter via een omweg langs het lief weer vertrok naar Luik, stuurde ze me nog enkele berichten.

Dat ik toch ’s avonds eens moest gaan zien of de kip wel in het hok zat, het beestje moest maar eens een verkoudheid opdoen, en nog veel vijven en zessen.

Toen ik gisterenavond thuis kwam deed ik wat me opgedragen was (eerste klas moeder ik) om dan vast te stellen dat er geen kip meer te bespeuren was. Ik doorliep heel het kippenpark met een zaklamp, keek over de draad, achter de serre/tuinhuis, in het kippenhok, maar allemaal tevergeefs. Die was waarschijnlijk de maan gaan blussen 🙂

Ik liet dat maar niet weten aan de dochter, ze zou in staat geweest zijn om terug naar huis te komen. Dan maar mijn wekker vanmorgen om 7u gezet, zodat ik al gegeten had en aangekleed was tegen dat het klaar werd.

Het duurde niet zo erg lang voor ik ze vond. Zittend op een hoop groenafval op het aangrenzende perceel. Ze pakken duurde net een beetje langer en ging ook wat luider.

Ik had eerst natuurlijk mijn wapens verzameld, zijnde een schaar om het beest wat minder vliegcapaciteit te geven, maar daar geraakte ik niet al te ver mee. Dus gooide ik de kip maar weer in ons kippenpark.

Gedurende de dag deed ze haar ontsnap- en vliegwerk nog eens over, waarna ik dat ook weer beu geraakte (gietende regen weet je wel) en ze in mijn serre losliet. Daarop volgend kreeg grote dochter een gepeperde SMS (zelf voor dieren zorgen etc.)

De eerste klas moeder had plots een update nodig…

Ik deed nog wel een fotosessie, al ging lachen naar het vogelke ook al niet goed :

Of toch :

img_20161002_160852