vanalles en nog wat

#Boost your positivity – lichtpuntjes in deze donkere dagen

  • Live vioolmuziek horen in huis, en toch is grote dochter niet thuis. Heeft die kleinste toch wel de altviool uitgehaald en is ze King of the fairies aan het spelen (dat moet geleden zijn van in haar plechtige communiemis, want kort daarna hing ze de viool aan de wilgen)
  • Vanavond ‘Goodnight Saigon’ van Billy Joel horen op de radio en samen met kleine dochter dat lied luid meezingen. De single dateert al 1982, maar sedert ze op school een project lopen hebben over de oorlog(en) kent ze dat ook.
  • Het naaien dat me maar niet loslaat. Ik wil zo graag een jurk maken voor mezelf. Zaterdag en zondag naaide ik maar liefst twee prototypes uit een oud flanellen laken. Het resultaat was niet van die aard om direct dure stof te gaan versnijden en dat nog eens te doen. Maar op die manier heb ik er wel twee warme slaapkleedjes bij. Niet voor als het lief blijft slapen, ik zou niet graag hebben dat hij zijn libido kwijt geraakt 🙂
  • Onder het motto : doe eens iets nuttigs, mijn wagen wassen in de gietende regen. Tja, ik weet dat dit weinig zin heeft, maar hij stond zo vuil, en ik moet daar mensen mee vervoeren. Groot voordeel, in de regen moet je een wagen niet afdrogen na het poetsen 🙂
  • Dat ik in de winter voor posh ging in de lochting heb ik geweten gisteren toen ik mijn serre zo goed als leegmaakte. Alle daar nog hangende tomaten aftrekken en de struiken verwijderen (nu staat er enkel nog prei in) was de taak. Conclusie : rubber laarzen zijn echt NIET warm, zelfs met dikke sokken erin. Het feit dat ik dat wist liet me alleen maar mezelf uitlachen. #bevroren tenen
  • Kleine dochter die voor de derde week op rij stage heeft. De eerste 2 weken kinderdagverblijf heeft ze er al opzitten, daar had ze het meeste zin in, maar het viel een beetje tegen (niet om de kinderen, maar rare personeelsomkadering daar) Nu staat ze 2 weken in een woonzorgcentrum, en hoewel ze daar niet echt naar uitkeek, is ze al twee dagen met enthousiaste verhalen thuisgekomen over de oudjes.
  • Ik die ook mijn voordeel doe met die ouderenstage. Er werd nl gezegd dat ze de vrouwen eens een manicure mogen geven, en nu wil ze dat wel eens oefenen met de mama. Ja, ja, als mijn nageltjes maar gelakt zijn nietwaar ?
  • Morgenavond het lief zien en hij blijft zelfs hier, en donderdag samen gaan flaneren in Brugge. Ik koester de uren die we samen hebben, in de winter zijn die niet vanzelfsprekend, precies of de afstand tussen onze twee woonplaatsen dan lastiger is om te overbruggen.
  • Een uitnodiging sturen naar de familie van ‘Bachten de kupe’ voor kerstavond (na 5 jaar samen te zijn met Bruno zijn die hier nog nooit geweest) en deze reactie krijgen : “de GPS gaat dat toch wel vinden hé, dat klein dorpke van u” Ja echt, zelfs in ‘achtergesteld’ gebied kan kerstavond gevierd worden 🙂 Laat de stress over het menu maar al beginnen, nog een maand te gaan…

En nu ik het toch over lichtpuntjes heb in de titel wil ik ook nog een kaarske branden voor grote dochter die stijf staat van de stress (testen die voor 40% vd examenpunten tellen, groepswerken, vergaderingen, secretariaatswerk voor het orkest, …) Ook al woont ze niet meer thuis in de week, ik blijf uiteraard meeleven. Zoen dochter !

