Whereabouts

Maandag

Een lege agenda. Ik hoef alleen maar te moederen en te ‘huisvrouwen’. In de praktijk wil dat zeggen dat ik mijn jongste naar haar eerste dag kinderstage bracht (en weer afhaalde) Ze moest nogal veel materiaal meenemen en dat gaat ietwat moeilijk met de fiets, en het is toch zo gemakkelijk om per taxi te gaan ! De rest van de dag maak ik ledig met de was, eten maken en met naaien. Ik maakte voor de verandering nog maar eens een tas (ik moet nodig eens een give-away organiseren)

IMG_8104

(eronder hangt ook al een andere tas met klep die enkel nog een sluiting nodig heeft)

Dinsdag

Ik breng één van de vertrouwde oude besjes naar een doktersafspraak. De lieverd stapt de auto in met een extra zakje met een doos pralines die ik zomaar krijg. Ze is die niet zelf gaan kopen om mij eens in de bloemetjes te zetten, nee, ze was vorige week jarig maar mag de snoep door allerlei voedselintoleranties niet opeten en dus vond ze dat ik die verdiende.

Het zijn trouwens super lekkere pralines, alleen erger ik me ziek aan het feit dat elke praline apart verpakt zit in een plastiekje (volgens een bijgeleverd briefje om de chocolade in de frigo niet te doen uitslaan) Is er nu werkelijk nog geen afval genoeg in de wereld ? Maar kom, een gegeven paard …

De afspraak in de kliniek loop trouwens aardig uit, een geluk dat Mrs Brubeck en ik niet om half 12 hadden afgesproken zoals bijna de bedoeling was. Ik verveelde me trouwens niet in de wachtzaal want ik ben weer aan het lezen geslagen ‘Zo word je verliefd‘ van Cecilia Ahern. Geen hoogstaande literatuur, maar wel bij wijlen super grappig taalgebruik. Pure ontspanning dus !

Ik breide in de namiddag nog wat extra ontspanning met Mrs Brubeck, bij L’oréal zouden ze zeggen : “because we’re worth it” !

Woensdag

Naailesvoormiddag zoals elke week. De tas die we daar maken is bijna af (eindelijk) we zitten met drie een beetje voor op de rest, waarbij de leerkracht zei dat ze de eerste lessen dacht dat ik en naaien dat dit helemaal niet goed ging komen, maar dat ik haar helemaal verbaas met wat ik nu doe. Applaus voor mij ! 🙂

In de namiddag mocht kleine dochter nog op nacontrole bij de orthodontist, iets wat nooit zonder slag of stoot kan bij haar. De draad die aan haar onderste tanden gelijmd zit (en die daar de komende 10 jaar moet blijven) zat al los. Een extra beetje lijm en een extra €15 later bovenop het normale ereloon (deze keer officieel met getuigschrift voor de ziekenkas – hij had niet moeten durven om ze nog eens zomaar in zijn zakken te stoppen, die €385 van de vorige keer liggen nog altijd op mijn maag) stond ik weer met een mopperende dochter op de stoep.

Op de terugweg reed ik nog langs een doe-het-zelf-zaak om een goudkleurige ketting, ik kies nl de meest vreemde winkels uit om naaifournituren te halen.

Ik sloot de dag af met mijn schat in Roeselare. Ik tank graag halverwege de week wat liefde bij 😉

Donderdag

Een retourtje Oostende met een iets minder lief besje (pralines van haar zouden denk ik zeer bitter smaken) en tijdens mijn wachttijd naar een stoffenwinkel rijden op 5 minuten van de kliniek. Ik had stof nodig voor het volgende naailesproject en zou nooit zomaar zover rijden om die te halen, dit was dus een buitenkansje !

Ik zie wel een losse broek in dit pastelleke :

IMG_8102

Valt het tegen dan is één van de huisgenoten een pyjamabroek rijker. Valt het mee zal er ook nog een pyjamabroek komen, want ik kocht nog een ander stofje ook.

In de namiddag mocht ik dezelfde patiënte nogmaals vervoeren naar een thuiszorgwinkel. Het mens is zo koopverslaafd dat ze daar zelfs haar portemonnee niet toe kon houden en met een wandelstok buiten kwam (terwijl ze een speciale BH nodig had). Diegene die ze thuis al had was ietwat ouderwets (serieus, een wandelstok… mochten ze er maken van Dior, dan had ze die zeker moeten hebben – pretmadam tot de zesde macht), de rollator die ze ook niet nodig heeft zal nu zeker aan de kant blijven.

