Afscheid nemen bestaat niet

Beste M

Ik leerde je meer dan 2 jaar geleden kennen toen je net was begonnen aan een chemo-behandeling tegen borstkanker.

Je had al een paar ritten gehad, maar met geen andere van mijn vrijwillige collega’s kon je het vinden, je MOEST mij hebben, ook al kwam ik van een andere gemeente en werden je ritten dus een stuk duurder.

Het was aftasten in het begin. Er kwamen harde worden uit je mond, ik was direct op mijn hoede, maar ik bleef gewoon mezelf. Vriendelijk, uiteraard, dat probeer ik altijd, maar in het begin geen woord teveel.

Ik heb me vaak geërgerd aan jou, weet je dat ? Je maakte er een sport van om te ‘verdwijnen’ eens ik je in het UZ had afgezet. Voorspelde wachttijden van een uur werden altijd langer. Je hielp me o.a. aan het record van 6u wachten zonder dat je je gsm aanzette. Het obligate sigaretje voor je weer in mijn wagen stapte was er voor mij ook soms teveel aan (= nog langer wachten en een auto die naar de rook stonk)

Je hebt me ook een paar keer gebeld als was ik de noodcentrale. M.a.w. het moest snel en ik moest maar paraat zijn. Maar ik deed het en op de duur met plezier (ondanks het feit dat ik het vreselijk vond dat je die directe zorg nodig had)

Want ik ‘mocht’ je ook leren kennen. Mogen ja! Onder die hardheid zat een veel te jonge vrouw die op korte tijd véél te veel had moeten incasseren. Een vechtscheiding, zwaar diabeet worden, dan de kanker. Er zijn er die voor minder verbitterd raken.

Uiteindelijk hebben we goeie gesprekken gehad onderweg. Ik mocht je ook veel zeggen, ik kon precies niet op je tenen trappen waar anderen dat vaak direct deden in jouw ogen.

Ik heb je op een gegeven moment eens gevraagd of je je energie niet beter in genezen kon steken i.p.v. in kwaad zijn op alles en iedereen.

“Ja, eigenlijk” zei je, “dat zou ik veel beter doen!”

En stilletjes aan kwam er humor voor de kwaadheid in de plaats, soms heel zwarte met tranen die van je kaken gleden toen je weer eens een slechte uitslag kreeg.

“wees blij, ik geef je werk” zei je dan. Ik lachte terug en slikte mijn tranen in.

Uiteindelijk waren de behandelingen van de baan en zagen we mekaar niet meer. Maar toch had je me bevolen om maanden verder nog een afspraak te noteren.

Toen ik een week voor die afspraak telefoon van je kreeg met de mededeling dat je wel zelf zou rijden omdat je ondertussen zoveel beter was, kon ik alleen maar blij zijn met jou. Ik hoorde opluchting in je stem en optimisme voor de toekomst.

En er passeerde weer een half jaar. En toen was er weer een telefoontje, en nog maar eens dringend. Dat je verging van de rugpijn, door een val dacht je van een tijdje ervoor die niet verzorgd was.

De huisarts moet de bui al zien hangen hebben en liet een opname bevelen op oncologie met vraag om directe bloedafname.

Je beloofde me ooit wel eens dat je zou stoppen met kettingroken ‘als het allemaal eens voorbij was’ (de pijn, de ziekte,…)

Uiteindelijk ben je gestopt.

En het is allemaal voorbij.

Zelfs die laatste ademtocht…

Ik hoop dat je aan de andere kant eeuwig mag genieten, je hebt die hemel meer dan wie ook verdiend!

 

PS : ik heb door de jaren heen veel ervaring met kankerpatiënten, ik kan het aantal niet meer noemen, maar ik ‘verloor’ nog maar 3 patiënten. Twee ouderen die een meer dan volledig leven mochten leven, en M is nu de derde.

Kanker is en blijft een kloteziekte, maar de meeste mensen genezen gelukkig wel!

 

 

 

Advertenties

20 gedachtes over “Afscheid nemen bestaat niet

  1. Kanker is zeer zeker een rotziekte. Een ziekte die mensen helemaal meenemen…. Een proces in … En het is aan de patiënt daarin een weg te vinden.
    Wat heb je dit mooi beschreven ….
    Verlies ondanks alles…. Hoop houden… Mooi en puur

    • Jij zal het zeker wel weten!
      Ik heb tonnen bewondering voor patiënten die een zware behandeling moeten doorspartelen. Geen wachtzaal waar meer gelachen wordt dan op oncologie. Zelden dat daar gezwegen wordt, zonder dat men het respect voor de andere verliest.

  2. Wat een mooi stukje. Kanker is verschrikkelijk, ik ken veel te veel mensen die tegen de ziekte gestreden hebben en de strijd ook verloren hebben. Mooi hoe je de relatie met de persoon in kwestie beschrijft, ik kan me inbeelden dat je toch gehecht geraakt aan (sommige) mensen die je vervoert.

    • Dat is zeker zo en vaak met de kankerpatiënten omdat je erg vaak samen op weg gaat (soms reeksen van 35 bestralingen, wat maakt dat je zeven weken elke weekdag op pad bent)

    • Ik doe wat ik vind te moeten doen voor mensen.
      De patiënten zelf, die verdienen meer bewondering. Draagkracht, veerkracht, steeds weer vechten, ik weet niet of ik het zelf zou kunnen.

Wat ben ik blij dat u reageert !

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s