Fiere mama/gekroonde grootste zaag van Vlaanderen, van moetens/willens, vanalles en nog wat

#Boost your positivity : de uitdagingen aan het moederschap

Nadat ik mezelf uitnodigde voor de blogbrunch (ze waren mij vergeten, snif) heb ik nog wat goed te maken. Ik moet het thema van deze week nog vorm geven. Een mens moet dat verdienen zo een brunch nietwaar ?

Daar gaan we :

Uitdagingen aan het moederschap. Dan denk ik  aan veel (uitdagingen), aan oneindig, aan moeilijk, aan bergen verzetten en daarna beklimmen, aan met de glimlach of soms eens met de moed der wanhoop, aan iedere leeftijd van kinderen met zijn specifieke valkuilen, …

Laat ik maar beginnen met zeggen dat ik een onvoorbereide moeder was. Ik wijt het aan het feit dat het zwanger worden en zijn hier geen evidentie was, dat er weinig zorgeloosheid aan de zwangerschappen was, dat mijn lijf zodanig dooreengeschud was van alle hormoonbehandelingen dat het hoofd niet meer mee wou.

Er was ook niets romantisch aan als je kind in een labo ‘geproduceerd’ wordt

Niet dat ik uit de materniteit gekomen ben en thuis geen wieg had staan, dat niet natuurlijk, materieel kwamen mijn spruitjes niets tekort. Maar dat zo een kind zo een verpletterende verantwoordelijkheid op mij zou smijten, daar had ik even niet bij stilgestaan. Oeps!

Zolang de echtgenoot er nog was ben ik allesbehalve een goeie moeder geweest. Ik investeerde veel te veel in een persoon die dat niet waard was en vergat daarbij dat die situatie niet alleen voor mij onhoudbaar was, maar dat de kinderen daar ook hun peer mee hebben afgezien.

Ze nemen het me niet (elke dag) kwalijk mijn broedsels, ik daarentegen … ik heb al dikwijls de klok willen terugdraaien!

Gelukkig zijn er in die periode grootouders geweest die liefde in het kwadraat en fundamentele veiligheid en waarden meegaven. Ik ben daar oneindig dankbaar voor.

Eens ik er alleen voorstond werd de situatie helemaal anders. Er kon immers over alles gepraat worden zonder vrees, ik durfde soms ook toegeven dat ik het even niet meer wist.

Het lijstje met wat ik wil bereiken met mijn dochters is met de jaren gegroeid tot dit:

  • Ik hou van beleefdheid, van mensen groeten
  • We gaan voor betrokkenheid, empathie, niet direct oordelen en veroordelen
  • Dat ze verder kijken dan hun eigen neus
  • Bekrompenheid is een no-go
  • Ik hou van sterk in de schoenen staan, verbaal ook sterk, van zich niet laten doen (waarbij ik ze altijd vertel om nooit het voorbeeld van hun moeder na te jagen op vlak van vroegere partnerkeuze)
  • Altijd blijven praten is ook een must
  • Respect voor mensen en materiaal
  • De laatste week is één punt nog extra in de verf gezet als we aan de aanslagen in Parijs denken : probeer gelukkig te zijn in het moment, leef ten volle, het kan zomaar eens onze laatste dag zijn. Angst is daarbij geen goede raadgever.

Of ik al dan niet een goeie moeder ben, dat laat ik in het midden. Wat ik zeker ben dat is een aanwezige, betrokken, supporterende moeder.

En ik weet heel zeker dat er niets in mijn leven is waar ik meer mijn best voor doe dan voor het welzijn van mijn dochters.

 

vanalles en nog wat

Oeps !

