2015 herzien

De statistieken hulpaapjes van WordPress.com heeft een 2015 jaarlijks rapport voor deze blog voorbereid.

Hier is een fragment:

In de concertzaal in het Sydney Opera House passen 2.700 mensen. Deze blog werd in 2015 ongeveer 51.000 keer bekeken. Als je blog een concert zou zijn in het Sydney Opera House, zou het ongeveer 19 uitverkochte optredens nodig hebben voordat zoveel mensen het zouden zien.

Klik hier om het complete rapport te bekijken.

Ik kick niet op cijfers, maar dit jaarlijks zo verzameld te zien doet toch iets met een mens.

Wat valt er me zoal op :

  • Verwijzingen die gebeuren van ‘slapende’ blogs.
  • Twee (mij dierbare) vrouwen die de top 5 van de meeste reacties  plots bevolken.
  • Een bericht van 2014 dat de statistieken haalt (dochter die leert rijden) en daarbij het rare dat er mensen zijn die de foto van de blauwe ‘L’ aanklikken (waarom doet iemand dat ?)
  • Zelfs de schoonouders die de statistieken halen, ze zouden vereerd moeten zijn 🙂 helaas kregen we deze week een nieuwjaarskaart in de brievenbus die voor het tweede jaar op rij enkel aan de dochters was gericht (voor hen is duidelijk de verkeerde gestorven 6 jaar geleden)
  • Lezers uit maar liefst 68 landen ! Hoe gaat dat dan, zijn mijn lezers zo een reizigers en word ik dan in het buitenland gevolgd ? Of zijn het gewoon eventueel Engelstalige titels die door Google gebruikt worden ? Zij die willen mogen het mij eens komen vertellen 🙂
  • En ondanks dat het aantal berichten maar iets meer is dan het vorige blogjaar, genereerde ik toch 16000 bezichtigingen en 2500 bezoekers meer. Het ‘en masse’ bloggen voor #Boost your positivity zal daar ongetwijfeld wel voor iets tussenzitten.

Nu, hoe u hier ook terecht kwam, ik kan alleen maar dank u zeer zeggen !

U bent met zijn allen een heel fijn publiek !

Kerst met de nieuwe schoonfamilie

Zoals in  ‘verandering van spijs doet eten’ 🙂

In het ideale scenario zou ik tot ongeveer half acht geslapen hebben (de dag beloofde lang genoeg te worden), zou ik rustig mijn huis gedweild hebben (de rest was de dag voordien al gebeurd), deed ik de groei van de tafel nog eens over, kon ik de verse voeding gaan halen en rustig samen met Bruno eten maken voor 12 man/vrouw.

Mijn scenario zag er echter enigszins anders uit.

In een vlaag van overdreven proper zijn had ik woensdagavond nog de stoelhoezen van mijn keukenstoelen gewassen (Stoelen in skai, een droom om op te zitten, maar helaas is de bekleding vrij snel gaan scheuren, vandaar de hoezen) Ik zag al meteen toen die uit de machine kwamen dat ze er nogal klein uitzagen.

Daar ging mijn nachtrust. Hoeveel patronen ik getekend heb, en stoffen die door mijn gedachten gegaan zijn om nog op een drafje nieuwe hoezen te naaien, ik weet het niet. Feit is dat ik allesbehalve uitgeslapen om kwart na zes beneden stond.

Mijn eerste werk was een hoes proberen, deze ochtendgymnastiek kreeg een 10/10 (lees : trekken, sleuren) en wonder boven wonder, de stoelen geraakten nog weer bekleed. OEF !

Het poetsen, de tafel, de boodschappen bleken ook niet onoverkomelijk, dus dat koken zou ook wel lukken.

En dat deed het. Alleen vergeet ik voor het gemak dat ik een volledige pan met ‘suukkerbwoantjes’ (zo noemen die West-Vlaamse gasten boontjes in een spekjasje blijkbaar)heb laten aanbranden en dat een van de potten die op het vuur stond met de kalkoenbereiding ook al zwartgeblakerd was.

Maar kom, de gasten vonden mijn boerenbuiten dorp allemaal gemakkelijk, er was lawaai in huis voor tien huishoudens, de bubbels liepen binnen, het eten ging langs dezelfde weg.

Voor een practical joke was het gezelschap ook wel te vinden :

IMG_8058

Tussenin zorgde kleine dochter voor animatie (spelletjes, een zangstonde) We kregen van de schoonzus elk een genummerde Baziel-mop in de pollen die met lotje-trek de volgorde van het cadeautjes-geven aangaf (nummer trekken, mop vertellen, cadeau geven)

Er waren gewilde cadeaus bij, zoals dit, er waren hilarische cadeaus bij zoals deze :

IMG_8051 IMG_8064

En terwijl grote dochter op Facebook als tip had gezet dat ze een Mechelse Koekoek nog wel zag zitten als cadeau (jaloers zijnde op de kip die haar nieuwe neef vorig jaar kreeg) kwam er wel een dier uit de verpakking, maar eerder van de harige soort met vier poten en lange oren

IMG_8060

Mag ik u voorstellen : Mozart, een Albino Vlaamse reus.

Dochterlief werd direct verliefd, ik iets minder, ik had niet voor niets ons laatste dwergkonijn meegegeven aan de kindjes van mijn nichtje. Maar toen de familie vertelde dat hun Vlaamse Reuzen lieflijk samenwonen met de kippen, sloot ik het beestje ook in mijn hart.

