vanalles en nog wat

Ontlurkdag !

Analoog met  Kliefje haar ontlurkdag wil ik ook wel eens weten wie hier mijn virtueel erf bezoekt.

Voor de leken : een ontlurker is iemand die zich bekend maakt na al eeuwen te lurken.

Hier komen dagelijks rond de 100 mensen langs (soms eens meer, soms eens minder naargelang ik al dan niet veel schrijf). Mijn clubje reageerders is echter maar een fractie van dat getal.

DUS :

Wie bent u in godsnaam ?

  • kon je mijn moeder-vader-broer-zus-zoon-dochter of mijn toy-boy 🙂 zijn (ik ben een ‘summer of ’69-meisje’) ?
  • BEN je mijn schoonvader/moeder (nee hé, zeg dat ’t geen waar is hé), broer/zus-schoonbroer/schoonzus-nicht/neef-vriend/vriendin-(virtuele)kennis ?

Waar woont u ?

  • dorp, gemeente, stad, regio, land ?

Waarom komt u hier lezen ?

  • voor mijn schoon ogen 🙂
  • om de dt-en andere fouten op tijd te helpen verbeteren ?
  • om herkenbaarheid ?
  • omdat u graag eens lacht met mijn stommiteiten ?
  • omdat u hier iets bijleert ? (ik zou niet weten wat, maar kom, verras mij)

Kom, kom, niet bang zijn, dat reactieluik bijt niet. Voor het geval u heel onbeleefd bent hou ik zelfs mijn spam-filter in de gaten.

Lief hé ?

 

vanalles en nog wat

Over lezen, over horen, over krijgen, over eten, over maken, over…

In Knack : Iedere belg heeft recht op jodiumtabletten. Ik vind dat we gewoon recht hebben op veilige energie en op kerncentrales die hun deuren sluiten ! Dat ze dáár eens werk van maken bij de overheid verdomme!!

Radioreclame : Over seizoensfruit in promotie en het dan hebben over frambozen, aalbessen, …  Al eens gekeken naar de planten buiten ? De temperatuur al gevoeld ? Tenzij ik in een andere streek woon dan jullie is er helemaal nog geen seizoensfruit. Tssss. En wie wil dat trouwens ? Geen fruit dat met meer pesticiden behandeld is dan het kleinfruit.

Tegelijk lachen met een ondergoedmerk dat het heeft over ‘kontjes met karakter’

Waardering : in de vorm van een SMS van de dispatch van het vrijwilligerswerk. Of mijn rit goed verlopen was ? (ik had er per uitzondering eentje van meer dan 160km te doen in bar slecht weer) Van de persoon die ik vervoerde kreeg ik na 500m rijden al de opmerking dat hij zich zo op z’n gemak voelde met mij achter het stuur dat hij zo zijn zetel achteruit zou kunnen leggen en een tukje doen. Wetende dat de man een beroepschauffeur is gaf me dat toch een goed gevoel.

Gelijmd vlees : in het programma ‘Over eten’. Ik had daar al wel eens eerder gehoord maar associeerde dat dan met charcuterie (gekookte hammen, kippenproducten, …) Ik stuurde het lief snel een bericht over het programma, want vermits zijn bijnaam gerust Meneer biefstuk/friet zou kunnen zijn, zou het hem zeker interesseren. Dat grote dochter gelijk heeft dat ze veganist is geworden zei hij me achteraf. Ik begin dat meer en meer te beamen!

De lakencollectie :  zijnde een gescheurd laken dat in kledingstukken verandert. Niet om die te dragen maar om geen dure stof te verspillen aan probeersels. Ik maakte een rokje en deed dat zelfs over in gekochte stof omdat het zo gemakkelijk ging. Ik vergiste me ergens wel in het knippen zodanig dat ik er uiteindelijk zelf niet in kon. Dochters thuis hebben lost dit probleem gelukkig op. Ik nam de rok trouwens mee naar de naailes, om te bewijzen aan de lerares dat ik toch het patroon in de stof kon laten doorlopen (ik kan soms een beetje heel erg eigenzinnig zijn) Diezelfde lerares vond het model zo leuk dat ze het prompt bij de keuzerokjes voor ons volgend project voegde.

Vandaag stak ik ook nog een broek in elkaar op een duusd keer simpeler manier dan in de naailes (wat heb ik daar al gezweet aan mijn eerste exemplaar). De simpele broek is een demo voor een pyjamabroek voor grote dochter, maar die moet dus eerst nog passen als ze eens thuis is.

Beeld zonder klank, en daarna klank zonder beeld : kleine dochter en ik gingen gisteren met ruzie slapen. Een gegeven dat allesbehalve een zegen is voor de nachtrust (van ons beiden) De ochtendspits verliep daardoor ook heel rustig (lees : stil) Goeie wil van beide kanten leverde nog een knuffel op voor vertrek naar school. Tegen dat ik uit de douche stapte meldde de tuuttuuttuuttuut (haar SMS-geluidje op mijn foon) nog een stevige vredespijp. Mijn longen zijn er nog niet goed van van die te roken 🙂

 

van moetens/willens

The Pannenkoek-challenge (10)

Voor mensen die niet Anglofiel zijn kan het hier mettertijd saai worden wat mijn reisfoto’s betreft. Daarom hier een specialleke. Geen streek in beeld, maar een beschrijving van dingen die ook gebeuren op reis. Helaas !