  • Op grote dochter haar kot aanwezig zijn (met verse kleren, wat eten en om de vuile was) terwijl zij een doktersafspraak heeft, daar een sanitaire stop houden, en het brandalarm dat dan afgaat.
  • In zeven haasten het gebouw verlaten, en mijn geparkeerde wagen minstens 100m voorbij lopen eer ik dat door had.
  • Terwijl grote dochter wacht bij de dokter zelf op bezoek gaan bij een naailesvriendin die geopereerd is, beslissen om daarna 8 verdiepen hoger naar de dochter te gaan en dat met de trap doen, en dan na 6 verdiepen met mijn tong op de vloer slepen. Conditie : Qué ?
  • “mama, doe die karnemelkpap weg” zegt kleine dochter, “je ruikt net naar babyspuug” (ze doet momenteel stage in een kinderdagverblijf) ik die antwoord met “lekkerrrrr” en zij die antwoordt “I hate you mom”
  • “ik dacht dat er een kindje spastisch werd” zei diezelfde dochter. Had ze dat schaapke toch wel een veel te hete hap patatjes in de mond gestoken zeker. #nog veel te leren
  • Zoveel goesting hebben om te naaien, naar de Sleepstraat in Gent rijden en daar drie lappen stof kopen die én goedkoop én mooi zijn, maar nog helemaal niet weten wat daarmee te maken (eigenlijk droom ik er van om mezelf een jurk te maken, maar ik weet nog helemaal niet hoe eraan te beginnen) wordt hoogstwaarschijnlijk vervolgd !
  • In de naailes zomaar na elkaar drie raadgevingen van de naaijuf in de wind slaan, puur van verstrooidheid. Sorry juf, ‘k ga het nooit meer doen, maar ‘k had toch cake mee hé (hoewel ik met wat minder koffieklets misschien iets alerter zou geweest zijn in mijn werk)
  • Gisterenavond die bewuste cake beginnen bakken, alle ingrediënten al uithalen, de oven al voorverwarmen en dan zien dat ik maar twee eieren in de frigo heb liggen. Ik heb dan maar de storm en gietende regen getrotseerd en ben met de zaklamp in de hand nog in het kippenhok extra productie gaan halen.
  • Mijn beste vriendin in de wagen hebben bij het patiëntenvervoer (not! waren het allemaal zo een bitchen, de Clio ging definitief op slot!) en zij die zit te klagen over niet toekomen met haar pensioen en dat ze zich al ik weet niet hoe lang niets van kleren heeft kunnen permitteren (terwijl ze net daarvoor had verteld over haar tweede bril met Dior-montuur op 4 maanden tijd en over de rollator, dat het model vd mutualtiteit toch maar gewoontjes is , dus dat ze een schoner (duur) modelleke heeft gekozen – een rollater die ze bij de weg niet eens nodig heeft) en ik die fijntjes antwoord : “och, maar die jas die je nu draagt is toch wel nieuw”. Maar ja, die had ze toch al een paar weken hoor … de winter duurt toch wel al erg lang hé.
Fiere mama/gekroonde grootste zaag van Vlaanderen

#Boost your positivity : kwalitatieve tijd met de kroost

Nu moet ik echt niet ver zoeken om hier iets te schrijven. Gisteren werd onderstaand staaltje van karakter nl twintig jaar

Caitlin

Uiteraard is er één en ander veranderd gedurende die jaren:

Versailles

(deze zomer met grote dochter alleen wat kastelen aan de Loire bezoeken en Versailles – super quality time !)

Er is meer gegroeid dan dat haar alleen 🙂 en uiteraard wil ze nu niet meer herkenbaar op mijn blog verschijnen.

Maar die verjaardag was dus reden genoeg om op haar vraag een hapje te gaan eten in Gent (dat leek haar toch aantrekkelijker dan aan een kroegentocht deelnemen). Het was een echte moeder-dochters-date waar we alledrie van genoten hebben.

Eerst van ‘feelin’ hot hot hot’ bij de Indiër waar we tafelden (zo lekker !) en daarna pikten we nog een film mee in de Kinepolis. De dochters zijn Bond-fans, dus OO7 moest het worden.

Ik hoor het wel eens van de kinderen dat er veel jongeren zijn die een slechte band hebben met hun ouders. Hier is dat gelukkig niet het geval.

Ik vermoed dat de voornaamste reden is dat ouders geen tijd (of interesse) meer hebben voor (in) hun kinderen. Veelal weten ze niets meer van de leefwereld waarin hun kind vertoeft.

