Moar de lochting moakt toch vele goe

De ‘groensels’ van 2016.

Ik nam een tijd geleden al een valse start met zaaien toen ik een balkonbak vol zaaide met snijsla en (denk ik) een courgette (het kan ook een komkommer zijn, ik ben dat eventjes kwijt)

Zaterdag werden 4 gekochte bloemkoolplanten in de serre in grote potten gezet op hoogte (beneden loopt nog een Vlaamse Reus) en werden ook al gekochte slaplantjes uitgeplant.

Gisteren hield ik me bezig met een inventaris van tomatenzaden (lees : toen er al meer dan 50 rassen opstonden hield ik het voor bekeken) en maakte ik al een beetje een selectie van wat ik dit jaar aan de aarde zou toevertrouwen.

Uiteraard zijn er veel kiemtesten bij want ik put nog altijd uit de voorraad zaden van de echtgenoot (maar die zijn droog en op evenwichtige temperatuur bewaard). Ik moet dus afwachten wat uiteindelijk nog zal uitkomen.

En vandaag was het zaaitijd.

Deze 11 tomatenrassen :

  • 8 green sausage : een langwerpige groen gestreepte tomaat
  • 8 olijftomaatjes : je weet wel die rode langwerpige snoeptomaatjes die ze in de winkel verkopen. Levend vers zaad dat, want ik laat elk jaar een tomaatje overwinteren in de serre en pluk daar het zaad uit het jaar nadien. Gegarandeerd zullen die het eerste opkomen !
  • 4 lemon tree : geel en de vorm van een citroen, tiens …
  • 4 ida gold : zeer vroeg oranje pruimtomaatje, een struiktomaat die buiten kan (maar hier extra vroeg in de serre wordt geoogst). SUPER lekker !
  • 5 longkeeper : een productieve rode tomaat, de laatste zaden die ik daarvan heb. De naam zegt het zelf, deze kunnen geplukt voor de vorst nog 3 maanden bewaren. Ik heb dit jaar ook vlot tot in januari eigen tomaten kunnen eten en wil dat dus opnieuw.
  • 4 dix doigts de naples : lange Italiaanse rode tomaat, zeer geschikt om te drogen.
  • 2 striped stuffer : rood gestreept. Een ‘lege’ tomaat zoals een paprika, ideaal om op te vullen dus
  • 2 de barrao : stevige rode ovale vruchten, een Russische tomaat, kan dus goed tegen de koude.
  • 4 big rainbow : driekleurige (rood/geel/oranje) reuze tomaat, een laat ras.
  • 4 pomodoro pero gigante : grote, rode peervormige, de naam zegt het hier ook zelf.
  • 4 black krim : donkerbruin tot zwarte vleestomaat, nog een Russische.

Ik overwon ook nog maar eens mijn dégoût voor (sier)pompoenen (vroeger een overdosis van gehad) en plantte een 5-tal rassen, voor de sier en om op te eten :

  • Jack be quick : een klein perfect gelobd oranje pompoentje
  • Baby boo : de witte versie van hierboven
  • Cocoanut : iets grotere veelkleurige siervrucht (oranje, groen, geel,wit)
  • Sweet dumpling : broertje van de Cocoanut, maar wit groen van kleur
  • Butternut : moet er nog soep zijn ? 🙂

Dat we ook graag eens een verse meloen proeven, deed me besluiten om de volgende twee rassen te zaaien :

  • Gris de rennes : Mooie middelgrote vroeg rijpende meloen met grijze schil en oranje vruchtvlees, een zoete smaak en een reputatie als één van de allerlekkerste.
  • Vert grimpant : Goed te bewaren variant.

En ik eindigde met nog twee snack-komkommers en een black zucchini-courgette. Om één of andere reden lukt het me zelden om mijn eigen plantgoed van deze groenten te laten volgroeien, waarschijnlijk altijd door mijn ongeduld (ik plant ze gewoon veel te vroeg uit) Dit jaar wil ik eens niet naar de winkel om plantjes moeten lopen !

Nu twijfel ik nog altijd of ik al dan niet wat gras zou omzetten in meer groententuin, benieuwd of ik er dit jaar eens niet te lui ga voor zijn 😦

Advertenties

The Pannenkoek-challenge (7)

7 augustus 2015 : Vervolg op vorige week : een Loire-kastelen-reisje eindigt met een bezoek aan het kasteel van Versailles

Dat je daar nooit alleen bent (en al zeker niet in vakantietijden) resulteert in een wachtrij om U tegen te zeggen. Ik doe ondertussen wat van bezigheidstherapie

Rara, welke zijn de Chinese/Japanse voetjes ?

