't moet van mijn lever !, Fiere mama/gekroonde grootste zaag van Vlaanderen

Wat doet dat met jullie, volledige ouderparen

… jullie kroost alleen achterlaten terwijl jullie een reisje plannen?

Dat had ik nu graag eens geweten zie.

Zorgen dat ik al gehad heb door het feit dat die van mij voor het eerst beiden thuisblijven terwijl ik met ’t lief het hazenpad kies en de bloemetjes ga buiten zetten!

Vorig jaar bleef de oudste al eens alleen thuis (toen bijna 20 jaar) en die heeft dat overleefd 🙂 De jongste ging toen nog netjes mee met mij op reis.

Nu vinden beiden dat wij wel eens alleen mogen weggaan. Ik blijf echter met een immens verantwoordelijkheidsbesef achter. Die kleinste is nl nog geen 17 jaar (minderjarig dus). Er moest maar eens iets gebeuren…

Het is een heel dubbel gevoel. Aan de ene kant voel ik me een heel immoreel mens, aan de andere kant kijk ik immens uit naar die paar dagen samen met ’t lief.

Een groot voordeel is dat kleine dochter net de twee weken dat wij van huis zijn hier in ons eigenste dorp vakantiewerk mag doen in het rusthuis (500m van onze voordeur). Overdag zal die dus al niet overal naartoe kunnen lopen (Dat kind neemt bus, trein, tram alsof het niets is. Ik heb ze nu eenmaal zelfstandig leren zijn) wat het risico op eventuele ongevallen al een heel stuk beperkt.

Een frietpot mogen ze van mij niet gebruiken (ze moesten die maar eens vergeten uit doen), ik hoop uit de grond van mijn hart dat de gewone kookplaat ook uitgedraaid wordt!

En dan alertheid rond deuren. Het is wel eens meer gebeurd dat ze, toen ik eens een avond niet thuis was, beiden al in bed zaten en de achterdeur nog niet gesloten was. Gaan ze dat nu ook niet vergeten…

Wat als er bvb door blikseminslag brand uitbreekt, wat als één van beiden een ongeval heeft, …

Malen, malen, malen in dat hoofd van mij!

En wat als ik zelf nu eens niet meer terug zou komen?

Weet je dat ik zelfs vandaag naar mijn bankkluis ben gegaan en daar een handgeschreven testament heb uitgehaald. Ik schreef dat een zestal jaar geleden voor het geval dat het plots met mij zou gedaan zijn (bij de echtgenoot was er ook niet meer dan een auto-ongeval nodig om hem weg te rukken)

Die wilsbeschikking was echter helemaal achterhaald doordat de kinderen nu een heel stuk ouder zijn, de oudste al (financieel) bekwaam is, de relaties met de schoonouders ondertussen heel anders liggen, …

Ik heb ze dus maar in duizenden stukjes gescheurd EN HOOP UIT DE GROND VAN MIJN HART DAT ZOWEL IK ALS DE KINDEREN HELEMAAL GAAF MIJN VAKANTIE OVERLEVEN!

En anders ‘kiendjes’ : Jullie zijn HET BESTE wat mij ooit is overkomen! Be happy, maak anderen gelukkig, ga voor jullie dromen en zorg een beetje voor mekaar. En weet dat het leven veel te kort is om ruzie te maken over futiliteiten!

 

groener leven, Snoepen van het leven

Ik ga op reis en ik neem mee :

  • Mijn lief met ingebouwde GPS, altijd handig 🙂 en als die inwendige niet meer werkt heeft hij nog altijd ‘da kaleut’ mee (zijn Apple tablet)

Vooraleer de rest te schrijven eerst maar eens vermelden dat wij met de trein op reis gaan. Noem ons zot, noem het een mid-life crisis, zeg dat we ecologisch goed bezig zijn, het is me gelijk!

Of we al dan niet vertrekken ligt aan het feit of de Franse spoorwegen nog stakingsacties voorzien. Ik sla een ‘au nom du Père, et du fils, …’ dat het niet zo zal zijn, en dan zijn we volgende week maandag weg.