Groot voordeel is dat ik tijd heb natuurlijk voor hen. Niet zoals in : ik plak aan hen vast of omgekeerd, maar ik koester toch momenten met allebei en elk afzonderlijk. Dat laatste gebeurt de laatste tijd nu meer, omdat er ééntje tijdens de week op kot zit.

Het zijn vaak kleine dingen die het moment mooi of belangrijk maken en als ze dan nog zonder veel geregel vooraf gebeuren, zoals gisterenavond is dat alleen maar een bonus.

Ik – hartje – mijn meiden !

't moet van mijn lever !, emotioneel kraantje lekt

Wij verwachten u, memé en pepé

Deze boodschap stond op de verjaardagskaart die grote dochter gisteren kreeg.

De knoop in de maag en de kortsluiting in mijn hoofd, gestart toen ik de kaart uit de brievenbus haalde, werd daar zowaar niet beter van !

Eerlijk gezegd, ik had verwacht dat dochter ‘foert!’ zou gezegd hebben, maar nee. Op mijn vraag of ze zou gaan zei ze ja. En de jongste wou zelfs meegaan.

Wat die mensen ook zouden beweren : ik hou mijn kinderen niet weg bij hun. Willen ze gaan, dan gaan ze, het zijn immers hun grootouders.

En grote dochter ging. Alleen uiteindelijk, de kleinste bekeek het nog even.

Lang is ze niet weggebleven.

Thuiskomen deed ze met de boodschap dat die mensen weer alle energie uit haar hadden gezogen.

Dat ze niet van plan waren om excuses aan te bieden zeiden ze. Ik had geld gekregen van hun om mijn kinderen een degelijke opleiding te geven (lees : geen beroepsopleiding) zeiden ze ook nog. Ja, ja, dat geld dat ze hebben vastgezet tot de kinderen 25 jaar zijn zeker.

En dat haar moeder (ik dus) een zot wijf was dat daar heel de buurt bijeen had geschreeuwd, hoe beschamend was dat niet zeg ! En ten tijde van de echtgenoot sprak heel mijn straat schande over het feit dat ik zo een ‘vieze’ was.

Ja, ja, die mensen smijten graag met ‘blommekes’

En met geld zwaaiden ze ook nog, letterlijk voor de neus laten bengelen als was het aan een vislijn.

Ze hebben het mogen houden van de dochter.

En wacht : er komt nog een chapter two :

Na het proberen wegslapen van een nog fijner geworden migraintje, gingen grote dochter en ik nog ‘naar de grootouders die het meer verdienden’ (haar woorden), een laat Allerheiligenbezoek naar het graf van mijn ouders dus.

Toen ik thuisgekomen wat bankverrichtingen aan het doen was op de PC boven, hoorde ik de achterdeur dichtgaan en kreeg ik even later een SMS van kleine dochter met deze boodschap : “ik ben naar memé en pepé”

Ik schrok me rot eerlijk gezegd.

Het kind is daar verhaal gaan halen. Dat ze haar moeder geen zot wijf laat noemen. Dat de paps de zot was. Waarop mijn schoonvader ontplofte en kleine dochter door de memé in een andere ruimte werd getrokken.

Uiteindelijk kreeg ze wel excuses van haar grootmoeder over haar schoolkeuze, en gaf die zelfs toe dat haar zoon niet normaal was (al van in zijn jeugd)

De pepé tierde daar nog één en ander tussen, financiële zaken ook alweer, waarop de Piepedol hem zei dat ze zijn geld niet moest hebben. Waar hij dan weer smalend op reageerde …

Ik kan alleen besluiten dat hiermee definitieve strepen getrokken zijn en dat ik MEER DAN TROTS BEN OP MIJN DOCHTERS !!!

Wij betalen hier liefde nog in natura, zoals dat hoort! Al de rest is geen liefde!

