Dit is geen lucky seven

Morgen ben ik samen met mijn broers/zussen al zeven jaar wees.

Al zeven jaar dat er geen vaste haven meer is waar we met zijn allen graag samenkwamen.

Al zeven jaar dat ons moe niet meer treurt om ons vader die vier jaar eerder ging.

Het is ook zeven jaar geleden dat eindelijk mijn wake-up call kwam. Het besef dat als ik maar zo oud zou worden als mijn moeder (71 jaar) dat ik dan zelf al ferm over de helft zat, en dat ik dan beter maar eens werk kon maken van gelukkig worden.

Dat ik ook beter werk kon maken van een veilige thuis voor mijn kinderen.

Het feit dat de echtgenoot na haar sterven het enkel maar kon hebben over welk schilderij ik uit het ouderlijk huis moest zien te halen was daarbij ook maar olie op het vuur.

Hij heeft het geweten …

Ik begon op mijn voeten te landen, zei dingen die ik vroeger nooit zou gezegd hebben, liet de kinderen aan alle activiteiten deelnemen waar hij niet voor te vinden was, maakte zelf een uitje met hen zonder zijn goedkeuren…

Ik maakte me los van een juk dat met de minuut zwaarder was gaan wegen, een beetje met de moed der wanhoop, want voor hetzelfde geld deed hij me wat aan.

Maar dat gebeurde niet. Een bepaalde boom langs de weg maakte dat zijn lot daar lag.

En de kinderen en ik kregen een herkansing in het leven, een tweede zit waar we voor gevochten hebben !

Ik ben er nog elke dag dankbaar voor.

Het bewuste schilderij hangt hier al even bewust NIET aan de muur (hoe mooi ik het ook vond, ik zou er niet meer kunnen naar kijken hebben), de thuis van vroeger is er niet meer, al kunnen we met zijn allen nog wel naar het netjes verbouwde huis gaan omdat broer daar nog woont.

Maar mijn eigen huis is een warm nest geworden. Kortom, we leven weer. En hoe !

Met grote dankbaarheid voor wie/wat mijn ouders zijn geweest moet ik misschien besluiten dat het uiteindelijk morgen toch een lucky seven is.

Al zou ik toch graag nog eens telefoon krijgen en dan aan de andere kant van de lijn horen : ” ’t is moe, …” met daarna een hele uitleg in ons platte dialect.

 

Advertenties

10 gedachtes over “Dit is geen lucky seven

  1. Ze gaven je daar van boven een van de mooiste geschenken die ze je nog konden geven: moe-d om voor dat nieuwe leven te gaan! Dikke proficiat voor zoveel lef en dikke knuffel omdat warmte het nog fijner maakt om warme herinneringen op te halen.

  2. Dat staat me ook te wachten. En ik weet: de ouderlijke thuis is het bindmiddel tussen mijn broer, mijn zus en ik. Als dat vervalt, stuikt de boel hoogstwaarschijnlijk ineen.
    Mooi logje, Eilish, maar het deed me desalniettemin rillen.

Wat ben ik blij dat u reageert !

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s