  • Twee ‘flodderbloezen’, zo van die half doorzichtige gevallen met lange mouwen, tegen al te veel verbranden. Een topje dat onder beide bloezen past, twee andere topjes, twee shorts, drie jurkjes. Ik rol die klein op en steek die allemaal in een zelfgemaakte stroptas
  • Een dunne handdoek (we slapen in hotels waar er normaal zijn, maar je weet nooit. Het lief doet ook wasmiddel mee) toiletgerief, wat medicatie, anti-muggenspray, zonnecrème en after sun, sokken (voor in de wandelschoenen), een zakje met lingerie, washandjes. Die laatste zijn ook zelf genaaid, uit een versleten badhanddoek nl. Na gebruik gooi ik ze ter plekke in de vuilbak. Anders kocht ik altijd weggooiexemplaren, maar zo kan het dus ook (een eco-ideetje)
  • Een heuptasje met geld en enkel het hoognodige aan documenten en bankkaarten in (ik doe geen portemonnee mee en draag dat onder mijn kleren), mijn tablet-PC, een woordenboek voor het geval zes jaar Spaans volgen nog niet genoeg is, een notablokje (un cuaderno, ja, ja, een Spaans!), een balpen met ledlichtje om het lief niet kwijt te geraken in het donker, een online-bankieren-bakje voor noodgevallen, mijn slimme foon en een lader voor zowel de tablet als de telefoon.
  • Mijn outfit om te vertrekken. Wetende dat we airco-gekoeld treinen doe ik een lange broek aan, een t-shirt en een jas. Doordat de t-shirt ooit een jurk was heb ik een assortie lang kussen mee om de lange treinrit wat comfortabel te maken. Mijn hoed zal meer voor ter plekke zijn, maar die wil ik niet in mijn rugzak proppen.
  • Al ietwat afgetrapte sandalen (maar ze zitten zo goed) en ofwel mijn wandelbottines of mijn sportschoenen, daar ben ik nog niet helemaal uit.

IMG_8365

  • En uiteraard een rugzak. Niet de grote die mijn schoonzus me wil lenen. Nee, al dat gerief past allemaal in de kleine rugzak. Ik kan dat amper geloven. Waarom heb ik vroeger toch altijd met zoveel koffers gesleurd ?

En de te maken reis ziet er als volgt uit :

Lille-Avignon (2 nachten), Avignon-Girona (2 nachten), Girona-Barcelona (3 nachten), Barcelona-Tarragona (3 nachten), Montpellier (op de terugreis, 1 nacht)

Een langgerekte citytrip zeg maar.

En nu maar hopen dat de kroost zich gedraagt als moeder van huis is!

vanalles en nog wat

Whereabouts (6)

Ik neem u nogmaals ‘plaatjesgewijs’ mee door mijn week.

Op maandag mochten we van CM de nieuwe site van ‘ons’ regionaal ziekenhuis gaan bewonderen. De fusie van de klinieken in Eeklo en Sijsele, een Oost-en West-Vlaams huwelijk zeg maar. Ik kan me daar helemaal in vinden 🙂

We kwamen o.l.v. van een gids op plaatsen waar we (eens het open is) nooit meer gaan komen (de labo’s, keuken, IT-department, …) en op plaatsen waar we het liefst niet meer willen komen (Intensieve zorgen, operatiezalen). Ik vind de gebouwen heel logisch in mekaar steken, wat later het vrijwilligerswerk ten goede zal komen. Meteen kon ik de verantwoordelijke van CM vragen om te zorgen dat we tenminste een parkingbadge krijgen.

Alsof ‘klinieken’ een werkwoord is voor mij was ik in menig ander hospitaal te vinden deze week. De foto’s hieronder van UZ Gent vind ik een geslaagde make-over van de oude poliklinieken (atrium tussen de verschillende gebouwen gezet met veel licht)

Woensdag had kleine dochter een date met de orthodontist. Dé man in haar leven waar ze mega vrolijk van wordt (niet!) Dat het draadje aan haar onderste tanden WEERAL los zat, en hij het vooral niet wou lijmen en nog een tandenpoetsenpreek en een betaalde rekening verder stonden we weer buiten.

Donderdag had ik een date met grote dochter. We gingen naar Luik met de trein, niet zomaar op uitstap, al hadden we wel wat een vakantiegevoel.

Ze is nl van plan om van september tot eind januari naar de Hel te gaan. Hel zoals in ‘Haute école de la ville de Liège’. Een Erasmus Belgica dus, en daarvoor heeft ze een kot nodig. Ik wist helemaal niet dat Franstaligen ook het woord ‘kot’ gebruiken, maar toch.