Voorlopig mag het dier mijn serre wat bemesten, maar later zal ik de kippenren wel eens konijn-vriendelijk maken. De witte kip die we hebben kon het alvast niet laten om op de ramen van de serre te tikken, die ziet het beest al helemaal zitten precies.

Wetende dat Mozart gered is van een zielige thuissituatie (woonde ergens op een zolder op 1 vierkante meter in zijn vuiligheid) maakt hem ook wel wat sympathieker.

En in het slechtste geval, mocht het samenleven met de gevederden toch niet lukken, dan eten we volgend jaar met kerstavond gewoon konijn met pruimen 🙂

 

I’m nothing special

… in fact, I’m a bit of a bore

But everyone listened when I (we, kleine dochter en ik) started to sing

Je weet wel, onder zachte dwang

Op dit podium trouwens :

20151217_140305-1

En zonder pluimen in mijn gat, noch op mijn hoed, maar wel elders :

20151217_155453-1

I’m so gratefull and proud, dat ik het gedurfd heb, tiens !

Dus …

THANK YOU FOR THE MUSIC !

(De Eddy Wally’s, Louis Neefsen, Marva’s en … waren ons al voorafgegaan)

En toen was het ego weg en voelde ik me de vloermat

Koude oorlog in huis, bah ! Ik dacht dat dit iets was dat bij het verleden hoorde en dat we nu over alles konden praten.

Maar dat is buiten kleine dochter gerekend.

Haar voorstel voor zondag namiddag/avond/nacht

Afspreken in de naburige gemeente met een vriendin en drie jongens die ze misschien al tweemaal gezien heeft in haar leven, bij één van die jongens ’s avonds ook blijven eten en dan ook maar blijven slapen (met heel die bende)

Het ene moment slaapt ze bij de vriendin op de logeerkamer, het volgende moment slapen ze (met zijn allen ?) in de garage.

Kijk, ik ken die jongens niet, ik ken die ouders van de gastheer niet, ik ben dus niet bereid om mijn dochter ‘over te leveren’ aan jong testosteron, tante nonneke dat ik ben. Ik heb daar een veel te groot ‘kat bij de melk zetten’ gevoel bij.

Dat die jongens elk nog een vriendin hebben, geeft de dochter als verzachtende omstandigheid. Niet dat dat bij mij indruk maakt, integendeel. Mij krijg je niet uitgelegd dat jongens die een vriendin hebben dan maar besluiten om een slaapfeestje te organiseren met twee andere meisjes.

Dat maakt van mij natuurlijk een achterlijk mens, want ik moet weten dat er ook gewoon vriendschap kan bestaan tussen jongens en meisjes.

Ik krijg het ook nog op mijn boterham dat grote zus op haar 16° al bij haar vriendje bleef slapen (in de logeerkamer that is), dus dat die zus dus nog altijd meer mag dan zij (het arme schaapke) Dat was al zo bij de paps, en zes jaar na zijn dood is dat nog altijd zo.

Raar maar waar voel ik ook wat ik voelde toen de echtgenoot er nog was : dreiging nl.

Alleen is deze moeder zes jaar sterker geworden en laat ze zich niet bedreigen !

Ik sloot al een compromis (waar ik me nog niet al te gelukkig mee voel). Ze mag afspreken zondag, maar komt thuis slapen. En toch was er vanmorgen nog altijd beeld zonder klank …

Ik hoop dat de klank weer aanstaat tegen vrijdag, anders zou mijn portemonnee wel eens leeg kunnen zijn als ze die nieuwe warme winterjas wil gaan kopen !

Ik leer van mijn puber, ik kan dat ook, dat dreigen 🙂

#Boost your positivity en meteen ons ego

Of om het met de quote van de dag te zeggen (van Tiny) “we zijn allemaal aandachtshoeren”

Natuurlijk schrijven we niet alleen voor onszelf, het doet inderdaad deugd als er een beetje respons komt ook.

Dat het fijn was de brunch zeg ik u. Dat twee mensen me zeiden dat ik er zo goed uit zag, terwijl ik vrijdag nog vertelde tegen het lief dat ik deze week geschrokken was van de gigantische wallen onder mijn ogen toen ik mezelf weerspiegeld zag in mijn autoruit.

Ah ja, ik trok mijn buik in hé, dat zal het geweest zijn 🙂 Er waren er nochtans die dat niet deden, zonder schaamte dan nog, en terecht :

Romina en Kelly

twee moeders in spe met ‘ingebouwde’ dochter 🙂

Dat we op een mooie locatie waren ook :

En het eten ook nog lekker was (broodjes, fijn beleg, slaatjes, Danone-producten, lekkere dessertjes)

En dan het gezelschap.

Doordat ik veel te vroeg was en het nogal belachelijk vond om in mijn wagen te blijven zitten op de parking, zag ik iedereen zowat arriveren. Op die manier ontstonden er ook spontane gesprekken met onbekenden. En dan waren er nog de bekenden van de vorige brunch en virtuele bekenden waar we nu een echt gezicht kunnen op kleven, die het geheel helemaal de moeite maakten.

Het lijstje te lezen blogs is ook weeral wat uitgebreid, alsof ik daar nog niet genoeg tijd mee verdoe. Maar ja, het moet maar zo leuk niet zijn!

Bedankt aan diegenen die dit mogelijk hebben gemaakt. Herhaling mag altijd 🙂