Veel beloven en ook doen

Een tuinplog :

In de groentenrayon : Boontjes, mini-komkommers, tomaten in een rommelige serre en voor het eerst ‘plantegekik petattn in mijnen hof’. In de meer dan waarschijnlijk ijdele hoop om van die klimmende winde opzij af te geraken.

En dan het fruit : vijgen in wording, hemelse kiwibessen (weer maar op 1 struik, de tweede doet nog altijd niets) nog wat rood fruit (bramen ? ik weet het niet eens), een nashipeer die weer te uitbundig in kwantiteit is. Blauwbessen zijn er ook maar buiten beeld gebleven. En dan de vruchten van het krentenboompje. Kan iemand mij vertellen of die eetbaar zijn ?

IMG_8333

Foute boel dit jaar bij de pruimen. Veel vruchten, maar die verdorren aan de boom. Wat nu gedaan ? Suggesties zijn welkom, zolang je niet met vergif afkomt.

En dan de bloemetjes. De blauw/lila soorten zijn erg aan zet op dit moment. De fel- en zachtroze pioenrozen staan ook al niet in beeld omdat daar nog niet veel kleur aan te zien is momenteel.

Het is duidelijk. I never promised myself a rose garden 🙂

Whereabouts (3)

Laat ik het eens bij één plaats en één feit houden.

Gisteren reed ik op vraag van ’t lief naar het Ieperse. Niet Ieper-stad, maar naar Vlamertinge, de deelgemeente waar zijn vader in het rusthuis verblijft.

Ze gingen op uitstap met het rusthuis en er waren vrijwilligers nodig om rolstoelen te duwen. Nu was die uitstap niet ver, we gingen gewoon te voet een tweetal kilometer verder naar nog een ander gehucht, naar de Brandhoek nl (eens de thuis van ’t lief voordat ze in 1980 onteigend werden voor de aanleg van een expressweg daar, waarna hij een echte Ieperling werd) Het was daar kermis en er was een seniorennamiddag in een tent met live muziek (oude Vlaamsche liedjes), koffie en taart.

De gezondheid van mijn zonder-boterbriefke-schoonpa liet het toe dat hij ook kon meegaan (hij is dement, sommige dagen zit hij meer te slapen dan hij wakker is) Dus Bruno duwde hem naar het feestgebeuren, ik kreeg een nog schoon opgetoeterd ‘madamtje’ toegewezen.

Op het eerste zicht leek die nog erg goed te zijn. Ze kon nog stappen (maar werd voor ’t gemak gereden), praatte nog goed, zette ter plaatse nog een paar danspasjes, …

Dat ze onderweg zonder overdrijven wel 30 keer vroeg “van woar ziej hie madamtje” was het tweede zicht. Ze had dus een geheugen als een zeef. Hopelijk mankeerde er ook één en ander aan haar visuele capaciteiten want ze vroeg mij of ik ook in ’t rusthuis woonde 🙂

Ze vertelde ook dat zij 67 jaar was en dat ik er toch nog wel ‘wa joenger’ uitzag (oef !). Ze kon ook nog goed vertellen over ’t verleden. Dat ze vroeger te voet naar school ging van Vlamertinge naar Ieper (drie kwartier onderweg), dat ze kapster was geweest (koptjes mee luuzn, ai ai ai)

Wetende dat oudjes soms beter hun geboortejaar kennen dan hun leeftijd vroeg ik haar daarnaar. Bleek dat ze van 1926 was, ietsje ouder dan die 67 jaar dus 🙂

Het overgrote deel van de tijd was dat mens gewoon content. Zingen, dansen, mee in ’t feestgevoel. Maar soms had ze ook een kwaadheid in zich. Dat haar huis gesloten stond en dat ze toch nog graag eenmaal in de week ernaartoe zou willen, ondanks de heel goeie zorg in het rusthuis. Ook stond ze in de tent tig keer recht uit haar rolstoel omdat ze vond dat ze elders aan tafel moest zitten bij andere mensen. Ik kreeg prompt een ‘gestraft kind gevoel’ toen ze telkens door begeleiders weer in haar eigen stoel gezet werd. Ik voelde als het ware haar frustratie.