We zijn 31 juli 1993. Speciale datum voor ons, later ook nog om een ander feit. Dat ander feit vernamen we maar toen onze zeer royalistische B&B uitbaatster ons condoleerde met het overlijden van onze koning (Boudewijn)

We zijn in Wales, op weg naar Aberystwyth. De echtgenoot wil zoveel mogelijk in die reis proppen (we hebben maar een weekje, hij was werkloos toen dus het kon er financieel niet af om langer te gaan) dus het moet vooruit gaan.

Dat resulteert in hij aan het stuur en in ‘dangerous driving’. In zijn haast slaat hij net iets te snel rechts af (we rijden links uiteraard) en ziet hij de tegenligger niet uit het dal omhoog rijden.  Het volgende moment doen wij van crash, boem, patat. Een geluk dat ik, na het verorberen van een ijsje waar ook al geen stoptijd voor genomen kon worden, een minuut daarvoor toch mijn autogordel had aangedaan, of ik kon het niet meer navertellen.

Ons eerste karretje, rondom onzacht getoucheerd. De auto van de tegenligger (een oma met twee kleinkinderen) zag er niet beter uit. De kinderen waren gelukkig ongedeerd, de vrouw leek wel dood achter haar stuur te zitten, maar gelukkig bleek achteraf dat het ‘maar’ een open beenbreuk was die haar zo een kleur deed krijgen.

Uiteraard komt bij zo een ongeval politie ter plekke. De gewonden werden afgevoerd, de auto’s weggesleept. Wij werden in de combi gezet en mogen onze wagen achterna om al ons gerief eruit te halen. Daarna worden we naar een B&B gebracht (geen vrije keuze, de politie legt die op) na verhoor op het politiekantoor, met een brief op zak dat we de maandag daarop (het is een zaterdag) op de politierechtbank verwacht worden voor een snelrecht procedure. De agenten lachen ons onderweg ook een beetje uit lijkt wel, al is dat niet zeker want ze spreken Welsh onder mekaar.

We halen dat weekend elke dag het maximum aan geld uit de muur dat mogelijk is, want ze maken ons duidelijk dat we er niet goedkoop vanaf gaan geraken.

Uiteindelijk pleit een pro deo advocaat de eis van het OM  van ‘dangerous driving’ om naar ‘careless driving’ wat een veel lichtere boete oplevert. Ik heb geen idee meer hoeveel die was, maar dat we met de glimlach betaalden weet ik wel nog. Alles om zo snel mogelijk naar huis te kunnen gaan.

En dan dat naar huis gaan … Een idee wat een mens allemaal teveel meesleurt in een wagen op reis ? Wij wel sedert die keer. Als ezels beladen moesten we dus de trein nemen vanuit Wales naar Dover. Het traject liep over Londen waar we in de spits een stuk in de metro zaten met al onze bagage. Such fun !!

Zie me zielig wezen in één of ander station (zo een foto’s mogen onzuiver zijn van mij !)

Scan 60

Ons ferryticket Dover-Calais, konden we gelukkig herboeken naar Dover-Oostende, zodat de schoonouders niet te ver moesten reizen om ons daar op te pikken na heel het avontuur.

 

Snoepen van het leven

Doordeweeks genieten

Onder het motto : ‘we pakken mee wat we kunnen krijgen’ gingen ’t lief en ik gisteren een dagje naar Brugge, na Ieper de tweede schoonste stad van West-Vlaanderen #puntenscorenbijdievanmij 🙂

En wat hadden we onze dag goed gekozen zeg ! Er viel daar (en elders ook waarschijnlijk) massa’s vitamine D op te snuiven. Het was zo erg dat het soms leek of de Heilige Geest daalde neer :

20160421_110222

Ik ging er prompt van op mijn rug liggen 🙂 al was het maar om deze foto te nemen :

20160421_110201

Topfotografe ik. Super GSM-kwaliteit ook al (sorry schat, mijn normen liggen op dat vlak niet zo hoog als bij jou)

Er ging ook nog een piano de trap op. Al hadden die mannen een hele discussie alvorens ze dat plan uitvoerden :

20160421_110929

Nadien deed ik ook nog een ‘klapke’ met de schilder van dienst. Zwarte humor over zwarte zwanen met een bommengordel (zijn woorden) en dat klein Vlaanderen zich niet moet laten doen (mijn woorden)

Al wandelend kusten we ook nog op de Brug der verliefden, ondertussen onze benen net niet brekend over de slechte kasseien en de hoop Japanners (yep, ze zijn er weer !)