Luiwammes die ik ben, las ik bij thuiskomst eerst nog mijn boek uit (doe ik zelden, zomaar in de namiddag lezen) om daarna nog een strijkje te doen vooraleer de dochter doodmoe thuiskwam. Want ja, ik moest toch weten dat die een hele dag gewerkt had, terwijl ik, hele dagen niets doe toch …

Na het dutske te voederen had ik voor de verandering zelf eens een taxi die me naar de Spaanse les bracht (ik rijd afwisselend met 2 andere collega’s uit de buurt)

Bij thuiskomst was het al tijd om mijn bed op te zoeken (wegens een vroege wekker vandaag) – siempre con pies fríos na de les, de verwarming op school werkt precies maar tot 19u)

Vandaag

05u45, er lopen met een klein intervalletje twee wekkers af. Ik ontbijt met dochterlief en probeer ze een klein uur later helemaal fris en fruitig buiten de deur te krijgen. Niet omdat het kind me in de weg zit, maar omdat de bus niet wacht.

Ondertussen heb ik al de voorbereidingen gedaan om een broodpudding te maken (met appeltjes en dadels en een goeie snuif kaneel – super lekker !) Terwijl die bakt ruim ik de keuken al op en geraak ik ook nog gewassen en gekleed.

Na de keuken ook nog helemaal gepoetst te hebben verzamel ik al het glas dat naar de container moet (de flessen van kerstavond staan daar nog tussen) Veel is dat niet, want het past allemaal in een draagtas.

Een telefoontje verder naar de dispatch weet ik dat ik maandag ook vrij ben en kan ik dus mijn rittenbladen voor deze maand op de post doen. Container en post liggen allemaal op weg naar ons plaatselijk RVT waar ik een jobaanvraag ga inleveren voor een vakantiejob voor de jongste. Meteen stel ik ook de vraag hoe het komt dat er geen vervoersopdrachten meer mijn richting uitkomen. De laatste keer dat ik een bewoner naar de kliniek bracht had die klachten over het feit dat de directie liever kiest voor duur taxivervoer i.p.v. mijn vrijwilligersbijdrage van €0,34/km.

Ik kreeg daardoor ook te horen dat ze op zoek zijn naar alternatief vervoer omdat ze nu ook dagopvang organiseren en dat de aankoop van een busje daarvoor nogal duur zou uitvallen. Met mijn vraag om vervoer bood ik hen dus een oplossing op een dienblaadje – geen merci nodig, de laatste tijd is het erg stil in het patiëntenvervoer en ik wil best wat meer de baan op.

Eens thuisgekomen wachtte nog de rest van de benedenverdieping op een poetsbeurt (wat moet, moet hé) en maakte ik nog middageten (voor mij) en avondeten voor de volledige kroost. Die bloedjes moeten niet klagen als ik straks niet thuis ben, gevoed zullen ze zijn !

Want niet thuis = Bruno-tijd. Maar niet vooraleer ik nog een voorraad zaai-en stekgrond en potgrond in mijn karretje geladen heb (meepakken onder de baan) want het is hoog tijd dat ik eens aan mijn groensels ga werken.

Voilà, u bent weer mee. Ik wil geen klachten horen over het feit dat je niet weet waarmee ik mijn tijd vul 🙂

 

 

Advertenties

17 gedachtes over “Whereabouts

    • 1 varkensschenkel (of varkensribben)
      200 g gerookt spek (dunne plakjes)
      1 rookworst
      500 g spliterwten
      3 dikke uien
      3 stengels selder
      2 stammen preien
      3 dikke aardappelen
      2 takjes tijm
      6 laurierblaadjes
      3 l water (minstens)
      klont boter
      peper
      zout

        • Broodpudding : vraag me geen hoeveelheden, want die heb ik niet. Wat zat er (deze keer) in : brood, rijstmelk (wegens oudste geen zuivel – kan dus ook perfect met melk), vanillepudding (1 zakje per halve liter vocht), ontpitte en in stukjes gesneden dadels, appels in schijfjes, kaneel en als zoetstof agave-siroop.
          Brood verkruimelen (in een mixerpot), pudding oplossen en bijvoegen samen met de rest vd melk, kaneel, zoetstof, dadels erbij. Alles in ovenschotel storten en appelschijfjes er mooi in verdelen. Een uurtje (in de gaten houden, de ene oven is de andere niet) bakken op 180°.

  1. Dat stofje!! Zo mooi.
    Die give away: doooeeen
    En Cecilia Ahern schreef PS I Love You. Het boek die me bij de strot greep en tranen met tuiten deed huilen. Het boek die van “chicklit” een genre op zich maakte en één van de eerste die zich vertaalde naar een gekende film. Valt het op dat ik haar graag lees? 😀

    • Ik heb Ahern leren kennen als dochter van. Ierland-freak die ik ben wist ik dat de dochter van de toenmalige premier een boek had geschreven. Ik las PS I love you een paar weken nadat de echtgenoot gestorven is. Bij mij waren dat dus tranen de grootte van een theezakje want de dimensie wenen om een geliefde die sterft leek me toen zoveel beter (oeps, dit klinkt raar) dan wenen van colère om hetgeen me in een vorig leven was aangedaan.
      Die give away : ik maak er eens werk van !

Wat ben ik blij dat u reageert !

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s