Bij Bruno zijn vader heb ik net zo een gevoel. Meestal kan je zijn blik niet peilen. Zijn ogen lijken vaak een bodemloze vijver waar gedachten na een seconde alweer in verdrinken. Hem de ene moment zien grijpen naar een denkbeeldig haar op tafel (kras in het tafelblad), het volgende moment een kruisteken zien slaan (applaus na een liedje, hij denkt plots dat hij in de mis zit) en later als ik prompt moet lachen die lach bij hem weerspiegeld zien, verwarren mij danig.

20160520_150042

Is dat nog leven voor zo iemand, gelukkig zijn zelfs ? Hoe waardig is leven als je amper nog verstaanbaar kan praten, als het kwijl uit je mond loopt, je gewassen en gekleed wordt,je niet meer kan stappen, niet meer zelfstandig je eten/drinken naar je mond brengt… ?

Natuurlijk geven we onze naasten niet graag af, maar als het aan mij ligt, dan sterf ik liever vijf jaar vroeger dan zo te moeten eindigen …

Hesjtek Woost-Vloams voe beginners

Ik doe een copy-peestje van Liese, allé in meun toale ton é.

Ik komme eut un gemjeente mee un a-tiepies Woost-Vloams dialect. We zeumme un beetje besmet van de West-Vloamingn deurda me op de grenze lign. Azwo emme verschillnde woordn ’t zelfste, moar me spreekn z’un beetje anders eut.

Jeest un beetje lesse van d’jeeffrawe (juf):

Alle korte klinkers vwoor ne medeklinkere spreekn wildere verlingt eut. Voogt er op diene klinkere een L ton spreekn me dedie nie eut.

Un vwoorbeeld : onze gemjeente : Maldegem = Maaaadegem (allemoalle korte a’s)

Wemme wook untwa mee de ‘eu’. ’t Meunne en ’t zeunne (’t mijne/zijne) in de streke zegn ze wel nekjee : “in Maaaadegem en ze veuf euzdren veuzn (5 ijzeren schroeven)

Da dialect ed een woar kreus geweest in ’t schoolle. Tegen da kik schwoon Vloams koste zoat uk al goe en wel in ’t middelboar. Ton vonnuk da ambetant, nij (korte i met een j achter : nu) keunnuk aljeene moar blije zeun dak nog dialect spreekke.

Sedert dak getrawd zeun ek meun eign al een beetje moetn inburgern in ’t dirp dak weunne. Azwo bestelluk hiere bi (korte i) de slachtere gjeen ondert grammn sossies, moa wel salami. De fraizn (de ai op z’n Frans uitgesproken) zeun ier irrebeezn (korte i), ’t meunne en ’t zeunne is ier ’t minne en ’t zinne.

Meun schwoanvoadere zejt vroegere dak klaptege geleek dedie van zjust over d’Hollanse grenze, ij kon ta wjeetn want ij kwoamt doar vele voer zeun couponnekes mee zwart geld eut te wissln.

Ni ja geleek oe dat ist, ’t is de toalle diek meegekregn e vaneut de kinderfeture.

Ge keu moa zeun geleek daj zeut é …

Ik keunne tenminste zegn dak goe mjeertoalig zeun : Nederlans, Frans, Deuts, Eengels, Spoans, Maaadegems en deur da lief van bagn de kupe wook wa Iepers.

En gilder nij (nogmaals korte i met een j achter)

The Pannenkoekchallenge (12)

Onder het motto het moet niet altijd ver zijn : levende ‘versche’ foto’s genomen tijdens mijn eigen challenge. Die van het 10000 stappen halen per dag.

Landschappen die van mijn dorp een boerendorp maken :

Vandaag inclusief een ietwat boos wolkenspel waar, gelukkig voor mij, geen druppel uitviel.

Ongeveer een vierde van mijn wandeling was op niet verharde ‘trage’ wegen. Mensen die nooit de benenwagen nemen weten die vaak niet eens liggen en dat maakt ze juist meer dan de moeite !

20160515_102443

Dit zijn foto’s genomen met de smartphone, ik moet nog leren om mijn kleine Canon eens mee te nemen als ik op pad ga. Dat zou de kwaliteit van de foto’s een stuk vooruit helpen.

Laat ons een boom

Of heel wat bomen in dit geval, en schrijf je uit op de site van de Gouden Gids.

Dan krijg je die onnodige dikke telefoonboeken niet meer aan huis geleverd. Who needs them anyway in deze digitale tijdperken ?

uitschrijflink Gouden Gids

Het kan zijn dat het voor jouw regio net te laat is, mijn gemeentenieuws (en ik val onder de grote zone Gent) zegt dat ik kan uitschrijven tot 24 mei.