Fiere mama/gekroonde grootste zaag van Vlaanderen, Snoepen van het leven

De voorbije week

  • Parkeerde ik kleine dochter (op haar verzoek) in Petite Chapelle waar ze een cursus ging volgen om monitor te worden.
  • Zei ik tegen grote dochter : “trekt oe plan” als ze bijna 20 jaar zijn mag dat al eens.
  • Vertrok ik op maandagnamiddag al naar Ieper om dicht bij het lief te zijn, daar nog wat te wandelen, een terrasje te doen en nog eens de Last Post mee te maken.
  • Op dat terras besloot een tandvulling de vrijheid te kiezen, een afgrond achterlatende in mijn bekje (moest dat nu echt, zo net voor we een midweekje weg gingen ?)
  • Reden we dinsdagmorgen vroeg richting Metz, een parel van een stad die we op 1 dag nog helemaal niet hebben gezien. Een kathedraal, andere kerken, mooie pleinen, de Moezel, stadspoorten, heerlijke warme chocomelk (aan €4,10 mocht dat ook), een overdekte markthal met een immense variatie aan verse voeding, mooie winkels voor mijn budget en dat van een ander (waar bvb een mannequin een outfit droeg die alles samen €4065 kostte), …
  • Breiden we woensdag een vervolg aan onze trip door, na nog wat ochtendlijke foto’s van Metz te nemen, naar Charleville-Mezières te gaan. Daar maakten we een wandeling en passeerden we wat dicht- en andere kunst te zien met de geboorteplek van Arthur Rimbaud, gingen we naar het fameuse marktplein volledig omzoomd door bijna gelijke gebouwen met onderaan een stenen galerij met winkels en horeca onder, … Tegen de avond reden we naar Sedan waar we nog een blik op het immense Château-Fort wierpen om achteraf niet daar, maar een beetje budget-vriendelijker te gaan slapen. Enfin, slapen … dat is altijd een ware uitdaging met dat lawaaierig lief van mij 😦
  • Donderdag werd ik om half 7 door grote dochter gewekt met het bericht : “Ik sta buiten met mijn kaikes (knuffeldekentjes al van kleins af) en mijn viool (prioriteiten nietwaar),  er is brand” Voor het geval een wekker niet zou werken, deze telde ! Dat ze daar verdorie geluk hebben gehad dat het vuur in hun leefruimte niet aangeslagen heeft, een hele verdieping zou gevangen gezeten hebben in de kant van het gebouw waar geen trappenhal is ! Welke gek zet er al die levens op het spel ?
  • Na te bekomen van dit nieuws en een deugddoend ontbijt bleven we nog wat in de streek ‘hangen’ met een toertje langs de maas, wat wandelen door de bossen naar een uitkijkpunt (meer dan de moeite) om dan nog in Rocroi te belanden waar we in een hotelletje waar de tijd had stilgestaan een middagmaal namen en daarna wat wandelden op de vestingen (in stervorm – Bruno wou ze direct transporteren naar Ieper)
  • Tegen 16u werden we dan verwacht in Petite Chapelle waar dit verslag mee begon, om kleine dochter weer af te halen van de cursus. Daar liepen de evaluaties wat uit, moesten we nog kilometers lang werken passeren onderweg naar huis, wou ik weer eens mijn stuur niet afgeven en kwam ik uren later stik kapot thuis.
  • Moe, maar dankbaar. Omdat de kinderen al groter zijn en dat dus al eens kan, om het lief die me – ondanks het wakker liggen – zo een rust geeft.
  • Belde ik vanmorgen de tandarts om de opkomende tandpijn te verhelpen, maar besloot die van met vakantie te zijn.
  • Vond ik vandaag tussen de post een (waarschijnlijk) verjaardagskaart voor grote dochter (verjaart maandag) met een geschrift dat me doet denken aan de schoonouders. Diegenen die hier een km verder wonen en de moeite hebben gedaan om een halve km dichter te komen om die kaart op de post te doen. Het postgeheim bewarende, weet ik niet of dit een vredespijp is na dit en dit voorval. En ik weet al helemaal niet of dochterlief of ik die pijp dan wel willen roken …