IMG_7833

Uiteindelijk geraakten we binnen het domein en kreeg ik een fractie van het gebouw op foto. Een fractie van deze foto siert nu al een eeuwigheid de header van mijn blog.

Na deze reis heb ik een overdosis aan interieur-grandeur gezien. Als we deze zomer aan de Loire geraken, zal ik genoegen nemen met de buitenkant van de gebouwen.

Slow down, you move too fast !

Dat er zondag een niet zo heel fijn portret genomen was, kon u al lezen in de commentaren van mijn Pannenkoek-challenge. Het mag duidelijk zijn dat ik nogal moeite heb met het respecteren van de zone 30.

Ik schrok dus helemaal niet van de Pro Justitia die gisteren in mijn bus viel. Ik griste die post nog gauw mee in mijn wagen op weg naar Bruno. Hij bekeek dat eens gniffelend van dichterbij en wist me te vertellen dat er nog een tweede brief zal komen met een overschrijving van €50,00(waarom de zaken gemakkelijk maken en dat in één envelop doen, als het ook moeilijk kan ? #apenlandje)

Ik durf bijna niet zeggen dat ik op dat moment met die brief op de passagierszetel van mijn wagen maar liefst 20km te snel (zone 70) reed toen mijn snelheidsverklikker mij tot de orde riep. #schaamrood

Het schrikken kwam daarnet pas, toen ik van plan was om het formulier in te vullen dat teruggestuurd moet worden.

Datum van de boete : 23/02/2016 om 18u32 Bargiekaai, Gent

Euh … dat is helemaal geen boete van zondag, ik ben verdorie tweemaal geflitst (al heb ik die eerste boete dus nog niet ontvangen) Mijn uitje met Mrs Brubeck heeft dus ook nog gevolgen. Voor het geval ik dus echt voor dat tijdstip mijn wareabouts zou moeten doorgeven : eitje !

Ik kan nu alleen maar hopen dat het bruusk remmen zondag, toen ik de mastodont van een flitspaal zag staan, genoeg was om een gecorrigeerde snelheid te hebben van minder dan 30km/h.

En aan de andere kant, het zou niet mogen. Misschien moet ik me voor eens en voor altijd maar aan de regels houden en moet dit mijn lesje zijn !

Not at all feelin’ groovy

youtu.be/VqU9PqIhuIY

PS : dat de renners in Gent zich maar inhouden bij het sprinten naar de meet, zone 30 is voor iedereen !

 

 

Whereabouts

Maandag

Een lege agenda. Ik hoef alleen maar te moederen en te ‘huisvrouwen’. In de praktijk wil dat zeggen dat ik mijn jongste naar haar eerste dag kinderstage bracht (en weer afhaalde) Ze moest nogal veel materiaal meenemen en dat gaat ietwat moeilijk met de fiets, en het is toch zo gemakkelijk om per taxi te gaan ! De rest van de dag maak ik ledig met de was, eten maken en met naaien. Ik maakte voor de verandering nog maar eens een tas (ik moet nodig eens een give-away organiseren)

IMG_8104

(eronder hangt ook al een andere tas met klep die enkel nog een sluiting nodig heeft)

Dinsdag

Ik breng één van de vertrouwde oude besjes naar een doktersafspraak. De lieverd stapt de auto in met een extra zakje met een doos pralines die ik zomaar krijg. Ze is die niet zelf gaan kopen om mij eens in de bloemetjes te zetten, nee, ze was vorige week jarig maar mag de snoep door allerlei voedselintoleranties niet opeten en dus vond ze dat ik die verdiende.

Het zijn trouwens super lekkere pralines, alleen erger ik me ziek aan het feit dat elke praline apart verpakt zit in een plastiekje (volgens een bijgeleverd briefje om de chocolade in de frigo niet te doen uitslaan) Is er nu werkelijk nog geen afval genoeg in de wereld ? Maar kom, een gegeven paard …

De afspraak in de kliniek loop trouwens aardig uit, een geluk dat Mrs Brubeck en ik niet om half 12 hadden afgesproken zoals bijna de bedoeling was. Ik verveelde me trouwens niet in de wachtzaal want ik ben weer aan het lezen geslagen ‘Zo word je verliefd‘ van Cecilia Ahern. Geen hoogstaande literatuur, maar wel bij wijlen super grappig taalgebruik. Pure ontspanning dus !