Doe het in elk geval. Is het voor nu te laat, dan krijg je alvast de volgende edities niet meer op de deurmat.

Doe het voor onze kiendjes en kleinkiendjes en voor onze toch al zo ver verklote aarde.

En dankuzeer !!

Facebookgroepen

Toen ik in september aan een naaicursus begon zat ik direct met een naaihonger die in de les maar niet gestild werd.

Van collega naaisters kreeg ik al eens een tip over waar er gratis patronen te krijgen zijn, stoffenbeurzen, stoffenveilingen, … en dat je dat allemaal in een Facebookgroep kon vinden.

Natuurlijk wou ik meer informatie, natuurlijk wou ik die snel, natuurlijk doe ik graag eens een koopje. Dus … ik maakte me lid van een paar groepjes.

En ik heb het geweten. UREN kon ik blijven lezen ! Lang heeft dat echter niet geduurd. Nu ben ik nog altijd lid van de groepjes, maar hun meldingen staan op UIT !

Waarom ? Wel om het figuurlijk vingertje dat bijna bij elk bericht kwam te staan van de beheerders van de groep (en dat mocht niet en dat mocht niet) Om de hele reutemeteut aan creaties die me rond de oren vlogen en waar tig mensen zich dan verplicht voelden om een reactie bij te zetten. Mensen werden op die manier soms (onterecht) bejubeld, (onterecht) beledigd, noem het en het stond er. Maar vooral om het taalgebruik dat figuurlijk op mijn darmen werkte. Ik moest me al te vaak inhouden om in een reactie niet alle fouten te verbeteren.

Een voorbeeld :

Hoi allemaal ik wil evenme hart luchten met goed nieuws waar ik woon word er eindelijk een gratis naaicursus gegeven met naaimachine beschikaar 😊😊😊😊 kan me geluk niet op dit wil ik al zo lang nu nog hopen dat ik van een kennis een naaimachine mag over nemendan neem ik die mooi mee en kan ik die leren kennen wat ook handig is voor thuis als jullie nog beginners naaisels hebben hoor ik heb graag 😊😊😊

Leestekens ? Spelling ? ‘Me’ maag keert om bij zoveel zwets !

Dit is trouwens een berichtje van vandaag dat ik net zag passeren op weg naar de archiefkast met patronen van het groepje ‘Gratis naaipatronen’

Dat het niet allemaal kommer en kwel is in de naaigroepjes mag ook gezegd worden. Er staan wel degelijk goede, mooie en gemakkelijke patronen online. Ik blijf ze daar dus af en toe met een bezoek vereren.

Iemand zin in een Suzy jurk (Lotus) trouwens?

Ga dan hier maar eens kijken, ’t is ook gratis 🙂

patroon Suzy jurk

 

Whereabouts (2)

Zaterdag :

Grote dochter speelt nog eens een concert. Ik vertrek in de namiddag al naar Gent om bij haar de wissel propere was voor vuile was te gaan doen (ze komt door de concerten twee weken niet thuis). Het lief en ik spreken af in het centrum (hij komt met de trein)

Het feit dat hij een toertje verloren loopt en ik verkeerd schoeisel draag (wie zei er ook al weer dat hakken bij vrouwen horen ?) laat ons mekaar helemaal uitlachen. Ik eindig met fake all-stars-van-de-shoe-discount aan mijn voeten. Wij zijn -hij met zijn blekkend groen sportief vestje, ik met mijn veterschoentjes – zeker het schoonste koppel van Gent !

Uiteindelijk gaan we -na wat horecabezoek voor eten en drinken – naar het concert in het uitgebreid gezelschap van Heidi en een deel van haar gezin

Een stukje van hetgeen we hebben gehoord (repetitie)

Amaj rehearsal

Zondag :

Kleine dochter en ik doen van kasteelbezoek en gaan lokale kunst bekijken. Het kasteel alleen is voor mij altijd al fijn, gevuld met plaatjes is het dat nog meer :

De vloer op de bovenverdieping : eens je het kubistisch bekijkt zie je het nooit meer vlak. En één van de compañeras in de Spaanse les kan ook nog meer dan Spaans spreken

 

Maandag :

Ik ga op pad in de voormiddag voor het vrijwilligerswerk, worstel me in de namiddag nog even vrijwillig door een papierberg en help zo iemand uit de nood met zijn facturatie. Ik bedenk me dat niet te snugger zijn soms nog gemakkelijk is, want ik pak de zorgen mee naar huis.