Ik ging ook nog gedag gaan zeggen aan mijn patroonheilige in de O.L.V.-kerk :

20160421_113721

ja, ja, die van de hopeloze gevallen …

We deden van koffie drinken, kleine boodschapjes doen, eten, alweer koffie drinken en nog een theetje daarachter en kwamen zo op een heerlijk klein binnenplaatsje :

20160421_132104

Op de laatste stop hoop ik dat de kok zijn vak beter kent dan de schrijver van het menu, anders gaat dat ‘gene vetten’ zijn daar :

20160421_142401

Thymhoning voor tijmhoning  en vinigraitte als het vinaigrette moet zijn. Tssss ik krijg er net niet ’t zuur van.

En waar zat die tijmhoning trouwens toen ik thuis kwam ? Ik kon die toen goed gebruiken om mijn door de pollen geteisterde keel te behandelen (yep, die is er ook weer. Helaas !)

 

 

vanalles en nog wat

Hoe zou het nog met Mozart zijn

… de albino Vlaamse Reus ?

Awel, gwoeeed wi ! (’t is een West-Vlaming hé)

Zijn parcours hier zag er als volgt uit :

Eerste woonst : de serre. Eerst was hij daar alleenstaand, maar algauw kwamen de gevederde vriendinnen hem vergezellen (kwestie van een beetje te wennen aan elkaar) Hij ging daar graag eens in afzondering en bouwde daar dan ook menige tunnel. Op konijnenschaal deed hij in 1 week wat ze in Antwerpen nog niet gedaan krijgen in meerdere jaren.

Zijn rang in de pikorde : laatst natuurlijk. Zijn eten wordt dus eerst voorgeproefd door de kippen. We lossen dat nu op door voor groot en hard te kiezen (volledige bladeren witte kool, volledige wortels, klokhuis van een appel (zijn snoepke lijkt het wel, is hij dol op !)) De sla en de slierten pel van komkommer moet hij nog delen met de kippen. Het is duidelijk dat hij allesbehalve graag het normale konijnenvoer eet. Net als zijn eigenares gaat hij voor vegetarisch en vers.

Het buitenterrein : nadat de zon een paar dagen goed op de serre had geschenen was het duidelijk dat er werk moest gemaakt worden om dat konijnenproof te maken. Ik deed een rondgang om eventuele ontsnappingsroutes te blokkeren en liet de beestjes weer in open lucht. Ik kan je verzekeren dat er ettelijke pogingen nodig waren om het konijn te pakken te krijgen !

Konijnenproof : LOL moet hij gedacht/gedaan hebben en bouwde vorige week alweer een tunnel, waardoor ik door de buurvrouw geroepen werd toen ik de was aan het ophangen was. Ja, ja, dat was ons konijn dat daar dartel mijn tuin aan het inspecteren/ruïneren was … Ik was er zowat zeker van dat ik het beest nooit zou kunnen vangen. Na enkele rondjes door de tuin koos hij gelukkig zijn nieuwe uitgang van het kippenpark om aan mijn grijpgrage handen te ontsnappen. Gevolg : de tunnel bombarderen en met steen versperren en nu meerdere keren per week kijken waar hij aan de slag is.

Mocht dat nog niet duidelijk zijn, we zien het diertje hier wel graag. Zijn over en weer gehuppel maakt ons instant goed gezind. Maar de schrik dat hij toch ooit verder weg de benen neemt of – God spare ons – de gestofzuigde tuinen van mijn buren te lijf gaat, zit er hier echt wel in.

En dat ik van geluk mag spreken dat ik mijn benen nog niet heb gebroken in de serre, dat ook :

20160413_145200

Ik zakte vorige week zomaar 20cm de grond in bij het planten daar.

20160411_125258

Maar wat een mooi beest ! (tegelijkertijd de pikorde in beeld : zwart, wit/zwart, wit)

 

 

 

van moetens/willens

The Pannenkoek-challenge (9)

Zomer 2005 in een weinig zonnig Polperro

Een vissersdorpje in Cornwall waar je de wagen aan de rand moet parkeren en dan te voet of met een paardenkar naar het centrum en de haven kan gaan. Wij kozen ervoor, gezien het fun-gehalte voor de kinderen, om de paardenkar te nemen.

Het schelpenhuis is mooi in al zijn kitcherigheid, de verzande haven is een plaatje bij eb met alle kleurrijke bootjes die er dan letterlijk gestrand zijn en de kleine straatjes van het dorp zijn gewoon leuk om als vakantieganger te slenteren.

Op diezelfde reis bezochten we ook St. Michael’s Mount de Engelse tegenhanger van le Mont Saint Michel. Al staat er in Cornwall geen kerk op de berg maar wel een kasteel met mooie tuinen.

Toen we de berg afdaalden renden we nog door de afsluiting die ons moest tegenhouden omdat het getij over de terugweg begon te stromen. De echtgenoot met de jongste op de arm, ik met de oudste aan de hand. Ik verloor onderweg een sandaal en geen van ons haalde het strand zonder natte kleren. Achteraf bekeken best een gevaarlijke onderneming, maar ik heb gelachen tot ik in mijn broek deed. Maar vermits die toch al nat was …