We bezochten het ‘centre des jeunes’ om inlichtingen in te winnen, de school (een grauw gebouw, behalve de kleurrijke banken op de ‘speelplaats’) en uiteindelijk een kotadres, waar dochterlief direct content mee was. De mama ook want nette buurt, een veggie-walhalla om de hoek(zodat ik weet dat ze tenminste gaat eten), dicht tegen station en openbaar vervoer, en nog ietwat schappelijk van prijs.

We zijn net niet gesmolten van de warmte daar, maar uiteindelijk waren we nog op een redelijk uur terug thuis. Ik kon zelfs nog naar de proclamatie van de naailes gaan en wat hapjes en babbels later mijn bedje opzoeken.

Vrijdag moest ik de laatste keer dit schooljaar om 5u45 opstaan (joepiejajee!) want al de laatste schooldag voor kleine dochter. In de namiddag hadden we nog met heel het gezin een tandartsafspraak. De orthodontist-frustraties konden daar geuit worden en de draad aan kleine dochter haar tanden zit weer helemaal vast.

Gisteren moest het kot van grote dochter in Gent geleegd en gepoetst worden. Wat je allemaal kan verzamelen op 16 vierkante meter. Amaai!! Ik moet vandaag nog eens terug want het paste niet allemaal in mijn karretje.

En of het nodig was om te poetsen ?

Euh …

20160625_112542

We gingen ’s middags nog met z’n allen een hapje eten in ’t stad en daarna flaneerden we nog wat. Kwestie van de vakantie goed in te zetten.

Ik vond eindelijk het graffiti-straatje dat ik al op menige foto heb gezien, en in dat straatje ook zicht op een tuin en gebouw (geen idee welk) die/dat er helemaal mag zijn

Vanmorgen doodde ik de tijd thuis met koken. Grote dochter heeft een feestje met het orkest vanavond. “We zorgen elk voor wat dessert, mams” en “er zijn 4 vegetariërs/veganisten, zou je voor hen (en mij dus) ook wat willen maken”

U vraagt, wij draaien zeker ? Maar met plezier!

Fiere mama/gekroonde grootste zaag van Vlaanderen

De jeugd van tegenwoordig

Doet véél meer dan lui zijn/zuipen/uitgaan/teveel geld uitgeven/van hotel mama profiteren, …,voetballen, lopen, zwemmen, tekenen, …

Grote dochter speelt al lang in ‘Jong symfonisch Gent’ en ze zijn daar nog op zoek naar nieuw bloed.

Ik kopieer en plak voor het gemak een FB-berichtje :

Jong Symfonisch Gent werft aan!

Jong Symfonisch Gent zoekt nieuwe orkestleden voor seizoen 16l17.

Voel jij het na het bekijken van onderstaand concertfragment ook kriebelen? Mail dan snel naar elly.deflo@telenet.be voor meer info!

Alle info over het orkest vind je op
http://amaj.vlaanderen/vaste-orkesten/jong-symfonisch-gent/

https://www.youtube.com/watch?v=gK4vzZBEgCw

Het filmpje geeft een fragment weer van het laatste concert.

Schoon toch niet, die jeugd van tegenwoordig?

Werken aan het lijf

Dit deel van mij kende u nog niet

Zij die hier nu een naaktfoto verwachten, veranderen best van zender 🙂

Dit is weer een speciale dag, en daarvan moet gebruik gemaakt worden!

Vermits ik al van half 6 op was, maakte ik me al om half 7 klaar om naar buiten te gaan (samen met kleine dochter die nu door wegenwerken 1,5 km verder naar de bushalte moet stappen)

Ik deed het nog maar eens opnieuw, start2run that is. Mocht ik nu iets verstandiger zijn met apps en delen, dan zou ik het resultaat hier netjes in een schema onder kunnen plaatsen.

Helaas…

Of toch. Google to te rescue!

Screenshot_2016-06-22-08-11-43

Zij die al  lang een loopje nemen/doen lachen mij nu vierkant uit. Maar wees gerust, ik doe dat ook met mezelf hoor!

Enfin, Evy zei na afloop dat er mij een verfrissende douche wachtte, dus gehoorzaamde ik maar. Na dat douchen kon ik ook nog wat lichaamsparameters opslaan met mijn ietwat ‘slimme’ weegschaal :

Ik weeg dus 55,3kg, met een grootte van 1,56m is dat niet veel maar ook niet weinig. Ik heb last van het mijn-gat-is-te-dik-in-mijne-rok-syndroom en er hangt wat teveel vet rond mijn buik.