Ik breide in de namiddag nog wat extra ontspanning met Mrs Brubeck, bij L’oréal zouden ze zeggen : “because we’re worth it” !

Woensdag

Naailesvoormiddag zoals elke week. De tas die we daar maken is bijna af (eindelijk) we zitten met drie een beetje voor op de rest, waarbij de leerkracht zei dat ze de eerste lessen dacht dat ik en naaien dat dit helemaal niet goed ging komen, maar dat ik haar helemaal verbaas met wat ik nu doe. Applaus voor mij ! 🙂

In de namiddag mocht kleine dochter nog op nacontrole bij de orthodontist, iets wat nooit zonder slag of stoot kan bij haar. De draad die aan haar onderste tanden gelijmd zit (en die daar de komende 10 jaar moet blijven) zat al los. Een extra beetje lijm en een extra €15 later bovenop het normale ereloon (deze keer officieel met getuigschrift voor de ziekenkas – hij had niet moeten durven om ze nog eens zomaar in zijn zakken te stoppen, die €385 van de vorige keer liggen nog altijd op mijn maag) stond ik weer met een mopperende dochter op de stoep.

Op de terugweg reed ik nog langs een doe-het-zelf-zaak om een goudkleurige ketting, ik kies nl de meest vreemde winkels uit om naaifournituren te halen.

Ik sloot de dag af met mijn schat in Roeselare. Ik tank graag halverwege de week wat liefde bij 😉

Donderdag

Een retourtje Oostende met een iets minder lief besje (pralines van haar zouden denk ik zeer bitter smaken) en tijdens mijn wachttijd naar een stoffenwinkel rijden op 5 minuten van de kliniek. Ik had stof nodig voor het volgende naailesproject en zou nooit zomaar zover rijden om die te halen, dit was dus een buitenkansje !

Ik zie wel een losse broek in dit pastelleke :

IMG_8102

Valt het tegen dan is één van de huisgenoten een pyjamabroek rijker. Valt het mee zal er ook nog een pyjamabroek komen, want ik kocht nog een ander stofje ook.

In de namiddag mocht ik dezelfde patiënte nogmaals vervoeren naar een thuiszorgwinkel. Het mens is zo koopverslaafd dat ze daar zelfs haar portemonnee niet toe kon houden en met een wandelstok buiten kwam (terwijl ze een speciale BH nodig had). Diegene die ze thuis al had was ietwat ouderwets (serieus, een wandelstok… mochten ze er maken van Dior, dan had ze die zeker moeten hebben – pretmadam tot de zesde macht), de rollator die ze ook niet nodig heeft zal nu zeker aan de kant blijven.

Luiwammes die ik ben, las ik bij thuiskomst eerst nog mijn boek uit (doe ik zelden, zomaar in de namiddag lezen) om daarna nog een strijkje te doen vooraleer de dochter doodmoe thuiskwam. Want ja, ik moest toch weten dat die een hele dag gewerkt had, terwijl ik, hele dagen niets doe toch …

Na het dutske te voederen had ik voor de verandering zelf eens een taxi die me naar de Spaanse les bracht (ik rijd afwisselend met 2 andere collega’s uit de buurt)

Bij thuiskomst was het al tijd om mijn bed op te zoeken (wegens een vroege wekker vandaag) – siempre con pies fríos na de les, de verwarming op school werkt precies maar tot 19u)

Vandaag

05u45, er lopen met een klein intervalletje twee wekkers af. Ik ontbijt met dochterlief en probeer ze een klein uur later helemaal fris en fruitig buiten de deur te krijgen. Niet omdat het kind me in de weg zit, maar omdat de bus niet wacht.

Ondertussen heb ik al de voorbereidingen gedaan om een broodpudding te maken (met appeltjes en dadels en een goeie snuif kaneel – super lekker !) Terwijl die bakt ruim ik de keuken al op en geraak ik ook nog gewassen en gekleed.

Na de keuken ook nog helemaal gepoetst te hebben verzamel ik al het glas dat naar de container moet (de flessen van kerstavond staan daar nog tussen) Veel is dat niet, want het past allemaal in een draagtas.

