Dure buien, wat grillen, de lente en…

  • Dit kreeg nog een vervolg. Zo fijn dat alle twee die boetes in mijn bus vielen (van de eerste dd 21/02 kreeg ik vandaag pas de overschrijving) Vermits alle goeie dingen altijd per drie komen deed ik er vrijdag nog een parkeerboete bij in Brugge. Ze moeten daar in Brussel niet zagen dat ze hun begroting niet rond krijgen ! Ik durf nog amper in mijn auto stappen tegenwoordig 😦  Ja, ja, door mijn schuld, door mijn schuld, door mijn grote schuld enzovoorts
  • Mijn broodbakmachine heeft het begeven. Het Aldi-koopje van €40,00 waarvan ik toen dacht dat ik daar gegarandeerd aan gekloot zou zijn heeft het zowaar 5,5 jaar uitgehouden ! Vermits ik bij het falen van de machine natuurlijk met een mengsel klaarstond om te bakken heb ik dan maar de mixer met kneedhaken ter hand genomen, daar een deegje van gemaakt, dat (de eerste keer) veel te kort laten rijzen en mijn brood in de oven gebakken. Ondertussen neem ik een grotere vorm en bak een brood van een kg i.p.v. de helft daarvan. Who needs a broodmachien ? Ik ken wel nog een madam met 3 broodmachines in huis die (als ze die wil) mijn bak en kneedhaak mag hebben. Wie weet krijg ik die wel geruild voor een bed  🙂 (niet dringend hoor Heidi, de grote werken vangen hier nog maar net aan)
  • De grillen van hierboven komen in de vorm van kleine dochter die haar kamer helemaal wil omkeren. Het liefst met nieuwe meubels en al (terwijl ze een zeer degelijke 2-persoons slaapkamer heeft met hemelbed, kleerkast, commode) Nu is degelijk niet iets wat pubers mooi vinden. Ik begrijp dat wel, maar ben helemaal niet van de wegsmijt. Na onderhandelen is er een vraag om offerte verstuurd naar de zandstraler die mijn keuken ook gedaan heeft. Misschien dat die haar meubeltjes weer up to date kan maken (lees gezandstraald en in ’t wit gestoken). Feit is dat al onze slaapkamers grenen planchettekes hebben op plafond en schuine kanten (thank God voor de echtgenoot die dat geregeld heeft toen ik in het moederhuis lag destijds, al de rest van ons huis heb ik mij aangetrokken en planchetten stonden NIET op mijn verlanglijst !), u begrijpt dat ik super enthousiast ben om al die naadjes netjes te gaan kleuren. Ik weet dus een schoon vakantiewerkje voor mijn puber !
  • Kleine dochter vind ook dat ze geen bureau meer nodig heeft op haar kamer. Nu neemt dat XL-ding ook immens veel plaats in, ruimte die zij kan gebruiken voor een plaats voor eventuele logés. Het bureau is zondag al verhuisd (merci schat ! en ja, het is inderdaad een zware) naast mijn klein bureautje op de kamer waar het (als ze dan al eens moet studeren) altijd warm is. Dat ik daar ook nog een naaitafel van kan maken is ook een bonus ! De grootste zorg van dochterlief was : “waar moet ik nu mijn radio zetten” Behalve daarvoor en om de inhoud van haar boekentas op uit te kieperen diende het bureau tot niets.
  • Nog een feit is dat de lente nu echt wel is begonnen en dat er buiten ook al eens wat te doen valt. Al viel een eerste keer (veel te lang) gras afrijden dik tegen met een bot mes. Ja, ja, ik ben zo ene die er een hele winter niet aan denkt om dat te laten slijpen. Toen dat uiteindelijk toch weer sneed, slaagde ik er ook nog in om dat verkeerd te monteren (eerst kijken voor ik iets losmaak had beter geweest), een paar keer uit te schieten met de sleutel en net geen ‘schel’ van mijn handpalm te snijden (het bleef bij een bloeduitstorting) en uiteindelijk alles weer netjes op zijn plaats te krijgen. ’t Is mannenwerk zeg ik u ! (maar ik wil het liefst alles zelf doen, koppige treze die ik ben)
  • Geen grillen zijn de tomaten die het wonderwel doen ! Van de 11 rassen die ik gezaaid heb zijn er maar twee soorten niet uitgekomen. Het resultaat is dat hier nu al 27 plantjes netjes verspeend in de erker van de keuken staan. Met de pompoenen/meloenen is het slechter gesteld. Ik moet het voorlopig doen met 1 butternut, al geef ik nog niet op want volgens mij komt er nog een meloen boven.
  • Helemaal niet zelf gezaaid, maar bijna klaar om te eten : sla in de serre. Ik deed ook een experiment met bloemkolen (planten op hoogte in een bloempot zonder bodem die in een schaal staat perfect om te wateren) Iets wat zeker voor herhaling vatbaar is want na amper 3 weken hebben al twee planten een mini-kooltje gevormd.
  • Voor de rest is het zeer slecht gesteld met het vrijwilligerswerk. Ofwel liggen al mijn oudjes met griep in bed, ofwel zijn ze zo gezond als iets, want ik heb op heel de maand nog maar 4 ritjes gedaan. Morgen mag ik gelukkig nog eens op pad ! Dat ik daarvoor super vroeg moet opstaan neem ik er graag bij.
  • Maar eigenlijk zou ik het liefst hele dagen lezen. Een herontdekt genot door naar de bib in de naburige gemeente te gaan. Dus als u mij nu wilt excuseren, mijn boek roept!