Ter compensatie van zorgen begin ik nu toch wel serieus werk te maken van op reis gaan deze zomer. De kroost wil niet meer mee dus willen het lief en ik ons eens wagen aan een experiment. Met de trein reizen nl. Dat betekent ook met wandelschoenen en rugzak. Ofwel ruikt dit naar een midlife-crisis (ik maak er enige mee de laatste tijd) ofwel gaan we de reis van ons leven maken.

In elk geval, er is een treinticket geboekt naar Avignon en een hotel. Het gaat dus gewoon gebeuren !

1462167551918

Dinsdag :

Er staat een kappersbezoek op de agenda. Normaal bestaat dat uit knippen, kleurshampoo en brushen. Deze keer durf ik het eindelijk aan om mijn frustraties te uiten tegenover de kapster. Ik reageer nl allergisch op het haarkleur en weet me eigenlijk geen raad. Het liefste van al zou ik van die chemische rommel afstappen en werd ik gewoon grijs, maar de schrik wat dit met mijn zelfbeeld gaat doen zit er diep in.

We komen tot het volgende compromis : voor nu ben ik gewoon kort geknipt. Er zit nog wat restkleur op mijn haar en ik wacht af hoe dit evolueert. Over een zestal weken laat ik wat meshes trekken (bij die techniek krijg je plastiek over de hoofdhuid, dat zou me veel huidmiserie moeten besparen – I pray !)

In de namiddag krijgen we drankje/koffie/taart aangeboden door CM, een samenkomst met de chauffeurs van onze regio zeg maar. Ik boef me dood aan de taart (komende van de bakker van mijn jeugd)

Daarna smijt ik mijn zorgen van de maandag op tafel over de boekhouding van een familielid en maken we duidelijke afspraken over een meer zorgeloze samenwerking. Iemand uit de nood helpen en daar dan van wakker liggen is zo NIET mijn ding !

Thuisgekomen rijd ik nog zoveel mogelijk gras af (tot de batterijen van mijn grasmachine plat zijn that is) het is heerlijk buiten !

Woensdag :

Naailesvoormiddag zoals normaal sedert september. We maken nog altijd een broek (wanneer is die nu eindelijk eens af ? Ik stik er thuis ene op anderhalf uur in mekaar op een veel simpeler manier) Tussendoor mag ik gelukkig al een patroon voor een rokje tekenen. Ik ben totaal niet verwonderd dat de lerares weer (lichte) bezwaren heeft over mijn gekozen stof. Ze bedoelt het goed, maar ik ben lekker eigenzinnig 🙂

Ik eet ’s middags op het terras met de zon op mijn rug #genieten !

Daarna trek ik voor het eerst dit jaar een korte broek aan (en mijn buurman waarschijnlijk een zonnebril om tegen het zicht van mijn melkfleswitte benen te kunnen) en duik opnieuw de tuin in.

De rest van het gras moet eraan geloven, ik plant nog bonen, een pompoen (de enige die is uitgekomen bij het zaaien) steek nog bloembollen in  bloempotten (moesten al veel langer geplant geweest zijn – uitsteller die ik ben) zaai nog bloemen op een verloren hoek om bijen aan te trekken en ga nog de strijd aan tegen het vele onkruid dat ondertussen mijn tuin siert. Dat laatste moet zeker de komende dagen nog vervolgd worden.

Tussendoor lees ik bij een koffiepauze nog mijn mails en vind daar een bericht van ons plaatselijk RVT dat kleine dochter ook twee weken mag komen ‘vakantiejobben’ Die twee weken vallen toevallig samen met mijn reis, wat betekent dat de twee zussen niet teveel op mekaars lip gaan zitten en ik dus veel geruster ga kunnen weggaan. YES !

Vandaag :

Onzelievenhjeerluchtvoart 🙂 joepie, ik mocht wat langer slapen ! Naar Ieper mag ik ook deze namiddag. Met deze keer goed schoeisel zegt het lief. Ik stuur hem prompt deze foto van mijn sexy blote benen (in my dreams) onder mijn slaaptenue mét wandelschoenen :

20160505_095051-2