Een telefoontje verder naar de dispatch weet ik dat ik maandag ook vrij ben en kan ik dus mijn rittenbladen voor deze maand op de post doen. Container en post liggen allemaal op weg naar ons plaatselijk RVT waar ik een jobaanvraag ga inleveren voor een vakantiejob voor de jongste. Meteen stel ik ook de vraag hoe het komt dat er geen vervoersopdrachten meer mijn richting uitkomen. De laatste keer dat ik een bewoner naar de kliniek bracht had die klachten over het feit dat de directie liever kiest voor duur taxivervoer i.p.v. mijn vrijwilligersbijdrage van €0,34/km.

Ik kreeg daardoor ook te horen dat ze op zoek zijn naar alternatief vervoer omdat ze nu ook dagopvang organiseren en dat de aankoop van een busje daarvoor nogal duur zou uitvallen. Met mijn vraag om vervoer bood ik hen dus een oplossing op een dienblaadje – geen merci nodig, de laatste tijd is het erg stil in het patiëntenvervoer en ik wil best wat meer de baan op.

Eens thuisgekomen wachtte nog de rest van de benedenverdieping op een poetsbeurt (wat moet, moet hé) en maakte ik nog middageten (voor mij) en avondeten voor de volledige kroost. Die bloedjes moeten niet klagen als ik straks niet thuis ben, gevoed zullen ze zijn !

Want niet thuis = Bruno-tijd. Maar niet vooraleer ik nog een voorraad zaai-en stekgrond en potgrond in mijn karretje geladen heb (meepakken onder de baan) want het is hoog tijd dat ik eens aan mijn groensels ga werken.

Voilà, u bent weer mee. Ik wil geen klachten horen over het feit dat je niet weet waarmee ik mijn tijd vul 🙂

 

 

The Pannenkoek-Challenge (6)

IMG_7694

5 augustus 2015 : brug over de Loire in Orléans.

Ik was daar samen met grote dochter, wat eerst niet de bedoeling was (ik zou met Bruno 5 dagen weggaan, maar toen besloot hij naar Rome te fietsen)

Het werden fijne dagen van kastelen bezoeken, van flaneren, van niet veel moeten, van puffen van de warmte ook.

Kort na het nemen van deze foto besloten we dat het écht te heet was en zochten we een gemeentelijk zwembad op in de nabijheid van ons hotel.

Maar eerst moest de naam van dit winkeltje ook nog op foto vastgelegd worden:

IMG_7695

 

 

Mijn naam is Eilish en ik heb een drankprobleem

Dat zou mijn eerste zin kunnen zijn mocht ik al de stap naar de AA (moeten) zetten.

Gelukkig heb ik eerder een probleem met mensen met een drankprobleem, dan met de drank zelf (buiten occasioneel een borrelglas advocaat dat ik ergens bij een koffie krijg, drink ik nooit alcohol – saai trezeke dat ik ben)

Gisteren keek ik (met lucifers onder mijn toevallende ogen – ik moet dringend een winterslaap doen) naar Via Annemie op één en daar ging het dus over alcoholisme en de weg om ervan af te geraken.

Ik zou dat allemaal beter niet doen, naar zo een programma’s kijken. Het confronteert me veel te veel met een moeilijk verleden. Er is een tijd geweest dat mijn kinderen en ik alledrie een drankprobleem hadden. Dat van de echtgenoot namelijk.

Nu was dat alcoholprobleem niet zijn enige probleem. Het was enkel nog de saus over zijn smetvrees en de daarbij horende dwangneuroses.  Zijn excuus was dat het zijn gedachten lam legde, mijn idee was dat het van hem een agressief narcistisch beest maakte. Iemand die nog meer de weg naar de realiteit kwijt was, iemand die de dag nadien nooit meer wist wat hij me/ons had aangedaan.

Op de lange duur werd hij eigenlijk nooit meer nuchter, werd zijn leven één grote leugen (maîtresses, uitvluchten, onwettig afwezig op zijn werk…) zodanig dat hij op het einde bijna niets meer zei, omdat hij het verschil tussen de werkelijkheid en de leugen niet meer wist.

De werkelijkheid was dat iedereen wist hoe hij eraan toe was, terwijl hij dacht dat hij dat kon wegsteken. En volgens mij denken de meeste verslaafden dat.