The Pannenkoek-challenge (8)

 

We zijn mei 1999.

Ons gezinnetje bestond toen uit een echtpaar, een grote dochter en een buikbewoner. We vertelden aan grote dochter op deze reis dat er een broer/zus in mijn buik zat op de overzetboot  Holyhead-Dun Laoghaire (bij Dublin, dichtbij Trijnewijn ook nu) Ze wou toen altijd maar op mijn schoot zitten, maar ik was kotsmisselijk en durfde geen reispil te nemen door de zwangerschap. Toen we het nog maar helemaal gezegd hadden, moest ik prompt overgeven, waarop de oudste zei : “oeps ! en nu komt die baby er al uit”

Gelukkig bleef het kleine ding toen nog zitten tot november.

De foto’s waren nog niet digitaal genomen en zijn gewoon ingescand en niet bewerkt :

Scan 48

Scan 49

Ik heb het even moeten verifiëren met Google foto’s, maar mijn gedacht was juist. Dit is Cobh. Het havenstadje in Zuid-Ierland (het nu als haven gekende Cork ligt iets meer landinwaarts) waar de Titanic zijn laatste stop deed vooraleer de oceaan over te willen steken. In de tijd van de Titanic heette de stad nog Queenstown omdat queen Victoria daar wel eens kwam, maar na de onafhankelijkheid van Ierland werd de Ierse naam weer gebruikt.

Ik herinner me onze B&B gelegen op een helling met prachtig zicht op de baai en een fameuze zonsondergang.

Als ik zo een foto’s zie, dan vraag ik me nog altijd af wat me tegenhoudt om nog eens terug te gaan naar het land waaraan ik toch wel echt mijn hart heb verloren.

Honds

Of hondsdol, die duivels die onze maatschappij proberen te ontwrichten met hun aanslagen. Er zijn al veel woorden aan vuil gemaakt deze week, ik kan alleen maar samenvatten als volgt : barbaars, zinloos, verdrietig. En hopen dat alle positieve vibes die opgeborreld zijn na de feiten blijven, dat ook.

Een hond aangeboden krijgen door mensen die naar een appartement verhuizen en het dier niet mogen meenemen. Dat mormel dat het liefst een stuk uit mijn laarzen bijt als ik arriveer, dat ladders in mijn nylons maakt en schreven op mijn benen, dat nooit luistert, en dat me hypernerveus maakt als ik een namiddag naar zijn geblaf mag luisteren terwijl ik aan het werk ben. Nee dank u !

’t Was helemaal niet van den hond, het raak proberen mikken was helemaal geslaagd ! Dank u meeuw, ik schrok me een ongeluk toen de drets net voor mijn zicht op mijn voorruit terecht kwam. Eens thuis kon ik nog zien dat bij uitbreiding heel de zijkant van de wagen ook in de brokken had gedeeld. Ik zou maar eens te lui zijn en mijn wagen niet willen wassen …

’t Was echt van den hond het werk van de NMBS-medewerker in het station in Ieper. Toen die een retourtje Kortrijk verkocht aan het lief, kreeg hij dit vervoersbewijs :

20160324_142438

Mijn schat, altijd in voor een ‘batje’, wist wel dat hij normaal €6 en een sjiek betaalde, maar dacht dat de NMBS speciale tarieven hanteerde om de mensen weer op de trein te krijgen na de aanslagen. Hij had dus geen verdere aandacht besteed aan het ticket. De conducteur op de trein deed dat wel, kon hem zelfs een boete opleggen, maar deed dat niet. Het batje werd uiteindelijk een opleg, want hij kon niet anders dan nog een enkele reis betalen voor de terugweg.