Ook zou mijn lijf 29,7% vet tellen (oeps!), 47,8% vocht, 40,8% spieren en mijn skelet weegt 2,5kg. Uiteraard snap ik niets van die weegschaal want als ik alle percentages samentel ben ik een mens van 118,3%. ’t Is erover zeg ik u!

De loopgoeroe (Evy nogmaals) zei ook dat je door te lopen minder snel (lichamelijk) verouderd, en dat klonk als muziek in mijn oren.

Een gezond lichaam hebben mag dus niet alleen een kwestie van geluk zijn, al probeer ik dat soms wel eens (in al mijn elegantie) te forceren

20160610_112224

Met scherven dus 🙂

 

van moetens/willens, vanalles en nog wat

Whereabouts (5)

Thuis en een beetje overal :

Strijken gebeurt tijdens de blok niet op snaren, maar ik blijf het wel elektrisch doen. O.a. met de schort van kleine dochter die aan een stageperiode bezig is. Wat leek ze nog klein aan het begin van dit schooljaar, en hoe is ze niet figuurlijk gegroeid! #ver/bewondering

Ik kon (mocht) ook weer niet thuisblijven deze week, mijn (overwegend) oudjes rekenen op mij. Ik laveerde gezwind tussen Oost-en West-Vlaanderen. Er was o.a. een dame bij die voor een volle wachtzaal luid moest verkondigen dat ik van een weduwenpensioen ‘genoot’ en daarachter direct de vraag plakte van “doe de gij anders nog iet?” Ik slikte het antwoord “tangen als gij die meer ingebeeld dan echt ziek zijn rondvoeren” in, en zei al lachend “voor de rest zit ik gewoon op mijn lui gat”

Tussendoor raakten mijn broodjes gebakken. Die verstrooide keer vergat ik weeral (is niet de eerste keer) dat ze stonden te rijzen in de oven en waren er weer overstromingstoestanden. Hetgeen ik van de deeg overhield werd alsnog gebakken, al was ik dan weer vergeten de oventemperatuur te verlagen na een kwartier (ik zette ook al eens de grill aan i.p.v. warmelucht) #heimwee naar de broodmachine!

 

Het donkere brood zakt standaard in tijdens het bakken (was ook zo in de broodmachine, dat ligt dus niet aan mij)

Dat rijzend brood vergeten kwam allemaal doordat ik mijn dorp onveilig maakte met als doel de eerste les van Start to run af te werken (de rode vlek bovenaan de foto is het begin van mijn rooie kop)

20160606_091353

De bedoeling om die eerste les ’s avonds nog eens te herhalen is er al niet van gekomen, de ochtend daarna werd mijn loopje vroegtijdig afgesloten met een spurt naar het toilet en ook niet meer verder gezet. En nu maak ik mezelf wijs dat ik nog meer last ga hebben van de pollen als ik nog ga lopen. Zie je wel, dat van dat lui gat hé 🙂

Tijdens één van de examens van de dochter had ik ook wat tijd ledig te maken in Gent. Ik deed van kringwinkelen, dit keer eens rondneuzen aan de Vlaamse kaai. Na de wagen te parkeren in de buurt verwonderde ik me nog maar eens aan het feit dat er toch mooie oude huizen zijn in Gent. Ik deed mezelf nog een zomertopje cadeau en kocht ook nog wat stoffen zakdoeken. Met zo een vrolijke zakdoek wil je toch snotteren van de hooikoorts nietwaar?

Op vrijdag bracht ik grote dochter weer naar Gent voor een volgend examen, waarna ze daar ook bleef voor het weekend (wegens teveel lokaal lawaai ten huize) Kleine dochter profiteerde daarvan door meteen een vriendin uit te nodigen voor gans het weekend, twee dagen uit te gaan en net als ik foert te zeggen tegen het op eieren lopen. Op het einde van het weekend raakten we nog wat rommel kwijt aan onze deur, gelukkig kreeg één ‘stuk’ toch geen andere ‘eigenaar’ (grapje van de vriendin)

De voetbalmuts zette ik op het hoofd van een lief klein mannetje, die er de koning te rijk mee was. #goeie daad van de dag

Want ik en vlaggen …