Ik heb wel eens het verwijt gekregen van 1 van de kinderen dat ik hem had moeten laten opnemen. Niet dat ik dat niet geprobeerd heb, maar zo simpel ligt dat allemaal niet.  Hij wou zich niet laten behandelen, en voor een gedwongen opname heb je de medewerking van een arts nodig (die dat voor het gemak weigerde – ik kwam hem vandaag toevallig tegen en zou hem nog kunnen wurgen) en dan was er ook nog een schoonmoeder die meer bezorgd was om wat de mensen wel niet zouden zeggen … Laat ons zeggen dat ze hiermee onrechtstreeks de dood van haar zoon op haar geweten heeft, zo hadden de mensen meteen voer voor héél wat gesprekken (“Weet je het al, dingske is met zijn zatte kop tegen een boom gereden” en elvendertig variaties daarop)

Een (drank)verslaving kan dus een leven kapot maken. Wat zeg ik, een verslaving maakt véél levens kapot. Hele gezinnen zijn de dupe van zo iemand in huis. Ik wil de kinderen geen eten geven die daarvan het slachtoffer zijn !

Dus ook al had ik beter gisteren niet naar het programma gekeken : “bedankt Annemie!” Al is er maar één persoon die dankzij de uitzending de stap zet naar hulp, het is er toch één. Al hoop ik dat er in heel wat benevelde bovenkamers een licht ging branden !!

 

Wij doen niet aan Valentijn

… denk ik iedere dag van het jaar. Omdat ik hem gewoon altijd graag zie.

Toch wil ik mijn/onze eigen liefde is-jes wel eens posten.

LIEFDE IS :

  • Wakker gemaakt worden door je lief op Valentijn, helaas niet omdat hij naast mij ligt, maar met een SMS, en weten dat ik nooit slechtgezind word als hij mij wakker maakt.
  • Totaal niet samen kunnen slapen, maar altijd blij opstaan als hij er toch is!
  • Toch een Valentijnsetentje doen, bij ons ‘kontekraaks’ niet vandaag, maar vrijdag al omdat wij nu eenmaal praktische mensen zijn, en omdat het kan, en omdat gaan eten altijd fijn is, en om zoveel redenen …
  • Samen naar de cinema gaan en daar in een zaal zitten waar de gemiddelde leeftijd zeker 60+ is. Ons dood lachen met de film (‘Achter de wolken’ gaat dat zien, gaat dat zien ! Vandaag in de Kinepolis groep 1+1 gratis als je aan de kassa zegt dat je de actie van Eén kent) en nog meer lachen met het feit dat wij als eerste de trappen afgedaald zijn na de film omdat die oudjes zo snel niet meer zijn.
  • Door die film nog eens extra weten dat ons nog heel wat moois wacht en daar super blij om zijn.
  • Veel geduld hebben, en een stuk leven ‘on hold’ omdat 100% samen zijn nu nog niet haalbaar is.
  • Mekaar alle vrijheid geven in doen en laten en toch op dat ene vlak exclusief van mekaar zijn zonder dat die exclusiviteit moeilijk is.
  • Zijn onnozele grapjes. Bvb gisteren stuurt hij me een bericht dat de noodtoestand uitgeroepen is in Oost-Vlaanderen (voor hem als West-Vlaming het ‘buitenland’) Ik die waarlijk schrik (heb van de hele dag nog geen nieuws gehoord, er moest maar eens iets gebeurd zijn in Doel of wat – niet dat dit enkel voor Oost-Vlaanderen erg zou zijn, maar kom) En hij die dan antwoordt dat een horde fans zich voor de lijkwagen van Eddy Wally heeft gegooid. Het kan zijn dat ik daar alleen om lach, omdat ik hem graag zie, maar hij brengt me toch maar aan het lachen !
  • Zijn zorgzaamheid. Tegenover mij, de kinderen, de manier waarop hij met zijn demente vader omgaat, hoe hij 4°wereldmensen helpt.
  • Het geduld dat hij heeft gehad (en nog heeft) als mijn verleden opspeelt.
  • Zijn simpele manier van in het leven staan. Niet simpel van verstand, maar de dingen niet moeilijker maken dan ze zijn.
  • Zijn bulderlach en de twinkel in zijn schone blauwe ogen.
  • Zijn hand in de mijne en het gevoel hebben van de wereld aankunnen (ook al dwalen er duusd en één zorgen door mijn hoofd)
  • Weten dat hier nog oneindig veel items kunnen bijgevoegd worden !