Ik ben net niet bezweken onder de slappe lach toen hij het vertelde. Ook omdat de hond een reductie van 50% krijgt als militair 🙂

En omdat hij geen leiband meehad ben ik er naarstig ene beginnen breien. Allé hup schat in uw mand. En niet teveel blaffen, er bestaan muilkorven 🙂

En iedereen mag zich onthouden van commentaren over ‘op zijn …’

 

Omdat het voor de volgende generaties hier ook nog leefbaar moet zijn

Daarom word ik met de dag groener !

Eerlijk gezegd, als ik erover begin na te denken (piekeren is een beter woord) dat breng ik me beter tot andere gedachten, want ik zou regelrecht depressief worden.

Dat er in de komende jaren veel gaat moeten veranderen op aarde, is geen nieuwtje, dat de politiek en de (bewust dom gehouden) massa daar nog niet van overtuigd is ook niet.

Mijn kinderen (nu 16 en 20 jaar) gaan al een hogere zeespiegel en de gevolgen daarvan meemaken. Misschien ook wel een schaarste aan grondstoffen, aan drinkbaar water, … en zijn zij het niet, dan zullen het toch zeker wel mijn kleinkinderen zijn.

Dus zet ik kleine stappen in de richting van het verminderen van mijn grote voetafdruk. Zoals deze :

  • Heel goed letten op niet nodige aankopen
  • Al een lange tijd een geen-reclame-sticker op de brievenbus (ook al denk ik dat ik me niet te snel laat beïnvloeden, soms deden die reclames me al eens naar een bepaalde winkel lopen om iets dat ik toch moest hebben) Hele bossen worden wekelijks bij het afval geworpen door al dat papier dat op die manier verkwist wordt.
  • De keukenrol vervangen door een ouderwetse maar oerdegelijke schotelvod (ik heb het bij ons moeder nooit anders geweten)
  • Weer stoffen zakdoeken gebruiken i.p.v. de papieren versie. Deze vintage-schonen vond ik zaterdag in de Kringwinkel :

IMG_8108

  • Al eens voor andere dingen ook gaan kringwinkelen (stof, naaigerief, wat doordeweekse glazen)
  • Zelf wasmiddel maken. Daar zat wel niet enkel een eco-gedachte achter, maar helaas ook een ouder wordende huid die de laatste tijd op veel dingen allergisch reageert. Meer dan zeepvlokken en water heb je voor dat wasmiddel niet nodig. Voor de witte was mag daar ook nog wat soda bij (niet in wasmachines met aluminium wastrommel), en voor een beter geurtje kan er ook wat etherische olie toegevoegd worden (bron : Art d’ Eco van Kelly Eeckhout en ‘tinternet’)

IMG_8113

  • Zelf shampoo maken : ook al om een allergische reden en om eindelijk eens van de hoofdjeuk af te geraken, bovenstaande cederolie zou daarbij moeten helpen (vanaf morgen test ik die)
  • Minder boeken kopen en weer naar de Bib gaan.
  • Water drinken van de kraan/herbruikbare flesjes meedoen voor onderweg. Daar heb ik lang over gedaan eer ik mezelf zover kreeg. Mocht ik in een oud huis wonen met oude leidingen, ik deed het nog altijd niet, ik wil nl geen loodvergiftiging. Het was eerlijk waar wennen, maar nu weet ik niet beter. Dit spaart niet alleen veel plastiekafval, het is ook stukken goedkoper. Bovendien moet ik ook niet meer sleuren met pakken van zes flessen in de supermarkt/naar mijn auto/uit mijn auto. Frisdranken zijn om het vele afval en om de gezondheid ook zo ongeveer verdwenen, al heeft de kroost soms nog wel eens een zwak moment.
  • Minder/geen vlees eten. Het ene gezinslid is het andere niet.
  • Zoveel mogelijk verpakkingen vermijden (altijd gaan winkelen met een tas/plastieken bak met oor zodat je geen plastiek zakken moet aanvaarden)

Natuurlijk doe ik nog veel te weinig om goed te zijn. Ik rijd ook nog veel te veel met de wagen (nadeel van in een dorp wonen, een redelijk eind van winkels, activiteiten voor de jeugd en bovendien slecht georganiseerd openbaar vervoer)

Een relatie hebben en toch nog altijd twee huishoudens er op na houden is ook allesbehalve ecologisch te noemen, maar daar komt ooit wel eens verandering in. Als we er uit geraken waar dat samengekomen huishouden zich dan wel zal bevinden 🙂

Weet je wat bovendien ook nog een bonus is aan eco-leven ? Je kan er een flink centje door besparen. Nu ben ik niet de persoon die een hoop geld najaagt. Buiten het veilige potje dat er nu is ben ik tevreden. Het fijne van de zaak is dat dat extra geld bij mij gemakkelijk terugvloeit naar de economie in de vorm van horecabezoek, eens een uitstap (ook al eens met de trein) Het goede leven zeg maar. Wie kan daar nu iets op tegen hebben ?

Dus eigenlijk, waar wacht u nog op om wat groener te gaan leven ?

En deel gerust in de commentaren de zaken waarmee u de planeet een stuk denkt te redden. Ik leer graag nog bij !

Dit is geen lucky seven

Morgen ben ik samen met mijn broers/zussen al zeven jaar wees.

Al zeven jaar dat er geen vaste haven meer is waar we met zijn allen graag samenkwamen.

Al zeven jaar dat ons moe niet meer treurt om ons vader die vier jaar eerder ging.

Het is ook zeven jaar geleden dat eindelijk mijn wake-up call kwam. Het besef dat als ik maar zo oud zou worden als mijn moeder (71 jaar) dat ik dan zelf al ferm over de helft zat, en dat ik dan beter maar eens werk kon maken van gelukkig worden.

Dat ik ook beter werk kon maken van een veilige thuis voor mijn kinderen.

Het feit dat de echtgenoot na haar sterven het enkel maar kon hebben over welk schilderij ik uit het ouderlijk huis moest zien te halen was daarbij ook maar olie op het vuur.

Hij heeft het geweten …

Ik begon op mijn voeten te landen, zei dingen die ik vroeger nooit zou gezegd hebben, liet de kinderen aan alle activiteiten deelnemen waar hij niet voor te vinden was, maakte zelf een uitje met hen zonder zijn goedkeuren…

Ik maakte me los van een juk dat met de minuut zwaarder was gaan wegen, een beetje met de moed der wanhoop, want voor hetzelfde geld deed hij me wat aan.

Maar dat gebeurde niet. Een bepaalde boom langs de weg maakte dat zijn lot daar lag.

En de kinderen en ik kregen een herkansing in het leven, een tweede zit waar we voor gevochten hebben !

Ik ben er nog elke dag dankbaar voor.

Het bewuste schilderij hangt hier al even bewust NIET aan de muur (hoe mooi ik het ook vond, ik zou er niet meer kunnen naar kijken hebben), de thuis van vroeger is er niet meer, al kunnen we met zijn allen nog wel naar het netjes verbouwde huis gaan omdat broer daar nog woont.

Maar mijn eigen huis is een warm nest geworden. Kortom, we leven weer. En hoe !

Met grote dankbaarheid voor wie/wat mijn ouders zijn geweest moet ik misschien besluiten dat het uiteindelijk morgen toch een lucky seven is.

Al zou ik toch graag nog eens telefoon krijgen en dan aan de andere kant van de lijn horen : ” ’t is moe, …” met daarna een hele uitleg in ons platte dialect.

 

GRrrrrrrr

…iep en andere toestanden

Maandag

  • Na zondag al koorts te hebben haast ik me ’s morgens naar het vrij spreekuur van de huisarts met kleine dochter (lees : ik wil geen 10 man/vrouw vóór me in de wachtzaal) Ze kan zomaar niet thuisblijven met een ziektebriefje van de mama omdat ze net aan een maand stage bezig is. Verdict van de arts : keel-en grieptoestand best de hele week uitzieken.
  • In de namiddag ga ikzelf helemaal niet vrijwillig de beentjes spreiden voor de gynaecoloog en laat ik al even onvrijwillig mijn borsten betasten. ’t Is dat ik geen toestanden zoals vijf jaar geleden wil, anders zou ik dat liever allemaal niet doen ! Nu weet de beste man me al een heel stuk gerust te stellen, al heeft hij net niet gezegd dat dat ene eitje dat daar nog zit een ‘zwalpei’ is en ik een oud wijf aan het worden ben, waarvoor dank 😦  Gelukkig wist ik dat al langer en hoef ik daar dus niet wakker van te liggen.

Dinsdag

  • Mijn keel is waarschijnlijk nu even schor als die van de dochter, maar moeders worden geacht niet ziek te worden nietwaar … Ik blijf dus doen wat moet, spreek zelfs in de namiddag nog af met ’t lief, een mens moet nu eenmaal prioriteiten hebben in het leven 🙂

Woensdag

  • Ik verblijf van half 9 tot een eind na de middag in het UZ. Nu verdoe ik daar wel meer tijd, maar deze keer ligt de patiënt me extra nauw aan het hart.
  • Sinds lang is woensdagvoormiddag geen naailestijd, dat komt omdat de leerkracht ook al griep heeft.

Donderdag

  • Kleine dochter besluit weer aan het werk te gaan, haar griep blijkt maar een griepje geweest te zijn, en ze ziet het helemaal zitten (zeker als taxi-mams rijdt, want om met te fiets te gaan is ze dan weer te ziek geweest)
  • Ik houd me op de been met een 1g-Dafalgan en ga in de namiddag naar de inbegrepen-bij-de-aankoop-van-de-machine-overlockles. We verspillen daar al een uur aan dat ding opnieuw inrijgen (terwijl die bij iedereen ingerijgd was – what a waste of time!), maar leren toch nog wat bij. Voor de kenners : rolzomen o.a.
  • Zelfs de Spaanse les laat ik niet aan me voorbij gaan (anders zou ik twee weken afwezig zijn na de migraine van vorige week), al geeft de leerkracht me net op tijd een opdracht voor ik naar zijn zeggen in slaap ga vallen, oeps ! Het mag duidelijk zijn, ik voel me met het moment slechter.

Vrijdag

  • Ik sta op om 5u45, kleine dochter moet op vrijdag naar school tijdens stageweken. Na mezelf nog ‘gezeteld’ te hebben sleur ik me onder de douche en krijg een vals gevoel van me beter voelen. Om 8u word ik verwacht in de garage voor een klein onderhoud en nazicht voor de eerste keuring van mijn karretje. Eerst lees ik daar nog – content om het beter voelen – een boekje, tot ik plots straal onpasselijk word en niet kan wachten tot ik weer in de buitenlucht sta (en ook nog bang ben dat ik niet thuis zal geraken zonder te kotsen) Op de vraag van de garagehouder of ik direct naar de autokeuring rijd antwoord ik dus negatief. Ik verplicht mezelf nog om daar in de buurt een supermarkt binnen te gaan, anders heeft grote dochter geen vegetarische hap meer.
  • Ik kom thuis en ik geef me over aan de zetel, elk moment verwachtende dat er aan twee kanten tegelijk lelijke dingen mijn lichaam gaan verlaten. Uiteindelijk gebeurt dat niet : oef !
  • Tegen ’s middags verdoem ik het moederschap en het feit dat Bruno niet bij mij woont, omdat er nooit eens iemand voor mij zorgt en zet ik toch nog warm eten op tafel voor mezelf (weinig) en grote dochter die ook al thuis en herstellende is.
  • In de namiddag kruip ik in bed met het raam open en vind ik het dood jammer dat ik zo een mooi-weer-dag daar moet doorbrengen. Al maken de lentekriebels van de vogels één en ander goed. Dat bed liggen stopt rond 4u als kleine dochter me laat weten dat ze gestrand is met de bus in de naburige gemeente. Ik doe zelfs niet de moeite om mijn pyjama uit te doen en spring (ga ellendig traag naar) in mijn wagen om haar op te halen.
  • Na ondanks de hoofdpijn nog een kwart van een boek gelezen te hebben, kruip ik rond 9u al in bed (na eerst nog een discussie met kleine dochter te hebben gevoerd die op dat uur nog naar een vriendin wil gaan)

Vandaag

  • Ik ben opgestaan met een migraine-achtig hoofd en al mijn spieren zijn er nog *praise the lord* want ik voel ze allemaal 😦
  • Ik krijg ontbijt binnen met dank aan het vers gebakken brood en de zelfgemaakte choco.
  • Ik spreek mezelf streng toe en steek een ‘I will survive-mantra’ in mijn hoofd